room for thoughts

Σκίζω από εξυπνάδα

2011-07-07T13:19:00.001+03:00

Όπως θα παρατηρήσατε, ή και όχι, γιατί το συγκεκριμένο μπλογκ έχει αραχνιάσει, πλέον στις περίπου 500+ αναρτήσεις μου, δεν υπάρχει σχεδόν καμία εικόνα. Κι αυτό γιατί αποφάσισα να φτιάξω google+ και ανακάλυψα ένα μικρό φάκελο ονόματι "picasa" και... τον έσβησα. Δεν ήξερα πως σβήνοντας ένα φάκελο σε μία υπηρεσία, χάνονται τα αρχεία του από όλες. Και για μένα οι εικόνες είναι όσο χίλιες λέξεις, είμαι και ασιατόφιλος κι αυτό είναι κινέζικο γνωμικό. Και πάντα τις ταιριάζω με αυτό που γράφω. Δε γίνεται να μην υπάρχουν. Οπότε πάλι θα προσπαθήσω να τις ανεβάσω μία-μία. Θα πάρει χρόνο. Αλλά δε θα το κάνω εδώ.

Αν ακόμη μπαίνεις φίλε follower και με διαβάζεις, ενίοτε γράφω ναι ναι είναι αλήθεια, καλά θα κάνεις να έρθεις στο καινούριο μου σπίτι:

http://onizuka83.wordpress.com/

και για όσους προτιμούν τα feeds, το feed του είναι:

http://onizuka83.wordpress.com/?feed=rss

Ευχαριστώ για την κατανόηση! :)

~~Υ.Γ. Δεν έχω καν άβαταρ εδώ πλέον! Είμαι τραγικός Τ_Τ~~
Έστω, avatar απεκαταστάθη! Μη με πούνε και άσχετο!

Moving...

2010-12-23T16:12:00.000+02:00

Moving on up!

Όσοι επιθυμείτε να διαβάζετε τις ιστορίες μου (όποτε παθαίνω αναλαμπές και μου έρχεται οίστρος ή πέφτω σε μαύρη κατάθλιψη και θέλω να ξεφύγω), μπορείτε να με ακολουθήσετε στο:

room for thoughts @ wordpress: http://onizuka83.wordpress.com/

blogger, thanks για όλα αυτά τα χρόνια.

Η μετάβαση είναι άμεση, αλλά δώστε λίγο καιρό για το σουλούπωμα του νέου host. Προσπαθώ και γω να το μάθω.

Υ.Γ. Ξέρω πόσο αγχώνεστε (χαχα), αλλά όλα τα posts του blogger -υποτίθεται- έχουνε μεταφερθεί αυτούσια στο wordpress. Οπότε, no worries!

Terrible love

2010-12-23T13:15:00.000+02:00

Όλο αυτό ξεκίνησε από ένα ψέμα. Το ένα έγινε πολλά, τόσα πολλά και τόσο εύκολα ειπωμένα που πλέον τον κοιτούσε μαγεμένη. Οι μάχες που έζησε, οι δαίμονες που πολέμησε, ο αιώνιός του αντίπαλος. Ιστορίες που αν άλλος τις αφηγούνταν θα γελούσε και θα συνέχιζε το δρόμο της. Κι όμως. Αυτός είχε κάτι το ξεχωριστό. Κι αυτή κοντοστάθηκε και κάθισε ν'ακούσει.

Το πρώτο βράδυ ήταν που της χάρισε μια καρδιά που δεν του άνηκε. Δεν ήταν στο χέρι του, ούτε στο σώμα του ακόμα, μιας και μια άλλη την κατείχε. Κι όμως, έβγαλε από μέσα του ένα ομοίωμα που έγραφε πάνω του "εσύ κι εγώ" και της το έδωσε. Ήταν γι' αυτήν το κάτι άλλο. Δε σκέφτηκε καν να κοιτάξει δεύτερη φορά, να δει πέρα απ' τη φτήνια της κόπιας που κρατούσε πια στα χέρια. Δε γνώριζε ούτε και όφειλε να ξέρει. Ακόμη.

Αυτό που σφάλισε τη συμφωνία, ήταν το πρώτο τους φιλί. Κάτω απ' τ' αστέρια, οι πλανήτες έμοιαζαν να σταματούν για λίγο να κινούνται κι ο δικός τους να δίνει όλο και περισσότερες στροφές, οι εποχές ν' αλλάζουν και η καρδιά που έκλεινε στα χέρια της έμοιαζε να πετάει. Καθώς υψώνονταν οι δυο στα σύννεφα, τα μάτια της δεν έβλεπαν πέρα απ' τη λάμψη του. Και με τη γεύση της ζάχαρης στο στόμα να της θολώνει το μυαλό, μονάχα το τυφλό φεγγάρι διέκρινε καθαρά όλα του τα ψεγάδια.

Ώσπου να φτάσουνε και πάλι τα πόδια τους στο έδαφος, τα σώματά τους είχανε προλάβει να ενωθούν με κάθε τρόπο δυνατό κι ο ήλιος έλαμπε πια κατακόκκινος. Εκείνος, ένοιωθε τυχερός. Κάθε που κοίταζε το στήθος του όμως, το χέρι της να κρύβει τα σημάδια που του άφησαν οι μάχες, θυμόταν τα λόγια που είχε ακούσει. Η καρδιά σου είναι μαύρη και δεν πρόκειται ποτέ να αγαπήσει. Ευχόταν ο ήλιος να στοχεύσει το κορμί του, να ρίξει τις ακτίνες του εκεί μέσα και να γίνει στάχτη, ελπίζοντας να αναγεννηθεί. Δεν άντεχε άλλο να διώχνει το συναίσθημα που του έλεγαν πως δε θα γνωρίσει ποτέ. Την αγκάλιασε σφιχτά και βούρκωσε.

Η κατάρα που κουβαλούσε δεν τον άφηνε να ηρεμήσει. Του είχε γίνει έμμονη ιδέα. Φοβόταν κάθε στιγμή πως θα τον ξεσκεπάσει, θα δει πέρα απ' τη σάρκα, τα μέλη του που δεν ήταν ανθρώπινα, όπως του είχαν καταλογίσει. Τη μηχανή που ζούσε για να ρουφάει κάθε τι ωραίο. Όπως είχε κάνει τότε. Οι ενοχές συνέχιζαν να τον κατατρώνε, όσες φορές κι αν είχε ζητήσει να τον συγχωρέσουν. Κι έτσι, έρημος, έρμαιος των παθών του, περιπλανιόταν χρησιμοποιώντας τα όπλα που κατείχε. Η γλώσσα του, με κάθε φθόγγο που σχημάτιζε κι εκστόμιζε είχε γίνει το ισχυρότερο ναρκωτικό, μπορούσε σε λεπτά να τις πλανέψει. Τα λόγια του, οι θρίαμβοι κι οι γνώσεις του, σπάνια ήτανε δικά του. Είχε την ανάγκη να εντυπωσιάζει, να γεμίζει αίθουσες με το εγώ του, γιατί μέσα του ένοιωθε κενός.

Εκείνη ξύπνησε και θα ξαναξυπνούσε μαζί του πολλές φορές ακόμη. Για πρώτη όμως, από τότε που τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, εκείνος έμενε σιωπηλός, απλά να την κοιτάζει. "Μόνο για λίγο", σιγοψιθύρισε, κάνοντάς της νόημα να σιωπήσει και αυτή. Πέρασαν λεπτά που έγιναν έπειτα ώρες κι οι ώρες, ημέρες. Είχαν για συντροφιά τους ήχους τρίτων, ήχους ξένους, τη μουσική τη νύχτα που την έπιανε κι ήθελε να χορέψουν. Ο χωροχρόνος γι' αυτούς κινούνταν διαφορετικά. Στα χαρτιά, η ιστορία τους θα έμενε αξέχαστη. Κι η πορεία τους θα διέγραφε ευθεία ως τον ορίζοντα, αν δεν ήτανε πια τόσο εύθραυστος όσο φοβόταν.

Πάνω σ' αυτή την ευθεία, η σχέση τους ισορροπούσε, παρά την ανισόρροπη αυτή ανάγκη για σιωπή. Τα στόματα δυο χώρες σε πόλεμο ψυχρό, τα σώματα φλογισμένα φώτα νέον να προσελκύουν το ένα τ' άλλο. Ούτε η ιδιόρρυθμη λαχτάρα της για χορό, σα να ήταν η ίδια η ζωή εξαρτημένη απ' αυτόν, την κλόνιζε στο ελάχιστο. Με κάθε φιγούρα τα πόδια γρήγορα άλλαζαν θέσεις, με κάθε βήμα να χειρονομούν, να γράφουν τα λόγια με τις κινήσεις και πάλι να κλίνουν το κεφάλι, να γνέφουν καταφατικά και μη, λες κι ο δημιουργός τους ήξερε πως τα μάτια του ενός θα μετέφεραν την πληροφορία στον εγκέφαλο του άλλου και η γλώσσα θα αχρηστευόταν. Η δική του. Κι έτσι προκάλεσε ο ίδιος την καταστροφή του.

Ήρθε ο καιρός που θέλησε και πάλι να μιλήσει, μα οι φωνητικές χορδές της είχαν ατροφήσει και δε μπορούσε καν να θυμηθεί πώς έβγαιναν συγκεκριμένες λέξεις. Ζούσαν σα βουβά ολογράμματα. Ήθελε να τον ακούσει και εκείνον να ξαναμιλάει, να της διηγηθεί τα όσα πέρασε, μα τα χείλη του ήτανε μόνο για φιλιά. Είχε για πάντα απαρνηθεί την αφοπλιστική σαγήνη του. Τα αισθήματά της άλλαζαν κι είχαν τους πρώτους τσακωμούς τους, να τινάζει τα μέλη της σα μανιασμένη κι η μουσική που έβαζε τότε δε θύμιζε χορευτική, αλλά ιεροτελεστία, επίκληση και ψαλμωδία. Τα τύμπανα καλούσαν τους δύο τους σε μάχη και ο ρυθμός τους φόρτιζε με νεύρα. Τα πάντα μύριζαν μπαρούτι και οι εντάσεις θα ήταν αναπόφευκτες.

Την τελευταία φορά που σήκωσε το χέρι της, ήταν για να τον χτυπήσει. Προσπάθησε να βγάλει από μέσα του φωνή, την τρόμαζε όλο και περισσότερο η άρρωστη σιωπή του. Το μόνο που κατάφερε ήταν να βγάλει αίμα, να αργοκυλάει από το στόμα του, εκείνος αγέρωχος, να την κοιτάζει μες στα μάτια και να ελπίζει να τον καταλάβει. Πως αν συνέχιζε όπως παλιά, θα ζούσανε ένα ψέμα. Πως τώρα είχανε ο ένας τον άλλον πραγματικά. Και τίποτα δικό του δεν της έκανε κακό. Όταν είδε το δικό της πρόσωπο στο κόκκινο, έσκυψε το κεφάλι κι οι ώμοι της χαμήλωσαν απολογητικά. Τον ικέτευε έτσι να τη συγχωρέσει και στάθηκε εκεί, ώσπου το σπίτι άλλο να μην τους χωράει. Την επόμενη μέρα είχε φύγει.

Το αίμα πάγωσε στις φλέβες του όταν συνειδητοποίησε πως ήταν μόνος. Έβλεπε τη φιγούρα της στους χώρους, σα νά 'χε αφήσει πίσω της το πνεύμα, παίρνοντας μαζί της την καρδιά του. Έξω απ' το παράθυρο η φύση συνέχιζε να ζει σε δυάδες. Τα κλαδιά των δέντρων αγκάλιαζαν το ένα τ' άλλο κι οι εποχές περνούσαν. Αυτό που του απόμενε ήταν η σκέψη της. Κι η μουσική. Τις νύχτες του κρατούσε συντροφιά και έπιανε τον εαυτό του να χορεύει μόνος σε φάσεις σα να ήτανε μαζί. Η επιθυμία του να τη συναντήσει και πάλι φούντωνε, ώσπου δεν άντεξε άλλο και έσπασε τη σιωπή του. Και κραύγασε και ξέσπασε. Πήρε στις πλάτες του τις αναμνήσεις και ξεδίπλωσε και πάλι το μυ που άλλοτε τύλιγε κορμιά κι άλλοτε έσπαγε κόκκαλα. Αυτό του είχε απομείνει και είχε όλη τη ζωή μπροστά του. Ακόμη κι αν τα ίχνη της χάνονταν όπως εκείνα στην άμμο μιας ερήμου, θα προσπαθούσε με όλη του τη δύναμη να την ξανακερδίσει.

Κι άρχισε να μιλάει. Να μιλάει, να μιλάει με όλους και για τα πάντα. Να ρωτάει για κείνη και τα βήματά της. Σα νομάς περπατούσε στους δρόμους μες τις πόλεις, τα κτίρια να ορθώνονται απ' όλες τις μεριές κι έπειτα έξω απ' αυτές, τριγύρω φύση κι ερημιά. Τα γόνατά του δε λύγιζαν, ακόμη κι όταν τα πόδια του σταμάτησε κάθε ύφασμα να τ' αγκαλιάζει. Έψαχνε και ρωτούσε και δε σταματούσε να μιλάει, μήπως κι η φωνή του φτάσει και πάλι τα αυτιά της και καταφέρει με τις ίδιες νότες να τη φέρει πίσω. Και η φωνή του αντηχούσε σε κάθε επιφάνεια και ο αέρας τη μετέφερε στα πέρατα του κόσμου της. Και σα τυφώνας σηκώθηκε με βία ψηλά και σάρωσε την κάθε περιοχή. Μια βοή δυνατότερη από σειρήνα. Μα πάλι δεν ήταν αρκετό. Και ζήτησε τη δύναμη να μεγαλώσει σαν τα δέντρα που αγγίζουνε τον ουρανό, να γίνει από όλους πιο ψηλός, να γίνει γίγαντας που κάτω απ' τη θωριά του θα είχε όλους τους ανθρώπους. Και τότε θα ξεχώριζε τη μαύρη, δανεική καρδιά του.

Δεν ήξερε γιατί είχε φύγει. Μάλλον τρόμαξε, μ' αυτόν, με την ίδια, με τα συναισθήματά της, τα πρωτόγνωρα, τα δυνατά. Ήθελε να τα αποτινάξει από πάνω της. Κάθε δέσμευση, κάθε αλυσίδα που την κρατούσε αιχμάλωτη. Κάθε ξόρκι που της είχε κάνει. Κι έτσι πήρε την απόφαση να τρέξει όσο πιο μακριά μπορούσε, μακριά του, μακριά από ένα όνειρο που θα μπορούσε να είχε ζήσει η ίδια και όλοι οι άλλοι, οι ρομαντικοί. Θέλησε την ελευθερία της, μα κάλυψε και πάλι τον εαυτό της, αυτή τη φορά με σώματα τρίτων, της μιας νύχτας, πετώντας τα ρούχα της, καλώντας τους τον έναν μετά τον άλλον να καταπλακώσουν το κορμί της. Το στήθος της ριγούσε και η η καρδιά της πάλλονταν αφύσικα, το αχνό της φως να τρεμοσβήνει και να γίνεται αόρατο κάτω απ' το πάπλωμα της σάρκας. Η ανάσα της τη νύχτα χανόταν ανάμεσα σε ήχους αναστεναγμών. Και κάπως έτσι, εξαφανίστηκε απ' το χάρτη.

Ίσως να μην ήτανε ο ένας. Με κάθε ανάσα αυτή ήταν η σκέψη που έκανε. Ίσως να περίμενε τον επόμενο. Ή να φοβόταν ν' αγαπήσει. Η καρδιά, μοναδική και βυθισμένη στο σκοτάδι, αλυχτούσε με κάθε φεγγάρι που χανόταν.

Χτύπος. Κι άλλο ένα χτυποκάρδι.

Οι σκέψεις στροβιλίζονταν μες το μυαλό του κι ένοιωθε δεμένος χειροπόδαρα σ' ένα πελώριο δίσκο που γυρνούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κι ήτανε κασκαντέρ και μάγος και ταχυδακτυλουργός και ακροβάτης, μα τις ενοχές δε μπορούσε να τις αποφύγει. Της είχε γίνει ο βραχνάς που ανέλπιστα για κείνον κατάφερε ν' αποτινάξει.

Πόνος. Κι άλλη μία μαχαιριά.

Όσο ρωτούσε κι όσο μάθαινε, από περαστικούς και κάθε γης τυχαίους, έχυνε κι άλλο ένα δάκρυ. Ώσπου γίνανε ωκεανός τα δάκρυα, μα δε θα βούλιαζε προτού τη βρει και κάτω δεν το έβαλε. Και έκανε το πουκάμισο, που κάποτε εκείνη αγκάλιαζε, πανί και τό δεσε στο ξύλινο κατάρτι μιας σχεδίας που του προσέφεραν τα δέντρα. Εκείνα, μαγεμένα, λυπημένα, τους ψιθύρους, τη φωνή και τις κραυγές του με το θρόισμα των φύλλων τους μετέφεραν απ' άκρη σ' άκρη, μα εκείνη δε γυρνούσε.

Θράσος. Κι άλλο ένα βήμα πιο κοντά. Κι άλλο ένα βήμα πιο μακριά.

Τα κύματα τον έφεραν σε άλλη πόλη, σε κάθε της στενό η απορία έμενε η ίδια. Αν κανείς τη γνώριζε ή τη ζωή τους κάποια είχε αλλάξει. Μα ακόμη και όσοι την είχανε αγγίξει, δεν έβλεπαν αυτό που έβλεπε αυτός. Γιατί ήξερε το δώρο που της είχε κάνει και την κατάρα που έφερε μαζί του. Κι όσοι την είχαν πλησιάσει περισσότερο, κάηκαν στις φλόγες της. Και μέσα από τις στάχτες, άγνωστο ακόμη και σε κείνον, ένας σπόρος θα μεγάλωνε.

Οι εποχές περνούσαν και οι άντρες που μαζί της πλάγιαζαν είχανε πλέον λιγοστέψει. Κι έγιναν ένας κι εκείνος έγινε κανένας. Όταν πια πήρε κι απ' αυτόν τα όσα ήθελε, συνέχισε το δρόμο της, αγέρωχη και μόνη. Ή έτσι νόμιζε. Ώσπου κατάλαβε πως είχε σταματήσει η μουσική. Και οι φωνές, οι ανάσες και τα αγκομαχητά δεν ήταν ότι ήθελε να τη γεμίσει. Το χρώμα της έχασε και πανικόβλητη, βρέθηκε να τρέχει μακριά από τα πάντα. Θέλησε να σιγουρευτεί πως είχε ακόμη τη φωνή της και έβγαλε μία κραυγή που θ' ακουγόταν από όλους και θα έφτανε και στα δικά του αυτιά, αν την ίδια στιγμή δεν άλλαζε ο χρόνος κι ο ουρανός δε γέμιζε με όσα χρώματα και μουσικές είχε ξεχάσει.

Τα πυροτεχνήματα σταμάτησαν μονάχα όταν ο ήλιος ξαναπήρε τη θέση του ανάμεσα στα σύννεφα. Ο ίδιος ήλιος που έβγαινε και τότε που μαζί υποδέχονταν την κάθε μέρα. Σταδιακά το κάθε τι φαινότανε μηχανικό κάτω απ' το φως του, σα να πατάει συνεχώς το ίδιο πλήκτρο στον υπολογιστή της και να περιμένει να γράψει κάτι άλλο. Ήταν το αίμα της, το δικό της και όχι το μαύρο το δικό του, που ήταν νέο και ήθελε το κάθε τι καινούριο και διαφορετικό για να κυλήσει με ορμή. Κουράστηκε, βαρέθηκε, βάλτωσε μέσα στη ρουτίνα και τον παράτησε για το κέφι της. Και τότε κατάλαβε το λάθος της, τη χτύπησε κατάμουτρα σαν το χαστούκι που του είχε δώσει εκείνη. Δεν έψαχνε στις λεπτομέρειες. Στη σιωπή. Αφέθηκε και χάθηκε.

Η καρδιά που είχε πια στο στήθος έπνιγε το πάθος, μέχρι που το σκότωσε. Η ίδια όμως, παρέμενε άφθαρτη και συνέχιζε τροφή ν' αποζητάει. Μέχρι που γέμισε και χόρτασε και χτύπησε διπλά. Ένα κομμάτι ξένο και δικό της, που ζούσε πλέον μέσα της, σε λίγο θα γεννιόταν. Κι αυτή, ανυποψίαστη, άρχισε πάλι να χορεύει, μόνη ανάμεσα στο πλήθος, φέρνοντας στο μυαλό ξανά την ίδια εικόνα. Αυτός, να τη χαζεύει, όπως τον χάζευε εκείνη σα μιλούσε. Και ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Η απόφαση που θα 'παιρνε ήταν η αντίθετη αυτή τη φορά. Θα γύριζε πίσω, κοντά του. Αν η ζωή δεν είχε τα δικά της σχέδια.

Τα χρόνια περνούσαν για τους άλλους, μα όχι για εκείνον, καθώς τοπία διαδέχονταν το ένα τ' άλλο. Στο μακρύ δρόμο που είχε επιλέξει, οι πόλεις έδιναν τη θέση τους σε πεδιάδες και οροσειρές ατέλειωτες, που άλλοι ως τους πρόποδες ακόμη να έφταναν, θα είχαν σταματήσει. Μα ήταν τέτοια η επιμονή του, που τις σκαρφάλωνε με άνεση. Και ήταν τόσες οι δοκιμασίες που περνούσε, που κάποιος θέλησε να του χαρίσει κι άλλο χρόνο να ολοκληρώσει ό,τι ξεκίνησε. Κι από τις πόλεις που διέσχιζε, οι δρόμοι έμοιαζαν οι ίδιοι, μα τα παιδιά, μεγάλοι και οι μεγάλοι, ακόμη μεγαλύτεροι. Κι είπε, στο τέλος της διαδρομής του, αφού είχε φέρει ολόκληρο πλανήτη μία γύρα με τα πόδια, πως ήτανε καιρός να πάει πίσω. Στο σπίτι που τους ζέσταινε και έχτισαν μ' αγάπη. Θα την περίμενε εκεί και σύντομα δε θα 'ταν μόνος.

--------

Τον πατέρα μου τον υποδέχτηκα σκεπτική. Ένοιωθα άβολα στη θέα του, ενός αγνώστου που εισέβαλλε στο χώρο μου. Αλλά μετά τις τόσες συζητήσεις, ήξερα τα πάντα για εκείνον. Είχα προσπαθήσει πολλές φορές να εγκαταλείψω το σπίτι όπου γεννήθηκα, μα κάτι με κρατούσε εκεί. Ίσως η υπόσχεση που έδωσα σε κείνη, πως θα τον περίμενα όταν η ίδια πια θα είχε φύγει απ' τη ζωή.

Είπε πως μ' αναγνώρισε απ' την καρδιά μου. Πως μοιραζόμασταν την ίδια. Αυτός κι εγώ. Κι εκείνη. Τρόμαξα τόσο που ξέσπασα. Θυμήθηκα τα σωθικά της να την κατατρώνε, μαύρο ποτάμι να τρέχει το υγρό στις φλέβες της και να χτυπάει σαν τρελή η μολυσμένη του καρδιά, ώσπου ν' αφήσει την τελευταία της πνοή.

Όταν του μίλησα όμως για τη μητέρα μου κατάλαβα. Τον είδα να γερνάει μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας, μπροστά στα μάτια μου. Και δεν το πίστευα. Μου είπε να μη φοβάμαι, να φανώ δυνατή όπως κι εκείνος. Πώς ήταν πια ευτυχισμένος πάλι. Και βούρκωσα.

Κάθισα μαζί του και έμαθα πολλά. Έζησα τα όσα έζησε και έμαθα να τα διηγούμαι. Ώσπου μια μέρα τον έχασα κι εκείνον. Η στενοχώρια μου με έκανε να γράψω τα όσα μου δίδαξε η ιστορία τους. Να μην τα κρατάω μόνο μέσα μου. Και κατάφερα να προχωρήσω. Και άφησα πίσω μου το σπίτι που μεγάλωσα, γιατί δεν ήμουν κομμάτι της δικής του ιστορίας. Σύντομα θα ξεκινούσα τη δική μου.

Θυμάμαι ακόμη την τελευταία του στιγμή. Κάθισε στην πολυθρόνα του σκυφτός και έβαλε το κομμάτι που αγαπούσε εκείνη, κλείνοντας τα μάτια του. Η μουσική πλημμύρισε τον κόσμο τους κι έτσι και πάλι ήτανε μαζί. Αυτός εδώ κι αυτή εκεί.

Και του φάνηκε σα ψέμα.

_________________________

1 - England

2010-12-20T21:24:00.002+02:00

The National - High Violet

--------

Τον πατέρα μου τον υποδέχτηκα σκεπτική. Ένοιωθα άβολα στη θέα του, ενός αγνώστου που εισέβαλλε στο χώρο μου. Αλλά μετά τις τόσες συζητήσεις, ήξερα τα πάντα για εκείνον. Είχα προσπαθήσει πολλές φορές να εγκαταλείψω το σπίτι όπου γεννήθηκα, μα κάτι με κρατούσε εκεί. Ίσως η υπόσχεση που έδωσα σε κείνη, πως θα τον περίμενα όταν η ίδια πια θα είχε φύγει απ' τη ζωή. Είπε πως μ' αναγνώρισε απ' την καρδιά μου. Πως μοιραζόμασταν την ίδια. Αυτός κι εγώ. Κι εκείνη. Τρόμαξα τόσο που ξέσπασα.

Θυμήθηκα τα σωθικά της να την κατατρώνε, μαύρο ποτάμι να τρέχει το υγρό στις φλέβες της και να χτυπάει σαν τρελή η μολυσμένη του καρδιά, ώσπου ν' αφήσει την τελευταία της πνοή. Όταν του μίλησα όμως για τη μητέρα μου κατάλαβα. Τον είδα να γερνάει μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας, μπροστά στα μάτια μου. Και δεν το πίστευα. Μου είπε να μη φοβάμαι, να φανώ δυνατή όπως κι εκείνος. Πώς ήταν πια ευτυχισμένος πάλι. Και βούρκωσα.

Κάθισα μαζί του και έμαθα πολλά. Έζησα τα όσα έζησε και έμαθα να τα διηγούμαι. Ώσπου μια μέρα τον έχασα κι εκείνον. Η στενοχώρια μου με έκανε να γράψω τα όσα μου δίδαξε η ιστορία τους. Να μην τα κρατάω μόνο μέσα μου. Και κατάφερα να προχωρήσω. Και άφησα πίσω μου το σπίτι που μεγάλωσα, γιατί δεν ήμουν κομμάτι της δικής του ιστορίας. Σύντομα θα ξεκινούσα τη δική μου.

Θυμάμαι ακόμη την τελευταία του στιγμή. Κάθισε στην πολυθρόνα του σκυφτός και έβαλε το κομμάτι που αγαπούσε εκείνη, κλείνοντας τα μάτια του. Η μουσική πλημμύρισε τον κόσμο τους κι έτσι και πάλι ήτανε μαζί. Αυτός εδώ κι αυτή εκεί.

Και του φάνηκε σα ψέμα.

2 - Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)

2010-12-19T20:29:00.001+02:00

Arcade Fire - The Suburbs

Το δωμάτιο βρωμούσε αγάπη. Ήταν άδειο κι όμως η αγάπη είχε ποτίσει τους τέσσερις τοίχους του κι η αποφορά ήταν τόση, που έφερνε σε κάποιον αναγούλα. Γέμιζε κάθε κενό και κάθε πόρο. Εκείνη, απτόητη, άνοιξε την πόρτα διάπλατα και αντίκρισε το τίποτα. Αφού δεν ήτανε μέσα του αυτός, το χαμόγελο έσβησε απ' το πρόσωπό της και έδωσε τη θέση του στη θλίψη. Θα τον περίμενε εκεί και σύντομα δε θα 'ταν μόνη.

Τα χρόνια περνούσαν για τους άλλους, μα όχι για εκείνον, καθώς τοπία διαδέχονταν το ένα τ' άλλο. Στο μακρύ δρόμο που είχε επιλέξει, οι πόλεις έδιναν τη θέση τους σε πεδιάδες και οροσειρές ατέλειωτες, που άλλοι ως τους πρόποδες ακόμη να έφταναν, θα είχαν σταματήσει. Μα ήταν τέτοια η επιμονή του, που τις σκαρφάλωνε με άνεση. Και ήταν τόσες οι δοκιμασίες που περνούσε, που κάποιος θέλησε να του χαρίσει κι άλλο χρόνο να ολοκληρώσει ό,τι ξεκίνησε. Κι από τις πόλεις που διέσχιζε, οι δρόμοι έμοιαζαν οι ίδιοι, μα τα παιδιά, μεγάλοι και οι μεγάλοι, ακόμη μεγαλύτεροι. Κι είπε, στο τέλος της διαδρομής του, αφού είχε φέρει ολόκληρο πλανήτη μία γύρα με τα πόδια, πως ήτανε καιρός να πάει πίσω. Στο σπίτι που τους ζέσταινε και έχτισαν μ' αγάπη. Θα την περίμενε εκεί και σύντομα δε θα 'ταν μόνος.

3 - Dancing On My Own

2010-12-18T14:26:00.002+02:00

Robyn - Body Talk

4 - Jilted Lovers

2010-12-17T21:40:00.002+02:00

The Naked And Famous - Passive Me, Aggressive You

Τα πυροτεχνήματα σταμάτησαν μονάχα όταν ο ήλιος ξαναπήρε τη θέση του ανάμεσα στα σύννεφα. Ο ίδιος ήλιος που έβγαινε και τότε που μαζί υποδέχονταν την κάθε μέρα. Σταδιακά, το κάθε τι φαινότανε μηχανικό κάτω απ' το φως του, σα να πατάει συνεχώς το ίδιο πλήκτρο στον υπολογιστή της περιμένοντας να γράψει κάτι άλλο. Ήταν το αίμα της, το δικό της και όχι το μαύρο το δικό του, που ήταν νέο και ήθελε το κάθε τι καινούριο και διαφορετικό για να κυλήσει με ορμή. Κουράστηκε, βαρέθηκε, βάλτωσε μέσα στη ρουτίνα και τον παράτησε για το κέφι της. Και τότε κατάλαβε το λάθος της, τη χτύπησε κατάμουτρα σαν το χαστούκι που του είχε δώσει εκείνη. Δεν έψαχνε στις λεπτομέρειες. Στη σιωπή. Αφέθηκε και χάθηκε.

5 - Scream

2010-12-16T14:24:00.002+02:00

Kelis - Flesh Tone

6 - Embers

2010-12-15T21:06:00.001+02:00

AaRON - Birds In The Storm

Το ταξίδι του συνέχιζε, μαζί κι οι ερωτήσεις. Και σκέφτηκε να κλείσει τα αυτιά σε κάθε τι ανούσιο και να τα συντονίσει μονάχα στης φωνής της πια τη μελωδία. Αν την ανέκτησε και πάλι, μετά το λάθος του αυτή να της στερήσει. Και τη θυμόταν να λυγιέται, το μαλλί της να τινάζεται από τη μία, όσο τα χέρια απ' την άλλη ζωγράφιζαν τις λέξεις στον αέρα. Τον αγαπούσε όταν χόρευε. Την αγαπούσε, όταν χόρευε. Και πάλι όταν κοιμόταν. Κι άνοιγε τα μάτια του τη νύχτα για να δει πως δεν την είχε ρουφήξει μέσα του το στρώμα, ούτε η μαύρη τρύπα που είχε για καρδιά.

Τα κύματα τον έφεραν σε άλλη πόλη, σε κάθε της στενό η απορία έμενε η ίδια. Αν κανείς τη γνώριζε ή τη ζωή τους κάποια είχε αλλάξει. Μα ακόμη και όσοι την είχανε αγγίξει, δεν έβλεπαν αυτό που έβλεπε αυτός. Γιατί ήξερε το δώρο που της είχε κάνει και την κατάρα που έφερε μαζί του. Κι όσοι την είχαν πλησιάσει περισσότερο, κάηκαν στις φλόγες της. Και μέσα από τις στάχτες, άγνωστο ακόμη και σε κείνον, ένας σπόρος θα μεγάλωνε.

7 - In This Shirt

2010-12-14T20:11:00.001+02:00

The Irrepressibles - Mirror Mirror

Χτύπος. Κι άλλο ένα χτυποκάρδι.

Οι σκέψεις στροβιλίζονταν μες το μυαλό του κι ένοιωθε δεμένος χειροπόδαρα σ' ένα πελώριο δίσκο που γυρνούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κι ήτανε κασκαντέρ και μάγος και ταχυδακτυλουργός και ακροβάτης, μα τις ενοχές δε μπορούσε να τις αποφύγει. Της είχε γίνει ο βραχνάς που ανέλπιστα για κείνον κατάφερε ν' αποτινάξει.

Πόνος. Κι άλλη μία μαχαιριά.

Όσο ρωτούσε κι όσο μάθαινε, από περαστικούς και κάθε γης τυχαίους, έχυνε κι άλλο ένα δάκρυ. Ώσπου γίνανε ωκεανός τα δάκρυα, μα δε θα βούλιαζε προτού τη βρει και κάτω δεν το έβαλε. Και έκανε το πουκάμισο, που κάποτε εκείνη αγκάλιαζε, πανί και τό δεσε στο ξύλινο κατάρτι μιας σχεδίας που του προσέφεραν τα δέντρα. Εκείνα, μαγεμένα, λυπημένα, τους ψιθύρους, τη φωνή και τις κραυγές του με το θρόισμα των φύλλων τους μετέφεραν απ' άκρη σ' άκρη, μα εκείνη δε γυρνούσε.

Θράσος. Κι άλλο ένα βήμα πιο κοντά. Κι άλλο ένα βήμα πιο μακριά.

8 - Howlin' For You

2010-12-13T22:16:00.003+02:00

The Black Keys - Brothers

9 - Invisible Light

2010-12-12T10:19:00.001+02:00

Scissor Sisters - Night Work

10 - Tornado

2010-12-12T10:18:00.001+02:00

Jónsi - Go

11 - What Remains

2010-12-10T21:50:00.001+02:00

Foals - Total Life Forever

12 - Departure

2010-12-09T17:04:00.000+02:00

Baths - Cerulean

13 - Attack Music

2010-12-08T16:22:00.001+02:00

These New Puritans - Hidden

14 - Tightrope

2010-12-08T03:19:00.001+02:00

Janelle Monáe - The ArchAndroid (Suites II and III)

15 - Cards to your heart

2010-12-06T14:22:00.000+02:00

Groove Armada - Black Light

Εκείνη ξύπνησε και θα ξαναξυπνούσε μαζί του πολλές φορές ακόμη. Για πρώτη όμως, από τότε που τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, εκείνος έμενε σιωπηλός, απλά να την κοιτάζει. "Μόνο για λίγο", σιγοψιθύρισε, κάνοντάς της νόημα να σιωπήσει και αυτή. Πέρασαν λεπτά που έγιναν έπειτα ώρες κι οι ώρες, ημέρες. Είχαν για συντροφιά τους ήχους τρίτων, ήχους ξένους, τη μουσική τη νύχτα που την έπιανε κι ήθελε να χορέψουν. Ο χωροχρόνος γι' αυτούς κινούνταν διαφορετικά. Στα χαρτιά, η ιστορία τους θα έμενε αξέχαστη. Κι η πορεία τους θα διέγραφε ευθεία ως τον ορίζοντα, αν δεν ήτανε πια τόσο εύθραυστος όσο φοβόταν.

16 - Rootless

2010-12-05T10:43:00.001+02:00

Marina & the diamonds - The Family Jewels

17 - The Phoenix Alive

2010-12-04T11:20:00.000+02:00

Monarchy - Monarchy

Ώσπου να φτάσουνε και πάλι τα πόδια τους στο έδαφος, τα σώματά τους είχανε προλάβει να ενωθούν με κάθε τρόπο δυνατό κι ο ήλιος έλαμπε πια κατακόκκινος. Εκείνος, ένοιωθε τυχερός. Κάθε που κοίταζε το στήθος του όμως, το χέρι της να κρύβει τα σημάδια που του άφησαν οι μάχες, θυμόταν τα λόγια που είχε ακούσει. Η καρδιά σου είναι μαύρη και δεν πρόκειται ποτέ να αγαπήσει. Ευχόταν ο ήλιος να στοχεύσει το κορμί του, να ρίξει τις ακτίνες του εκεί μέσα και να γίνει στάχτη, ελπίζοντας να αναγεννηθεί. Δεν άντεχε άλλο να διώχνει το συναίσθημα που του έλεγαν πως δε θα γνωρίσει ποτέ. Την αγκάλιασε σφιχτά και βούρκωσε.

18 - När planeterna stannat

2010-12-03T13:43:00.000+02:00

Familjen – Mänskligheten

19 - Pre-Owned Heart

2010-12-02T02:44:00.000+02:00

Diamond Rings - Special Affections

Το πρώτο βράδυ ήταν που της χάρισε μια καρδιά που δεν του άνηκε. Δεν ήταν στο χέρι του, ούτε στο σώμα του ακόμα, μιας και μια άλλη την κατείχε. Κι όμως, έβγαλε από μέσα του ένα ομοίωμα που έγραφε πάνω του "εσύ κι εγώ" και της το έδωσε. Ήταν γι' αυτήν το κάτι άλλο. Δε σκέφτηκε καν να κοιτάξει δεύτερη φορά, να δει πέρα απ' τη φτήνια της κόπιας που κρατούσε πια στα χέρια. Δε γνώριζε, ούτε και όφειλε να ξέρει. Ακόμη.

20 - Lies

2010-12-01T00:12:00.000+02:00

Fenech-Soler - Fenech-Soler

The Nameless Monster

2010-08-05T00:52:00.003+03:00

Once upon a time, there lived a nameless monster.

The monster was dying to have a name so badly.
So the monster decided to set out on a journey to find itself a name.
But the world was such a large place.
So the monster split into two and went on to two separate journeys.
One went to the East and the other went to the west.
The monster that went to the east found a village.

There was a blacksmith at the village entrance.
"Mr.Blacksmith, please give me your name" said the monster.
"I can't give you my name" replied the blacksmith.
"If you give me your name I will jump inside you and make you stronger in return." said the monster.
"Really? I'll give you my name if you can make me stronger.", the blacksmith told the monster.
The monster jumped inside the blacksmith.
The monster became Otto the blacksmith.
Otto the blacksmith was the strongest man in the village.
But one day he said:
"Look at me! Look at me!"
"The monster inside of me has grown this big!"
*Chomp, chomp, munch, munch, gobble, gobble, gulp*
The hungry monster ate Otto from the inside out.

The monster then went back to become a monster without a name.
Even though he jumped inside Hans the shoemaker....
*Chomp, chomp, munch, munch, gobble, gobble, gulp*
He went back to being a monster without a name again.
Even though he jumped inside Thomas the hunter.....
*Chomp, chomp, munch, munch, gobble, gobble, gulp*
He still went back to being a monster without a name.
The monster then went to a castle to find a wonderful name.
Inside the castle, there was a very sick boy.
"I'll make you stronger if you give me your name" said the monster
In reply, the boy told him "I'll give you my name if you can cure my illness and make me stronger."
So the monster jumped inside the boy.
The boy became very healthy.

The King was delighted.
"The prince is well! The prince is well!" said the King.
The monster became fond of the boy's name.
He also grew fond of his life inside the castle.
That's why he endured even when he became hungry.
Every day, even when his stomach became very empty, he endured.
But then he became so hungry....
"Look at me! Look at me!" said the boy.
"The monster inside of me has grown this big!"
The boy then ate his father, servants, and everyone.
*Chomp, chomp, munch, munch, gobble, gobble, gulp*
Because everyone was gone....
The boy left on a journey
He walked and walked for days.....

One day the boy met the monster that went west
"I have a name" said the boy.
"It's a wonderful name."
And then the monster that went west said...
"I don't need a name."
"I'm happy even if I don't have a name."
"Because we're monsters without names."
The boy ate the monster that went west.
Even though he now had a name....
There was no one left to call him by his name.
Johan.
It is a wonderful name.

_____________________________

Μια ιστορία μες την ιστορία. Από το αγαπημένο μου manga/anime Monster, του Naoki Urasawa που θυμήθηκα απόψε.

Για το τέρας που περιμένει να ελευθερωθεί...
Για το τέρας που περιμένει να του χιμήξουν...

Welcome to my Heaven

2010-04-05T00:52:00.001+03:00

Για όταν είμαι στα καλά μου και δεν έχω ιστορίες να γράψω, για όποτε δε βρίσκω έμπνευση και δεν αξίζει να γεμίζω το μπλογκ μου με ανούσια πράγματα, έφτιαξα κι αυτό:

Δεν ξέρω αν θα το συνεχίσω για πολύ το tumblr, αλλά ό,τι σε κουλο-(και μη)-τράγουδο, ταινία, φωτό, στίχο βρίσκω, θα το ανεβάζω εκεί. Εδώ προς το παρόν μόνο ιστορίες. Για τα καλά και τα άσχημα. Και τα απραγματοποίητα.

Thought #107: Death Defying Acts

2010-02-26T02:14:00.003+02:00

"Do you know what's really scary? You want to forget something. Totally wipe it off your mind. But you never can. It can't go away, you see. And... and it follows you around like a ghost." - Eun-Ju, A Tale of Two Sisters

Όταν ήμουν μικρός ήμουν ατρόμητος. Θυμάμαι σαν τώρα πως προσπαθούσα να εντυπωσιάσω τη Ζ. και σκαρφάλωσα τα κάγκελα στο μεγάλο δώμα στον 4ο πηδώντας έπειτα από το ένα μπαλκόνι στο άλλο, μια απόσταση γύρω στο 1 μέτρο. Ο φόβος του χαμού απλά με διασκέδαζε.

Όταν ήμουν μικρός ήμουν πολύ αφελής. Η αγάπη δεν κερδίζεται με ένα πήδημα.

Όταν γνώρισα τον Π., πήδηξα κάτω από ένα τοίχο 3+ μέτρα για να αποδείξω στον καινούριο μου φίλο πόσο φοβερός είμαι. Δε σκεφτόμουν το μετά.

Κι αφού μεγάλωσα παρέμεινα αφελής. Η φιλία δε νοιάζεται για το πήδημα.

Ο τρόμος δεν έρχεται στο κενό. Το πρόβλημα είναι όταν χτυπάς με δύναμη στο έδαφος τι γίνεται. Ποιος σε μαζεύει και αν. Η ελευθερία της πτώσης είναι δύναμη. Η απότομη προσγείωση είναι ο θάνατος. Γελοιωδώς πιστεύω πως αν ήσουν εδώ θα λύνονταν όλα τα προβλήματά μου. Και δε θα φοβόμουν και πάλι. Μα τώρα τρέμω τα φαντάσματα. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι. Και απλά να πέσω. Μα όταν πέφτω ξαναβλέπω τις εικόνες της ζωής μου. Και εδώ τις καταγράφω...

Thought #106: muted connection

2010-02-22T01:58:00.004+02:00

Δεν ξέρω αν ήταν η κούραση που μου έφερε νεύρα. Άλλωστε θεωρητικά πόσο να σε κουράσουν 20 παιχνίδια. Το πολύ πολύ να κλείσει η φωνή μου. Όταν πια δεν αντέχω άλλο, το νερό με αναζωογονεί. Απλά είναι μέρες που νοιώθω παρείσακτος σε μέρος τόσο οικείο. Και όταν τυχαίνει φίλοι να έρθουν, στους οποίους πλέον το βλέμμα χαμηλώνει και το στόμα κλείνει, σα κατάρα, γίνομαι και πάλι άλλος άνθρωπος. Κι αισθάνομαι ακόμη πιο παράταιρος.

Όταν η δουλειά σταματά, μαζί της σταματά κι ο χρόνος και οι άνθρωποι. Μένω μόνος μου στο ταξίδι της επιστροφής και το στόμα δεν ανοίγει πάλι ως την επόμενη μέρα. Συνδέομαι με σένα με ακουστικά και ακουμπώ τα χέρια μου στην τσάντα μου προσεκτικά, γιατί ο μοναδικός συνοδοιπόρος μου έχει ένα μάτι πρόχειρα ραμμένο και δε θέλω να το χάσει.

Απόψε νοιώθω πως θέλω να κλάψω και δε θέλω να είμαι μόνος, γιατί στους εφιάλτες μου υπηρετώ το άλλο σου μισό αγχωμένος, μα χωρίς μίσος. Και μου λείπουν πολλά πλέον. Όση και η δύναμη που έχω χάσει. Ό,τι μου απέμεινε εδώ πέρα είναι ένα πληγωμένο ποντίκι.

Thought #105: Love, Ltd.

2010-01-11T15:07:00.003+02:00

Ο έρωτας δεν είναι μια φιγούρα φτιαγμένη από πλαστελίνη. Δε μπορείς να τον πλάσεις. Όσο και να στο ζητήσουν δε μπορείς. Δε θα αποκτήσει την εικόνα του ποτέ, αν αυτό δεν έμελε να γίνει. Ο έρωτας είναι σκληρός. Και σπάνιος. Η φλόγα που τον έψησε τον έκανε έτσι.

Ξεχωρίζει απ' τις κόπιες ο έρωτας. Είναι μοναδικός. Βγαίνει σε περιορισμένα κομμάτια, συλλεκτικά. Και δεν αλλάζει. Δεν προσθέτεις μέλη, δεν τον πειράζεις. Μονάχα τον φροντίζεις. Αν το σώμα μας είναι μια σειρά από ράφια, θα ανέβει στο ψηλότερο ασυναίσθητα, λίγο πιο πάνω απ' την καρδιά. Έτσι ώστε να υπάρχει ο φόβος πως αυτή θα καταπλακωθεί, το ράφι της πια δε θ' αντέξει και θα διαλυθεί.

Ο έρωτας θέλει προστασία. Όπως τα μπιμπελό που ξεσκονίζεις, βγάλε τη σκόνη κι από πάνω του. Μην τον κλειδώνεις σε ντουλάπια. Αυτό δε θα τον βοηθήσει. Μην τον αιχμαλωτίζεις. Να τον δείχνεις με περηφάνεια τον έρωτα, να τον έχεις σε περίοπτη θέση. Να τον περιεργάζεσαι και θα δεις πως μπορεί ν' ανακαλύψεις πάνω του σημάδια που δεν είχες πρότινως προσέξει. Μα θα 'ναι ευχάριστες εκπλήξεις γιατί όταν έφτασε στα χέρια σου ήταν έτσι για σένα και μόνο.

Κι αν κάποια στιγμή απροσεξίας έρθει και κλονίσει την ισορροπία σου, κράτησε όσο πιο σταθερό μπορείς το βήμα. Γιατί αν πέσει κάτω και στα δυο ανοίξει δε θα 'χει νόημα να προσπαθείς να τον ξανακολλήσεις. Η μήτρα που τον γέννησε δε θα 'χει άλλον ίδιο, μετά από τότε καταστράφηκε. Αλλά στο διάβα του θα τύχει άλλος να βρεθεί και νέα πνοή στον έρωτα να δώσει. Και για εκείνον τα κομμάτια θα 'ναι ένα και το δικό του φυλαχτό. Κι ίσως αιώνιο. Κι εσύ όμως μην απελπίζεσαι. Το εργοστάσιο ονείρων ποτέ δεν παύει να δουλεύει, κι όσο μοναδικά κομμάτια και να βγάζει, έχει για όλους κι άλλον έρωτα να δώσει.

...une petite poire

2010-01-02T14:41:00.006+02:00

Ο oni είναι πολλά:

ένα μικρό αχλάδι,

χαζούλης, χαζοπούλι,

βεντουζάκι που ρουφάει τα υγρά απ' τις πιπέτες (;)

-

Ο oni είναι σε κομμάτια. -

HNY2010

2010-01-02T11:25:00.004+02:00

Ο λαιμός μου έχει πάρει μια περίεργη κλίση, προς τα πίσω, τα μάτια μου βλέπουν και δε βλέπουν. Στο κρεβάτι είναι πια μόλις το μισό μου σώμα, ενώ το υπόλοιπο βρίσκεται στον αέρα. Καθώς γλιστρώ στο πάτωμα με το κεφάλι, ακούω το λόγο που αγάπησα το 2009.

Εύχομαι το 2010 να είναι ακόμη καλύτερο.
Για όλους.

止まれ

2009-12-29T00:59:00.004+02:00

Σου μιλάω εγώ, το μπλογκ σου - να θυμάσαι:

όλα στη ζωή συμβαίνουνε για κάποιο λόγο.

Για όποτε χρειαστείς κάποιον να στο πει.

Νεκρές γραμμές

2009-12-27T11:52:00.004+02:00

Έβλεπα χθες το βράδυ το Julie & Julia και συνειδητοποιώ πως για να προχωρήσω έστω κάτι στη ζωή μου θα πρέπει να θέσω επιτέλους ορισμένα deadlines και θα πρέπει να κρατήσω αυτή την υπόσχεση στον εαυτό μου. Έτσι κι αλλιώς δεν κάνω τίποτα και για τις λιγοστές ώρες (λεπτά;) που θα απασχολούν αυτές οι προθεσμίες το μυαλουδάκι μου θα μοιάζει πως κάνω κάτι.

Οπότε βάζω ~~1 εβδομάδα~~ 2! εβδομάδες προθεσμία να έχω έτοιμο το 4ο μέρος της ιστορίας του κλέφτη που ξεκίνησα τον Ιούλιο του 2008. Και ~~άλλη μία~~ άλλες 2 μετα για το 5ο και μάλλον τελευταίο μέρος. Άρχισε με μια συγκεκριμένη μορφή μες το μυαλό μου και μετεξελίχθηκε. Το βασικό κορμό τον ξέρω αλλά πλέον έχω χάσει και ξεχάσει πολλά. Θα δω τι θα κάνω. ~~Μια βδομάδα~~ είναι υπεραρκετός χρόνος να κάτσω να σκεφτώ. Να βάλω αυτές τις σκέψεις σε μια σειρά και στο χαρτί και έπειτα στην οθόνη. Εδώ η άλλη υποτίθεται πως έκανε 524 (;) συνταγές σε 365 μέρες.

Οπότε Β., αυτό θα 'ναι το δώρο σου για φέτος. Συγγνώμη αλλά είμαι και ταπί βλέπεις.

Α ναι, και χρόνια πολλά σε όλους. Καλά Χριστούγεννα!

Καραάσχετο υστερόγραφο-σχόλιο αλλά έχω ανοιχτή την τηλεόραση δίπλα μου στο mute. Τι είναι αυτό που φοράει πάλι στο κεφάλι του ο Γαβαλάς στο "Μες στην καλή χαρά;". Β.: Έλα Χριστέ και Παναγιά! χαχαχαχα

No time for telling tales

2009-12-22T17:57:00.002+02:00

Sia - Soon We'll Be Found

[ Let's not fight I'm tired can't we just sleep tonight
Don't turn away it's just there's nothing left here to say
Turn around I know we're lost but soon we'll be found ]

Thought #104: 1000

2009-12-20T20:13:00.005+02:00

νεκρά φτερά και τσακισμένα,
δυο φορές τους το καθένα
μια για τη δημιουργία και μια για το χαμό.
τον εξαφανισμό
ανάμεσα σε άλλα, καταπλακώνονται
πουλιά πανομοιότυπα και πτηνά απροσδιόριστα γεωμετρικά κτισμένα.
ράμφη που δεν τα ξεχωρίζεις πλέον από τις ουρές,
χωρίς μάτια, ανήμπορα να ξεγλιστρήσουν από τα ορθογώνια κλουβιά τους.
χωρίς πόδια, σέρνονται
και με μανδύες καλυμμένους από άλλα πλέον χρώματα
μοιρολογούν μες σε κελιά
τα βράδια
κι αντηχούν στο ξύλο που τα περιβάλλει
το θρόισμα των φύλλων.
και δυναμώνουν οι κραυγές και δεν αφήνουν ήσυχο να κοιμηθεί κανένα.
κι όταν η φυλακή ανοίγει για τροφή δεν παίρνουν τίποτα
- τα στόματά τους ψεύτικα και άκαμπτα παρά τις έντονες γωνίες -
μονάχα το βαρύ φορτίο από τους ώμους των ανθρώπων επωμίζονται
ξεχνούνε πια να συνωστίζονται
και γίνονται ένα με το έδαφος.

Sucks, yes.

2009-11-27T23:38:00.004+02:00

Οδεύω με φόρα για τα 30. Δεν το λες ακόμη "The Big 0" αλλά πλέον δεν είναι και μικρό. Όταν ήμουν όντως μικρός τους έλεγα παππούδες και (δε θα μιλήσω για το μαλλί) οι αδελφές μου λένε πως ό,τι περνάει τα 25 ανήκει στη μέση ηλικία. Σκέψου πως σ' αυτή την ηλικία οι άνθρωποι "παντρολογιούνται" και γεννοβολάνε - κι αν δεν έχω φίλες και γνωστές με παιδιά εντός κι εκτός κοιλιάς!

Στο μυαλό μου στα 30 είμαι σε ένα γραφείο, στέλεχος εταιρείας, κάπου πρώτος σε μια μικρή αλυσίδα που κρέμεται από άλλες μεγαλύτερες τις οποίες εποφθαλμιώ. Δεν ξέρω πού είμαι στα 30. Τι είδους εταιρεία είναι αυτή, ή χώρος εργασίας γενικότερα. Πάντως σίγουρα δεν είμαι στο σπίτι "μου", με εργάτες 24/7 να ζούμε το "Άλλαξέ το" λόγω τσαλιμιού και ανάγκης της μάνας για ανανέωση, κι εγώ καρφωμένος στο κρεβάτι, οι πόροι μου πια να γαντζώνονται στα σκεπάσματα και να μη μ' αφήνουν να γλιτώσω, ώσπου να νιώσω πως με πνίγει, αλλά στην κυριολεξία, μιας και θα μ' έχει καταπιεί το σαπιοκρέβατο που τρίζει στα έγκατά του τα οποία είναι μερικές ξέμπαρκες σανίδες. Είμαι στο μίνιμαλ διακοσμημένο σπίτι μου, ναι, πάλι μπροστά στον υπολογιστή, αλλά κατα-δικό μου, υπέροχο κι αγαπημένο και του γούστου μου. Στο όνειρο ζω το όνειρο. Ανεξαρτησία, δύναμη, χρήμα. Ναι χρήμα. Γιατί θα μπορώ να έχω τα απλά πράγματα που θα ήθελα και θα με έκαναν χαρούμενο. Αλλά και ευχαρίστηση. Γι' αυτό που κάνω. Στη φαντασία μου δεν ήξερα και μάλλον δεν είχα, ούτε καν πτυχίο, πόσο μάλλον μεταπτυχιακό.

Έβλεπα και το The September Issue με την παγοκολώνα Wintour (είχε πλάτες ΟΚ, ο μπαμπάς της συντάκτης, της καλής οικογενείας) τόσο ωραία ταινία/ντοκυμαντέρ, υπέροχες εικόνες, ακόμη και οι απλές ιδέες μεταμορφώνονται σε φωτογραφίες έργα τέχνης. Και μου αρέσουν τοοόσο οι τέχνες μα δε μου αναγνωρίζω κάτι το εξαιρετικό, μονάχα ψήγματα, μα πολύ ενδιαφέρον. Να κάθομαι για ώρες να χαζεύω φωτογραφίες άλλων, να τις κρίνω... Το μεγάλο μου πρόβλημα δεν είναι πως δεν έχω πετύχει το μέλλον που έβλεπα ή που δεν το βλέπω καν στο προσεχές μέλλον. Είναι που δεν είχα τα κότσια να κάνω τις σωστές επιλογές στο παρελθόν, ή και την έμπνευση τότε να διαλέξω έναν άλλο δρόμο. Και κάθομαι, ο τεχνοκράτης (που για μένα αυτή η λέξη περιέχει τόση τέχνη όσο και ένα κομπρεσέρ, και δεν το εννοώ αυτό ωσάν σε "prop" ή πηγή έμπνευσης) και βλέπω ανθρώπους πολυπράγμονες, που τα κάνουν όλα τόσο καλά. Κι εγώ, θα μπορώ από το Μάιο να κραδαίνω 3 χαρτιά στην αγκαλιά μου, κι άλλα τόσα μικρότερα στο συρτάρι φυλαγμένα, μα αντί να δημιουργώ, θα συμβιβάζομαι με μια ζωή που δε θα ζήσω.

Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα είναι πως δεν ξέρω ούτε ο ίδιος ποιος είμαι. Και δε χρειάζεται να πάω σε τουρ αυτογνωσίας και να φιλήσω το χέρι του Σάι Μπάμπα στας Ινδίας. Για την ώρα θα πρέπει να φιλάω κώλους και κατουρημένες ποδιές και να ρίχνω την αξιοπρέπειά μου μήπως και ξεκινήσω και μπω επιτέλους στον κύκλο της μιζέριας. Γιατί καλά τα όνειρα, αλλά δε βγαίνω.

Ακόμη και η Άννα θα μου πεις φαίνεται πως μιλάει με παράπονο λέγοντας πως τα καταξιωμένα στις επιστήμες αδέλφια της βρίσκουν αυτό που κάνει απλά... "διασκεδαστικό". Αυτή, που κόβει και που ράβει και έχει χτίσει μια αυτοκρατορία και δημιουργήσει ένα μύθο. Αλλά εγώ δεν έχω καθαρή εικόνα. Ονειροβατώ κι ακροβατώ και δε μπορώ με τίποτα να εστιάσω. Μα επιζητώ την καταξίωση. Όσο ακόμη με παίρνει.

Ένας ΧονγκΚονγκέζος φίλος μου λέει "add oil". Γι' αυτόν ή ζωή θέλει πείσμα και συνεχή προσπάθεια. Μα φυσικά και το γνωρίζω. Απλά απογοητεύομαι τόσο εύκολα και μη μιλήσω καν γι' αυτοπεποίθηση. Σε σημείο να παραδίδω τα όπλα. Έτσι απλά. Ακόμη κι αυτό το ποστ να ξεκινήσεις να διαβάσεις δείχνει έναν άνθρωπο σε απόγνωση. Είναι χωρίς αρχή, μέση και τέλος.

Υ.Γ. Και το αστείο ξέρεις ποιο είναι; Τότε τα παλιά τα χρόνια, που έδινα για το Proficiency, στα προφορικά το θέμα ήταν "success".

Thought #103: crUsh dummy

2009-11-26T16:30:00.004+02:00

Είχε αντέξει κοντά μια ώρα χωρίς να σπάσει η φωνή του μα η ερώτησή του ήρθε στα ξαφνικά και ένοιωσε να τον χτυπάει με δύναμη στο πρόσωπο. Έβγαλε τις λέξεις εκείνες μαζί, την ίδια στιγμή, μα το "όχι" πρόφτασε να ξεγλιστρίσει όσο κι αν τα χείλη του είχαν ξεραθεί. Καθώς οι φθόγγοι του έσκιζαν το στόμα μπάλωσε τις πληγές του μ' άλλους τρεις.

Λεφτά, χειραψία, ευχαριστώ, για το τίποτα. Έτρεξε στο δρόμο κι είδε το στόμα του ν΄ανοίγει και πάλι. Αναρωτήθηκε αν έφταιγε η ταχύτητα. Τα κυκλώματά του να μπερδεύονται και να αποζητά τη λύτρωση. Καλώδια να μπλέκονται και τα λάδια να ποτίζουνε την άσφαλτο. Για λίγα λεπτά ένοιωσε πως το σώμα του είχε χωριστεί στα δύο, και βρισκόταν να κοιτάζει στα μάτια τον ίδιο, το βλέμμα καρφωμένο, δυο φορές ο πόνος και δυο φορές η απειλή.

Η σκηνή απλώνεται μπροστά σε ένα λαβωμένο Άργο Πανόπτη που δε θα γνώριζε ποτέ πως ό,τι έχανε θα στόλιζε στο μέλλον κάτι που οι άλλοι θα θαυμάζουν.

Thought #102: firing squad

2009-10-21T01:02:00.003+03:00

Δε μπορώ να κοιμηθώ. Η υπνηλία που ήρθε και πάλι να παραλύσει το σώμα μου έφυγε στις 11:11 ακριβώς. Κάτι υπάρχει σ' αυτούς τους αριθμούς. Στο απόλυτο μηδέν απ' την απόλυτη μοναδικότητα, αριθμών και εννοιών. Μα βλέπω τις δυαδικές δυάδες. Του 1. Ενός. Η νύχτα μ' έκανε να γυρίσω στα παλιά. Για να φτάσω στο σημείο να γράψω εδώ, αυτό σημαίνει. Το iTunes παίζει όλη την κατάθλιψη, δεν είναι δύσκολο αυτό, ακόμη και στο shuffle να το βάλω μεγαλύτερες πιθανότητες έχει να κάνει κάποιον να τα βάψει μαύρα παρά να χαρεί. Απλά δε θέλω να σκέφτομαι. Δε ζητάω από κανέναν τίποτα. Και δεν απαιτώ ούτε και περιμένω. Αν κάποτε ζητήσω, ευγνωμονώ και μόνο την προσπάθεια. Μα όταν κλείνω τα μάτια μου βρίσκομαι στο εκτελεστικό. Τι ειρωνικό. Βλέπω πως δε θα βλέπω σε λίγα δευτερόλεπτα. Με την εκπυρσοκρότηση θα αναρωτιέμαι ποιο είναι μου είναι αυτό που νοιώθει, αν η ψυχή είναι τόσο άτρωτη όσο λένε. Και αν βρεθώ στους δρόμους, επαίτης, θα φέρω ένα τραύμα μεγαλύτερο, φτωχομπαλωμένο. Στο σώμα η πληγή θα έχει κλείσει λάθος γι' άλλη μια φορά και βγάζοντας τα σκάγια θα κλαίω την παιδική μου αθωότητα κραδαίνοντας για όπλο μου το φόβο.

Thought #101: Day of reCreation

2009-08-21T21:40:00.002+03:00

Την πρώτη μέρα δημιουργήθηκα. Κι ερωτεύτηκα τη ζωή. Μα δε με ανακάλυψα μέχρι αργότερα.

Τη δεύτερη μέρα έψαξα. Και βρήκα. Και δεν ήτανε για μένα.

Την τρίτη μέρα απογοητεύτηκα. Και σταμάτησα να ψάχνω. Έτσι απλά.

Την τέταρτη μέρα περίμενα...

Την πέμπτη μέρα δημιουργήθηκες. Και σταμάτησα να περιμένω. Γιατί γνώριζα πως δε χρειαζόταν να ταλαιπωρούμαι άλλο. Ούτε να βασανίζομαι. Ούτε να γεμίζω το μυαλό μου με περίπλοκες σκέψεις και τη ψυχή μου με το άγχος από το βάρος ευθυνών μελλοντικών κι ανύπαρκτων. Ήξερα. Ένοιωθα κάτι. Και σε έβλεπα από μακριά. Μα άρχισες να περιμένεις εσύ. Ως την έκτη μέρα.

Την έκτη μέρα γνωριστήκαμε. Την έκτη μέρα μου έφυγε το άγχος. Ως δια μαγείας. Για πρώτη φορά. Και έζησα για δεύτερη φορά την πρώτη μέρα. Της επαναδημιουργίας. Η πρώτη μέρα μιας δυαδικής δυάδας, μιας τετράδας. Πολύς αέρας και λίγη φωτιά.

Την έβδομη μέρα δεν ξεκουραστήκαμε καθόλου. Τη ζήσαμε στο έπακρο.

Την όγδοοη μέρα ζήτησα έναν κλώνο σου. Ή και πολλούς. Για να μειώνει την απόσταση αυτές τις ώρες. Για να ζήσω ως την ένατη. Κι ακόμη παραπέρα.

Ο φόβος

2009-06-30T01:12:00.002+03:00

Μου άρεσε πολύ και να 'το. Ας ανανεώσω λίγο το μπλογκ. Ψάχνω ακόμη το σε ποια ποιητική συλλογή της ανήκει. Θέλω να διαβάσω κι άλλα. Μέχρι να κοιμηθώ θα το 'χω βρει λογικά. Καληνύχτα σας.

Thought #100: binary 01101100011011110111011001100101

2009-06-27T16:24:00.004+03:00

Ζωγράφισα έναν πίνακα. Δείχνει ένα ζευγάρι φρύδια, ένα σαγόνι και δυο γόνατα. Έχουν πάρει τη θέση τους γύρω από ένα πρόσωπο φτιαγμένο από μηδενικά και ένα. Για χέρια έχει καλώδια και στη θέση των ματιών του μία κάμερα. Στο φακό της είδα ξαφνικά εμένα. Κι όσο και να ήθελα, δε μπορούσα να με δω καθαρά. Κι όσο και να φοβάμαι, θέλω να συμπληρώσω την εικόνα.

snog

2009-06-03T03:40:00.006+03:00

ή Αντί κάρτας

Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου. Και απόψε, ή χθες, τα γιόρτασα. Και έλαβα κάρτες, τις διάβασα, συγκινήθηκα. Μου ήρθανε μηνύματα, αλλά έμεινα να περιμένω. Διάβασα τόσα και διαφορετικά, μα θέλω να γράψω. Αυτό με γεμίζει.

Δε μου λείπει η ταχύτητα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Θα έλεγες πως είναι και γραμμένο απ' τα αστέρια. Όσο γρήγορα έρχεται, τόσο γρήγορα φεύγει. Το πάθος για το οτιδήποτε. Μα τώρα το νοιώθω. Δε ξεπουλιέμαι και δεν ευτελίζω τίποτα. Γι' αυτό και δε θα γράψω τίποτα άλλο.

Με τη σειρά μου κάνω εγώ ένα δώρο. Άλλωστε μου δώσανε αρκετά. Λίγο υπομονή μονάχα κάνε και θα έρθει. Μου αρέσει να σε διαβάζω χαρούμενο. Ακόμη περισσότερο όταν σε βλέπω κι όλας.

Υ.Γ. Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό το ποστ. Το ήθελα. Αλλά ίσως δε θα 'πρεπε. Ντρέπομαι λίγο [τόσο που θα έβαζα σε σειρά το σιχαμένο εμότικον]. Σκατά.

Bestiality

2009-05-30T15:28:00.007+03:00

Οι Andrew Wyatt, Christian Karlsson και Pontus Winnberg είναι τρίο. Μουσικό. Συγκεντρώθηκαν στη Στοκχόλμη και γίνανε Miike Snow. Το όνομα του συγκροτήματος είναι επηρρεασμένο από τον Ιάπωνα σκηνοθέτη Miike Takashi. [Το snow σημαίνει "χιόνι" στα Αγγλικά]. Είναι ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει μέσα στο 2009.

Έλεγα πως το Silvia είναι το διαμάντι του άλμπουμ τους, αλλά ήμουν οικτρά γελασμένος. Είναι το Plastic Jungle. [Την άλλη βδομάδα μπορεί να πω πως ήταν κάποιο άλλο, οπότε όσο προλαβαίνεις!]

Κλικάρεις το εξώφυλλο, κατεβάζεις, απολαμβάνεις. ΤΩΡΑ! Το άλμπουμ τους κυκλοφορεί ήδη στο iTunes αλλά περιμένω το physical release και θα σπεύσω να το αγοράσω. Σκέψου!

Δες στίχο η πλαστική ζούγκλα [τα πάνδεινα πέρασε ο τύπος]:

I was born into money, then sold down the river.
I was choked by the jailor and fucked the gorilla.
I ran through the country ahead of my time.
I escaped through a keyhole before they erased me.
I married the beetle and learned to be graceful -
it's why all this warfare pours out of my eyes.
Now I see just what you mean
it hurts too much to breathe
all alone in this plastic jungle.
Sometimes I wanna get slain.

She told me she loved me -
I didn't believe her.
The song of a junkie is ancient Korean...
But don't blame the girl -
She's just out of her mind.
Now I see just what you mean
it hurts too much to breathe
all alone in this plastic jungle.
Sometimes I wanna get slain.

The power of spit

2009-05-20T16:00:00.003+03:00

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί κολλάει κάποιος τόσο στο φτύσιμο. Να το καταλάβω για τα γραμματόσημα, για τους φακέλους, για ό,τι ταχυδρομικό τελοσπάντων (δεν είμαι σίγουρος για τα περιστέρια), αλλά αυτά έχουν επάνω και μια ειδική λωρίδα/επιφάνεια που επιτελεί αυτό το σκοπό του κολλάω και μετά με σκίζεις για να ξεκολλήσω. Και ακόμη και δω που τάχα μου βρίσκεις τα πάντα (αλλά μπαρ που να μην κλείνει 11 καθημερινή δε βρίσκεις) αυτοκόλλητες ταινίες ανθρωπίνου μεγέθους δεν έχω δει.

Ίσως είναι μέθοδος αυτοβασανισμού. Ένα είδος αυτοτιμωρίας και μαζοχισμού ψυχολογικά απαράμιλλου. Λες να ακολουθούν καμιά σέκτα σαν εκείνον στον κώδικα Ντα Βίντσι (θα δω το Angels & Demons οπότε κολλάει - να 'το πάλι!!) και να 'χουνε αντί στα μπούτια τους καρφιά, στον εγκέφαλο καρούμπαλα; Και ενώ πολλοί θα μπορούσαν και χωρίς αυτό να κάνουνε παρέα σε γλυκύτατα γραφική αοιδό υπερλαϊκουρέ χιτς, με πρώτο και καλύτερο εμένα, οι "σε-θέλω-φτύσε-με" φαίνεται να μου κλέβουν τη σειρά στην κατάκτηση της κατάλευκης μπλουζίτσας που δένει τα χεράκια πίσω.

Δεν ξέρω αν φταίει η λαϊκή πλέον ρήση "χαθήκανε οι άντρες", τείνω περισσότερο στο γενικό "ο κόσμος έχει τρελαθεί" (τόσο που πιστεύω εδώ και μερικά χρόνια πως όλοι μας πάμε κατά διαόλου - με την ευρύτερη έννοια - και η Δευτέρα Παρουσία είναι προ των πυλών). Άλλωστε αν χάνονταν, με τη έννοια της σεξουαλικής ταυτότητας, η γκέι κοινότητα θα είχε από καιρό υπερτερήσει και καταφέρει να τουμπάρει σε οποιαδήποτε δικαιωματική διεκδίκηση τους υπολοίπους. Με της "ντομπροσύνης" και "ειλικρίνειας" κι αν έχουν εξαφανιστεί... Αν πάλι χάθηκαν γιατί τα έχουνε χαμένα, έτσι μάλιστα. Γιατί, κύριος, δεν κάνεις μια μέρα να απαντήσεις σε μήνυμα (τηλέφωνο ούτε τολμώ να σκεφτώ - το σήμα είναι η καλύτερη δικαιολογία - εμένα και να με πετύχεις βουίζω σαν τη μύγα στο ακουστικό ενώ ταυτόχρονα νιαουρίζω λόγω φυσιολογικής ιδιομορφίας) που σε ρωτάει κάτι απλό (τύπου: 1+1 = ;, σπίτι μου, σπίτι σου ή και κάπου αλλού;). Και όταν μετα κόπων και βασάνων μπει το νερό στ' αυλάκι (λέμε τώρα, γιατί έχουμε και περιπτώσεις δευτερολέπτων που αναρωτιέσαι απλά αν ανέβηκε η υγρασία στο χώρο ή ξάφνου μια σταγόνα με φαινόμενα όσμωσης σ' έφτασε), βάση ικανοτήτων και καταστάσεων έχεις το πάνω χέρι.

Νομίζεις. Γιατί με το που το πάρεις και δεις ενδιαφέρον, και συ ξενερώνεις. Γιατί δεν καταλαβαίνεις τι συνέβαινε τόσο καιρό αφού όλα ήταν τόσο "σπέσιαλ" πια. Έδινες το απλό και κρατούσες το σπέσιαλ για πάρτη σου; Θα γυρίσει ο τροχός, θα ξαναψυχράνει η ατμόσφαιρα κι άντε πάλι απ’ την αρχή. Και όχι, δε δένονται ούτε με το υπνωτικό όργανο που σέρνει καράβι, ούτε με τα τριπλά άξελ και τόλουμπ και την ελαστικότητα της Κομανέτσι στο κρεβάτι ή και αλλού. Άλλες καψερές προσπαθούν ο έρωτας να περάσει απ' το στομάχι και του φτιάχνουν γκουρμέ γεύμα με ό,τι κουλή ντελικατεσσενιά κυκλοφορεί στο εμπόριο για να δείξει πως και καλή νοικοκυρά είναι και κορίτσι για σπίτι και παντρέψου με και... γ@μα μας...

Όλα αυτά, και τα μεταξωτά βρακιά, κι οι επιδέξιοι κώλοι, και το wallpaper να ταιριάζει με τα σεντόνια και αυτά με τη σειρά τους με το δωμάτιο, γίνονται γιατί έχεις νοιώσει τα υγρά σάλια του να σου περιλούζουνε τα μούτρα κάθε φορά. (Σ)Πάρτααααα. Κοπελιά είσαι ηλίθια! Δηλαδή, μ' έχουνε καταντήσει φίλες κι αδελφές εξομολογητή και έχω ακούσει τόσες ιστορίες που δεν είναι ν' απορείς γιατί κρατιέμαι στη ζωή από μια τρίχα στην κεφαλή και μόνο (στην κυριολεξία!). Να αλλάξω επάγγελμα, και φανταστικό επάγγελμα (που ακόμη δεν έχω καταλήξει ποιο θα 'θελα να είναι) και να γίνω ψυχολόγος.

Βουρλίζομαι και δαιμονίζομαι συνάμα περισσότερο, όχι με την όλη κατάσταση του τραβάτε με κι ας κλαίω, αλλά με το ότι το 90% των κλινικών μας περιπτώσεων δε γούσταραν καθόλου το πρόσωπο πριν δουν την πλάτη του και το cold shoulder treatment. Αν πάλι είναι μέθοδος και λιγότερο τυχεροί άνθρωποι από άποψη εμφάνισης, συμπεριφοράς ή γεμάτοι κόμπλεξ να κάνουν κάτι άλλο από το να το ακονίζουν, να πω είναι θεική παρέμβαση και έμφυτο στη νευροψυχολογία του ανθρώπου. Εγώ το δοκίμασα χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. Άσε που αν δεν έχεις την κατάλληλη ισορροπία, ένα μπάλανς στην ποσότητα σάλιου που θα παράγεις, θα σου φύγει (και θα κλαις).

Τελικά καμία μέθοδος δε σου εξασφαλίζει την ηρεμία ψυχής και σώματος. Ούτε ζέστη κρύο ζέστη, ούτε αλήτη απόψε είναι η βραδιά σου θεατρινισμοί. Δεν υπάρχει αυτή η αυτοκόλλητη ταινία, ούτε μέσα σε απόκρυφα σημεία. Κανένας πλέον δεν ξέρει τι θέλει και έχει επαναπαυτεί σε ζωή με δουλειά και φίλους και βαριέται ακόμη και να πάει στο κρεβάτι για κάτι άλλο εκτός από ύπνο. Κι οι μισοί τρέχουν να κυνηγήσουν το "κελεπούρι" που είναι οι άλλοι μισοί. Έτσι καταντήσαμε, καλά να πάθουμε. Γι’ αυτό φτου μας και χα φτου! (για να δω και εδώ τι ψάρια θα πιάσω).

plARTform

2009-04-15T19:58:00.003+03:00

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να κλικάρετε πάνω στην εικόνα. Η Scarygirl δια χειρός Nathan Jurevicius θα σας ταξιδέψει στον τρομακτικά επιδέξια σχεδιασμένο κόσμο της. Και δε χρειάζεται να πληρώσετε τίποτα. Τζάμπα απόλαυση με ένα διασκεδαστικό παιχνίδι.

Τώρα πάω να κάνω πως διαβάζω. Πλησιάζουν κι εξετάσεις. Εσείς παίξτε. Γι' άλλα παιχνίδια τέτοιου είδους σκας τουλάχιστον 20ρικο, τρέξτε! Να, ορίστε και trailer για να ψηθείτε κι άλλο.

From the west to the east

2009-03-17T23:50:00.005+02:00

The Bird and the Bee - Love Letter to Japan

Το λες και Tune of the week #64 αλλά έτσι πως γράφω πια μία το μήνα (και αν) δεν το λες... Το λες και δεν το λες λοιπόν. Αλλά οι The Bird and The Bee τα λένε μια χαρά. Sweet oriental melody and lyrics.

Ρεντίκολο

2009-02-15T01:27:00.002+02:00

FB status: “oni was so wasted last night he only remembers flashes of events. Στα ελληνικά το λέμε ρεντίκολο.”

Ήθελα τόσο πολύ να λιποθυμήσω. Να γίνει σούσουρο, να σταματήσει η μουσική, να έρθει το ασθενοφόρο, να νοιώσω από πρώτο χέρι την περίθαλψη εδώ. Να ασχοληθούνε μαζί μου (;). Μα τα έκανα όλα κρυφά. Ψηλάφισα τον τοίχο και σύρθηκα ως τη λεκάνη, αγκαλιάζοντάς τη στοργικά, όσο αυτό μου έχει λείψει. Δε θυμάμαι αν χρειάστηκε να βάλω τα δάχτυλά μου βαθειά ως το λαιμό μου για να ξεράσω την πρώτη φορά.

[...]

Ο Χ. να με ρωτάει αν είμαι καλά. Ναι - πρέπει να ήταν - η απάντησή μου. Δεν ξέρω σε πόσους όμως είπα πως μέθυσα με τρία ποτά.

[...]

Ξανά μέσα, να ρίχνω κάτω τις πετσέτες απ' το μπάνιο τις κρεμασμένες στους τοίχους, να βουτάω το χέρι μου μέσα στο νερό της λεκάνης με το καλό μου πουλόβερ να βρέχεται, να συνειδητοποιώ τι κάνω, ξανά δάχτυλο και εμετός. Δεν τον έβλεπα. Ούτε τον μύριζα. Είχα χάσει τις αισθήσεις μου. Ήθελα να κοιμηθώ με το πρόσωπό μου χωμένο εκεί.

[...]

Η Β. μου έδωσε λεφτά και τα κλειδιά. Φόρεσα προσεκτικά το κασκόλ και το σακάκι μου και με συνόδεψε ένα ζευγάρι ως την έξοδο, εγώ να περπατάω χιαστί και να σκοντάφτω στη μοκέτα.

[...]

Δε μπορούσα να ανοίξω την πόρτα του ταξί. Όταν τα κατάφερα φώναξα τρεις φορές το που πηγαίνω με ένα ευχαριστώ μετά από κάθε πρόταση.

[...]

Τα μάτια του ταξιτζή ήτανε καρφωμένα πάνω μου. Δε μπορώ να ξέρω πόσες γύρες κάναμε. Το ταξίμετρο έδειχνε κοντά στις 22 λίρες.

[...]

Η επόμενη σκηνή που θυμάμαι ήτανε γαλήνια. Τα καλυμμένα με τη μαλακή μοκέτα σκαλοπάτια μας γίνονται ωραία μαξιλάρια.

[...]

Άφησα 3 με 4 τελειωμένα μηνύματα στη Β. Κάτι μεταξύ "θα αφήσω το κλειδί κάτω απ' το πατάκι" και "έλα να με βοηθήσεις" και "δεν ξέρω αν θα σε ακούσω να χτυπάς". Το θυροτηλέφωνο-συναγερμό.

[...]

Τρέχοντας να πάω να κοιμηθώ οι σκάλες δε με χόρτασαν όσο ήθελαν και βρέθηκα να τις κατρακυλάω όλες απ' την κορυφή με τα μούτρα.

[...]

Σύμφωνα με τη Ν., όταν πίνουμε πολύ σκεφτόμαστε αυτό που πραγματικά θέλουμε. Εγώ όταν ξάπλωσα επιτέλους στο κρεβάτι φορώντας ακόμη την κουκούλα του φούτερ πάνω απ' το κεφάλι μου, σκεφτόμουνα πόσο μου λείπει η Ν. Και έκλαιγα.

Το πρωί που ξύπνησα πλύθηκα, ντύθηκα και πήγα σε μια έκθεση. Γιατί είμαι της κουλτούρας. Ακόμη νοιώθω την εμετίλα σε μύτη, στόμα και στομάχι. Δε θέλω να ξαναπιώ ποτέ. Η Β. έχει αντίθετη άποψη.

Thought #99: stuck on repeat

2009-02-10T16:45:00.002+02:00

Έχει για σύμβολο ένα βέλος που σχηματίζει ένα πεπλατυσμένο κύκλο, μία έλλειψη. Και συμβολίζει την έλλειψη τόσο μοναδικά, συμπληρώνοντας με ήχους τη σιωπή. Οι ίδιοι ήχοι, οι ίδιες νότες, η ίδια μελωδία. Μέσα στη σιωπή. Και τους ήχους. Τους θορύβους.

Δεν άκουγα το όπλο που εκπυρσοκρότησε, στέλνοντας τη σφαίρα από την κάννη του κατευθείαν στην καρδιά μου. Κι ας ήμουν αιμόφυρτος, στο κρύο πεζοδρόμιο μιας ξένης χώρας, τα ακουστικά ήταν ακόμη στα αυτιά μου και μου σιγοτραγουδούσε, πως θα άπλωνε τα χέρια του για να καλύψει ολόκληρη πόλη, πως ευχόταν να ανοίξω τα μάτια μου και να συνειδητοποιήσω τι βρίσκεται τριγύρω μου, τι χάνω, κλεισμένος μέσα και στον εαυτό μου.

Από τη χαραμάδα που είχαν αφήσει τα βλέφαρά μου καθώς έκλειναν έβλεπα ελάχιστα. Μα ούτε και άκουγα κάτι. Άλλο από τη φωνή του. Δεν ξέρω ποια φορά ήταν που έπαιζε το τραγούδι αυτό. Δε μετρούσα, δεν ένοιωθα. Ήμουν χαμένος μέσα του κι ο κόσμος στριφογύριζε. Με ρουφούσε μία πελώρια μαύρη δίνη που έμπλεκε πια τους ήχους από έξω, αυτούς που τα αυτιά μου απέκλειαν. Τις κραυγές της, τις σειρήνες, τον κόσμο που μαζεύτηκε γύρω από το σώμα μου, τις φωνές. Τον κόσμο που με αποχαιρετούσε, σα να με είχε ρίξει σε μια λεκάνη τουαλέτας και να με είχε αποβάλλει, τραβώντας το καζανάκι. Η ίδια δίνη, που με εξαφάνιζε.

Και πνιγόμουν. Και καθώς ένοιωθα να σβήνω, ένα χέρι σα να έβγαινε απ' το πλήθος. Με τραβούσε κι ήμουν ξανά στα πόδια μου και εγκατέλειπα τον εφιάλτη. Της επανάληψης. Το βέλος ξετυλίχθηκε και άνοιξε κι απλώθηκε και έγινε ευθεία.

Και μπόρεσα ξανά να δω μπροστά. Και το τραγούδι άλλαξε.

Thought #98: Tug-o-war

2009-01-25T13:20:00.004+02:00

Δε θυμάμαι από πού ξεκίνησα. Θυμάμαι όμως το 8. Και το 4. Το 8 για πολλά χρόνια. Από αυτό προχώρησα πια στο 9, αλλά σα να νοιώθω πως η ζωή μου βρέθηκε ξανά στην αρχή. Όχι στο μηδέν. Δε θυμάμαι από πού ξεκίνησα.

[...]

Άλλαξα κατά τη μεταφορά. Άλλωστε από τα πρώτα πράγματα που αγόρασα ήτανε ψαλίδια. Γύρισα πίσω το κεφάλι μου και κοίταξα αυτό που με κρατούσε πίσω, δέσμιο να περπατάω επιτόπου και ποτέ μπροστά. Το σκοινί που μας έδενε είχε γίνει τόσο χοντρό, που έμοιαζε πια κορμός δέντρου, ριζωμένος βαθειά σε μνήμες και κομμάτια του μυαλού που όριζαν την κάθε κίνηση. Μα μου πήρε μόνο μια στιγμή για να το κόψω, τον ομφάλιο λώρο που μου έτρεφε τα πάθη και τις ηλίθιες ψυχώσεις και πρόβαλλε στα μάτια μου εικόνες που ήθελα να δω.

Άλλαξαν τα πράγματα. Άφησα πόρτες ανοιχτές χωρίς αποχαιρετισμούς, άφησα πόρτες ανοιχτές μήπως και επιστρέψουν άλλοι. Μα σταμάτησα να τις ελέγχω, να έχω λίστες και υπογραφές με κάθε είσοδο και έξοδο, να λογαριάζω και να ονοματίζω. Σταμάτησα να νοιάζομαι. Μάλλον κουράστηκα, βαρέθηκα, έχασα το ενδιαφέρον.

Και ξαπλώνω στο κρεβάτι μου με το βλέμμα μου στραμμένο σε κείνο το δωμάτιο να βλέπω φιγούρες να πηγαινοέρχονται, όσο νωχελικά τελειώνω τη μια σειρά μετά την άλλη, γεμίζοντας το χρόνο μου μα παραμένοντας κενός.

Πλέον ζω στο 9. Το μόνο που δεν ξέρω είναι για πόσο...

Μπήκε το 2009 (και στην Κορέα)

2009-01-03T04:20:00.007+02:00

Έτσι, γιατί στηρίζω την Ασία. Η χρονιά μπορεί να ξεκίνησε κάπως στραβά, αλλά κάτι μου λέει πως θα είναι καλή. Έχει λίγες μέρες τώρα που έχω πάθει μια Κορεατολαγνεία, βλέπω ένα "βαριετέ" (λολ!?) τους λεγόμενο Family Outing (καραlol) στο youtube στο οποίο συμμετέχει και η αγαπημένη του never η Lee Hyori (απορώ πως αυτή η κοπέλα από τόσο απλή και συμμαζεμένη γίνεται ΤΟ ξέκωλο στα clip της - νομίζω πως τη γουστάρω!) μαζί με άλλους διάσημους στη χώρα εκείνη και κάθε βδομάδα έχουν έναν καλεσμένο με τον οποίο πάνε σε ένα σπίτι στην εξοχή και κάνουν δουλειές και παίζουν παιχνίδια. Κάτι σαν Paris and Nicole αλλά χωρίς να είναι κακομαθημένα (ζάμπλουτα είναι όλα τους). Ένας από τους βασικούς είναι και ο Dae Sung, ασχημούλης, μέλος του γκρουπ Big Bang, υπερδιάσημο στην Κορέα. Κυκλοφόρησαν τον Οκτώβρη που μας πέρασε το πρώτο τους αγγλόφωνο (το τονίζω για να ακούσεις το τραγούδι που και πάλι νομίζω τζάμπα το ανέβασα αλλά τεσπά) άλμπουμ (με σκοπό να γίνουνε γνωστοί... στην Ιαπωνία!?). Από αυτό είναι και το τραγούδι το οποίο θα με βρει η Β. όταν γυρίσει να ακούω σαπισμένος στο κρεβάτι, περιτριγυρισμένος από σνακ, τάχα μου διαβάζοντας για τις εξετάσεις. Καλή χρονιά σε όλους! 사랑해요! (Sa rang he yo = I love you στα Κορεάτικα)

Big Bang - Number 1

Υ.Γ. Αν ενδιαφέρεται κανείς το έχω να του το στείλω.

The Revolution Continues: New Art From China

2008-12-25T18:22:00.008+02:00

Πριν έρθω στο Λονδίνο, έλεγα πως δε θα κάνω παρέα με Έλληνες και με Κινέζους. Είμαι ευγνώμων γι' αυτούς που γνώρισα. Τουλάχιστον κράτησα την άλλη μου υπόσχεση, να πηγαίνω συχνά σε εκθέσεις. Μιας και ήρθε εδώ και η Ζ., ήταν καιρός να πάω στη Saatchi Gallery, του γνωστού διαφημιστή, ο οποίος το γύρισε πλέον σε φιλάνθρωπος/φιλότεχνος. Ήταν η καλύτερη έκθεση σύγχρονης τέχνης στην οποία έχω πάει. Οι φωτογραφίες επιτρέπονταν και ο οδηγός αξίας 1.5 λίρας εξηγούσε το κάθε έργο. Ακολουθούν ορισμένα από αυτά που με εντυπωσίασαν:

Love it! Bite it! - Liu Wei

Ash Head No.1 - Zhang Huan

A Big Family - Zhang Xiaogang

Bloodline - Zhang Xiaogang

Donkey - Zhang Huan

Civilization - Bai Yiluo

Communication - Cang Xin

Angel - Sun Yuan and Peng Yu

Old Persons Home - Sun Yuan and Peng Yu
(χάνει πάρα πολύ σε φωτό. Μία ολόκληρη αίθουσα γεμάτη αυτοκινούμενα καροτσάκια με ηγέτες γνωστούς και μη, οι οποίοι συγκρούονται ατέρμονα ως την ύστατη ώρα.)

Unknown Creature - Three Headed Monster - Shen Shaomin

Chinese Portrait P Series 2006 No. 02 - Feng Zhengjie

Chinese Offspring - Zhang Dali

Backyard Garden - Yue Minjun

Little Boy - Zeng Fanzhi

Απόψεις για τον κομμουνισμό και το Μάο, μια διαστρεβλωμένη εικόνα της ιστορίας, η νοοτροπία της μάζας και η παγίδα της μη-διαφορετικότητας, η επαφή με τον κόσμο, η ζωή και ο θάνατος, η παροδικότητα της ισχύος και η απόρριψη. Ανάμεσά τους και τα πιο τρομακτικά αληθοφανή ομοιώματα ανθρώπων. Όλες οι φωτό στο φυσικό τους μέγεθος με ένα κλικ επάνω τους. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Monsters: Apparition #1

2008-12-14T15:51:00.005+02:00

Είναι ένα παράξενο πλάσμα. Στη θέση που θα έπρεπε να βρίσκεται η καρδιά του, έχει ένα μεταλλικό χέρι, κάθε δάχτυλο του οποίου τελειώνει σ' ένα γάντζο, για να απαγγιστρώνεται στους ανυποψίαστους περαστικούς. Οδοιπόρους σε μια ζωή που δε μπορεί να ζήσει μόνο του. Πιστό σα σκυλί και συνάμα ανεξάρτητο σα γάτα. Ο ορισμός της διαστροφής.

Δεν κλέβει όμως καρδιές. Αφήνεται, παρασύρεται, όπου ο παλλόμενος μυς των άλλων τ' οδηγήσει, ζώντας μία σε σκοτεινά σοκάκια και την άλλη σε μέρη λουσμένα στο φως. Με τη συμπεριφορά του αρχικά προσαρμόζεται σε κάθε περιβάλλον, έτσι ώστε να αποκτήσει τα απαραίτητα εφόδια για να ζήσει, αποθηκεύοντάς τα όλα μέσα του. Μηχανισμός ασφάλειας και συντήρησης. Αυτοσυντήρησης.

Δεν ξέρεις αν είναι τα μάτια του αυτά που σε τραβάνε. Δε σε κοιτάει ποτέ στα δικά σου, φοβάται μήπως μάθεις το μυστικό του. Παρ' όλα αυτά, απ΄το στόμα του βγάζει παράξενους ήχους που μοιάζουν μ' εξομολογήσεις και κρυμμένες αλήθειες που δε θ' άκουγες ποτέ. Αλλά μη σε ξεγελάει. Ίσως είναι ο χαρακτήρας του. Δε θα το περίμενες ποτέ από κάτι που φαίνεται τόσο αθώο. Ξέρει σίγουρα να παραπλανεί. Μέχρι να πλησιάσει κάποιος αρκετά, ώστε να κοιτάξει τι κρύβεται μέσα στο κενό.

Το αλλόκοτο χέρι του μια μέρα θα κλείσει τόσο δυνατά στην καρδιά που έχει ανοίξει μοναχά γι' αυτό και θα συνεχίσει, άψυχο, αψυχολόγητα, να ψάχνει για το επόμενό του θύμα.

[...]

Ήταν σκοτάδι. Το ένιωσα πρώτα στο αίμα που απλώθηκε στα ρούχα και το πρόσωπό μου, ζεστό ακόμη, καθώς η μεταλλική αρπάγη έλιωνε ανθρώπινο ιστό απ' τον οποίο τρεφότανε για χρόνια. Ανοίγοντας το φως, το είδα στον καθρέφτη.

Και το σιχάθηκα.

Colour of emotions

2008-11-22T13:20:00.003+02:00

.

Ανεπίσημο video clip για το τραγούδι Gong των Sigur Rós. Σκηνοθετημένο από τον Eric Lerner.

Πηγή: shape + colour

Thought #97: wall of sound

2008-11-05T14:03:00.002+02:00

. Τελεία. Τέλεια. Συνέχισε να διαβάζεις. Μη σταματήσεις τώρα. Δέσμιος γραμμάτων, λέξεων, κειμένων... Για χρόνια ήξερες να ξεπεράσεις την τελεία, ακάθεκτα διαβάζοντας το λίγο παρακάτω μη βοηθώντας καν το σώμα σου με οξυγόνο να τραφεί σα βρίσκεται στην πορεία όποια στίξη, να απαγγείλεις ποιήματα με μια αναπνοή -

Στο κόμμα η γλώσσα σου ξεμπερδευόταν, απ' το φράγμα των χειλιών σου ξεγλιστρούσε, χτυπώντας σε μάγουλα και δόντια λόγια σε σάλιο βουτηγμένα στ' αυτιά μου μελωδίες μεταφέροντας

και στου βιβλίου το τέλος όταν έφτανες ανάποδα το γύριζες
φυσούσες τις σελίδες μιλώντας κάτω απ' την ανάσα σου ακόμη
και πάλι απ' την αρχή το ξεκινούσες
αν δίπλα σου πια άλλο δε στεκόμουν -

θεωρούσες πως θα έσπαγε το μαγικό που έπλασες απ' την παραμικρή παρεμβολή ή διακοπή στο συνεχές εκείνο υφαντό των ήχων που πλάι μου ξεδίπλωνες

μήπως κι οι αόρατες κλωστές του με κρατήσουν

Μα εγώ δεν ήμουν έτσι
ήθελα συνέχεια να τρέχω και όχι να μιλάω
γεμάτος με φωνές καιρό που ήθελα να εξαφανίσω
τα πόδια μου θεόρατα πια από τα μίλια που 'χαν διανύσει
για να γλιτώσω απ' όποιο δίχτυ και αν άπλωνες

να συγκεντρώσω πάλι τις δυνάμεις μου
στιγμή να ξαποστάσω δεν την είχα
μα αν ποτέ την έβρισκα και έφτανε σε μένα η φωνή σου
απλά τα χέρια μου απ' τις τσέπες απραγίας θα έβγαζα
και θα 'κλεινα για πάντα τα αυτιά μου
στον ήχο της συχνότητάς σου
με την ελπίδα να συντονιστώ σε άλλη προτιμότερη για μένα

Thought #96: HEAVEN

2008-10-26T16:20:00.006+02:00

Ξερίζωσα τα μάτια μου και τα κόλλησα πάνω στα δικά του. Ίσως έτσι πάψουν τα λόγια από στόματα σωμάτων μες την άγνοια, οι επιθέσεις συμπεριφοράς και η απογοήτευση η ζωγραφισμένη στις χαρακιές του προσώπου. Με μία κίνηση του χεριού του τα πήρε, τα ξεκόλλησε, σα να έβγαζε ένα επίπονο τσιρότο και τα πέταξε κάτω, καταμεσής του βούρκου.

Τα μάτια του θόλωναν, ποδοπατούνταν, βυθίζονταν μες τη βρωμιά και πάσχιζαν να συνεχίσουν το έργο που τους δώθηκε. Ο άλλος συνέχισε με χαμόγελα ως την έξοδο, χορεύοντας μόνος, με άλλους, εγκαταλείποντας ένα κουφάρι που αν είχε επιλογή θα έψαχνε για άλλα μάτια που απορρίφθηκαν και όχι τα δικά του, μήπως ξεχωρίσει ως ξένος ανάμεσα στους ξένους. Από τις τρύπες που παρέμεναν κενές δάκρυα πια έσταζαν, "για το γαμώτο", από οργή και αντίδραση, ή κι από λύπη. Είχε χάσει την ανάσα του καθώς τον πλησίαζε και ό,τι πιο πολύτιμο είχε, πλέον είχε λιώσει κάτω από σόλες.

Είχαν συνηθίσει να βλέπουν παπούτσια, κατέτασαν εικόνες σε κάστες και αργότερα πιο έμπειρα σε ομορφιά. Δεν ήταν εύκολο να ρίχνει το βλέμμα στο πάτωμα και το μυαλό του σε αχρηστία κάθε φορά που έφευγε από το σπίτι ή έχανε τη θέση του στις παρέες. Μέχρι κάποιος να του προσφέρει πια μία ματιά και να του δείξει τι έχανε τόσο καιρό, θα κυκλοφορούσε με το κεφάλι ψηλά, με δύο τρύπες αντί για μάτια, πιο θαρραλέος από ποτέ, ο "όμορφος" για τυχαίους γνωστούς που του θύμιζαν την ανεξήγητη χαρά ορισμένων που όταν τον αντίκριζαν τον άγγιζαν αλλιώτικα. Χωρίς ντροπή για τίποτα θα περπατήσει, μιας και δε θα είναι ικανός να δει την κατακραυγή, την αδιαφορία και το γέλιο, ίσως μόνο να τα ακούει. Αλλά δεν ήθελε να χάσει όλες τις αισθήσεις του ακόμη. Μα να τις ξανακερδίσει πίσω και πιο έντονα.

Ο κλέφτης των πάντων και ο κλέφτης του πάντοτε (μέρος 3ο)

2008-08-05T11:43:00.003+03:00

Όταν άνοιξε τα μάτια της, το μόνο που έβλεπε πυκνό σκοτάδι. Η νύχτα ακόμη δεν είχε εγκαταλείψει την πόλη. Το βιολογικό της ρολόι είχε καταστραφεί. Ήταν η τέταρτη φορά σε μια βδομάδα. Αυτή που πάντα ζούσε με πρόγραμμα...

Ενστικτωδώς, ακούμπησε την κοιλιά της στοργικά, και με τα δύο χέρια, τη χάιδεψε και έγυρε να ξανακοιμηθεί. Μα δε θα ήταν ούτε πέντε τα λεπτά και το κουδούνι πάλι χτύπησε, ο διαπεραστικός ήχος που πλέον μισούσε μα της είχε γίνει απαραίτητος. Στιγμιαία ήλπισε να είναι εκείνος, μα όχι. Ένας άλλος θα ήτανε στην πόρτα, έτοιμος γι' αυτήν, ξελιγωμένος... Κι αυτή απροετοίμαστη.

Έκανε να φορέσει τα πεταμένα και ιδρωμένα ρούχα που αγκάλιαζαν το πάτωμα και όχι το κορμί της, αλλά το ξανασκέφτηκε και του άνοιξε γυμνή. Αυτό που ήθελε να δει. Ένα κομμάτι κρέας.

Από το φως του διαδρόμου όμως, το σώμα της φάνταζε μ' αγάλματος, σμιλεμένο επιμελώς, θελκτικές καμπύλες το κάλυπταν. Ήξερε τι είχε και έλεγε πως αν έσπαγε κάποτε και τον τελευταίο ηθικό φραγμό, θα το πουλούσε για να ζήσει ακόμη πιο άνετα. Μ' ένα της νεύμα στο κρεβάτι τον προσκάλεσε και έκλεισε τα μάτια.

Στα χρόνια της απελπισίας της μετρούσε ανδρικά κορμιά να πέφτουν πλάι της εκατοντάδες και να γεμίζουνε τη μνήμη στο κινητό και το κεφάλι της, ένας δικός της παράνομος στρατός αχόρταγων. Είχε αργήσει να μεγαλώσει, να βγει από την εποχή που όλα γι' αυτήν ήτανε ροζ όσο τα φουσκωμένα μάγουλά της. Που οι μόνοι εραστές που γνώριζε έρχονταν σε κουτιά, ευνουχισμένοι φίλοι μιας φτιασιδωμένης Barbie. Μετά ήρθε εκείνος και όλα έγιναν τόσο γρήγορα... Βιαστικά... "Βιάστηκα". Να ερωτευτεί και να δωθεί. Ολόψυχα.

Δάκρυα συγκρατούσαν τώρα τα μάτια της, αβέβαιη αν έφταιγε το χέρι του που της μελάνιαζε το κορμί ή οι σκέψεις που με τίποτα δεν έμπαιναν σε κούτες ν' απομακρυνθούν και σώμα και μυαλό να καταλαγιάσουν. Είχε μείνει κολλημένη στον έναν, αυτή, η γκόμενα των πολλών. Ό,τι είχε αφήσει πίσω του δε θα το έβλεπε ποτέ, κι όμως θα ήταν ευτυχισμένος. Αυτή όμως είχε χάσει τα πάντα και πιο πολύ της έλειπε η παιδική της αθωότητα.

Τον έδιωξε με το που τελείωσε, δε θα μάθαινε ούτε τ' όνομά του. Δεν την ένοιαζε. Τίποτα δεν τη γέμιζε. Μόνο οι στιγμές στις οποίες ένοιωθε να εξαφανίζεται. Πόσο ειρωνικό... Γέμισε τη μπανιέρα και μπήκε μέσα. Χάθηκε, από τον κόσμο και τα προβλήματά της, βουλιάζοντας στο ζεστό νερό με μια βαθειά ανάσα. Κι ούτε που πρόσεξε το αίμα...

Οι ατμοί θόλωναν το παράθυρο του μπάνιου και έκρυψαν το χαμόγελό του. Ήταν η πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου και το χιόνι μόλις είχε αρχίσει να πέφτει...

(συνεχίζεται...)

Ο κλέφτης των πάντων και ο κλέφτης του πάντοτε (μέρος 2ο)

2008-07-16T09:42:00.004+03:00

Από το παράθυρο ίσα που αχνοφαίνονταν πίσω από τις τραβηγμένες κουρτίνες. Κι όμως συνέβαινε...

Το σώμα της έπιανε μετά βίας τα τρία τέταρτα του κρεβατιού. Έτσι πως είχε μαζευτεί ολόκληρη, σε μια μπάλα σα μωρό, στα υγρά σεντόνια που είχανε μουλιάσει με τα δάκρυά της, ούτε που τον άγγιζε.

Ξάπλωνε δίπλα της μισοκοιμισμένος και δεν έδινε σημασία. Σκεφτόταν να σηκωθεί να πάει ως την κουζίνα να φτιάξει κάτι να φάει, αλλά και μόνο στη σκέψη ένοιωσε να βαριέται. Να σερνόταν ως τον υπολογιστή για να δει αν του είχε μιλήσει; Είχε γεμίσει ένα τασάκι περιμένοντας. Στο διάολο κι αυτός. Σκεφτόταν... Όλα για τον εαυτούλη του. Αυτήν πάντως όχι. Την είχε δει να χάνεται μπροστά του μέσα σε λίγα λεπτά, να σπάει, να τρέμει, να ξερνάει το άδειο της στομάχι και όλα για ένα τίποτα. Και μια, και δυο, και τρεις φορές. Τον μισούσε γιατί την έκανε να φαίνεται ηλίθια στα μάτια του. Σιχαινόταν να τη βλέπει έτσι. Να ερωτεύεται μια οπτασία που πέρασε και δεν ακούμπησε. Έναν αόρατο άνθρωπο.

Τον ήθελε όσο τίποτα, αυτό ένοιωθε. Και δε μπορούσε πια να συγκεντρωθεί πουθενά. Στη δουλειά την προειδοποίησαν. Ο άλλος δεν καταλάβαινε. Του ευχήθηκε κάποτε να το πάθει για να δει πως τα αισθήματα θα ξεχειλίσουν και θα τον καταβάλουν. Πίστευε πως του έλειπαν τα ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν ήταν παλιά έτσι. Έκλαιγε μαζί με άλλους για τον πιο παιδιάστικο πόνο. Τώρα; Δεν ήθελε να ακούει το όνομά του, έλεγε πως θέλει να τον διαλύσει. "Καμία βάση", μονολογούσε, το πρόσωπό του ξαφνικά ανέκφραστο. "Καμιά συμπόνοια", θα έλεγε αυτή.

Μα πώς... Εδώ δεν κοιτούσε το χάλι στο οποίο βρισκόταν ο ίδιος. Έβλεπε έξω απ' το παράθυρο, σκοτάδι στην πόλη, ούτε άστρο να φωτίζει, μαύρη κι η ψυχή του. Κι ήθελε να το σπάσει και να φύγει κάτω, δέκα ορόφους κάτω, να γίνει ένα με το κρύο πεζοδρόμιο, να τον φάνε τα σκυλιά, δεν ήθελε άλλο να ζει. Καταριόταν όποιον του έκλεψε το χαμόγελο και τότε σα να του φάνηκε πως είδε κάτι να κινείται εκεί έξω.

"Ακόμα κι οι σκιές χλευάζουν τα κουφάρια μας"... ήταν η τελευταία του σκέψη πριν αποκοιμηθεί.

(συνεχίζεται...)

Ο κλέφτης των πάντων και ο κλέφτης του πάντοτε (μέρος 1ο)

2008-07-12T15:35:00.004+03:00

Είχαν περάσει μόλις λίγα λεπτά από τη στιγμή που αποφάσισε να σταματήσει σ' εκείνη τη σκεπή. Τα ρούχα του πιο μαύρα κι απ' την πίσσα, κι ας προτιμούσε πιο πολύ το γκρι, το χρώμα που 'χε εικόνα σαν τη στάχτη και θύμισες νεκρών. Όπως αυτούς που είχε πάλι κάποτε επιλέξει.

Ένα με τη σκοτεινιά της νύχτας, ήταν αποφασισμένος να βάλει το σχέδιό του σε εφαρμογή. Έλυσε τη ζώνη που έκανε το μακρύ μαύρο παλτό να αγκαλιάζει σφιχτά τη μέση του και ξεκούμπωσε δύο κουμπιά απ' το πουκάμισό του. Και τότε άνοιξε το στόμα. Το δεύτερο, το τερατόμορφο, με την ακόρεστη δίψα για τροφή. Ένα γεύμα αλλιώτικο απ' τ' άλλα, ζεστό, χορταστικό, όσο κανένα.

Ήλπιζε κανείς να μην τον διακόψει εκείνη τη βραδιά, η αποστολή του ήτανε σημαντική κι αυτή που τον κρατούσε στη ζωή. Κι αν τύχαινε να τον δει, εκεί ψηλά όπου βρισκόταν, κάποιος από τους ζωντανούς, ήτανε σίγουρο πως απ' την όψη του και μόνο θα έσβηνε μεμιάς και μάτια σε κανέναν δε θα άνοιγε ξανά.

Τον πλήγωναν εκείνες οι... "παράπλευρες απώλειες". Ή έτσι θεωρούσε. Δεν ήξερε. Ένοιωθε σουβλιές στα σωθικά του, μα πιθανόν να ήταν η γλώσσα η δαιμονική που του σταζε χολή πια μέσα, γιατί δεν ήθελε μια τέτοια γεύση.

Η επιλογή είχε γίνει χρόνια τώρα. Και πάλι χρόνια ήταν που πέρασαν, οι κατάσκοποι που ζούσαν στις σκιές, να συλλέγουν πληροφορίες για κάθε έναν ξεχωριστά, να είναι σίγουρος Εκείνος πως ήταν το βάλσαμο που επιζητούσε για ένα ανήσυχο στομάχι.

Ο μυς που ξετυλίχτηκε γεμάτος σάλιο και χολή, έκανε την ατμόσφαιρα να μυρίζει από τη σαπίλα ενός υποκόσμου, τόσο βαθειά χωμένου στα έγκατα της γης που θα 'λεγε κανείς πως δε θα γλίτωνες ποτέ. Κι ενώ το υπόλοιπο κορμί απαρασάλευτο στεκόταν, η γλώσσα αυτή ξεκίνησε να πάλλεται, χορό δαιμονικό να σέρνει, δίνοντας στον άερα με το ρυθμό της εντολές να φέρει πιο κοντά το πρώτο θύμα...

(συνεχίζεται...)

Tune of the week #63

2008-07-11T14:56:00.000+03:00

Uh Huh Her - Not A Love Song

Oh I want to fall away
And waste another day
'Cause love is a game to you now
Watch just to see how long

Το ακούς, το διαβάζεις, το κατεβάζεις (κλίκαρε το album cover), το λιώνεις. Τώρα!

Υ.Γ. Μην περιμένεις πληροφορίες από μένα μέσω του indie/rock playlist του μήνα τις βρήκα αλλά κόλλησα με το συγκεκριμένο. Αν έχεις όρεξη να ακούσεις κι άλλα δικά τους, αυτοχαρακτηρίζονται "indietronic band", voila το myspace και το official site τους. Το album τους Common Reaction βγαίνει κάπου τέλη Αυγούστου και τα υπόλοιπα ούτε μπήκα στον κόπο να τα ακούσω, μόνο ένα που δε με ξετρέλανε. Enjoy αυτό όμως!

Υ.Γ.2 Καρα-useless info: Η μία απ' τις 2 έπαιζε στο The L World! Τελικά αυτό το κατεβάσανε πριν καν παιχτεί στον Alpha;

Thought #95: (s)layers

2008-06-28T22:18:00.003+03:00

Καθώς το ένα μου εγώ αργοπεθαίνει, είναι πολλές ακόμη οι στρώσεις που καλύπτουν τον πραγματικό μου εαυτό. Εκεί, προστατευμένος, όπως μου μαθαίνει αυτό που μου έδωσες, κοιμάται εκείνος που ελάχιστοι γνωρίζουν.

Puzzle Farter

2008-06-23T19:56:00.004+03:00

Κλίκαρε την εικόνα για να παίξεις!

Καλά μπορεί να μην είμαι. (Πότε είμαι καλά άλλωστε;). Έχω τόσο άγχος που έχω παραλύσει από τον πανικό και αποφάσισα να παίξω κανα παιχνιδάκι ονλάιν μπας και ξεσκάσω. Κλάϊν μάϊν. Κυριολεκτικά.

Κερδίστε κλάνοντας! Πάει το επίπεδο το έριξα. Είσαι κοτόπουλο που του ρθε και του γινε η κοιλιά τούμπανο απ' το να κρατάει τα "αέρια" και να μην τα απελευθερώνει τριγύρω, σωστός κύριος. Έλα όμως που δεν αντέχει άλλο και θέλει να περάσει 50 πόρτες για να φτάσει... ένας Θεός ξέρει που. Εκεί που κλάνει η αλεπού; Μπορεί. Να βρει κανα γιατρό να του χορηγήσει καθαρτικό; Μυστήριο καλύπτει τις προθέσεις του. Εγώ το 'φτασα ως το επίπεδο 26 μετά βασάνων και κόπων, "farting my way" πιο κοντά στη σωτηρία. Σώσε και συ ένα δυσκοίλιο κοτόπουλο! Μπορείς!

Υ.Γ. Αυτός ο εχθρός που 'ναι σαν παραπεταμένο εξάμβλωμα απ' το KFC, η μεταλλαγμένη κοτομπουκίτσα που απ' τα τοξικά έβγαλε καρφιά και ξυλοπόδαρα, είναι ο αγαπημένος μου!

Υ.Γ.2 Για να μη χαλάει η αισθητική σας παίξτε το στο mute.

So You Think You Can Dance s04e08+09

2008-06-22T10:43:00.003+03:00

Susie & Marquis - Salsa

Γρήγορο πέρασμα γιατί έχω διάβασμα και ο Tyler θα κάνει καλύτερη δουλειά είμαι σίγουρος. Αυτό ήταν το πρώτο επεισόδιο Dance της σεζόν που πραγματικά απόλαυσα. Βγήκαν στη σκηνή κάτι μουφοTudors υπό τον ήχο των The Veronicas και επάξια κατέληξαν στο bottom 3 την επόμενη μιας και δεν είχε κάτι το εκπληκτικό η χορογραφία. Συμπαθητικό ζευγάρι όμως.

Μετά το αργεντίνικο τανγκό (που όπως μάθαμε ύστερα είναι απλά πιο τσουλέ απ' το απλό τανγκό) ήταν εκπληκτικό. Η "πουλήσανε-τα-χτήματα-για-να-με-φέρουνε-εδώ" Chelsey Hightower και ο Χονολουλέζος Matt Calamari(-Calamura?) σάρωσαν τη σκηνή, αυτή ψιλοξενέρωτη, ο άλλος πραγματικά το σκούπιζε με το πόδι του γύρω-γύρω.

Οι Will και Jennifer είναι θεοβαρετοί ως άτομα κ η χορογραφία τους ήταν οικτρή, ήταν το είδος του hip-hop που δε μ' αρέσει. Αυτός μπορεί να 'ναι τέλειος χορευτής αλλά μιας και είναι και διαγωνισμός δημοτικότητας, όσο και να "work your tail off" τίποτα δε θα καταφέρεις. Αρκετά τον προωθούνε ΦΤΑΝΕΙ.

Το foxtrot δε βοήθησε πολύ στο κέφι μου αλλά τουλάχιστον τα λελέκια του σόου έδειχναν χαρούμενα.

Ο Gev (ξυρίστηκε για το σύγχρονο!) και η Courtney χόρεψαν το κοψοφλεβίστικο Lost της Anouk και το μισό ήταν να κυλιούνται στα πατώματα ή να καβαλιούνται. Πολύ καλό όμως.

Φοβήθηκα με τον Tyce DiOrio που θα χορογραφούσε τους αγαπημένους πλέον Katee & Joshua και πραγματικά τους έβαλε να κάνουν ό,τι κίνηση υπάρχει σε κάθε μιούζικαλ του Broadway μέσα σ' ένα λεπτό και ο Nigel χόρευε μετά από χαρά γιατί ανέβηκαν τα νούμερα (it's entertainment!). Αλλά ήταν εκπληκτικοί!

Ακολούθησε salsa για Susie (τη ντύσανε γαλοπούλα) και Marquis, αυτή έκλαιγε επειδή την είπανε street dancer και όχι salsa dancer όπως θεωρεί τον εαυτό της και ο Marquis κουνιόταν όντως υπέρ του δέοντος, νόμιζα θα έλιωνε επί σκηνής. Βασικά μια χαρά ευχάριστη ήταν η χορογραφία και το τραγούδι, αλλά δεν τα έκαναν και φοβερά, μέχρι και γω το κατάλαβα πως δυσκολεύονταν.

Ο Twitch (φοράει γυαλιά χωρίς τζάμι;;; Έλεος!) και το όνομα σιδηρόδρομος Kherrington γίνονται κι αυτοί σιγά σιγά αγαπημένοι, απλά δε με ξετρελαίνουν αυτά που χορεύουν. Celine Dion, ψυχοπονιάρικο στόρι, αεράτο φόρεμα και... Twitch. Ταιριαστότατα.

Και τέλος ήρθε ένα Krump που είναι χορός στυλ είμαι πρωτόγονος ούγκα-μπούγκα, με αφρικανικά στοιχεία (;;) παρακλάδι hip-hop. Και καλά η Comfort τέτοια χορεύει μια χαρά τα πήγε αλλά ο Chris πρέπει να τον δείτε το πρόσωπό του μου μοιάζει τρομακτικά gay που δε μπορούσα να τον βλέπω να χορεύει έτσι.

Top 18 - Group Dance: Hip-Hop

Ομαδική χορογραφία από Shane Sparks gansta' style και έφυγε το ζευγάρι salsa - προφανώς να συνεχίσει η Susie (που είναι και δασκάλα!!!;;;) το street dancing.

Thought #94: Autophagy

2008-06-20T13:13:00.004+03:00

Συνέβη ασυναίσθητα. Μια υπόσχεση που αθέτησα χωρίς να το σκεφτώ. Για πρώτη φορά μετά από ένα χρόνο. Σχεδόν... Είχα ξεκινήσει απ' τις άκρες των δαχτύλων μου. Δεν άντεξα. Χωρίς να το καταλάβω, είχα βρεθεί να καταπίνω το ένα δάχτυλο μετά το άλλο, έστω κι αν τα κομμάτια ήταν αρχικά πολύ μικρά. Δε θα έμενα στα νύχια. Δεν ήταν άγχος. Ήταν κάτι χειρότερο. Ήθελα να σπάσω τη συμφωνία. Να αθετήσω το λόγο μου. Να αντιδράσω για τα δεσμά που μου επέβαλλα. Μ' ένα χέρι λιγότερο και δεν ένοιωθα πόνο. Μόνο ευχαρίστηση.

[...]

Να με κατατρώω και απ' έξω όπως σάπιζα από μέσα. Ήταν ακατάληπτο το πως τα δόντια μου ήταν ικανά να κόψουν τόσο εύκολα τη σάρκα, να την ξεριζώσουν και να τη μασήσουν. Εξαφανιζόμουν ολοένα και προς τα μέσα, ενώ το πάτωμα είχε γεμίσει αίματα. Μια ακατάσχετη αιμορραγία, είχα βαφτεί κόκκινος μα συνέχιζα. Δεν ήταν κανιβαλισμός, ήταν αυτοφαγία. Η μεγαλύτερη βλασφημία που θα μπορούσα να έχω κάνει έπειτα απ' όσα είχα δώσει όρκο να μην κάνω. Να βουτηχτώ σε ακάθαρτο αίμα από μια καρδιά που σιγοέσβηνε με κάθε δαγκωματιά.

...And I can't believe
How I've been wasting my time

In 24 hours they'll be
laying flowers
on my life, it's over tonight...

Jem - 24

Pocky (και τα μυαλά στα κάγκελα)

2008-06-16T19:20:00.004+03:00

Διάβαζα το αγαπημένο μου anime blog και είχε links στο youtube για 2 θεόκουλες διαφημίσεις που παίχτηκαν στην Ιαπωνία. Το Pocky, είναι ένα σνακ, στην ουσία ένα πολύ μακρύ (και λεπτό) μπισκότο καλυμμένο με σοκολάτα και αργότερα κάθε άλλου είδους ευφάνταστη επικάλυψη... Έχει κάνει την εμφάνισή του σε διάφορες σειρές και είναι πολυαγαπημένο εκεί πέρα.

Οι διαφημίσεις αυτές λοιπόν θέλουν να μας δείξουν πως όλοι μπορούμε μ' ένα Pocky να γίνουμε αυτομάτως χαρούμενοι. Μακάρι να ίσχυε. Μπορεί βέβαια και να ισχύει. Μέχρι κάποιος καλός άνθρωπος να πεταχτεί ως την Άπω Ανατολή και να μου φέρει μια κούτα Pocky δε μπορώ να ξέρω.

Και το ιαπωνικό μάθημα της εβδομάδας:

あなたも私もPocky! (anata mo watashi mo Pocky) φωνάζουν σα χαζοχαρούμενοι μετά από βαθειά κατάθλιψη ή στιγμές αμηχανίας με το που το πιάνουν στα χέρια τους. Που σημαίνει "κι εσύ, κι εγώ, Pocky!".

Άντε να μπουκωθώ να δούμε τι θα καταλάβω. Μπας και βλέπω πυροτεχνήματα και τα πάντα ρόδινα...

UPDATE! Έχεις μπλέξει άσχημα και απειλείσαι από ορδές απέθαντων; Το Pocky είναι εδώ να σου δώσει τη λύση και να βουτηχτείτε όλοι στο κέφι! (Καλά αυτό είναι ΤΟ highlight βίντεο).

So You Think You Can Dance s04e06+07

2008-06-14T21:26:00.004+03:00

Katee & Joshua - Hip Hop

Πού είναι το σούργελο-άψογη-χορεύτρια Lacey; Η δυναμική Lauren? Αμ ο ξυρίζομαι-για-να-χορέψω-σύγχρονο Dominic? Η b-girl Sara? Έστω ο βρεττανόφωνος ιάπωνας που μαγειρεύει ιταλική κουζίνα Hok; Αίσχος.

Η τέταρτη περίοδος του σόου, κατά τις οντισιόν με είχε να χασμουριέμαι, να μην υποστηρίζω κανέναν -πέρα από 2 ωραίους που δεν πέρασαν- και στην τελική με κούρασε. Οπότε είπα δεν πειράζει, θα ξεκινήσει για τα καλά η εκπομπή, θα χορεύουν τα ζευγάρια, τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Αλλά και πάλι. Φέτος νομίζω πως λείπουν προσωπικότητες. Ίσως πραγματικά να είναι καλοί χορευτές τεχνικά-συναισθηματικά-κτλ αλλά είναι κενοί κατά τ' άλλα.

Και από χορευτικά εδώ που τα λέμε δεν είδα κάτι να πω WOW ακόμη, ενώ πέρσυ τέτοια εποχή, στο πρώτο καθαρό επεισόδιο του dance είχα λυσσάξει να ψάχνω τραγούδια και να βλέπω και να ξαναβλέπω τα βίντεο 3-4 ζευγαριών και όχι μόνο ενός. Ίσως πάλι να είναι που είμαι down τελευταία και τίποτα δε με κάνει να χαρώ.

Στο βίντεο που έβαλα είναι η μόνη η οποία συμπαθώ προς το παρόν η Katee (γιατί ασιατο-φέρνει) σ' ένα καλό hip-hop. Στο 0:50 μάζευα το σαγόνι απ' το πάτωμα. Καλά το στόρι που είχαν στο μυαλό τους οι Napoleon και Tabitha που το χορογράφησαν είναι ασχολιάστου. Και καλά αυτός τώρα πάει στο Ιράκ να πολεμήσει και λέει δε ρίχνουμε και δυο μπίτια πριν την κάνω; Α, πάρε και το πουκάμισό μου να χεις να με μυρίζεις καθώς θα σφαγιάζομαι. Meh.

Το βίντεο του group dance των 20 δεν το βρήκα αλλά το χορογράφησε ο Wade Robson που τελικά αν έχεις δει 2-3 χορογραφίες του είναι υπερ-αρκετές, καλός δε λέω αλλά όλο τα ίδια...

Στο τέλος έφυγαν 2 και που να σας τους πω δε θα σας νοιάξει ακόμη και να το παρακολουθούσατε. Του αγοριού του κατεβάσανε το παντελόνι πάνω στη χορογραφία και αντί να πάρει ψήφους πήρε... να μην πω τι. Αδικία! Μαζί του διώξανε και τη μεγαλύτερη (ετών 28 - γιατί άραγε;). Άντε λίγο να ανάβουν τα αίματααα!

Weeds: Season 4

2008-06-10T13:54:00.005+03:00

Δε θα το πίστευα ποτέ. Πως η πουριτανοΑμερική επέτρεψε να γυριστεί και τέταρτη σεζόν μίας απ' τις πιο politically incorrect σειρές στη χώρα. "The series that puts the herb in suburb" επιστρέφει από Δευτέρα! Η Nancy Botwin είναι χήρα με δύο παιδιά και για να τα βγάλει πέρα στα προάστεια που μένει, αποφασίζει να πουλήσει "χόρτο". Τι πιο φυσιολογικό! Στα 37 επεισόδια της σειράς ως τώρα τα έχει βγάλει πέρα με τη νευρωτική γειτόνισσα (Elizabeth Perkins), τη δίωξη, συμμορίες, ντήλερ, μεγαλέμπορες, έναν πελώριο σταυρό και το φάντασμα του άντρα της, διαρκώς ρουφώντας καφέ με καλαμάκι. Περιμένω πως και πως να ξεκινήσει και πάλι.

Περισσότερες πληροφορίες στη Wikipedia και το official site. Κατεβάστε υπέροχα pin-up girl poster wallpapers της καινούριας σεζόν εδώ, εδώ κι εδώ!

Conrad ( To Nancy): Are you calling black people stupid?
Nancy: And lazy and they also steal.
Heylia: But we sings and dances real good.

Weeds, S01E01

Weekend Wall 62

2008-06-09T13:26:00.003+03:00

Ίσως αυτό που πάντα έψαχνες...

... να κρύβεται πάνω απ' τα σύννεφα...

Ένα deviation από τον velendil.

Thought #93: weighing moments

2008-06-07T16:26:00.004+03:00

Αναρωτιέμαι αν όσα έχω κάνει, όσα δεν έχω κάνει και όσα θα ήθελα να έχω κάνει έχουν καμία σημασία. Από την άλλη, όσα κάνει κάποιος πώς ζυγιάζονται με όσα επίσης έχει κάνει; Τα καλά και τα άσχημα. Προς τα πού κλίνει η ζυγαριά; Μπορεί το ένα (1) να είναι βαρύτερο των τεσσάρων (4); Χρόνων, στιγμών, ιστοριών και δακρύων; Και να λέει κάποιος πως... "χάθηκε μονομιάς"; Η μια μέρα χαράς εξαλείφει όσες πόνου ακολουθήσουν; Και τι πραγματικά αξίζει; Το βαρύτερο τίμημα είναι δυνατό να σβήσει από το μυαλό κάθε μνήμη;

Νόμιζα πως δεν είναι υπολογιστής ο άνθρωπος να πατήσει το delete τόσο ψυχρά όσο το κάνει το δάχτυλο στο πληκτρολόγιο. Ακόμα και τότε όμως κομπιάζει έστω και ασυναίσθητα για κλάσματα του δευτερολέπτου μήπως κι αυτό που εξαλείφει είναι τελικά πιο σημαντικό απ' ότι θεωρούσε. Και στον κάδο ανακύκλωσης του δίνεται ένα περιθώριο χάριτος πριν την οριστική διαγραφή. Είναι θέμα επιλογών. Μήπως και επαναφερθεί στο ψυχρό σύστημα.

Ίσως βέβαια τα μηνύματα να έρχονταν και να τα απέκλεια, κλείνοντας άλλοτε τ' αυτιά κι άλλοτε τα μάτια, και η αναμονή μου στον κάδο να υπήρχε. Γιατί αν δεν υπήρχε, τότε σήμαινε πως η πορεία μου δεν ήταν παράλληλη ποτέ, αλλά δεν υπήρχε ούτε κι αυτή. Ήμουν μια διακεκομμένη γραμμή που προσπαθούσε να εξαφανίσει οριστικά. Και όσο αυτή προσπαθούσε να ακουμπήσει πάνω στην ευθεία που χάραζε ο ίδιος, δεν της το επέτρεπε.

Όταν με τη σειρά της για μια στιγμή διεκόπη και τρύπωσα στο κενό, ίσως να μην ήθελε εξ αρχής να συμβεί κάτι τέτοιο. Και να πήρε το μολύβι, να χάραξε μια άλλη ευθεία σε μια σελίδα που εγώ δεν είχα θέση. Όμως το πάχος του χαρτιού μου επέτρεπε να βλέπω τι συμβαίνει. Και πάλι προσπάθησα αλλά μάταια.

Μέχρι που ήρθε στις ζωές μας πάλι το ένα (1). Ένας - μήνας, μία - στιγμή, , ένα - παραστράτημα. Από πότε το ένα (1) έγινε μεγαλύτερο του τέσσερα (4); Εκτός κι αν δεν υπήρχε χώρος για μένα καθόλη τη διάρκεια σε κείνο το βιβλίο να χαράξω και γω τη γραμμή μου. Μα βρισκόμαστε στην εποχή των υπολογιστών. Όχι άλλο χαρτί στην εποχή που όλα γίνονται ακαριαία, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς τύψεις. Ψυχρά. Ασυναίσθητα χωρίς συναισθήματα... Με το πάτημα ενός κουμπιού.

Thought #92: untagged

2008-06-02T14:46:00.006+03:00

Ο homme sweet homme μου είπε:

Στην πράξη, ένας [...] κυκλοφορεί με μία πέτρα και ένα σκοινί στην τσάντα. Αν πιστέψει πως το αξίζεις, θα τα συναρμολογήσει και θα πέσει στο ποτάμι, τη στιγμή ακριβώς που θα τού το ζητήσεις. Κι επειδή είναι τόσο αφοσιωμένος, δεν μπορεί να συγχωρέσει. Ούτε να εξηγήσει, φυσικά.

Ορισμένες φορές σκέφτομαι πως δε μπορεί ούτε να αγαπήσει. Ή να εκτιμήσει. Να νοιώσει, να αισθανθεί, να δείξει συναισθήματα. Δε θέλω να φτάσει στο δικό μου άκρο. Θέλω κάτι παραπάνω από μια απρόσωπη προγραμματισμένη αντίδραση γενικότερης απάθειας.

Και γω λειτουργώ με τον ίδιο τρόπο. Ανεβάζω. Όσο πιο ψηλά γίνεται. Φταίει ο υπερ-ενθουσιασμός. Οι αυτόματες ταμπέλες. Είναι η τιμωρία μου. Να κυκλοφορώ με ένα από αυτά τα μηχανάκια που έχουν στα σούπερ μάρκετ και βγάζουν τις αυτοκόλλητες ετικέτες στα προϊόντα. Και οι τιμές που βάζω, αυτά που δίνω, είναι τα μέγιστα. Δεν απαιτώ. Περιμένω. Την ανταπόκριση.

Δε λειτουργούν όλοι το ίδιο. Άλλοι στάζουν την αγάπη με το σταγονόμετρο, λίγη τη φορά, δεν περιμένουν τίποτα. Εγώ πνίγω. Μεταμορφώνομαι σ' ένα τέρας που μπροστά στα μάτια του βλέπει ό,τι αγαπάει περισσότερο και δεν αφήνει να ξεγλιστρήσει, να κατρακυλήσει κάτω στη σκάλα που έχει φτιάξει στο μυαλό του. Τα "πταίσματα" για μένα σε αφήνουν σταθερό εκεί ψηλά. Σε αυτά που θεωρώ αδικήματα το πόδι σου γλιστράει, χάνει το πάτημα, κοντεύει να πέσει, μα δεν το επιτρέπω.

Παλεύω με νύχια και με δόντια για ελάχιστους. Γιατί όλοι ξεκινούν από την κορυφή. Στην αχαριστία η σκάλα εξαφανίζεται. Δεν υπάρχει καν πάτημα, κράτημα, βοήθεια καμία. Γκρέμισμα από τον ουρανό, έκπτωτος στην κόλαση. Ανοίγω τότε το στόμα μου φτύνοντας πύρινα λόγια όσο τα νύχια μου μπήγονται πια στο κορμί, το δικό μου άγγιγμα ποτισμένο με δηλητήριο.

Είχα ορκιστεί να μην το ξανακάνω. Νοιώθεις το μεγαλύτερο θύμα μετά. Όταν το γυαλί ραγίσει δεν ξανακολλάει. Μα τώρα προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια. Για άλλη μια φορά. Δε θα χτυπήσω την ενοχή. Θέλω την κατανόηση. Και ίσως φορέσω πια φίμωτρο στην καρδιά μου και διαλύσω και το μηχανάκι. Να αλλάξει το μέλλον. Αν... είναι θέμα ωρών πλέον.

Tweet-y bird

2008-06-02T13:45:00.003+03:00

Αυτή τη στιγμή που γράφω με φαγουρίζει η γάμπα μου και σταματάω να πληκτρολογώ κάθε δέκα δευτερόλεπτα για να την ξύσω. Σε 5 λεπτά θα πάω να με δω στον καθρέφτη γιατί όλος ο κρόταφος ξεφλουδίζεται απ' το κάψιμο και ίσως αρπάξω κανα πτι-φουρ σοκολατένιο απ' την κουζίνα.

*πάω στο μπάνιο να πλύνω το πρόσωπό μου
*βλέπω τσόντα και χαίρομαι - u know
*προσπαθώ να διαβάσω και μόλις έβγαλα 1 σελίδα - so proud!

Νόμιζες πως το Facebook είναι η απόλυτη μέθοδος stalking? Μέγα λάθος! Το Tweeter είναι εδώ για να αλλάξει τα δεδομένα. Μπορείς να το συνδέσεις ακόμη και με το κινητό σου και να στέλνεις με τη χρέωση ενός απλού SMS άμεσες ενημερώσεις στη σελίδα σου ακόμη και όταν είσαι έξω! Φυσικά και το έκανα... Απλά σήμερα δε θα βγω έξω. Αύριο όμως;

*διαλέγω ντομάτα για τρίψιμο και για γεμιστά. Να πάρω μήπως και κανά αγγούρι;
*μόλις είδα τη Ζωζώ Σαπουντζάκη στη Μητροπόλεως. Χάρμα το λεοπάρ της παντελόνι!
*χορεύω δίπλα στον Είμαιγνωστο Ηθοποιό στο Dada. Ποιος να μου το 'λεγε;

Εξού και σας ενημερώνω στα δεξιά πλέον για την περίεργη τυρόπιτα που έφαγα για πρωινό που πολύ σας νοιάζει. Τώρα -λέω- να πάω επιτέλους για διάβασμα. Μετά από κάθε κεφάλαιο κι ένα tweet.

Ηλίαση ή Εελίασεε

2008-05-29T03:05:00.002+03:00

Κάθομαι μπροστά στο PC τα μάτια μου τσούζουν κ η φαλάκρα μου πάλλεται με ένα έντονο κόκκινο χρώμα και στους ρυθμούς της καρδιάς μου. Τάπα-τάπα, τάπα-τάπα θα μου φύγει το κλαπέτο, νομίζω θα εκραγεί για πρώτη φορά το κεφάλι μου να ξεχυθεί ετούτος ο χιουμόνγκους μπρέιν μου, το λέει και το Biggest Brain στο Facebook πόσο μεγάλο τον έχω (τον εγκέφαλο για τα άλλα δε διατίθεμαι να αποκαλύψω πληροφορίες).

Φταίνε άραγε οι νέες γνώσεις που εγκλωβίστηκαν στην κουρούπα μου; Το ήξερες εσύ πως τα πρόβατα στα αρχαία ελληνικά βέλαζαν βη, βη (όχι τη Μαστραλέξη);; Μάλιστα, διότι η βουκολική πηγή το λέει πεντακάθαρα πως το β ετότενες εδιαβαζούτανο ωσάν "μπ" πως λέμε Μπάμπης ο φλου και το η σαν δύο έψιλον στη σειρά, αυτό που κάνουν οι δημοσιογράφοι όταν κομπιάζουν. Η Ζ. μου πε πως αυτή ήταν η Ερασμιακή διάλεκτος, αλλά εγώ Εράσμους δεν έχω πάει (όχι δηλαδή αν έκανα -πότε- θα τέλειωνα τη σχολή;;;). Και θα πω ΟΧΙ στην απλοποίηση της νέας Ελληνικής, πόσο άλλο μπαστάρδεμα;

Όλες αυτές οι ασυναρτησίες οφείλονται στο πρώτο μπάνιο/κάψιμο, ωραιότατη παραλία το Σάνι, να την προτιμάτε έπαθα απανωτά νταμπλας απ' όσα αντίκριζα. Μα τι στο καλό κανείς δε δούλευε/διάβαζε σήμερα; Και πόσο φιτ έχουν γίνει πια όλοι;; Εγώ Κύριος Καβούρης νο.2 έγινα μόνο αλλά δικό μου μπέργκερ-τζόιντ σαν κι αυτόν απ' τον Μπομπ Σφουγgayράκη Τετραγωνοπαντελόνη (υπάρχει;;;) εν έχω. Ακόμη.

Υπάρχουν φαλακροί με διεθνή καριέρα; Αν το παίζω Καπουτσίνος μοναχός; Η Ε. το λέει ΚαπουΚίνος. Θα 'ναι αυτοί που μονάζουν στο Πεκίνο. International! Ή Εβραίος θα μου πήγαινε που βάζουν αυτό το καπελάκι ακριβώς εκεί. Τα ποστίς είν' τρε μπανάλ και μοιάζουν fake. Η Θεία θέλει να με στείλει πάλι στη κομπογιανίτισσα γιατρό που "βγάζει μαλλιά" (απ' το τσεπάκι της και τα κολλάει με UHU?). Ουί ουί καημός που με βρήκε.

Υ.Γ. Πληρώνω όσο όσο να μου κάνετε τη διπλωματική. Δε θέλω να τη βλέπω...

Tune of the week #62: Homage to neverlandean

2008-05-29T02:13:00.002+03:00

Katy Perry - I Kissed A Girl

Άλλοι στον Καβάφη, άλλοι στο διάσημο μουσικό blogger. Με αυτό το τραγούδι απλά τα σπασε η Katy Perry. Και οι στίχοι της είναι τόσο προχώ και θεόκουλοι αλλά προσεγμένοι που τη γουστάρω τρελά. I may even kiss a girl. Είναι της μόδας τελευταία *γκουχ γκουχ*

Tune of the week #61: ESC 2008 edition

2008-05-24T20:11:00.005+03:00

Δεν ξέρω τι θα κάνουν οι ξένοι και πού θα βρεθεί η Καλομοίρα, εγώ απόψε ψηφίζω Τουρκία...

Mor ve Ötesi - Deli

Άλλωστε τα Τούρκικα βρίσκονται στην ίδια γλωσσική οικογένεια με τα πολυαγαπημένα Ιαπωνικά και Κορεάτικα, είναι ουραλοαλταϊκές γλώσσες, οπότε πρέπει να τα υποστηρίζω. Και οι Mor ve Ötesi (που σημαίνει Purple and Beyond) είναι alternative-rock συγκρότημα απ' τη γείτονο χώρα και γω κάνω κρα για τέτοια. Πόσο μάλλον όταν ο τίτλος του τραγουδιού με εκφράζει απόλυτα: Deli = Insane... Σόρρυ Νορβηγία, ήσουν η δεύτερη επιλογή μου και δεν έχω και μονάδες...

Το κλιπ είναι σκιαχτικό και οι φάτσες των "αγαλμάτων" ακόμη περισσότερο. Προσκυνώ στίχο (μπες να τον διαβάσεις είναι και στ' Αγγλικά). Αλλάχ Αλλάχ!

Thought #91: And then it hit me...

2008-05-20T20:23:00.009+03:00

- Get off the bus.
- I can't.
- Why not.
- Because... because it doesn't hurt here. I don't want to be in pain, I don't want to be miserable.... and I don't want him to hate me.
- Well, you can't always get what you want.

House, S04E16, Wilson's Heart

It takes the pain of a wreck. And realization hits home...

Tune of the week #60

2008-05-16T21:59:00.003+03:00

Guillemots - Kriss Kross

Από το καινούριο τους άλμπουμ, Red.

When the moon's in the sky I like it
When the moon's in the sky we like it
It's not gonna give us bad advice
So go and dance with your thunder and lightning
Where the paradise birds are fighting
Let's shake things up a bit tonight

Are you coming out tonight?
Are you coming out tonight?
Cos we're going out tonight
And we won't be cattle on your farm tonight

Ask yourself why
Come on, ask your man why
Cos you're ugly and you lie
And you kriss kross kriss kross
It's a lie
So bye bye bye bye bye bye

Are you coming out tonight?
Well come out with us tonight
Cos there's wrong and there is right
And we know which one we are tonight

Ah don't start crying now
Don't go crying now
Cos the moon is gonna dance for us tonight
Don't go dying now
You're not dying now
And the sky is just not close to us tonight

And as for you, friend
High in your high home
Watching us all falling down like rain
I hope you're happy
Feel really holy
Cos your godliness has taken every single thing I loved on earth tonight

Oh I won't let you leave me
You're all I've got, believe me
Stay
Don't close your eyes
Nobody really dies
They all just end up in the sky
So far away

(Αν σας άρεσε κάντε κλικ στο εξώφυλλο)

Ποτέ δε σκίτσαρα καλά ανθρώπους...

2008-05-15T23:26:00.005+03:00

Ευχαριστώ τον Strahd που μου έδωσε αφορμή να ζωγραφίσω ξανά μετά από 6 ολόκληρα χρόνια. Το "αυτόγραφό μου" για το http://autographcollectors.blogspot.com/...

Thought #90: The market

2008-05-12T12:09:00.003+03:00

Άνοιξα τα μάτια μου και ένοιωσα κάτι που ήθελε να ειπωθεί. Μα δε χωράς σ' ένα κουτί. Ούτε εσύ, ούτε κι η ιστορία σου, σ' ένα κουτί σαν κι αυτό που επέλεξε εκείνη.

Το περιτύλιγμά του ήταν πραγματικά πολύ όμορφο, το χαρτί γυαλιστερό, το σχέδιο πάνω παρέπεμπε σε κάτι το αριστοκρατικό και ήταν στο χρώμα που αγαπούσε. Όταν το άνοιξε δεν ένοιωσε να απειλείται μιας και στον πόλεμο θα πήγαινε με όπλο ένα μολύβι, μα θα το γνώριζε αν ακολουθούσε πιστά τις συμβουλές μας. Ή πάλι αν άκουγε την ειδικό επί του θέματος. Μα στην ανάγκη αν της σωνόταν το μελάνι θα είχε πάλι επιλογή. Όπως απέρριψε μια προσφορά και δεν της δώθηκε μια άλλη.

Στο δικό μου κουτί αναρωτιέμαι ποιος θα είναι. Και τι έκπληξη θα κρύβει μόλις ανοιχτεί και εκείνο το δεύτερο περιτύλιγμα. Είναι η τύχη ορισμένων, να στήνονται μεγάλα παζάρια προς τιμήν τους, οι κουρτίνες και τα κουτιά να παρελαύνουν μπροστά τους. Οι κρυμμένοι πόθοι. Και ύστερα είναι και οι προσφορές, η απροκάλυπτη επιθυμία. Μπορεί να ζω στο δικό μου κουτί χωρίς να το ξέρω, να μη μπορώ να δω, γιατί και να το τρυπήσω, δε βλέπω απ' έξω τίποτα.

Η αλυσίδα είναι από την παραγωγή στην κατανάλωση, στην επαναδημιουργία και ξανά στη ζήτηση. Νοιώθω να στέκομαι στην άκρη, η μορφή μου ένα σάπιο λεμόνι και μέσα το άγνωστο. Κατρακυλώντας μαζί με τα φρέσκα, ελπίζω ένα χέρι να κάνει το λάθος και να με βάλει στη σακούλα. Το ίδιο λάθος όμως δε θα γίνει δυο φορές. Μόλις φτάσουμε στο σπίτι θα βρεθώ στα σκουπίδια.

Thought #89: Blood loss

2008-05-01T22:35:00.004+03:00

Νόμιζα πως οι βρυκόλακες δεν έχουν είδωλο στους καθρέφτες. Στη ζωή; Στη ζωή είδωλο δε νομίζω να έχεις. Στους καθρέφτες όμως μπορείς και αυτοθαυμάζεσαι.

[...] πως δε τολμούν να βγουν στο φως της μέρας. Κι όμως, το έλουζε το σώμα σου ο ήλιος και δεν έγινες ποτέ σου σκόνη.

[...] πως δε μπορούν να περάσουν μέσα από τρεχούμενο νερό. Μα σ' έχω δει, το κορμί σου όλο βουτηγμένο στο αλάτι της θάλασσας, τα κύμματα να σκάνε στην ακτή κι εσύ να χαίρεσαι.

[...] πως τους σταματάει ένα παλούκι στην καρδιά. Δεν έχεις φάει αρκετά χαστούκια στην πορεία σου; Αυτά δε σε πληγώνουνε βαθειά; Γιατί δεν καταστράφηκες;

[...] πως φοβούνται τους σταυρούς - αλλά εσύ δεν έκανες Ανάσταση και φέτος;

Δεν το πίστευα πάντα. Άρχισα να το πιστεύω. Αλλά όσα ήξερα μάλλον δεν ισχύουν. Όσο το αίμα μου έτρεχε μέσα απ' τις φλέβες μου να αναβλύσει απ' το λαιμό μου, ήμουν σίγουρος πως ήταν τα δικά σου μάτια αυτά που με κοιτούσαν καθώς τα δικά μου θόλωναν. Η δική σου γλώσσα που γευόταν σταγόνες της ζωής μου από μυτερούς κυνόδοντες. Μα δεν είσαι βρυκόλακας. Και τότε ποιος ήταν αυτός που σχεδίασε το περίγραμμά μου με μια κιμωλία; Ίσως τελικά μέσα στη σύγχιση να έμπλεξα τα τέρατα...

Anger management

2008-04-18T20:20:00.005+03:00

Ήμουν κέντρο, εκεί που -υποτίθεται- μένει, είχα μόλις κουρέψει το μανιτάρι/φούκνα γύρω-γύρω απ' την τρύπα του κεφαλιού μου, ήμουν σα φαλακρό alternative/emo σαχλοκούδουνο και είπα να στείλω μήνυμα μήπως και ο διάολος είχε σπάσει το ποδάρι του και ήθελε να πάμε για ποτό. Αλλά να μου (αυτομουτζώνομαι - το χω κλέψει από φωτογραφικό ενσταντανέ και είναι τρόπος ζωής πλέον) που θεώρησα πως θ' απαντούσε. Το 'χε κλειστό που να του κλειστεί το χέρι σε καμιά πόρτα να μη μπορεί ούτε να πληκτρολογήσει ο παπάρας.

Να το το μέλλον το βλέπω: Εγώ ωσάν Οσία Μαρία - σε λίγο καιρό θα στήνουνε λαμπάδες στο μπόι μου λόγω αγιοποίησης - μαζί με την πεντάμορφη μα γκαντέμω φίλη μου, που δέκα της κάθονται και δεν τους θέλει και της γυάλισε ο δυσλειτουργικός, θα πλέκουμε κουρελούδες στον καναπέ μ' ένα κουβά γεμάτο χολή στο πλευρό μας, απ' την τόση που βγάζουμε αυτό το διάστημα. Στο προσκεφάλι μας θα έχουμε προσκυνητάρι το Men's Health να τσεκάρουμε δικεφάλια-τρικεφάλια τορπίλες, να δουλεύουμε εγώ ποντίκι κι αυτή πάπια (κάτι δικά μας, τώρα αν το 'πιασες κόβει το μυαλό σου, ξουράφι είσαι άριστα δέκα). Και όχι τίποτα, αυτήν την καταράστηκαν, εμένα ποιος μ' έφτυσε δεν ξέρω, αν το μάθω θα γίνω Τούρκος, θ' αρχίσω να παίρνω ανάποδες, δε θα επαναπατριστώ, δε θ' αλλαξοπιστήσω - αλλά λες; και να μου κάνουν μετά τεμενάδες;

Αυτά τα νεύρα διοχετεύονται, εκτός από όλους τους ήρωες της ζωής μου που μ' ανέχονται και τους άτυχους μαθητές μου κάθε φορά που μου λένε 120π/2 = 110π, στο τιμόνι, πήγαινα κεφάτη-ψωνίζω-στου-Βερόπουλου (για του πουλιού το γάλα) μέχρι που μ' έκοψε μία και μπήκε σφήνα μπροστά μου κι άρχισα τις κόρνες και τις καραμούζες ώσπου έσκουξα με κοκκοράκι: "Φλας μωρή τσιμούχα!" και ούτε εγώ κατάλαβα τι εννοούσα, ίσως ο θόρυβος της μηχανής να με ενέπνευσε να της δώσω αυτό το κοσμητικό επίθετο. Έτσι όπως η κραυγή εγκατέλειπε τα χείλη μου, έτσι βρέθηκα την άλλη στιγμή και βυθισμένος στο κάθισμα από ντροπή, κόκκινος σαν το παντζάρι.

Όπως και κάθε φορά, που φεύγει αυτό το νταλικο-rush σε δευτερόλεπτα, δαγκώνω τη γλώσσα μου, δηλητηριάζομαι και καταλαβαίνω πως είμαι τραγικός. Μάλλον θα στραβοκοιμήθηκα χθες γιατί δεν εξηγούνται τα διαόλια μετά από τέτοιο shopping therapy. Θα ξεθυμάνω λιώνοντας το Guitar Hero μέχρι να ματώσουν τα δάχτυλά μου τα φαγωμένα στο Hard. Κι αύριο περιμένω τον οίστρο για διπλωματική να μου χτυπήσει την πόρτα.

Υ.Γ. Το μισό καρότσι ήτο σοκολάτες.
Υ.Γ.2 Με είδε και στα Είδη Κήπου μια γνωστή η οποία είπε "πως ομόρφυνες έτσι" - κι εδώ έρχεται το καλό - "μάλλον επειδή πάχυνες τόσο"! Μάλλον επειδή είναι θωρηκτό και την πλησιάζω χάρηκε. Μου γύρισε πάλι το μυαλό έτοιμος ήμουν να της χιμίξω με καμιά τσουγκράνα.
Υ.Γ.3 Καλά το έβλεπα εγώ στις φωτό που μ' έβγαζα μόνος (ψώνιο) πως μοιάζει το πρόσωπό μου πλέον με φουσκωμένο μπαλόνι έτοιμο να σκάσει κι έχω κρεμάσει ξανά το αλήστου μνήμης πεντοσάγονο. Θα παραγγείλω κανά όργανο παθητικής... γυμναστικής.

Thought #88: idleness

2008-04-10T12:21:00.006+03:00

Ένας σωλήνας φτιαγμένος από ανθρώπινη σάρκα ενώνει το στόμα μου με το αυτί μου. Το δέρμα που του δίνει υπόσταση είναι καθαρά δικό μου. Και το νοσηρό αυτοδημιούργημά μου το διατηρώ και το συντηρώ. Εκεί, να κρέμεται, δε μ' εμποδίζει, μονάχα με παχαίνει. Ό,τι και να πω, το ακούω εγώ και κανένας άλλος, με γεμίζω με ψέματα και με παραπλανώ. Ο σωλήνας ορισμένες φορές φουσκώνει επικίνδυνα που νομίζω πως καταλήγω να γίνομαι κοπρολάγνος απ' τα σκατά που βγάζω με τις κινήσεις της γλώσσας μου. Της ίδιας που παρολίγο να κοπεί. Και αν ξαφνικά ένα βράδυ βαριόμουν πια να παριστάνω το μυρηκαστικό, να βγάζω τα λόγια μου, να τα περιπαίζω στο στόμα και να τα καταπίνω πάλι, ο σωλήνας θα με κρατούσε δέσμιο της παράνοιας και της αποστροφής μου στο εγώ που πλάθω.

Οι σκέψεις μου είναι πάντα σε μορφή ήχου, τόσο που τις προβάρω πάντα φωναχτά. Ακούω ό,τι λέω πολύ προσεκτικά χωρίς να το θέλω, η φωνή μου αντανακλάται στο εσωτερικό του τοίχωμα και φτάνει μέχρι το τύμπανο, το τρυπάει και περνάει μέσα στο μυαλό μου όπου και το παραλύει. Η' το μεταμορφώνει μιας και κάθε φορά που διαλύεται επαναδημιουργείται, πιο αρρωστημένο από ποτέ. Καταραμένος, η δύναμή μου να καταστρέφω ό,τι αγγίζει ο ήχος που παράγω. Καθώς αυτός λειτουργεί και αντίστροφα, γεμίζοντας από ό,τι συλλαμβάνει το αυτί μου, η τιμωρία μου να μη μπορώ να κόψω το σωλήνα. Φοβάμαι πως αναπνέω με ήχους, τρέφομαι με κραυγές, βαριανασαίνω με ουρλιαχτά και αργοπεθαίνω απ' τη σαπίλα. Μια μηχανή αυτοκαταστροφής που συλλέγει απ' το περιβάλλον για να τα πολλαπλασιάσει μέσα της μέχρι να σκάσει.

Thought? : Persona 3

2008-04-05T20:12:00.005+03:00

O T.L. μελετάει αργά τη νύχτα. Μόνο τότε έχει χρόνο. Το πρωί δεν έχει σχολή, πάει ακόμη σχολείο. Είναι έξυπνος όσο κι αν δεν του φαίνεται και προσπαθεί να το παίξει γοητευτικός και θαρραλέος. Το παλεύει τουλάχιστον. Στα διαλείμματα, οι γνωριμίες που έχει κάνει πολλές. Κάνει ό,τι μπορεί για να συνδυάσει τη διασκέδαση, μόνος ή με φίλους, με τις υποχρεώσεις. Όσο πιο δυνατή μία σχέση του, τόσο αυξάνονται και οι υποχρεώσεις. Ξεκλέβει μια Κυριακή το μήνα για να παίξει το αγαπημένο του online RPG. Στον κυβερνοχώρο κάνει παρέα με τη Μ. Σκέφτεται πως θα ήθελε κάποτε να βρεθούνε και από κοντά. Την Παρασκευή μια κοπέλα του ζήτησε να πάνε σινεμά μα αυτός προτίμησε να βγει μ' ένα φίλο του για φαγητό. Έχουν γίνει τόσοι πολλοί που δεν τους προλαβαίνει. Και έχει να κερδίσει κάτι απ' όλους.

Όταν γυρνάει πίσω στον κοιτώνα όπου μένει μαζί με άλλους σαν κι αυτόν, είναι τόσο κουρασμένος που θέλει απλά να κοιμηθεί. Όμως πρέπει να συνεχίσει. Θέτει στόχους, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και είναι φορές που αναρωτιέται γιατί παιδεύεται τόσο για ένα μέλλον μάλλον αβέβαιο.

Ο Τ.L. κάθε βράδυ στρέφει ένα "πιστόλι" στον κρόταφό του και τραβάει αγχωμένος τη σκανδάλη. "Αυτοκτονεί". Ξανά και ξανά. Είναι τότε που η κρυφή του δύναμη έρχεται στην επιφάνεια, ο πραγματικός του εαυτός, και μπορεί να νικήσει τα τέρατα που τον στοιχειώνουν.

Το Persona 3 δεν έγινε η ζωή μου. Πολύ φοβάμαι πως η ζωή μου γίνεται σαν το Persona 3. Και η σκοτεινή εκείνη ώρα, η κρυμμένη ανάμεσα σε όνειρα και εφιάλτες, ζωή και θάνατο, πρωί και βράδυ, ακόμη να φανεί...

The mask I wear is one (?)

Tune of the week #59

2008-04-05T11:45:00.003+03:00

Kent - Musik Non Stop

Όσες φορές και να το ακούσω δεν το βαριέμαι. Πραγματικά μουσική non stop... Το κομμάτι έχει κυκλοφορήσει πρώτα στα Σουηδικά και μετά και με αγγλικό στίχο. Η μετάφραση των Σουηδικών είναι (από εδώ):

I needed a hundredth of a second
now that I've made the decision, I'm calm
visions in my head when you smile
I've found something beautiful
my friend, do you see what I see
I'm almost like you

And you are like me when you're dancing
have never met anyone like you
you are like me when you're dancing
music non stop to the end

I resigned to catch some sun
and I moved my desk and my chair
to the night garage under our house
when I close my eyes I see the light
I'm almost like you

And you are like me when you're dancing
have never met anyone like you
you are like me when you're dancing
music non stop to the end

So it took me a hundredth of a second
I've travelled back in time, become young
visions in my head when you smile
I've found something beautiful, my friend
do you see what I see?
I'm almost like you

And you are like me when you're dancing
have never met anyone like you
you are like me when you're dancing
music non stop to the end

And you are like me when you're dancing
have never met anyone like you
you are like me when you're dancing
music non stop to the end

Το προτιμώ στη γλώσσα που πρωτογράφτηκε. Το έχω λιώσει. Ξανά και ξανά. Δεν ξέρω πού το θυμήθηκα πάλι, ίσως η μουσική γενικότερα να μου το θύμισε. Μαραθώνιος Kent. Το αγαπημένο μου. Και για να γίνονται οι συγκρίσεις ορίστε και η Αγγλική version (κυκλοφόρησε με 2 βίντεο κλιπ, ένα ακριβώς ίδιο με το Σουηδικό - αυτό εδώ - και άλλη μία με το συγκρότημα να τραγουδάει και να μεταμορφώνεται ο ντράμερ σε γυναίκα και άλλα τέτοια κουλά - εδώ στο youtube).

捲り番長 (Mekuri Master)

2008-04-01T11:45:00.006+03:00

Κλίκαρε την εικόνα για να παίξεις!

Η ακριβής μετάφραση είναι: "Ο αρχηγός των αλητήριων που γδύνουν". Όχι βάλε με το μυαλό σου τι σόι παιχνίδι είναι αυτό. (Ιαπωνικό, τι θα 'τανε - σου 'λυσα την απορία). Στόχος σου να σηκώσεις τις φούστες των ανυποψίαστων σχολιαροκόριτσων κατά τη διάρκεια της μέρας και του διαλείμματος, αποφεύγοντας τις γριές, τα λοιπά αλάνια και τις άγριες γκόμενες, που μ' ένα τους χτύπημα σε στέλνουν στο διευθυντή και το game over. Τα απογεύματα κάνεις και practice χουφτώνοντας αγάλματα... Μην τα συζητάς. Μιλάμε για ποιότητα!

Πριν ξεκινήσεις, επέλεξε και το αγαπημένο σου βρακάκι. (Εμένα είναι τα κολλητά μαύρα μποξεράκια, δεν τα φοράνε αυτές στο παιχνίδι, οπότε ταλανίζομαι τώρα, να πάρω το φραουλοσχέδιο, το τσουλέ κόκκινο ή το κοφτό κίτρινο; Το πιο γούτσου πάντως είναι με το αρκουδάκι.) Ίσως παίρνεις μπόνους αν δεις αρκετά. Το θέμα είναι... Πόσο καλά δουλεύεις το χέρι σου;

Thought #87: score; unsettled

2008-03-29T17:06:00.002+02:00

Το μουσικό κομμάτι που γράφω έχει τρεις μεγάλες παύσεις. Σε κάθε μία, συμπληρώνω με το μυαλό μου ολόκληρες μελωδίες κι ας δε χωράνε στην παρτιτούρα. Μου δίνεται ακόμη η δυνατότητα να κάνω ό,τι θέλω. Μου ανήκει. Αυτές ακούγονται σα ρέκβιεμ, για μια ζωή που δεν έζησα και όχι για ένα όνειρο. Τα όνειρα πλέον δεν ξέρω να τα συνθέσω.

Το πιάνο παίζει τρία πλήκτρα και τα κρατάει τρία τέταρτα. Μιας ζωής. Ο ρυθμός δε διατηρείται, οι αρρυθμίες καταπονούν το αρρωστιάρικο σώμα και όλα τα πεντάγραμμα οδηγούν στην αποσύνθεση. Η ακτινοβολία που δέχομαι δεν είναι θεία, μου καταστρέφει ζωτικούς ιστούς και κύτταρα, δε μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα. Έχω κατέβει μια οκτάβα χωρίς λόγο, όπως η φωνή μου ανεβαίνει μία όταν δεν προσποιούμαι.

Αν συνεχίσω χωρίς παύσεις δεν ξέρω αν θα 'χω αντοχές. Ίσως τα δάχτυλά μου να συστραφούν, να μη μπορώ πια να πατήσω ξεχωριστά κανένα πλήκτρο, να τα χτυπάω όλα μαζί με ένα χέρι που έγινε γροθιά κι οι άλλοι να μη θέλουν να το ακούσουν. Το κομμάτι μου. Γιατί να θέλει κάποιος να το ακούσει; Και γω γιατί να φυσήξω άσκοπα τη σκόνη απ' το πιάνο; Θα ήθελα να εξιστορεί κάτι για όλους. Καταλήγει όμως να είναι απόλυτα προσωπικό.

Japanese word of the week #36

2008-03-17T01:44:00.004+02:00

Much needed non-comformity...

異議

I-GI

Meaning: objection

... when fighting for a cause...

"What tangled webs we weave when we practice to deceive."
Phoenix Wright, Apollo Justice: Ace Attorney.

Album of the month #1

2008-03-15T16:36:00.003+02:00

Τόσα χρόνια που κάνω πως παλεύω με σχολές και μαθήματα, απλά ηχογραφούσα ορισμένα κομμάτια μόνος μου, είμαι σαν την Tracy and the Plastics, κάνω μόνος μου συγκρότημα, εγώ και 3 ολογράμματά μου σε video wall από πίσω. Αυτά είναι το ένα με ράστα, το άλλο με φράντζα emo και το τρίτο με μοϊκάνα, να τα βλέπω και να χαίρομαι, να θυμάμαι παλιές, καλές, τριχωτές εποχές. Να 'ναι καλά ο Cookie και ο Neverlandean που με πρότειναν στην εταιρεία τους. Στάθηκα τυχερός! Γι' αυτό και το πρώτο single είναι το Misanga (lucky charm) και το τραγουδάω σε λα μινόρε στα ιαπωνικά με αγγλικό ρεφρέν "Misanga oh my charm, make him be my only one", θέλοντας να παντρέψω τη Δύση με την Ανατολή και να βάλω το στίγμα μου στη μουσική σκηνή. Αναμένεται να κάνει πάταγο (όπως και η διπλωματική μου να πάρει 10).

Το άλμπουμ ονομάζεται Alucitoidea (ήθελα να πάω Βιολογικό αλλά η μαμά δε μ' άφησε και βγάζω το άχτι μου έτσι, αφού ονόμασα το "συγκρότημα" Plasmodium Kentropyxi από το πασίγνωστο παράσιτο που προσβάλλει τα ερπετά - αναφορά και στις ψείρες που με φάγανε) και κυκλοφορεί στις 31 του μήνα με την εξής playlist:

1. Arlington, Georgia (ατμοσφαιρικό instrumental intro που σε ταξιδεύει στα άγρια τοπία της "Τζωωώτζ-ah")
2. Misanga (θα χρειαστεί το φυλαχτό)
3. Syndicate Sadists (hard-rock κομμάτι γροθιά στο κατεστημένο των συνδικάτων)
4. I'll Bet He's Nice (για να χαλαρώσουμε απ' το προηγούμενο έκανα διασκευή αυτό το τραγούδι των Beach Boys σκέφτομαι να είναι το επόμενο single και στο βίντεο κλιπ να είναι μια ορδή ημίγυμνων σε μια παραλία στυλ Baywatch)
5. Preem Palver (ο φωνακλάς αγρότης του Isaac Asimov τα παίρνει με τους λουόμενους -δες προηγούμενο- που του καταστρέφουν τις ιχθυοκαλλιέργειες και εγώ τραγουδώ αυτό το μοιρολόι για τις νευρασθενικές τσιπούρες)
6. Marie Göranzon (ότan πήγα στη Σουηδία με φώναζαν Marie. Αναγνωρίστηκε μάλλον το ταλέντο μου στην ηθοποιία. Προσέξτε την κορώνα στο τέλος εκεί που λέω: "You called me Marieeeeeeee that night, my shining silver knight")
7. Frank Gardiner (διάρκειας 18:29 - θα τ' αντέξετε;)
8. John Smallwood (ύμνος στον top designer του 16ου αιώνα που όσο να πεις δεν ήταν και πολύ προικισμένος)
9. Ridgeway, Virginia (outro acid-hop-trip στη χώρα της Ποκαχόντας)

Bonus tracks:
10. Challenger, Gray & Christmas (Χριστουγεννιάτικο, στα χνάρια του "Τούλι για το Χριστούλη" αλλά emo-core version)
11. Robust decision (αυτό το κομμάτι χαρακτηρίστηκε ως το "My Prerogative for the 21st century")

Θα αναρωτιέστε επίσης πώς βρήκα τόσο πρωτότυπους τίτλους, αλλά ήταν απλό. Κλίκαρα απλά "random article" στη Wikipedia και βάσει των άρθρων εμπνεύστηκα για να γράψω τα 11 αυτά ξεχωριστά διαμάντια. Ελπίζω να σας αρέσει. Ήδη το Billboard το 'χει συμπεριλάβει στa Hot 100 του 2008, μα είμαι μετριόφρων και θα ήθελα την άποψη του κοινού. Έμαθα πως ο comingthrough, η Moody και ο Wrong ετοιμάζουν πυρετωδώς και τη δική τους πρώτη δισκογραφική δουλειά. Good luck to them! They 'll need it! Πώς δημιούργησα το δικό μου; Πληροφορίες εδώ.

Thought #86: The old, the new and the used

2008-03-09T20:12:00.004+02:00

Οδήγησα την ξενιτιά στα πολύχρωμα τετράγωνα μιλώντας της για σένα. Πόσο ειρωνικό, να μιλώ στην ξενιτιά για τους ξενιτεμένους. [Και θυμάμαι και τους άλλους που έχριζα με τον ίδιο τίτλο όπως εσένα και τώρα ντρέπομαι (αν) να αντικρίσω. Ίχνη άφαντα και ο κλειστός κύκλος των ανακυκλούμενων ομοφυλόφιλων ντετέκτιβ δε γνωρίζει τίποτα.] Στον απέναντι τοίχο λιτές γραμμές σχεδιάζουν αντικείμενα του πόθου σου. Τα μπισκότα καθώς τα καταβρόχθιζα μου γρατζούνισαν τις χορδές. Ήλπιζα να χαλάσει το embedded νάζι, μα δεν είμαι εγώ που τα ξέρω αυτά. Σε κάθε συλλαβή η φωνή μου έσπαζε, τρεμάμενη εξιστορούσε το χαμό, όχι φθόγγων και σάλιου, μα προσώπων, δύναμης και αντοχής. Η τροφή της παράνοιας δεν είναι τα διπλά κριτσανιστά μπισκότα αλλά η καλοσύνη.

Μας έδιωξαν - σε μία ώρα μας αντικαθιστούν οι μασκαράδες. Σιχάθηκα τις απόκριες. Περπατήσαμε σε μέρη που είχαμε πάει μαζί και μαζί, να την κάνουν άλλοι να αισθάνεται τουρίστρια στην πόλη της και γω απλά να δείχνω και να λέω "κοίτα κι αυτό, ήρθαμε και δω". Μαζί. Πόσο αντέχει αυτή η λέξη; Το βλέμμα μου έπεφτε σε διάφορους για να βρω τον ένα και να ξεχαστώ, όπως και τώρα για να βρω εσένα, δεν ξεκολλάω το βλέμμα απ' το γυαλί. Περίμενα πολύ και πολλά... Η τύχη μου δοκιμάστηκε και δεν είχα διαλέξει γράμματα. Τότε ήλπιζα να πνιγεί η ντροπή. Δε χρειάστηκε. Το δερμάτινο φιλούσε άλλες, ο φαλακρός πρωταγωνιστούσε σε ερασιτεχνικό πορνό κι εγώ ή που θα μιλούσα μ' άλλου είδους ξένους ή που θα έκλινα πάλι το κεφάλι στ' αριστερά, θα κολλούσα στον τοίχο και θα εξαφανιζόμουν. Και δε σε είδα.

Οι υποσχέσεις; Οι ημερομηνίες που πλησιάζουν (και επίκεινται αλλαγές) με κάνουν να κοιμάμαι το πρωί και στους εφιάλτες μου να προβάλλονται τα πιο αλλοπρόσαλλα: Εγώ να παρεκλίνω της πορείας μου, όπως κι εκείνος, που στο κρεβάτι του ξάπλωνα ενώ στο λύκειο μου κολλούσε χαρτονομίσματα στο μέτωπο. [Και τώρα μου τα έβαζε στο παντελόνι για την καλή δουλειά μου, πόρνος πολυτελείας;] Ντροπή διπλή, μόνος μου το συμπλήρωσα αυτό. Ντροπή τριπλή, βγήκα πάλι απ' το δρόμο, το αμάξι χτύπησε για άλλη μια φορά στο κράσπεδο και σταθεροποιήθηκε κάνοντας πρώτα τα οχτάρια του. Το σήκωσα με δύο χέρια για να το ξαναβάλω μέσα. Τόσο ελαφρύ. Όσο βαρειά κοιμήθηκα.

The Itchy & Scratchy Show

2008-03-05T19:57:00.005+02:00

Πλέον το sleep tight, don't let the bedbugs bite αποκτά νόημα... Πριν από τρεις μέρες ανακάλυψα κάτι μικρά ζωύφια μικρότερα κι από κεφάλι καρφίτσας να περιφέρονται πάνω στο DS μου, στην οθόνη του υπολογιστή, το κρεβάτι μου, ακόμη και το μπάνιο και την κουζίνα! Ο μπαμπάς μου θα έλεγε πως είμαι ψείρας αλλά φρίκαρα. Δεν ξαναβρήκα άλλο ευτυχώς από τότε. Αλλά έχει 2 μέρες τώρα που δεν έχω σταματήσει να ξύνομαι σε χέρια και πόδια και πολύ φοβάμαι πως οι μικροσκοπικοί κοριοί/μυρμήγκια/ψείρες -ή ό,τι σκατά είναι- με κατούρησαν/τσίμπησαν/έφαγαν τη σάρκα μου/αυνανίστηκαν πάνω στο πόδι μου. Δεν αντέχω άλλο!!!

Υ.Γ. Κι αν ενώ κοιμόμουν μπήκαν μέσα μου και γέννησαν αυγά;;; Θα πεθάνω! Τουλάχιστον με το άλιεν αγκαλιά όλο και κάποιος στη σχολή θα με λυπηθεί...

UPDATE: Μόλις προ 30 δευτερολέπτων περπατούσε το στρογγυλό υποχθόνιο μαμούνι πάνω στο χέρι μου, είναι τόσο μικρό που έμοιαζε με ελιά. Και μετά εμφανίστηκε ένα δίπλα στο mouse. Το πήρα απόφαση, τα τέρατα αυτά της φύσης θα με σκοτώσουν. Ίσως τρυπώσουν πίσω απ' το μάτι μου και κάνουν φωλιά στον κερατοειδή μου και μείνω τυφλός, ίσως μπουν στ' αυτιά μου και κουφαθώ, στον πούτσο μου και μείνω στείρος (αλλά δε νομίζω πως θα ένοιαζε κανέναν), στον κώλο μου και γεννώ αυγά, που και να στήσουν σπιτικό στο κεφάλι μου και μείνω και φαλακρός (λες;)! Ο τρόμος! I'm infested! Κοντεύω να τρελαθώ!

Υ.Γ.2 Μια ανύπαντρη μάνα μ' ένα εντομοειδές μωρό στην αγκαλιά θα καταντήσω... Ωιμέ αλί αλί και τρίσαλι... Ποιος θα βρεθεί να με πάρει;;;

UPDATE 2: Βρέθηκαν οι ένοχοι! Τα περιστέρια που είχαν στήσει φωλιά στο περβάζι του μπαλκονιού μου, παράτησαν εκτός από 1 αυγό (γι' αυτό και δε χαλούσαμε τη φωλιά) και τόνους κουτσουλιών, αλλά και πολλές ψείρες οι οποίες βρήκαν πρόσφορο έδαφος για σεξουαλικά όργια και αναπαραγωγή! Πλύναμε, σκουπίσαμε, ρίξαμε χλωρίνη, απεντομώσαμε. Ψείρες gone to heaven! Ουστ βρωμόπουλα!

Tune of the week #58

2008-03-05T17:20:00.003+02:00

One Republic - Stop and Stare

...stop and stare
you start to wonder why you're here not there
and you'd give anything to get what's fair
but fair ain't what you really need...

Θα ζήσω για μένα. Με αργά και σταθερά βήματα. Για να μη δω ξαφνικά πως βρίσκομαι αλλού από εκεί που πραγματικά θα ήθελα.

Κουλί, μου θέλεις και κονφί!

2008-03-03T01:01:00.003+02:00

Παλιά ένοιωθα ένα περίεργο συναίσθημα το οποίο είναι σπανιότατο φαινόμενο να εκδηλωθεί σε μένα. Το λεγόμενο άγχος. Στην περίπτωσή μου, για τη σχολή. Πλέον, ένα μέσο αλλιώτικο απ' τ' άλλα, ο υπολογιστής, βάλθηκε να γίνει σανίδα σωτηρίας αλλά και καταδίκη μου. Έχω μια διπλωματική την οποία λιβανίζω κοντά στα 2 χρόνια τώρα (imagine) και ενώ έχει μείνει εξ' αρχής, μετά το ψάξιμο και τις μεταφράσεις, η ουρά, ήτοι 20-30 σελίδες, επιμένω να μη θέλω να ασχοληθώ μαζί της διότι είναι το ελληνικό κομμάτι, αυτό που με τρομάζει περισσότερο και για το οποίο νοιώθω πως δεν έχω όσες πληροφορίες πρέπει. Ο δικός σου όμως θέλει να παίζει απ' το πρωί ως το βράδυ ηλεκτρονικά, να χαζεύει στο νετ, να γράφει ποστ και απλά να βρίσκεται μπροστά στον υπολογιστή μέχρι ο κώλος του να κάνει πελώριες πληγές απ' το πολύ καθισιό κι η μπάκα του να γίνει σαμπρέλα ικανή να περισώσει μια ολόκληρη παραλία της Χαλκιδικής σε τσουνάμι.

Το πρωί θα συναντήσω την καθηγήτρια-υπεύθυνη της διπλωματικής και θα της δείξω πάλι τα ίδια. Αυτή δε δίνει πολύ σημασία και είναι πολυυύ ελαστική, κάτι το οποίο δε με συμφέρει γιατί χρειάζομαι βούρδουλα. Έτσι και γω σήμερα πήγα το μεσημέρι για φαγητό σε μια Contemporary Greek Tavern(α) -όπως ακριβώς στο λέω έτσι τό 'γραφε πάνω το πετσετάκι- ενώ είχα πρώτα προλάβει να μασαμπουκώσω μισό σνίτσελ κοτόπουλο αλά κρεμ, μια σαλάτα παντζάρια και ένα μελιτζανομπουρεκάκι (που περίσσεψαν απ' τις αδελφές μου και άλλοι άνθρωποι πεινάνε δεν είναι σωστό να πετάμε το φαγητό, επίσης ήταν να, για τη γεύση μωρέ και για να μου ανοίξει η όρεξη) απ' το σπίτι... Με μόλις 15 λεπτά καθυστέρηση και άλουστο μαλλί (τι; χαχαχα) βρήκα τη Ζ. με τη Λ. και πιάσαμε παραλιακά. Τι ωραίο καιρό που κάνει αυτές τις μέρες! Ποιος διαβάζει/κάνει εργασίες; Δικαιολογούμαι...

Αφού καθίσαμε και έπαθα ένα σοκ με το "φιλέτο νουά με σως τρούφας - για δύο άτομα στην προνομιακή τιμή των 44 ευρώ", θεώρησα πως έχω μείνει πίσω στο φαγητό των ταβερνών με τις χωριάτικες, τα ξίγκια και τους μουζάκα. Στον επιτηδευμένα ξύλινο/νησιώτικο διάκοσμο (είχε και δυο τύπου δέντρα φτιαγμένα από σανίδες μες τη μέση) υπήρχαν πήλινα στον ένα τοίχο (απ' όπου μόνο ο δίσκος της Φαιστού έλειπε) και πιατικά/πορσελάνες Βοημίας στον άλλο, ενώ στον κατάλογο πολλές άγνωστες λέξεις. Κατέληξα στο κονφί πάπιας με "τσιπ" παρμεζάνας το οποίο ιδιαίτερο όσο και να ήταν στη γεύση δε θα το ξανάπαιρνα.

Η Ζ. τυχαίνει πάντα να βγαίνει μαζί μου σε μαγαζιά στα οποία η εξυπηρέτηση χωλαίνει και γω ντρέπομαι τόσο γιατί εκνευρίζεται και κάνει παράπονα σε σερβιτόρους και προσωπικό (άδικο δεν έχει) ενώ εγώ μαζεύομαι στην καρέκλα μου. Η πάπια που επιπλέει στο λίπος της, έμοιαζε με περιεχόμενα κονσέρβας τόνου και έφτασε αισίως μετά από 40 λεπτά... Και πήραμε και γλυκό. Η σοκολατόπιτα μεγέθους σουβέρ και αξίας 10 ευρώ είχε και χρυσό σπρέι τριγύρω (ότι ξέμεινε απ' την Τσικνοπέμπτη θαρρώ - όπου δε ντύθηκα emo ανίδεοι αλλά L απ' το Death Note). Τα 'φαγα, τα 'σκασα κι έφυγα.

Υ.Γ. Νόημα το κείμενο δε βγάζει, σκοπό δεν έχει, who cares?

Υ.Γ.2 Εγώ ένα ξέρω, τόσα να 'γραφα, και το 'χω ξαναπεί, 10 διπλωματικές θα 'βγαζα. (Ταιριάζει το φαί με τα λεωφορεία;).

Υ.Γ.3 Η παραδοσιακότατη ταβέρνα δε διέθετε κουλί φρούτων του δάσους. Διαμαρτύρομαι!

大好き♥

2008-02-28T01:27:00.003+02:00

Jem - Falling for you

Αν το έλεγα στα Ιαπωνικά θα ακουγόταν κοφτό, απότομο, ψυχρό. Μου αρέσει η αποξένωση που θα προκαλούσε. Το σ' αγαπώ δεν το λέω ποτέ. Όχι γιατί δε θέλω να πληγωθώ ή δεν το νοιώθω, απλά σπάνια εξωτερικεύω τα αισθήματά μου. Αυτό το τραγούδι το λέει για μένα όμως. Και ίσως να (σ)το έχω πει. Εσένα, κι εσένα, ακόμη και σε σένα. Με καλύπτει σε όλες τις εκφάνσεις της αγάπης σε όλα τα επίπεδα σχέσεων επειδή οι περισσότερες νοσούν - έστω στο μυαλό μου.

And I've got to be sure
Coz it's been so long
And I cannot take the pain again
If it all goes wrong

Coz I can feel it, baby
I feel like I'm falling for you
But I'm scared to, let go
I'm scared coz my heart has been hurt so

Moody μου 大好き. kanataki θα ήθελα και συ να γράψεις με ποιο τραγούδι θα έλεγες "σ' αγαπώ". Και όποιος άλλος θέλει. Νομίζω ότι τους αγαπημένους μου, σας πρόλαβαν ήδη.

Υ.Γ. Δυστυχώς το τραγούδι δεν υπήρχε σε βιντεοκλίπ και γι' αυτό το βίντεο στο οποίο παίζει είναι ένα AMV (Animated Music Video) από το -αγαπημένο- Kingdom Hearts. Απλά ακούστε το...

Mongo-λο

2008-02-27T17:37:00.004+02:00

Η ανωμαλία που με διακατέχει, να μη μπορώ να κρατήσω ποτέ μου μια απόφαση, είναι ζωδιακή. Ξυπνάς και αντικρίζεις τον τοίχο, λέγοντας πως διαγράφεις κάτι, ξυπνάς την άλλη μέρα και τα μάτια σου ανοίγουν στη θέα της τηλεόρασης και το παίρνεις πάλι πίσω. Αυτό το διαρκές τουρλουμπούκι συναισθημάτων είναι που με κάνει τόσο ακατάλληλο για κάθε είδους παρέα, γιατί σ' ανύποπτο χρόνο μπορεί να μου τη σβουρίξει να κάνω τα υστερικά μου μπροστά τους, ενώ έως την τελευταία στιγμή ανυπομονούσα να τους δω.

Αν εξηγούνται κι άλλα μέσω του αστρολογικού μου χάρτη, θα ήθελα να γνωρίζω πού οφείλεται η παραπληγική φάτσα-μόγγολο που παίρνω κάθε φορά που ντρέπομαι, ακόμη και όταν θέλω/πρέπει να ζητήσω κάτι, οπουδήποτε φυσικά δε χωράει καν οποιοδήποτε αίσθημα ντροπαλοσύνης. Βλέμμα στα αριστερά κάτω με γωνία 30 μοίρες και κλίση κεφαλιού 45, μακριά από το οπτικό πεδίο του συνομιλητή, δεν αποφέρει κανένα αποτέλεσμα, πάρε το χαμπάρι. Ο Δίδυμος της επικοινωνίας μαζί με το Λέοντα τον επιβλητικό και θαρραλέο βγάλανε αυτό το χτικιό που αποκαλεί ο κόσμος βλαμμένο δίχως άδικο;

Μου είπαν και για τη Σελήνη στους Ιχθύες που σε κάνει ευαίσθητο, δημιουργικό, εδώ μ' αρέσει το τραγούδι της Κύπρου - το χω το χω! Αμ ο Ερμής στον Ταύρο! Αργώ αλλά τα πιάνω! Για το κλάμα μετά το σεξ πρέπει να το ψάξω. Οφείλεται στην επιρροή της Αφροδίτης, η οποία δε βρήκε πουθενά καλύτερα να κατσικωθεί την ώρα που γεννιόμουν και άραζε στον Καρκίνο. Δεν έχω βάλει σε εφαρμογή όμως τόσο μεγαλεπήβολα σχέδια ακόμη. Προς το παρόν ψάχνω να βρω που πέφτει ο πλανήτης Mongo, με το Land of the Lion Men στο χάρτη του παίζει να 'ναι κυβερνήτης μου σε ένα παράλληλο σύμπαν!

Alan Probe: Amateur Surgeon

2008-02-27T04:06:00.003+02:00

Κλίκαρε την εικόνα για να παίξεις!

Ήθελες να παίξεις το Trauma Center: Under the Knife για το Nintendo DS αλλά δεν είχες DS. Ή απλά σου αρέσει να παίζεις το γιατρό.

Ο ασθενής χρειάζεται ράμματα και σου βρίσκεται μόνο ένα συρραπτικό. Κανένα πρόβλημα! Είσαι ο Alan Probe: Amateur Surgeon. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις ακόμη και το Etch-a-Sketch για να βρεις "ξένα σώματα". Ποιος χρειάζεται υπερήχους;; Κι αυτό είναι μόλις το Act 1!

Thought #85: rawhide

2008-02-26T01:19:00.002+02:00

Όταν δεν είμαι καλά, γράφω. Καταλαβαίνω πως δε γίνομαι καλύτερα, αλλά μάλλον στόχος είναι να γίνομαι χειρότερα. Μόλις πιάσω πάτο, τρομοκρατούμαι τόσο πολύ, σα να βυθιζόμουν ως το βυθό της θάλασσας και σπασμωδικά χτυπάω χέρια και πόδια για να βγω στην επιφάνεια και να πάρω μια σωστή ανάσα. Ίσως μερικές φορές να εύχομαι κι όλας να μην καταφέρω να προλάβω, για να γλιτώσω απ' το μαρτύριο. Ο πνιγμός θα ήταν για μένα ο χειρότερος θάνατος όσο ο θάνατος λύτρωση. Μα δε θα το επιτρέψω.

Κρύβομαι και χάνομαι και κλείνομαι στον εαυτό μου, προστατεύομαι για μια μέρα, μα στο εξωτερικό περίβλημα του καλύμματος που με προστατεύει, έχω υποσυνείδητα κρεμάσει χιλιάδες λαμπιόνια, φωτεινές επιγραφές και σήματα που δείχνουν εμένα, το ζαρωμένο κουκούλι που απομυζάται απ' έξω και από μέσα ταυτόχρονα, επιτείνοντας την προσοχή σε μια μιζέρια που θρέφεται μόνο από εξωτερικό ενδιαφέρον. Κι όμως παράλληλα ρουφάνε. Το αίμα; Τους χυμούς; Κι όταν θα μείνει μόνο σάρκα να θυμίζει ένα λαστιχένιο κουκούλι, δέρας άμαλλο και όχι πια χρυσό, θα κρεμαστεί σε κάγκελα να γίνει λάβαρο νωθρότητας, αν-επιμέλειας και σάχλας. Μα θα στρέψει έστω και τότε πάνω του τα βλέμματα(;).

Σελ. 123, περ. 6-8.

2008-02-23T14:35:00.005+02:00

[...]Soon enough he is stalking doorways, leading the dancing moon of Jed's flashlight with the barrel of his rifle, and always listening. Corners, however, only reveal more corners, and Jed's light only targets ashen walls, though soon enough they all begin to detect that inimitable growl,¹⁵⁵ like calving glaciers, far off in the distance, which at least in the mind's eye, inhabits a thin line where rooms and passageways must finally concede to become a horizon.

"The growl almost always comes like the rustle of a high mountain wind on the trees," Navidson explained later.[...]
_________________
¹⁵⁵In describing the Egyptian labyrinth, Pliny noted how "when the doors open there is a terrifying rumble of thunder within."^x

Ευχαριστώ comingthrough και kanataki για την πρόσκληση! Μ' άρεσε αυτό!

Όποιος ξέμεινε και δε βαριέται ας γράψει κι αυτός. Παίρνεις το βιβλίο πιο κοντά σε σένα, πηγαίνεις στη σελίδα 123 (αν δεν έχει τόσες πας στο επόμενο), βρίσκεις την 5η περίοδο (από τελεία σε τελεία μετράνε) και αντιγράφεις σε ποστ από την 6η έως και την 8η.

V-day karaoke

2008-02-14T19:03:00.003+02:00

-η απόλυτη αφιέρωση-

video taken from Douglas Coupland's JPod S01E05

Tune of the week #57

2008-02-12T00:04:00.000+02:00

Puressence - Don't Know Any Better

Here's my excuse, here's my excuse
and I don't know any better
Falling for you, falling for you
cause I don't know any better

Ό,τι πιο υπέροχο έχω ακούσει ενώ οδηγώ. Ταίριαζε και με τη μουντίλα της μέρας σήμερα...

Thought #84: calculated

2008-02-09T03:41:00.000+02:00

Μπορεί να προσθέσω στην πρόσκληση, μα θ' αφαιρέσω το "μου" από το τέλος, στο τέλος να μείνει η τυπικότητα. Πολλαπλασιάζοντας τις ώρες που μετράνε αντίστροφα είμαι νομικά καλυμμένος, ενώ τα κύτταρά μου διαιρούνται εκθετικά κάνοντας το κεφάλι μου να πάλλεται κόκκινο. Αν αλλάξω το "ο" σε "ένας" και ο ένας γίνει ένας από το πλήθος θα κόψω την κλωστή που θα ήθελα να ενώνει δύο κόσμους. Και δεν το θέλω.

Καρφώνω στο έδαφος, πατάω και πιέζω, παραλυτικό δηλητήριο στάζω και κουνάω τα σαγόνια εγώ. Ξεντύνω το μαύρο σκοτεινό εαυτό σου και προσπαθώ να δω το λευκό. Όσο αντέξω ακόμη τη γκρι συνύπαρξη. Ενδιαφέρον τρίτων μεγαλύτερο κι εγώ να ψάχνω τις λέξεις που έχασες μήπως και ανέβω στη δική σου αντίστροφη σκάλα του υποτιμημένου πρώτου που διαρκώς κατεβάζεις.

Thought #83: dead meat

2008-02-04T15:02:00.000+02:00

Κρέμομαι από ένα γάντζο. Αλίπαστο. Ημερομηνία λήξης αορίστου χρόνου. Η άλλη βρίσκει τοίχο. Και το διαλύει. Έληξε; Ο άλλος τρέχει με το μυαλό του μα στην ουσία μένει σ' ένα σταθερό σημείο. Στα χέρια του κρατάει ένα πιστόλι που μας ντύνει μ' αριθμούς. Κι η τρίτη -ωμμ- να βούλιαζε με τρεμάμενα πόδια. Το ταμπελάκι της χάθηκε στην άμμο.

Thought #82: memento

2008-02-03T23:04:00.001+02:00

Η κάπνα μένει η ίδια όπως και το τσούξιμο στα μάτια. Τώρα ίσως να μη βαριέμαι τόσο και να μη μένω αμέτοχος στα γεγονότα γύρω μου. Ακόμη και ως απλός παρατηρητής. Υπάρχουν όμως φορές που όσα γράφονται γίνονται ήχοι και μου θυμίζουν χαρακτηριστικά εσένα. Όλα σχηματίζουν εσένα και περνάς στιγμιαία απ' το μυαλό, μια σκέψη που έχει αποβληθεί από μόνη της εδώ και καιρό. Στα ίδια μαγαζιά ακολουθούμε ίχνη που δε συναντιούνται ποτέ. Σωστή αντικατάσταση δε γίνεται. Άλλο το πρωταρχικό και άλλο το καινούριο. Όχι χειρότερο. Απλά διαφορετικό. Περνάω καλά και χωρίς εσένα όπως τότε. Μπορεί πλέον να μεθάω στο τρίτο και όχι στο πρώτο ποτήρι. Χάρισες την εναλλαγή σε μια ζωή που μ' άρεζε να μένει στάσιμη και προβλέψιμη. Και τη μουσική που τώρα ακούω. Σε νοιάζομαι από μακριά όσα παράπονα κι αν έχω. Δεν ξέρω τι αγαπάω πια. Είναι στιγμές και μνήμες βαθιά τυπωμένες που ούτε καν με τον τόσο ιδρώτα που χύνω δε ξεθωριάζουν. Σαν τατουάζ. Διάστικτο το σώμα μου για χρόνια.

2008-02-03T19:20:00.000+02:00

Πώς μπορεί κάποιος να αγγίξει την απόλυτη ευτυχία;