Thought #37: Τρανσπόρτο

Φύσηξα τα πλήκτρα, τα καθάρισα και τώρα γυαλίζουν. Το ότι η μουσική είναι μεγάλη διέξοδος το ήξερα χρόνια. Το να εκτιμήσω όμως αυτού του είδους τη μουσική και πάλι, μου πήρε πολλά χρόνια. Έπρεπε να γίνει τότε. Γιατί τώρα, δε θα καθόμουν πάνω από το κομμάτι να προσπαθώ να αναγνωρίσω 3 νότες οι οποίες οδηγούν στο τέλος. Και να νοιώθω κενός επειδή δε μου προκαλεί την ίδια συγκίνηση όπως εσένα, ούτε μπορούσα να καταλάβω εξ αρχής τη βαρύτητά τους. Κλίμακες, κλειδιά, οπλισμοί, σύμβολα, ακόμη και νότες που πλέον δε θυμάμαι. Σε ζηλεύω. Είσαι ικανός να παίξεις τα πιο ωραία κομμάτια μουσικής εκεί έξω. Δε μπορώ να πιστέψω πως το παραδέχομαι, είμαι εγωιστής, ούτε και πώς ξεκίνησα να ξανακούω κλασσική μουσική. Είναι γελοίο. Αλλά θέλω τα χέρια μου να κινούνται στα πλήκτρα και πάλι όπως τότε. Που μόλις είχα ξεκινήσει. 23χρονος αργόσχολος φοιτητής ψάχνει καθηγητή/καθηγήτρια πιάνου με υπομονή. Για να με ανέχεται κι όλας. Και θα παίξω και το Etude Op.10-4 κάποτε. Θα το δεις!