Thought #53: Δυναμική

Αυτό που μου λείπει. Αυτό που χρειάζομαι. Χαμένος σε ιδιομορφές και ιδιοσυχνότητες, ιδιοπεριόδους... Σεισμικά φορτία τα οποία επέφεραν μετακινήσεις και γω θάφτηκα κάτω από τόνους σιδηροπαγούς σκυροδέματος, όπως αποφαίνεται και το μητρώο μαζών. Προσπαθώ να ακολουθήσω τη θεωρία της ευκαμψίας, αλλά η δυσκαμψία του σώματός μου με εμποδίζει. Είμαι ακόμη δεμένος. Αλλά όχι δεσμευμένος. Καθώς απλώνω το χέρι μου, νοιώθω τους ορόφους να με καταπλακώνουν, μη αφήνοντάς με να αντιδράσω και γω. Με τη σειρά μου. Αναζητούσα το συντελεστή συμμετοχής που θα συμπλήρωνε τον δικό μου, με αποτέλεσμα το 1. Και μέσα στην ησυχία, πριν την απόλυτη ηρεμία, μετά τις δονήσεις, ακούγεται μία φωνή που λέει όλα όσα αισθάνομαι. Τα τραγουδά. Χλευάζοντάς με. Όσο αντέχω και γω θα την ακούω, να επαναλαμβάνει λόγια που αντηχούσαν μέσα μου. Περιοδικά, με φασματικές επιταχύνσεις. Ώσπου να πάψω να υπάρχω, να γίνω ένα με τα συντρίμια και να λάμψω. Δια της απουσίας μου.