"Do you know what's really scary? You want to forget something. Totally wipe it off your mind. But you never can. It can't go away, you see. And... and it follows you around like a ghost." - Eun-Ju, A Tale of Two Sisters
Όταν ήμουν μικρός ήμουν ατρόμητος. Θυμάμαι σαν τώρα πως προσπαθούσα να εντυπωσιάσω τη Ζ. και σκαρφάλωσα τα κάγκελα στο μεγάλο δώμα στον 4ο πηδώντας έπειτα από το ένα μπαλκόνι στο άλλο, μια απόσταση γύρω στο 1 μέτρο. Ο φόβος του χαμού απλά με διασκέδαζε.
Όταν ήμουν μικρός ήμουν πολύ αφελής. Η αγάπη δεν κερδίζεται με ένα πήδημα.
Όταν γνώρισα τον Π., πήδηξα κάτω από ένα τοίχο 3+ μέτρα για να αποδείξω στον καινούριο μου φίλο πόσο φοβερός είμαι. Δε σκεφτόμουν το μετά.
Κι αφού μεγάλωσα παρέμεινα αφελής. Η φιλία δε νοιάζεται για το πήδημα.
Ο τρόμος δεν έρχεται στο κενό. Το πρόβλημα είναι όταν χτυπάς με δύναμη στο έδαφος τι γίνεται. Ποιος σε μαζεύει και αν. Η ελευθερία της πτώσης είναι δύναμη. Η απότομη προσγείωση είναι ο θάνατος. Γελοιωδώς πιστεύω πως αν ήσουν εδώ θα λύνονταν όλα τα προβλήματά μου. Και δε θα φοβόμουν και πάλι. Μα τώρα τρέμω τα φαντάσματα. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι. Και απλά να πέσω. Μα όταν πέφτω ξαναβλέπω τις εικόνες της ζωής μου. Και εδώ τις καταγράφω...
