Ονείρωξη

Έχω την εντύπωση πως όσο η ώρα της κρίσης πλησιάζει, το μυαλό μου αγγίζει τα όρια της μαλάκυνσης (3 ποστ στη σειρά και έχω ήδη 3 παράγωγα της ίδιας λέξης - απόδειξη). Είναι αλήθεια πως αν ξεκινήσεις να ψωνίζεις μετά δε σταματάς; Γι' αυτό έχω μείνει ταπί; Πάντως ψύχραιμος δεν είμαι.

Η εξεταστική αυτή είναι καθοριστική για κάθε μελλοντικό σχέδιο. Κανονικά πρέπει να είναι η τελευταία. Και γω κάθομαι εδώ και γράφω, ενώ όλοι διαβάζουν, δουλεύουν, κάνουν κάτι εποικοδομητικό. Μετά βγάζω το καπέλο στην ξενιτεμένη φίλη μου Ε., νηπιαγωγό πλέον στην "εξωτική Λάρδο" (θα 'χει και φοίνικες εκεί είναι στη Ρόδο, όπου και να γυρίσεις το κεφάλι τίγκα στο φοινικόδεντρο). Και αναρωτιέμαι είναι κοκοφοίνικες; Από κοκό πάντως εδώ τίποτα. Δε σπείρανε για να θερίσουνε. Σε τέτοιο απομακρυσμένο (στα μάτια μου) μέρος πώς καταφέρνει και περνάει το χρόνο της; Να έρθω να διαβάσω εκεί; Γιατί η μαγευτική μου καρέκλα με κρατάει δέσμιο μέχρι να φύγει και ο τελευταίος από το MSN (γύρω στις 4) και γω ξυπνάω σα ζόμπι στις 9 κουτουλώντας τριγύρω. Η Β. σιγά μη με περιμένει να τελειώσω, θα βρει άλλο συγκάτοικο, αλλά και πάλι δε θέλω να το κλείσω το γαμωPC!

Χθες πριν το κλείσω μελετούσα ένα χαμένο γκομενάκι (και δε σκεφτόμουνα λεφτά;) και να σου τα, τρία χαμένα στη σειρά, στρατιωτάκια σηκωθείτε, τρίτο κάνε κάμψεις. Τα παράθυρα να αναβοσβήνουν με μανία και γω να προσπαθώ από τη μια να αποφύγω την επιληψία και από την άλλη να απαντήσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα στο καθένα, μιλώντας παράλληλα στο τηλέφωνο για αμφίπακτες δοκούς και κινητές πακτώσεις. Το ένα ήταν το πιο ενδιαφέρον οπότε και αφοσοιώθηκα.

Παρακολουθήσαμε και Υπέροχα Πλάσματα μαζί, μιλούσαμε χωρίς κενά (κάτι σπάνιο) και κάτι μου λέει πως παίζει να 'ναι κανα φρικτό τερατόμορφο πλάσμα το ίδιο, μιας και φωτό δεν είχε (εκτός από μία με "φούμο" στα μάτια - προϊόν MS Paint) γιατί εγώ έχω και την αυτογκαντεμίαση. Βέβαια καθόλου δε με πτόησε, γιατί όταν είσαι στα πρόθυρα βουτιάς Ζαχόπουλου οι μουρλοεικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, αντιθέτως έπλασα και όλο το λαβ στόρι ως το Σεπτέμβρη που γονυπετής θα με παρακαλάει να μη φύγω, μέχρι που όταν χώθηκα επιτέλους στο κρεβάτι γύρισα στο πλάι και μ' αγκάλιαζα με το αριστερό μου χέρι, ύστερα έκανα πως ξυπνούσα και γυρνούσα απ' την άλλη, τάχα μου να κοιταχτούμε. Εγώ και το αριστερό μου χέρι. Και όχι Neverlandean! Είμαι δεξιόχειρας! (Και άλλωστε τα TENGA που παρήγγειλα ακόμη δεν έφτασαν στην πόρτα μου).

Πάω να τελειώσω την εργασία με την οποία ασχολούμαι από πρωινό Μενεγάκης κι έπειτα. Η Άσση τουλάχιστον δικαιολογεί τη σπαρίλα μου (λέξη που έμαθα από τη Ζ. πριν καμιά βδομάδα) γιατί είναι λέει ανάδρομος ο Άρης (ο πλανήτης της δράσης) στους Διδύμους τι περιμένεις! Φεύγει όμως ο Ποσειδώνας από πάνω μας στα τσακίδια! Μόνο μια απορία: Για ποιο λόγο πρέπει να μας νοιάζει ποιος έδωσε ένα πορνοDVD σε μια εφημερίδα και στην κυβέρνηση και έχουνε μπλέξει όλοι τα μπούτια τους (μέχρι κι ο Χιος που όχι μπούτι ούτε νύχι δε θα έμπλεκα μαζί του που τα τρωω κι όλας); Ειδικά όταν ο πρωταγωνιστής μοιάζει με θαλάσσιο ελέφαντα! Περαστικά του πάντως, μπας και δούμε κανά φως στο τούνελ. Και σε μένα περαστικά (όλα τα μαθήματα!) .

Thought #32: Εν Αθήναις - ένα ιαπωνικό μαρτύριο

Πήγα, είδα και γύρισα... Όπως τα λέω... Τάχα μου για εξετάσεις ιαπωνικών. 2^ο επίπεδο σου λέει, 3^ο πτυχίο στη σειρά δηλαδή (είναι ανάποδοι οι Ιάπωνες), 20 άτομα το δίναμε, απ' όλη την Ελλάδα. Μεγάλη επιτυχία! Θρίαμβος! Το ότι πρέπει να κατεβαίνω Αθήνα για τις εξετάσεις πάει κι έρχεται. Ευκαιρία να συναντήσω και φίλους. Αλλά είναι πολύ ζόρι... Η εμπειρία αυτή τη φορά με σόκαρε. Τετράκις...

Πρώτο σοκ:

Το τρένο ιντερσίτι εξπρές, κοστίζει 33 ευρώ (το φοιτητικό πανάθεμά με...) και κάνει 4 ώρες και 15 λεπτά να φτάσει στην Αθήνα, ενώ το απλό ιντερσίτι 22 ευρώ και κάνει άλλη μια ώρα... Αν μια ώρα κοστολογείται 11 ευρώ με το τρένο απλά να μην κάνει ορισμένες στάσεις και να συνεχίζει με δολοφονικά αργή ταχύτητα και ένα διαρκές ταρακούνημα, την επόμενη φορά θα πάω μ' αεροπλάνο. Χίλιες φορές!

Δεύτερο σοκ:

Όλα είναι θεόρατα. Στην πλατεία Κλαυθμώνος ένα βράδυ (που ΔΕΝ έβρεχε) που ήμουν μόνο εγώ και το γιγάντιο άγαλμα (με 3 ανθρώπους με τα χέρια στον αέρα), ένιωσα ένα ταπεινό χαμομηλάκι σαν τη Ματίνα Μανταρινάκη. Είναι που είναι και οι δρόμοι διπλάσιοι σε φάρδος μ' αυτούς της Θεσσαλονίκης, είναι που μου θύμιζε για πρώτη φορά στα χρονικά ευρωπαϊκή πόλη και ένιωθα δέος... Άσχετο κοινωνικό σχόλιο καταναλωτή: Στη Σταδίου καταστήματα όπως των Hermes και D&G έχουν βιτρίνες που καταλαμβάνουν 2 ολόκληρους ορόφους και πόρτες εξίσου μεγάλες, είτε καλύπτουν μισό οικοδομικό τετράγωνο. Το MALL είναι σα fusion των City Gate και Mediterranean Cosmos, ενώ το ATTICA των FOKAS και πρώην-Λαμπρόπουλου-δε-θυμάμαι-το-όνομά-του...

Μίνι λιποθυμία:

Το ξενοδοχείο μας, διέθετε Pay-TV και το κανάλι 22 έπαιζε τσόντες χωρίς καν να πατήσουμε κάτι... Το ανακαλύψαμε κάνοντας ζάπινγκ...

Τρίτο σοκ:

Τριπλό σοκ και δέος. Πρώτα το λεξιλόγιο, μετά το ακουστικό, τελειωτικό χτύπημα τα κείμενα και οι εκφράσεις. Ένιωσα να με πετούν στο έδαφος, να με πυροβολούν και να μου δίνουν και χαριστική βολή. Με τη Νάσσια περιττό να αναφέρω πως στο τελευταίο μέρος, επειδή δεν έφτανε ο χρόνος για 8 (!) κείμενα της μιας σελίδας με 7, 5, 4, 4, 1, 1, 1, 1 (σύνολο 24) ερωτήσεις, τις εκφράσεις (4 σελίδες) τις παίξαμε τζόκερ. Λόττο, πάμε στοίχημα, όπως θέλετε πείτε το. Εγώ πάντως ούτε που κοιτούσα το τεύχος των ερωτήσεων, απλά μουτζούρωνα το "σωστό" κυκλάκι στο φύλλο των απαντήσεων...

Τέταρτο σοκ:

Το τρένο και πάλι. Η' καλύτερα, οι επιβάτες. Στον... πηγαιμό, είχα τουλάχιστον δίπλα μου τη Νάσσια. Τώρα είχα από δίπλα έναν γλοιώδη βρώμικο τύπο αλλοδαπό (όχι δεν είμαι ρατσιστής...) που σε κάποια φάση έπιασε τη δυσαρέσκειά μου και κάθισε ευτυχώς σε άλλη θέση στο βαγόνι μιας και ήταν το μισό άδειο. Και από πίσω είχα μια κοπέλα γύρω στα 24, που πήρε τη μάνα της γύρω στις 24 φορές τηλέφωνο, λέγοντας ηλιθιότητες, όπως διαβάζοντας αποφθέγματα από ένα ηλίθιο βιβλίο, ένα από αυτά ήταν και το εξής: "Το μεγαλείο του ανθρώπου έγκειται στο ότι όταν πέφτει, βρίσκει τη δύναμη να ξανασηκωθεί!"

Αμέ!

Thought #24: If only I could turn back time...

Όπως και η προχθεσινή, έτσι και η χθεσινή νύχτα με βρήκε να κοιμάμαι πάνω στα βιβλία (Σιδηροδρομική του Π. αυτή τη φορά), σε μία στάση για την οποία οι ένθερμοι υποστηρικτές της γιόγκα θα με ζήλευαν. Επίπεδο 10 και βάλε σου λέω.

Στο κάτω μέρος του ημίμονου (sic - λέξη που σκαρώσαμε μαζί με τη Βάνα) κρεβατιού μου, με το κεφάλι πάνω στις σημειώσεις της Προοπτικής (ρωτήστε κάθε φοιτητή Πολ.Μηχανικό στο ΑΠΘ που σέβεται τον εαυτό του και την πορεία του στις εξετάσεις). Τα πόδια μου δε, σχημάτιζαν γωνία 90^ο με τον κορμό, ημιστηριζόμενα σε μια ψάθινη καρέκλα τύπου σικ καφε-μεζεδοπωλείο Χαλκιδικής, μιας και η καρέκλα γραφείου που κάποτε δέσποζε στο χώρο πιάνοντας το μισό ελεύθερο δάπεδο στο "ευρύχωρο" δωμάτιο μου, βρισκόταν πλέον σε χωματερή της Θεσσαλονίκης...

Πιστεύω πως αν η ροή του αίματος δεν είχε διακοπεί, θα με έβρισκε άνετα το ξημέρωμα σ' αυτή τη στάση, με δώρο δυο κράμπες και λουμπάγκο. Κι όμως, στις 12 και κάτι (ο ύπνος είχε πάρει το παιδί από τις 22:30...), ο υποσιτισμένος μου εγκέφαλος έστειλε σήμα στο υπόλοιπο σώμα να ξυπνήσει. Δεν ένοιωθα τα πόδια μου και δε μπορούσα ούτε να πατήσω κάτω... Η κυκλοφορία του αίματος ολοκληρώθηκε με επιτυχία μέσα σε λίγα λεπτά και αποφάσισα να κλείσω τα πάντα (τα ανέγγιχτα, αδιάβαστα βιβλία και το PC που είχε σταματήσει επιτέλους να βουίζει) και να κοιμηθώ.

Δεν υπήρχε ελπίδα για σωστή μελέτη. Φρόντισα να τσεκάρω το κινητό πριν πέσω για ύπνο, για τυχόν επικοινωνία απ' τον έξω κόσμο. Βρήκα 2 αναπάντητες με απόκρυψη και 1 μήνυμα από το Στέφανο. Και τι μήνυμα... Δε το πιστεύω πως έχασα την εκπομπή της... Αφού σιχτίρισα αρκετά και κράτησα mental note να ψάξω για τις ώρες προβολής της στο net, ξεράθηκα.

Να σημειωθεί πως όταν ξύπνησα, 8 η ώρα μόλις, συνειδητοποίησα πως η πρωινή ανάγκη των ανδρών να τρέχουν στο μπάνιο να κατουρήσουν (λεγόμενη και... κατουρόκαυλα - βλ. Πέτρος Κωστόπουλος, editorial NITRO - τεύχος δε θυμάμαι) γίνεται εντονότερη όσο ο καιρός γίνεται πιο κρύος... Το προσπερνάμε αυτό και λέμε ότι χάρηκα γιατί είχα όρεξη για διάβασμα απ' το πρωί... Ώσπου κάθισα στον υπολογιστή όπως κάθε μέρα να ρίξω μια ματιά στις σελίδες που επισκέπτομαι και μου έκοψε να δω και το πρόγραμμα της εξεταστικής...

Το αρχείο το είχα ονομάσει eksetaseispa8eSOK.xls για ευνόητους λόγους. Το κακό είναι πως το σοκ το έπαθα και πάλι. Σα τριπλό εγκεφαλικό ένα πράγμα. Δεν έχω μέρες για να βγάλω τα μαθήματα της δεύτερης εξεταστικής που ξεκινάει στο καπάκι με το τέλος της πρώτης, πεσκέσι της κυρίας Κουτσίκου για τις αλλαγές που ευφυέστατα δαιμόνια εξήγγειλε λίγο πριν το τέλος του εξαμήνου. Και που έχω πάθει το σοκ τι κάνω;

Μπήκα σε κάθε site known to man, ξεκίνησα να διαβάζω και ένα νέο blog (iblog - το οποίο με μια λέξη είναι: άψογο) και κάθομαι και γράφω αυτό το post. Δε πάω καλά... Αλλά πάλι, 400 σελίδες η ύλη της Σιδηροδρομικής, με ασκήσεις εξτρά, βγαίνει ως τη Τετάρτη! Σωστά; (σας κοιτάζω ικετευτικά και με δάκρυα στα μάτια και τηλεπαθητικά σας λέω να απαντήσετε Σωστά).

Και μετά θα έρθει ο δεύτερος μαραθώνιος... Γιατί το έβαλα σκοπό να τη σκίσω τη Ρούλα (με τους τηλε-μαραθώνιους) κι ας μη με λένε Μενεγάκη.

Υ.Γ. Ναι, επηρρεάστηκα από το iblog για να μη με πείτε κλέφτη. (Που είμαι, αλλά δε θα το κάνουμε θέμα τώρα!)