...une petite poire

Ο oni είναι πολλά:

ένα μικρό αχλάδι,

χαζούλης, χαζοπούλι,

βεντουζάκι που ρουφάει τα υγρά απ' τις πιπέτες (;)

-

Ο oni είναι σε κομμάτια. -

Thought #101: Day of reCreation

Την πρώτη μέρα δημιουργήθηκα. Κι ερωτεύτηκα τη ζωή. Μα δε με ανακάλυψα μέχρι αργότερα.

Τη δεύτερη μέρα έψαξα. Και βρήκα. Και δεν ήτανε για μένα.

Την τρίτη μέρα απογοητεύτηκα. Και σταμάτησα να ψάχνω. Έτσι απλά.

Την τέταρτη μέρα περίμενα...

Την πέμπτη μέρα δημιουργήθηκες. Και σταμάτησα να περιμένω. Γιατί γνώριζα πως δε χρειαζόταν να ταλαιπωρούμαι άλλο. Ούτε να βασανίζομαι. Ούτε να γεμίζω το μυαλό μου με περίπλοκες σκέψεις και τη ψυχή μου με το άγχος από το βάρος ευθυνών μελλοντικών κι ανύπαρκτων. Ήξερα. Ένοιωθα κάτι. Και σε έβλεπα από μακριά. Μα άρχισες να περιμένεις εσύ. Ως την έκτη μέρα.

Την έκτη μέρα γνωριστήκαμε. Την έκτη μέρα μου έφυγε το άγχος. Ως δια μαγείας. Για πρώτη φορά. Και έζησα για δεύτερη φορά την πρώτη μέρα. Της επαναδημιουργίας. Η πρώτη μέρα μιας δυαδικής δυάδας, μιας τετράδας. Πολύς αέρας και λίγη φωτιά.

Την έβδομη μέρα δεν ξεκουραστήκαμε καθόλου. Τη ζήσαμε στο έπακρο.

Την όγδοοη μέρα ζήτησα έναν κλώνο σου. Ή και πολλούς. Για να μειώνει την απόσταση αυτές τις ώρες. Για να ζήσω ως την ένατη. Κι ακόμη παραπέρα.

snog

ή Αντί κάρτας


Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου. Και απόψε, ή χθες, τα γιόρτασα. Και έλαβα κάρτες, τις διάβασα, συγκινήθηκα. Μου ήρθανε μηνύματα, αλλά έμεινα να περιμένω. Διάβασα τόσα και διαφορετικά, μα θέλω να γράψω. Αυτό με γεμίζει.

Δε μου λείπει η ταχύτητα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Θα έλεγες πως είναι και γραμμένο απ' τα αστέρια. Όσο γρήγορα έρχεται, τόσο γρήγορα φεύγει. Το πάθος για το οτιδήποτε. Μα τώρα το νοιώθω. Δε ξεπουλιέμαι και δεν ευτελίζω τίποτα. Γι' αυτό και δε θα γράψω τίποτα άλλο.

Με τη σειρά μου κάνω εγώ ένα δώρο. Άλλωστε μου δώσανε αρκετά. Λίγο υπομονή μονάχα κάνε και θα έρθει. Μου αρέσει να σε διαβάζω χαρούμενο. Ακόμη περισσότερο όταν σε βλέπω κι όλας.

Υ.Γ. Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό το ποστ. Το ήθελα. Αλλά ίσως δε θα 'πρεπε. Ντρέπομαι λίγο [τόσο που θα έβαζα σε σειρά το σιχαμένο εμότικον]. Σκατά.

Ποτέ δε σκίτσαρα καλά ανθρώπους...

Ευχαριστώ τον Strahd που μου έδωσε αφορμή να ζωγραφίσω ξανά μετά από 6 ολόκληρα χρόνια. Το "αυτόγραφό μου" για το http://autographcollectors.blogspot.com/...

My life's OST

Download: part 1 | part 2

Opening credits
The Cardigans - And Then You Kissed Me II

Waking up
και καθισιό στο PC
YUI - Winter Hot Music

Average day
Massive Attack - Silent Spring

First date
Travis - Love Will Come Through

Falling in love
Sugababes - Too Lost In You

Love scene
Juliette & The Licks - Hot Kiss

Fight scene
Keane - A Bad Dream

Breaking up
The Cinematics - Break

Getting back together
Mirah - La Familia (Remix by Guy Sigsworth)

Secret love
η αρχή της παράνοιας
Skunk Anansie - Secretly

Life's okay
κοροϊδεύοντας τον εαυτό μου
The Feeling - Strange

Mental breakdown
ο oni σε παράκρουση
Cat Power - The Greatest

Driving
χωρίς να τουμπάρω!
Groove Armada - Song 4 Mutya (Out of Control)

Learning a lesson
στο τηλέφωνο με φίλες για τα παρανοϊκά
Tiger Lou - Oh Horatio

Deep thought
όπου ο oni στίβει το κεφάλι του
Butterfly Boucher - A Bitter Song

Flashback
The Decemberists - The Perfect Crime #2

Partying
παίζοντάς το rock-indie τυπάκι στο London
Kent - Musik Non Stop

Happy dance
απαραίτητο πέρασμα απ' το dada για μούρη
Bootyluv - Boogie 2Nite (Seamus Haji Big Love Remix)

Regreting
Emily Haines & The Soft Skeleton - Doctor Blind

Long night alone
Iron & Wine - Cinder and Smoke

Death scene
θα το παίζω στην κηδεία μου
Jem - 24

Closing credits
γιατί τόσο καλή ταινία σημαίνει την αρχή μιας τριλογίας (τουλάχιστον!)
Maria Taylor - A Good Start

Χίλια ευχαριστώ στον cookie για την πρόσκληση-πρόκληση και άλλα τόσα στον neverlandean για τη βοήθειά του κ το εξώφυλλο!

Υ.Γ. Λατρεύω τα onion rings!

Προσοχή! Φρενοβλαβής!

Όταν έχω τα νεύρα μου, ή τις μαύρες μου, έχω δύο διεξόδους. Να χαθώ να χάνομαι και να κάθομαι να κοιτάω το κενό με εκλάμψεις "κλίνω στα γόνατα και παρακαλώ σε Παναγιά" σα να 'μαι αυτιστικό, ή να γράψω. Όταν υπάρχουν ανηλειμμένες υποχρεώσεις, που δεν έχω ιδέα πότε αυτές θα ολοκληρωθούν με το κωλοβάρεμα που μ' έχει πιάσει μήνες τώρα και έχω βγάλει πληγές, πώς να γράψεις;

Χθες όμως έφαγα μια φρίκη, μου τη σβούριξε να το παίξω ψυχασθενής στο δρόμο να με κοιτάζει ο κόσμος και να αναρωτιέται πώς τη γλίτωσα τη Σταυρούπολη, μου 'ρθε να κάνω κάτι σπαστικά, καμιά σκηνή, μία λιποθυμία, ένα κάτι, μπας και ενδιαφερθεί κανείς, αλλά με βλέμμα κενό και στα τυφλά προχωρούσα μες τη μέση του δρόμου. Βεβαίως και πέρασε απ' το μυαλό μου να πέσω πάνω στο ταξί που ερχόταν κατά πάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αλλά το σταμάτησαν κάτι τσόλια και δεν πρόλαβε να με πατήσει. Απορώ πώς κατάφερε και να σταματήσει. Ήθελα να πατήσω και κλάματα με αναφιλητά, να με ρωτήξουν (sic) "Τι έχεις μωρή κοντούλα λεμoniά;" και να τους απαντήσω "Μου μίλησαν άσχημα και δε με καταλαβαίνουν!". Αλλά δεν είχα φτάσει σε τέτοιο επίπεδο. Στη σκέψη έμεινα.

κατά τη δραπέτευσή μου... (φοράω περούκα)

Στις κρισάρες μου γίνομαι η μεγαλύτερη πουτάνα, attention whore υπερπολυτελείας, όπως η Μόνικα Μπελούτσι στο Shoot 'em up που είδα και μ' άρεσε, αλλά χωρίς τόσο μεγάλα βυζιά και γάλα. Το κουλό είναι πως με πιάνουν εμένα τα διαόλια με το παραμικρό, λίγο να 'χω φορτώσει από πριν, θέλει ένα κλικ να φτάσει το θερμόμετρο στα ύψη και να ωρύομαι σαν παλαβό απ' την ελάχιστη πλέον αφορμή. Ξανάπιασα και το "Αυτοκτονώντας Ασύστολα" του Κορτώ γιατί το είχα λατρέψει και μου μπαίνουν διάφορα στο μυαλό. Μα αν οι φίλοι σου ώρες ώρες είναι ζώα δε φταις εσύ! (Ένα ευχάριστο μουσικό διάλειμμα για χρόνια πολλά στον Τάσο και συνεχίζουμε...)

Πόσο λίγο με ξέρεις αθώο κορίτσι...

Η μαλακία με τους ανθρώπους είναι όταν δεν ξέρουν να μιλάνε ή να εκφράζονται και καταπιέζονται. Καταπίεση στην καταπίεση, έρχεσαι κάποτε και σκάνεις και όποιον πάρει ο Χάρος. Τώρα αυτό είναι γενικό, όχι μόνο για μένα. Το χειρότερό μου είναι να μην παραδέχεται κάποιος τα λάθη του, να νομίζεις πως έχει πάντα δίκιο και να είναι τρεις λαλούν και δυο χορεύουν (και δη νωχελικά στο όλο κόνσεπτ του σταρχιδισμού). Πού κι όλας να μη μπορείς να ξεσπάσεις πάνω τους γιατί τους αγαπάς και μετά σε πιάνει το παράπονο πως είσαι υστερικιά και υπερβάλλεις, αλλά φοβάσαι μήπως στην τελική είσαι ο μαλάκας της υπόθεσης που πάντα υποχωρεί. Αλλά έτσι είμαι εγώ, καλόβολος και αγαπησιάρης, γίνομαι χαλί για τους φίλους, μα με το που βλέπω να με αγνοούν σκυλιάζω.

Αυτό είναι. Η αδιαφορία! Γιατί στην άλλη δε κρατούσα μούτρα που μιλούσε με κάτι άσχετους και μένα μ' έγραφε πριν δώσουμε μάθημα και της κάνω "πάνε μόνη σου κυλικείο (μωρή)"; Emo mode on! Και κανείς δε μ' αγαπάει, κανείς δε νοιάζεται, κανείς, κανείς, τίποτα. Το ξέρω! *δάκρυ κορόμηλο και χέρι στο μέτωπο σε στάση ωιμέ τον χάνουμε τον Παναή* Την ξέρω εγώ τη μοίρα μου, μόνος θα μείνω, ώρα να μαζεύω μπογαλάκια να την κάνω γι' άλλες πολιτείες ή τουλάχιστον αν πάρω Λεξοτανίλ θα με πιάσουν;

Thought #67: MPD

Keep you in the dark you know they all pretend
Keep you in the dark and so it all began
Send in your skeletons
Sing as their bones go marching in again
They need you buried deep
The secrets that you keep are ever ready
Are you ready
I'm finished making sense
Done pleading ignorance... that whole defense

Κάθομαι και δεν ξέρω τι να κάνω. Το μυαλό μου στο κενό. Βρίσκω το κάθε τι ανάρμοστο, τους στίχους των Foo Fighters χλευαστικούς, ειρωνικούς, αλλά το τραγούδι μ' αρέσει. Βλέπω ό,τι αηδία πέσει στην αντίληψη μου, όσο κι αν αυτή έχει αλλοιωθεί. Μήπως όμως ισχυροποιήθηκε, τώρα που φοβάμαι; Δεν κοιμήθηκα το πρώτο βράδυ. Το ζούσα. Καθώς με καταπλάκωνε το βάρος, ίσως και της ίδιας μου της συνείδησης, δεν είχα συνειδητοποιήσει πως ήταν απλά εφιάλτης. Στην αρχή έχασα τη φωνή μου. Για καλό θα πουν πολλοί. Έδινα τροφή στην όραση, μάθαινα, έβλεπα και μάθαινα πως πρέπει να συμπεριφερθώ. Μετά έκανα να μιλήσω, αλλά δε θα ήταν σωστό. Όταν τελικά το παράκανα, τρόμαξα και πάλι. Από τις φωνές. Διέλυσαν την ψευδαίσθηση που δημιούργησα με τις δικές μου φωνητικές χορδές, με επανέφεραν στην πραγματικότητα. Όπως μετά τον εφιάλτη. Όμως τώρα πια τον ζούσα. Ξύπνησα μέσα σ' αυτόν; Ο άλλος μου εαυτός προσπάθησε να βγει στην επιφάνεια. Δεν τον ενδιαφέρει κανένας και τίποτα. Δε νοιάζεται αν πρέπει ή όχι να δράσει, να εκφραστεί. Την τρίτη μέρα, το πράσινο τέρας της ζήλειας ήρθε να του κάνει παρέα και να τον θρέψει. Ο πρώτος, θα ήθελε να ζούσε στο μυαλό και τις συνειδήσεις πολλών. Ο άλλος, δεν ενδιαφέρεται για κανέναν. Θέλει να ζει για να διαλύει. Φτύνει δηλητήριο και ζει από τη δυστυχία. Των άλλων ή του άλλου μου εαυτού; Δεν το έχω καταλάβει. Ίσως να θέλει και τη δική μου αποκλειστικότητα. Ζω σε έναν παράλληλο κόσμο που έχει πλάσει το άλλο μου μισό. Η ανασφάλεια και η άγνοια σιγά σιγά με κατατρώνε. Δεν είμαι σίγουρος για τίποτα. Τζάμπα διαβάζεις. Ζω στην παράνοια. Ποιο εγώ μου τα γράφει; Ποιο "εγώ" είμαι πραγματικά εγώ; Εσύ με ξέρεις;

What if I say I'm not like the others. What if I say I'm not just another one. Who's the pretender?

Ίσως να έπρεπε να το ονομάσω The MPD diaries. Θα ακολουθήσουν κι άλλα... Δεν την έχω γλιτώσει την οικογενειακή παράδοση...

Thought #51: ΟΠΕ

Περιπλέκω μόνος μου πράγματα και καταστάσεις. Ζω με πλάνο, πρόγραμμα, δέντρα αποφάσεων, παραδενδράδες και παραφυάδες. Στο μεγάλο οργανόγραμμα της ζωής μου, έχουν όλα το μέρος, την ώρα και τον τρόπο που θα συμβούν. Στο μικρό εγκέφαλο του κορμιού μου, έχουν όλα μία τροπή. Τη δική μου. Ανατροπή δε συμβαίνει ποτέ. Όταν συμβεί, όταν το πρόγραμμα χαλάσει, όταν έχω εκτροχιαστεί τρέχοντας από μέρες με την ταχύτητα που επέλεξα, έρχεται το τέλος. Εκεί όπου στο χρόνο θα βάλω μηδέν, στο γεγονός μηδέν και δε θα υπάρχει βέλος διαδρομής.

Δείχνει ο μητρωικός λαβύρινθος να μην τελειώνει ποτέ και να εκνευρίζομαι σε κάθε αλλαγή. Όταν είναι να βγει το σύνολο, τα κελιά εξαλείφονται άλλοτε μόνα τους, άλλοτε καταλάθως, άλλοτε από μένα. Όταν πάω να αρθρώσω μια λέξη, θα ελεγχεί η καταλληλότητά της με δείκτη, αποτελεσματικότητας και ισχύος και θα επιλεγεί από μία πηγή δεδομένων, ένα αέναο σύνολο λέξεων, απ' όπου θα γίνει η αντιμετάθεση. Και τότε θα ανοίξω το στόμα μου και θα την προφέρω. Αλλιώς θα την καταπιώ και θα πνιγώ από την πρόσληψη υπερβολής, γελοιότητας και δυστυχίας.

Σήμερα ένιωσα πως είμαι ικανός σε κάτι. Για πρώτη φορά. Κάτι το οποίο είχε βάση το χρονικό προγραμματισμό. Γι' αυτό δεν αλλάζω την ψυχασθενική καταναγκαστικότητά μου, ούτε τον εγωισμό μου. Και ενώ όλα κυλούσαν ρολόι, οι δείκτες τρελάθηκαν...

Thought #49: The act of mimesis

The damsel in distress syndrome or pity the fool syndrome. This is how I named my pathetic pursuit for love. Playing dumb, fragile and even dead. Inside. Ever since I remember myself. My storytelling would always be tragic, with me as the main character, in the most pathetic fucked up state imagined.

The matchstick selling baby, the long forgotten and abandoned kid, the cold and lonely boy, the silent observer guy, but always the hiding behind a smile man. The parts I play, I choose and play out myself, which in turn leads to just me appreciating myself and living for lil' old me. Such selfishness... It can't be helped that the audience to my little acts of self-indulgence is limited to one.

Me.

I act out relationships, hopes and dreams with unique skill. Things I know so little about. By simply observing and recreating.

Maybe theatrics is my forte. I fool all of you. And now I'll show you how it's done. Just let me finish putting on my make-up. So that I'll come prepared for the next game of charades.

Face Transformer

Tired of seeing that tired old face in the mirror all day long? What about some change, huh? It was Βορέας who gave me this link and told me I could even convert my face to manga form! Well, that option didn't work out that well but here is me as an old guy, an east Asian and a girl (with a bit of facial hair) ! Since all my friends actually went nuts about it and spent up to half an hour tranforming images of themselves, why don't you give it a try as well?

Clicking on any of my pics will also link you to the site!

5 things about myself

A friend invited me to write 5 things about myself so here they are:

1. My favourite toy growing up as a child was a cute pink hand-puppet of a cat with blue eyes. I rarely took it off my hand. One day my grandma made meatballs for the thousandth time and I threw a tantrum smashing my little kitty on the plate, making its eye fly out and disappear. I never found it again, as much as me and my grandma searched for that blue eye... Maybe I ate it...

2. I am terribly shy with people I don't know or haven't seen for a long time that I try to avoid any contact with them. Because of this, I appear to be snobbish, cold, or simply a big jerk, but I'm just anxious of what to say, how they see me, etc... My shyness streak made me wet my pants at the age of 15, wetting the floor of my grandma's best friend, because I was too shy to ask to go to the toilet (or too stupid). I returned home wet and worried, pretending I fell in a puddle of water... I haven't got the courage to look at the lady in the eyes ever since...

3. I have the memory span of a goldfish. I used to be much better at remembering things, but nowadays, I easily forget. Or my memory is selective...

4. People think I'm skinny, but in fact, though my limbs appear to be thin, I have breasts and a beer-belly (although I don't drink beer that often...) I blame my mother for feeding me chicken all the time...

5. I wouldn't hold back when challenged, even if it means I'll get my ass kicked in the process...

I call En-Lighted and Aenaos (and anyone else who'd like to fill the remaining 3 invites) to take up on my challenge and write 5 things about themselves that I didn't know or wouldn't dare ask. GO!

Thought #34: Μαστιγοφόρο

Ήμουν 3η γυμνασίου όταν συνέβησαν διάφορα. Το αστείο στην όλη υπόθεση, τουλάχιστον αυτό που ακούστηκε αστείο μέσα στην όλη του σοβαρότητα, ήταν αυτό που μου είπε η "αγγλικού" μου. They fucked with your soul! Ναι μπορεί. Πολλοί. Και πολύ. Δεν είμαι βέβαια αθώος. Όσο και να ήθελα. Όσο και να προσπαθώ να ξαναγίνω. Τώρα πια, γαμάω μόνος μου την ψυχή μου. Την όλη μου ψυχολογία. Ίσως επειδή εκτός από τον μαζοχισμό, κρύβω μέσα μου και ένα σαδισμό που τον στρέφω προς το παρόν μόνο στο δικό μου πρόσωπο. Ο Χρήστος είπε πως έχω διπλή προσωπικότητα. Μα είμαι Δίδυμος. Ζουν 2 μέσα μου. Καλό θα ήταν ο ένας να έβγαινε και να κάναμε παρέα. Αν βέβαια ήταν ακριβώς ίδιος με εμένα, ο άλλος μου εαυτός, μήπως αυτομάτως θα σήμαινε πως γίναμε 4; Και πως στην ουσία γινόμαστε μια πρόοδος που αναπτύσσεται εκθετικά; (Ουάου, κάποιος πρέπει να είναι περήφανος για μένα τώρα! Μαθηματική αναφορά!) Η αυτοκαταστροφική και συνάμα μεταδοτική μου φύση... Τη γουστάρω!