Party glamour

Είμαι από τζάκι. Μέσα. Έτσι. Και να φανταστείτε, στο 2^ο έτος που ο σιχαμένος καθηγητής μας έβαλε τομή τζακιού, εγώ δεν ήξερα να την κάνω! (Είχα διαβάσει την πισίνα που ήταν και πιο εύκολη... Και πάλι γκλαμουριά!) Τώρα όμως... ένας κύριος! Ένα με την οπτοπλινθοδομή έχω γενεί. Και όλα αυτά τα συνειδητοποίησα την Πέμπτη.

Εγώ φταίω που δεν ήθελα να πάω. Πώς θα καταλάβαινα πραγματικά πως ανήκω και γω στον κόσμο των τζετ-σέττερς; Εδώ για τα γενέθλιά μου βγήκαμε να φάμε τα σούσια μας (σε καταγώι αλλά θεικό φαί ουδέν σχόλιο!) και γω χαμπάρι. Έπρεπε να πάω. Να δω τον μπάρμαν στη γωνία, να μου στίβει το λάιμ και να χτυπάει τη ζάχαρη, φτιάχνοντας εκείνο το περίεργο-σκεύασμα-παύλα-ποτό-της-βραδιάς το οποίο ονόμασα αργότερα Μοχίνια (Μοχίτο με Καϊπιρίνια). Το τι μαϊντανό έφαγα πίνοντάς το δε μπορείτε να φανταστείτε. Αν ήταν δυόσμος, να μη με λένε Μάκη. Μιλώντας για μαϊντανούς, οι περισσότεροι κάθονταν πλάι στον ντι-τζέι, άσχετοι και όχι της ακριβοθώρητης κάστας μας. Οι απόκληροι της κοινωνίας, που εμείς της υψηλής τους ρίξαμε στο περιθώριο.

Αφρόκρεμα σου λέει. Καλά έκαναν και σύχναζαν στον πρώην Αφρό τα καμάρια της τάξης μου. Τάξης με τα ούλα της. Το πότε 15χρονες bimbos ξεπετάχτηκαν, πιάσαν την ισιωτική και πέταξαν και βυζί, ούτε που το κατάλαβα. Έπρεπε να τις δω στο πάρτυ εκείνο, πλάι στην κοπέλα μυστήριο, τη γυναίκα-πιστόλι όπως είπε ένας, με το καυτό λευκό σορτς και την μπλούζα της παραλίας. Τα 'χε μπλέξει μάλλον η καλή μου. Θα το θεώρησε μπιτς-πάρτυ.

Όχι πως και τις μπιτς-ες του δεν τις είχε. Εκείνες οι αχώνευτες που είναι λες και δάγκωναν τα λεμόνια από το μπαρ και σούφρωναν όλο το πρόσωπο από τις συσπάσεις της ξινίλας. Ένα γεια τις έριξα και πολύ τους ήταν. Αλλά η φίλη τους, βέρα πρωτοπόρος, με ενημέρωσε πως εάν κάνει κάτι για τα γενέθλιά της την επόμενη εβδομάδα θα με καλέσει... μέσω Hi5! Αμέ! Ποιος τα χρειάζεται πλέον τα κινητά; Αν με καλέσει θα σας ενημερώσω!

Αυτό δεν ήταν πάρτυ γενεθλίων ξεχασμένου συμμαθητή που είπε να με θυμηθεί και να συνεχίσει να μου μιλάει σα να ήμουνα μωρό - κόμπλεξ Αρναούτογλου - σουαρέ ντε γκαλά παύλα reunion ήταν! Λάκη Γαβαλά και βάλε! Βέβαια για ρούχα Λάκις (σικ!) ούτε λόγος, μόνο 2 μαρκάτα πουκάμισα πήρε το μάτι μου και μια μπλούζα Paul Frank συνδυασμένη με βερμούδα. Ωραία για έξω, αλλά κανείς δεν είχε το στιλ το σωστό το επίσημο της κομπορημοσύνης! Είχα βάλει και τη ζώνη-υπερπαραγωγή! Αντώνη ακούς; Και 7 ολόκληρα άτομα (μετρήστε τα! Επτά!) είπαν πόσο τέλειο είναι το μαλλί μου! Και γω βέβαια για να το παίξω υπεράνω τους είπα και "ποιο μαλλί;" και φάνηκα τόσο ταπεινός! Μα το ξέρω πως είναι τέλειο!!!

Η Ζωή τα 'παιξε με τη δημοτικότητά μου. Το τι χαιρετούρα έπεσε δε λέγεται. Ακόμη και ένας σελέμπριτι-περφόρμερ! Αφού σε κάποια φάση νόμισα πως εγώ το έκανα το πάρτυ. Αλλά εγώ χωρίς μπρικ ή έστω χαβιάρι και ρόκες-παρμεζάνες δεν κάνω ούτε πικ-νικ. Μη λέμε κι ό,τι θέλουμε! Αχ έτσι είναι τα ιδιωτικά! Μέσα στη χλίδα. Όπως και το φωτορυθμικό που έδινε το ρυθμό. Μέσα στην όλη μεγαλοπρέπειά μου όμως, υπήρξε και στιγμή που ένιωσα άσχημα. Ήμουν τόσο άσπρος ενώ όλοι οι πολυαγαπημένοι μου φίλοι είχαν γίνει σοκολατί (και ένας είχε και άσπρα σημάδια στα μάτια από το γυαλί-πραγματική-μάσκα-γιγάντια που φοράει). Απλά με τόσο πιλάτες και γιόγκα που κάνω, που να βρω χρόνο να ψεκαστώ και με βιβεχρώμ βρε παιδιά! Θα σας έρθω την επόμενη βδομάδα κατράμι! Τι το χει η Βάνα το σολάριουμ έξω απ' το σπίτι! Προσέχουμε για να έχουμε! Πάω να κοιμηθώ σα τα κούτσουρα του τζακιού τώρα. Ζήτω ο καπιταλισμός!

In a dream

I'm not sure whether I was out and had just returned, or in the bathroom or something, and I walked towards the window to the balcony. One thing was for sure. I was in a sort of a bungalow, but it had a balcony and in the one opposite my own there was a party going on. Lots of people together with their kids were having fun, or simply sitting and drinking while enjoying music and the laughter of the young ones.

On the wooden floor right outside my room, two recliners. People would inexplicably appear to be enjoying themselves in them, although "my place" wasn't part of the party grounds... I thought it was weird but didn't want to spoil the children's fun, so I was about to shut the door, lie down on the bed and sleep not saying a word. Suddenly, two guys round my age burst in the room from the balcony and acted as if they were at home. One lied on the bed and the other was turning on the TV while laughing hysterically. I was terrified as well as pissed off to say the least, but something on them made me feel powerless. I told them to get out and please leave me alone, but they wouldn't listen and sarcastically snapped back at me.

Rushing down to the lush, marbled, reception office, I burst out crying and couldn't find the strength to tell them what was going on. One receptionist, dressed in a black suit with golden buttons, scornfully looked at me, ignoring my pleas for help. After I managed to breathe properly once again, he said he'd give me a pair of keys to the room and a third key which would be used to lock the doors after they left. But who would tell them to get out? I was scared of also being robbed since I had left all my stuff with strangers, so I begged the guy to follow me and tell them to get out.

Feeling helpless and tired, I rushed back, only to find them still inside even more perversely evil than before. Something was telling me I shouldn't mess with the street-style clad guys and I was once again feeling uneasy... And then I woke up gasping for breath...