The Revolution Continues: New Art From China

Πριν έρθω στο Λονδίνο, έλεγα πως δε θα κάνω παρέα με Έλληνες και με Κινέζους. Είμαι ευγνώμων γι' αυτούς που γνώρισα. Τουλάχιστον κράτησα την άλλη μου υπόσχεση, να πηγαίνω συχνά σε εκθέσεις. Μιας και ήρθε εδώ και η Ζ., ήταν καιρός να πάω στη Saatchi Gallery, του γνωστού διαφημιστή, ο οποίος το γύρισε πλέον σε φιλάνθρωπος/φιλότεχνος. Ήταν η καλύτερη έκθεση σύγχρονης τέχνης στην οποία έχω πάει. Οι φωτογραφίες επιτρέπονταν και ο οδηγός αξίας 1.5 λίρας εξηγούσε το κάθε έργο. Ακολουθούν ορισμένα από αυτά που με εντυπωσίασαν:

Love it! Bite it! - Liu Wei

Ash Head No.1 - Zhang Huan

A Big Family - Zhang Xiaogang

Bloodline - Zhang Xiaogang

Donkey - Zhang Huan

Civilization - Bai Yiluo

Communication - Cang Xin

Angel - Sun Yuan and Peng Yu

Old Persons Home - Sun Yuan and Peng Yu
(χάνει πάρα πολύ σε φωτό. Μία ολόκληρη αίθουσα γεμάτη αυτοκινούμενα καροτσάκια με ηγέτες γνωστούς και μη, οι οποίοι συγκρούονται ατέρμονα ως την ύστατη ώρα.)

Unknown Creature - Three Headed Monster - Shen Shaomin

Chinese Portrait P Series 2006 No. 02 - Feng Zhengjie

Chinese Offspring - Zhang Dali

Backyard Garden - Yue Minjun

Little Boy - Zeng Fanzhi

Απόψεις για τον κομμουνισμό και το Μάο, μια διαστρεβλωμένη εικόνα της ιστορίας, η νοοτροπία της μάζας και η παγίδα της μη-διαφορετικότητας, η επαφή με τον κόσμο, η ζωή και ο θάνατος, η παροδικότητα της ισχύος και η απόρριψη. Ανάμεσά τους και τα πιο τρομακτικά αληθοφανή ομοιώματα ανθρώπων. Όλες οι φωτό στο φυσικό τους μέγεθος με ένα κλικ επάνω τους. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Monsters: Apparition #1

Είναι ένα παράξενο πλάσμα. Στη θέση που θα έπρεπε να βρίσκεται η καρδιά του, έχει ένα μεταλλικό χέρι, κάθε δάχτυλο του οποίου τελειώνει σ' ένα γάντζο, για να απαγγιστρώνεται στους ανυποψίαστους περαστικούς. Οδοιπόρους σε μια ζωή που δε μπορεί να ζήσει μόνο του. Πιστό σα σκυλί και συνάμα ανεξάρτητο σα γάτα. Ο ορισμός της διαστροφής.

Δεν κλέβει όμως καρδιές. Αφήνεται, παρασύρεται, όπου ο παλλόμενος μυς των άλλων τ' οδηγήσει, ζώντας μία σε σκοτεινά σοκάκια και την άλλη σε μέρη λουσμένα στο φως. Με τη συμπεριφορά του αρχικά προσαρμόζεται σε κάθε περιβάλλον, έτσι ώστε να αποκτήσει τα απαραίτητα εφόδια για να ζήσει, αποθηκεύοντάς τα όλα μέσα του. Μηχανισμός ασφάλειας και συντήρησης. Αυτοσυντήρησης.

Δεν ξέρεις αν είναι τα μάτια του αυτά που σε τραβάνε. Δε σε κοιτάει ποτέ στα δικά σου, φοβάται μήπως μάθεις το μυστικό του. Παρ' όλα αυτά, απ΄το στόμα του βγάζει παράξενους ήχους που μοιάζουν μ' εξομολογήσεις και κρυμμένες αλήθειες που δε θ' άκουγες ποτέ. Αλλά μη σε ξεγελάει. Ίσως είναι ο χαρακτήρας του. Δε θα το περίμενες ποτέ από κάτι που φαίνεται τόσο αθώο. Ξέρει σίγουρα να παραπλανεί. Μέχρι να πλησιάσει κάποιος αρκετά, ώστε να κοιτάξει τι κρύβεται μέσα στο κενό.

Το αλλόκοτο χέρι του μια μέρα θα κλείσει τόσο δυνατά στην καρδιά που έχει ανοίξει μοναχά γι' αυτό και θα συνεχίσει, άψυχο, αψυχολόγητα, να ψάχνει για το επόμενό του θύμα.

[...]

Ήταν σκοτάδι. Το ένιωσα πρώτα στο αίμα που απλώθηκε στα ρούχα και το πρόσωπό μου, ζεστό ακόμη, καθώς η μεταλλική αρπάγη έλιωνε ανθρώπινο ιστό απ' τον οποίο τρεφότανε για χρόνια. Ανοίγοντας το φως, το είδα στον καθρέφτη.

Και το σιχάθηκα.

Colour of emotions

.

Ανεπίσημο video clip για το τραγούδι Gong των Sigur Rós. Σκηνοθετημένο από τον Eric Lerner.

Πηγή: shape + colour

Thought #97: wall of sound

. Τελεία. Τέλεια. Συνέχισε να διαβάζεις. Μη σταματήσεις τώρα. Δέσμιος γραμμάτων, λέξεων, κειμένων... Για χρόνια ήξερες να ξεπεράσεις την τελεία, ακάθεκτα διαβάζοντας το λίγο παρακάτω μη βοηθώντας καν το σώμα σου με οξυγόνο να τραφεί σα βρίσκεται στην πορεία όποια στίξη, να απαγγείλεις ποιήματα με μια αναπνοή -

Στο κόμμα η γλώσσα σου ξεμπερδευόταν, απ' το φράγμα των χειλιών σου ξεγλιστρούσε, χτυπώντας σε μάγουλα και δόντια λόγια σε σάλιο βουτηγμένα στ' αυτιά μου μελωδίες μεταφέροντας

και στου βιβλίου το τέλος όταν έφτανες ανάποδα το γύριζες
φυσούσες τις σελίδες μιλώντας κάτω απ' την ανάσα σου ακόμη
και πάλι απ' την αρχή το ξεκινούσες
αν δίπλα σου πια άλλο δε στεκόμουν -

θεωρούσες πως θα έσπαγε το μαγικό που έπλασες απ' την παραμικρή παρεμβολή ή διακοπή στο συνεχές εκείνο υφαντό των ήχων που πλάι μου ξεδίπλωνες

μήπως κι οι αόρατες κλωστές του με κρατήσουν

Μα εγώ δεν ήμουν έτσι
ήθελα συνέχεια να τρέχω και όχι να μιλάω
γεμάτος με φωνές καιρό που ήθελα να εξαφανίσω
τα πόδια μου θεόρατα πια από τα μίλια που 'χαν διανύσει
για να γλιτώσω απ' όποιο δίχτυ και αν άπλωνες

να συγκεντρώσω πάλι τις δυνάμεις μου
στιγμή να ξαποστάσω δεν την είχα
μα αν ποτέ την έβρισκα και έφτανε σε μένα η φωνή σου
απλά τα χέρια μου απ' τις τσέπες απραγίας θα έβγαζα
και θα 'κλεινα για πάντα τα αυτιά μου
στον ήχο της συχνότητάς σου
με την ελπίδα να συντονιστώ σε άλλη προτιμότερη για μένα

Thought #96: HEAVEN

Ξερίζωσα τα μάτια μου και τα κόλλησα πάνω στα δικά του. Ίσως έτσι πάψουν τα λόγια από στόματα σωμάτων μες την άγνοια, οι επιθέσεις συμπεριφοράς και η απογοήτευση η ζωγραφισμένη στις χαρακιές του προσώπου. Με μία κίνηση του χεριού του τα πήρε, τα ξεκόλλησε, σα να έβγαζε ένα επίπονο τσιρότο και τα πέταξε κάτω, καταμεσής του βούρκου.

Τα μάτια του θόλωναν, ποδοπατούνταν, βυθίζονταν μες τη βρωμιά και πάσχιζαν να συνεχίσουν το έργο που τους δώθηκε. Ο άλλος συνέχισε με χαμόγελα ως την έξοδο, χορεύοντας μόνος, με άλλους, εγκαταλείποντας ένα κουφάρι που αν είχε επιλογή θα έψαχνε για άλλα μάτια που απορρίφθηκαν και όχι τα δικά του, μήπως ξεχωρίσει ως ξένος ανάμεσα στους ξένους. Από τις τρύπες που παρέμεναν κενές δάκρυα πια έσταζαν, "για το γαμώτο", από οργή και αντίδραση, ή κι από λύπη. Είχε χάσει την ανάσα του καθώς τον πλησίαζε και ό,τι πιο πολύτιμο είχε, πλέον είχε λιώσει κάτω από σόλες.

Είχαν συνηθίσει να βλέπουν παπούτσια, κατέτασαν εικόνες σε κάστες και αργότερα πιο έμπειρα σε ομορφιά. Δεν ήταν εύκολο να ρίχνει το βλέμμα στο πάτωμα και το μυαλό του σε αχρηστία κάθε φορά που έφευγε από το σπίτι ή έχανε τη θέση του στις παρέες. Μέχρι κάποιος να του προσφέρει πια μία ματιά και να του δείξει τι έχανε τόσο καιρό, θα κυκλοφορούσε με το κεφάλι ψηλά, με δύο τρύπες αντί για μάτια, πιο θαρραλέος από ποτέ, ο "όμορφος" για τυχαίους γνωστούς που του θύμιζαν την ανεξήγητη χαρά ορισμένων που όταν τον αντίκριζαν τον άγγιζαν αλλιώτικα. Χωρίς ντροπή για τίποτα θα περπατήσει, μιας και δε θα είναι ικανός να δει την κατακραυγή, την αδιαφορία και το γέλιο, ίσως μόνο να τα ακούει. Αλλά δεν ήθελε να χάσει όλες τις αισθήσεις του ακόμη. Μα να τις ξανακερδίσει πίσω και πιο έντονα.

Ο κλέφτης των πάντων και ο κλέφτης του πάντοτε (μέρος 3ο)

Όταν άνοιξε τα μάτια της, το μόνο που έβλεπε πυκνό σκοτάδι. Η νύχτα ακόμη δεν είχε εγκαταλείψει την πόλη. Το βιολογικό της ρολόι είχε καταστραφεί. Ήταν η τέταρτη φορά σε μια βδομάδα. Αυτή που πάντα ζούσε με πρόγραμμα...

Ενστικτωδώς, ακούμπησε την κοιλιά της στοργικά, και με τα δύο χέρια, τη χάιδεψε και έγυρε να ξανακοιμηθεί. Μα δε θα ήταν ούτε πέντε τα λεπτά και το κουδούνι πάλι χτύπησε, ο διαπεραστικός ήχος που πλέον μισούσε μα της είχε γίνει απαραίτητος. Στιγμιαία ήλπισε να είναι εκείνος, μα όχι. Ένας άλλος θα ήτανε στην πόρτα, έτοιμος γι' αυτήν, ξελιγωμένος... Κι αυτή απροετοίμαστη.

Έκανε να φορέσει τα πεταμένα και ιδρωμένα ρούχα που αγκάλιαζαν το πάτωμα και όχι το κορμί της, αλλά το ξανασκέφτηκε και του άνοιξε γυμνή. Αυτό που ήθελε να δει. Ένα κομμάτι κρέας.

Από το φως του διαδρόμου όμως, το σώμα της φάνταζε μ' αγάλματος, σμιλεμένο επιμελώς, θελκτικές καμπύλες το κάλυπταν. Ήξερε τι είχε και έλεγε πως αν έσπαγε κάποτε και τον τελευταίο ηθικό φραγμό, θα το πουλούσε για να ζήσει ακόμη πιο άνετα. Μ' ένα της νεύμα στο κρεβάτι τον προσκάλεσε και έκλεισε τα μάτια.

Στα χρόνια της απελπισίας της μετρούσε ανδρικά κορμιά να πέφτουν πλάι της εκατοντάδες και να γεμίζουνε τη μνήμη στο κινητό και το κεφάλι της, ένας δικός της παράνομος στρατός αχόρταγων. Είχε αργήσει να μεγαλώσει, να βγει από την εποχή που όλα γι' αυτήν ήτανε ροζ όσο τα φουσκωμένα μάγουλά της. Που οι μόνοι εραστές που γνώριζε έρχονταν σε κουτιά, ευνουχισμένοι φίλοι μιας φτιασιδωμένης Barbie. Μετά ήρθε εκείνος και όλα έγιναν τόσο γρήγορα... Βιαστικά... "Βιάστηκα". Να ερωτευτεί και να δωθεί. Ολόψυχα.

Δάκρυα συγκρατούσαν τώρα τα μάτια της, αβέβαιη αν έφταιγε το χέρι του που της μελάνιαζε το κορμί ή οι σκέψεις που με τίποτα δεν έμπαιναν σε κούτες ν' απομακρυνθούν και σώμα και μυαλό να καταλαγιάσουν. Είχε μείνει κολλημένη στον έναν, αυτή, η γκόμενα των πολλών. Ό,τι είχε αφήσει πίσω του δε θα το έβλεπε ποτέ, κι όμως θα ήταν ευτυχισμένος. Αυτή όμως είχε χάσει τα πάντα και πιο πολύ της έλειπε η παιδική της αθωότητα.

Τον έδιωξε με το που τελείωσε, δε θα μάθαινε ούτε τ' όνομά του. Δεν την ένοιαζε. Τίποτα δεν τη γέμιζε. Μόνο οι στιγμές στις οποίες ένοιωθε να εξαφανίζεται. Πόσο ειρωνικό... Γέμισε τη μπανιέρα και μπήκε μέσα. Χάθηκε, από τον κόσμο και τα προβλήματά της, βουλιάζοντας στο ζεστό νερό με μια βαθειά ανάσα. Κι ούτε που πρόσεξε το αίμα...

Οι ατμοί θόλωναν το παράθυρο του μπάνιου και έκρυψαν το χαμόγελό του. Ήταν η πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου και το χιόνι μόλις είχε αρχίσει να πέφτει...

(συνεχίζεται...)

Ο κλέφτης των πάντων και ο κλέφτης του πάντοτε (μέρος 2ο)

Από το παράθυρο ίσα που αχνοφαίνονταν πίσω από τις τραβηγμένες κουρτίνες. Κι όμως συνέβαινε...

Το σώμα της έπιανε μετά βίας τα τρία τέταρτα του κρεβατιού. Έτσι πως είχε μαζευτεί ολόκληρη, σε μια μπάλα σα μωρό, στα υγρά σεντόνια που είχανε μουλιάσει με τα δάκρυά της, ούτε που τον άγγιζε.

Ξάπλωνε δίπλα της μισοκοιμισμένος και δεν έδινε σημασία. Σκεφτόταν να σηκωθεί να πάει ως την κουζίνα να φτιάξει κάτι να φάει, αλλά και μόνο στη σκέψη ένοιωσε να βαριέται. Να σερνόταν ως τον υπολογιστή για να δει αν του είχε μιλήσει; Είχε γεμίσει ένα τασάκι περιμένοντας. Στο διάολο κι αυτός. Σκεφτόταν... Όλα για τον εαυτούλη του. Αυτήν πάντως όχι. Την είχε δει να χάνεται μπροστά του μέσα σε λίγα λεπτά, να σπάει, να τρέμει, να ξερνάει το άδειο της στομάχι και όλα για ένα τίποτα. Και μια, και δυο, και τρεις φορές. Τον μισούσε γιατί την έκανε να φαίνεται ηλίθια στα μάτια του. Σιχαινόταν να τη βλέπει έτσι. Να ερωτεύεται μια οπτασία που πέρασε και δεν ακούμπησε. Έναν αόρατο άνθρωπο.

Τον ήθελε όσο τίποτα, αυτό ένοιωθε. Και δε μπορούσε πια να συγκεντρωθεί πουθενά. Στη δουλειά την προειδοποίησαν. Ο άλλος δεν καταλάβαινε. Του ευχήθηκε κάποτε να το πάθει για να δει πως τα αισθήματα θα ξεχειλίσουν και θα τον καταβάλουν. Πίστευε πως του έλειπαν τα ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν ήταν παλιά έτσι. Έκλαιγε μαζί με άλλους για τον πιο παιδιάστικο πόνο. Τώρα; Δεν ήθελε να ακούει το όνομά του, έλεγε πως θέλει να τον διαλύσει. "Καμία βάση", μονολογούσε, το πρόσωπό του ξαφνικά ανέκφραστο. "Καμιά συμπόνοια", θα έλεγε αυτή.

Μα πώς... Εδώ δεν κοιτούσε το χάλι στο οποίο βρισκόταν ο ίδιος. Έβλεπε έξω απ' το παράθυρο, σκοτάδι στην πόλη, ούτε άστρο να φωτίζει, μαύρη κι η ψυχή του. Κι ήθελε να το σπάσει και να φύγει κάτω, δέκα ορόφους κάτω, να γίνει ένα με το κρύο πεζοδρόμιο, να τον φάνε τα σκυλιά, δεν ήθελε άλλο να ζει. Καταριόταν όποιον του έκλεψε το χαμόγελο και τότε σα να του φάνηκε πως είδε κάτι να κινείται εκεί έξω.

"Ακόμα κι οι σκιές χλευάζουν τα κουφάρια μας"... ήταν η τελευταία του σκέψη πριν αποκοιμηθεί.

(συνεχίζεται...)

Ο κλέφτης των πάντων και ο κλέφτης του πάντοτε (μέρος 1ο)

Είχαν περάσει μόλις λίγα λεπτά από τη στιγμή που αποφάσισε να σταματήσει σ' εκείνη τη σκεπή. Τα ρούχα του πιο μαύρα κι απ' την πίσσα, κι ας προτιμούσε πιο πολύ το γκρι, το χρώμα που 'χε εικόνα σαν τη στάχτη και θύμισες νεκρών. Όπως αυτούς που είχε πάλι κάποτε επιλέξει.

Ένα με τη σκοτεινιά της νύχτας, ήταν αποφασισμένος να βάλει το σχέδιό του σε εφαρμογή. Έλυσε τη ζώνη που έκανε το μακρύ μαύρο παλτό να αγκαλιάζει σφιχτά τη μέση του και ξεκούμπωσε δύο κουμπιά απ' το πουκάμισό του. Και τότε άνοιξε το στόμα. Το δεύτερο, το τερατόμορφο, με την ακόρεστη δίψα για τροφή. Ένα γεύμα αλλιώτικο απ' τ' άλλα, ζεστό, χορταστικό, όσο κανένα.

Ήλπιζε κανείς να μην τον διακόψει εκείνη τη βραδιά, η αποστολή του ήτανε σημαντική κι αυτή που τον κρατούσε στη ζωή. Κι αν τύχαινε να τον δει, εκεί ψηλά όπου βρισκόταν, κάποιος από τους ζωντανούς, ήτανε σίγουρο πως απ' την όψη του και μόνο θα έσβηνε μεμιάς και μάτια σε κανέναν δε θα άνοιγε ξανά.

Τον πλήγωναν εκείνες οι... "παράπλευρες απώλειες". Ή έτσι θεωρούσε. Δεν ήξερε. Ένοιωθε σουβλιές στα σωθικά του, μα πιθανόν να ήταν η γλώσσα η δαιμονική που του σταζε χολή πια μέσα, γιατί δεν ήθελε μια τέτοια γεύση.

Η επιλογή είχε γίνει χρόνια τώρα. Και πάλι χρόνια ήταν που πέρασαν, οι κατάσκοποι που ζούσαν στις σκιές, να συλλέγουν πληροφορίες για κάθε έναν ξεχωριστά, να είναι σίγουρος Εκείνος πως ήταν το βάλσαμο που επιζητούσε για ένα ανήσυχο στομάχι.

Ο μυς που ξετυλίχτηκε γεμάτος σάλιο και χολή, έκανε την ατμόσφαιρα να μυρίζει από τη σαπίλα ενός υποκόσμου, τόσο βαθειά χωμένου στα έγκατα της γης που θα 'λεγε κανείς πως δε θα γλίτωνες ποτέ. Κι ενώ το υπόλοιπο κορμί απαρασάλευτο στεκόταν, η γλώσσα αυτή ξεκίνησε να πάλλεται, χορό δαιμονικό να σέρνει, δίνοντας στον άερα με το ρυθμό της εντολές να φέρει πιο κοντά το πρώτο θύμα...

(συνεχίζεται...)

Tune of the week #63

Uh Huh Her - Not A Love Song

Oh I want to fall away
And waste another day
'Cause love is a game to you now
Watch just to see how long

Το ακούς, το διαβάζεις, το κατεβάζεις (κλίκαρε το album cover), το λιώνεις. Τώρα!

Υ.Γ. Μην περιμένεις πληροφορίες από μένα μέσω του indie/rock playlist του μήνα τις βρήκα αλλά κόλλησα με το συγκεκριμένο. Αν έχεις όρεξη να ακούσεις κι άλλα δικά τους, αυτοχαρακτηρίζονται "indietronic band", voila το myspace και το official site τους. Το album τους Common Reaction βγαίνει κάπου τέλη Αυγούστου και τα υπόλοιπα ούτε μπήκα στον κόπο να τα ακούσω, μόνο ένα που δε με ξετρέλανε. Enjoy αυτό όμως!

Υ.Γ.2 Καρα-useless info: Η μία απ' τις 2 έπαιζε στο The L World! Τελικά αυτό το κατεβάσανε πριν καν παιχτεί στον Alpha;

Thought #95: (s)layers

Καθώς το ένα μου εγώ αργοπεθαίνει, είναι πολλές ακόμη οι στρώσεις που καλύπτουν τον πραγματικό μου εαυτό. Εκεί, προστατευμένος, όπως μου μαθαίνει αυτό που μου έδωσες, κοιμάται εκείνος που ελάχιστοι γνωρίζουν.

Puzzle Farter

Κλίκαρε την εικόνα για να παίξεις!

Καλά μπορεί να μην είμαι. (Πότε είμαι καλά άλλωστε;). Έχω τόσο άγχος που έχω παραλύσει από τον πανικό και αποφάσισα να παίξω κανα παιχνιδάκι ονλάιν μπας και ξεσκάσω. Κλάϊν μάϊν. Κυριολεκτικά.

Κερδίστε κλάνοντας! Πάει το επίπεδο το έριξα. Είσαι κοτόπουλο που του ρθε και του γινε η κοιλιά τούμπανο απ' το να κρατάει τα "αέρια" και να μην τα απελευθερώνει τριγύρω, σωστός κύριος. Έλα όμως που δεν αντέχει άλλο και θέλει να περάσει 50 πόρτες για να φτάσει... ένας Θεός ξέρει που. Εκεί που κλάνει η αλεπού; Μπορεί. Να βρει κανα γιατρό να του χορηγήσει καθαρτικό; Μυστήριο καλύπτει τις προθέσεις του. Εγώ το 'φτασα ως το επίπεδο 26 μετά βασάνων και κόπων, "farting my way" πιο κοντά στη σωτηρία. Σώσε και συ ένα δυσκοίλιο κοτόπουλο! Μπορείς!

Υ.Γ. Αυτός ο εχθρός που 'ναι σαν παραπεταμένο εξάμβλωμα απ' το KFC, η μεταλλαγμένη κοτομπουκίτσα που απ' τα τοξικά έβγαλε καρφιά και ξυλοπόδαρα, είναι ο αγαπημένος μου!

Υ.Γ.2 Για να μη χαλάει η αισθητική σας παίξτε το στο mute.

So You Think You Can Dance s04e08+09

Susie & Marquis - Salsa

Γρήγορο πέρασμα γιατί έχω διάβασμα και ο Tyler θα κάνει καλύτερη δουλειά είμαι σίγουρος. Αυτό ήταν το πρώτο επεισόδιο Dance της σεζόν που πραγματικά απόλαυσα. Βγήκαν στη σκηνή κάτι μουφοTudors υπό τον ήχο των The Veronicas και επάξια κατέληξαν στο bottom 3 την επόμενη μιας και δεν είχε κάτι το εκπληκτικό η χορογραφία. Συμπαθητικό ζευγάρι όμως.

Μετά το αργεντίνικο τανγκό (που όπως μάθαμε ύστερα είναι απλά πιο τσουλέ απ' το απλό τανγκό) ήταν εκπληκτικό. Η "πουλήσανε-τα-χτήματα-για-να-με-φέρουνε-εδώ" Chelsey Hightower και ο Χονολουλέζος Matt Calamari(-Calamura?) σάρωσαν τη σκηνή, αυτή ψιλοξενέρωτη, ο άλλος πραγματικά το σκούπιζε με το πόδι του γύρω-γύρω.

Οι Will και Jennifer είναι θεοβαρετοί ως άτομα κ η χορογραφία τους ήταν οικτρή, ήταν το είδος του hip-hop που δε μ' αρέσει. Αυτός μπορεί να 'ναι τέλειος χορευτής αλλά μιας και είναι και διαγωνισμός δημοτικότητας, όσο και να "work your tail off" τίποτα δε θα καταφέρεις. Αρκετά τον προωθούνε ΦΤΑΝΕΙ.

Το foxtrot δε βοήθησε πολύ στο κέφι μου αλλά τουλάχιστον τα λελέκια του σόου έδειχναν χαρούμενα.

Ο Gev (ξυρίστηκε για το σύγχρονο!) και η Courtney χόρεψαν το κοψοφλεβίστικο Lost της Anouk και το μισό ήταν να κυλιούνται στα πατώματα ή να καβαλιούνται. Πολύ καλό όμως.

Φοβήθηκα με τον Tyce DiOrio που θα χορογραφούσε τους αγαπημένους πλέον Katee & Joshua και πραγματικά τους έβαλε να κάνουν ό,τι κίνηση υπάρχει σε κάθε μιούζικαλ του Broadway μέσα σ' ένα λεπτό και ο Nigel χόρευε μετά από χαρά γιατί ανέβηκαν τα νούμερα (it's entertainment!). Αλλά ήταν εκπληκτικοί!

Ακολούθησε salsa για Susie (τη ντύσανε γαλοπούλα) και Marquis, αυτή έκλαιγε επειδή την είπανε street dancer και όχι salsa dancer όπως θεωρεί τον εαυτό της και ο Marquis κουνιόταν όντως υπέρ του δέοντος, νόμιζα θα έλιωνε επί σκηνής. Βασικά μια χαρά ευχάριστη ήταν η χορογραφία και το τραγούδι, αλλά δεν τα έκαναν και φοβερά, μέχρι και γω το κατάλαβα πως δυσκολεύονταν.

Ο Twitch (φοράει γυαλιά χωρίς τζάμι;;; Έλεος!) και το όνομα σιδηρόδρομος Kherrington γίνονται κι αυτοί σιγά σιγά αγαπημένοι, απλά δε με ξετρελαίνουν αυτά που χορεύουν. Celine Dion, ψυχοπονιάρικο στόρι, αεράτο φόρεμα και... Twitch. Ταιριαστότατα.

Και τέλος ήρθε ένα Krump που είναι χορός στυλ είμαι πρωτόγονος ούγκα-μπούγκα, με αφρικανικά στοιχεία (;;) παρακλάδι hip-hop. Και καλά η Comfort τέτοια χορεύει μια χαρά τα πήγε αλλά ο Chris πρέπει να τον δείτε το πρόσωπό του μου μοιάζει τρομακτικά gay που δε μπορούσα να τον βλέπω να χορεύει έτσι.

Top 18 - Group Dance: Hip-Hop

Ομαδική χορογραφία από Shane Sparks gansta' style και έφυγε το ζευγάρι salsa - προφανώς να συνεχίσει η Susie (που είναι και δασκάλα!!!;;;) το street dancing.

Thought #94: Autophagy

Συνέβη ασυναίσθητα. Μια υπόσχεση που αθέτησα χωρίς να το σκεφτώ. Για πρώτη φορά μετά από ένα χρόνο. Σχεδόν... Είχα ξεκινήσει απ' τις άκρες των δαχτύλων μου. Δεν άντεξα. Χωρίς να το καταλάβω, είχα βρεθεί να καταπίνω το ένα δάχτυλο μετά το άλλο, έστω κι αν τα κομμάτια ήταν αρχικά πολύ μικρά. Δε θα έμενα στα νύχια. Δεν ήταν άγχος. Ήταν κάτι χειρότερο. Ήθελα να σπάσω τη συμφωνία. Να αθετήσω το λόγο μου. Να αντιδράσω για τα δεσμά που μου επέβαλλα. Μ' ένα χέρι λιγότερο και δεν ένοιωθα πόνο. Μόνο ευχαρίστηση.

[...]

Να με κατατρώω και απ' έξω όπως σάπιζα από μέσα. Ήταν ακατάληπτο το πως τα δόντια μου ήταν ικανά να κόψουν τόσο εύκολα τη σάρκα, να την ξεριζώσουν και να τη μασήσουν. Εξαφανιζόμουν ολοένα και προς τα μέσα, ενώ το πάτωμα είχε γεμίσει αίματα. Μια ακατάσχετη αιμορραγία, είχα βαφτεί κόκκινος μα συνέχιζα. Δεν ήταν κανιβαλισμός, ήταν αυτοφαγία. Η μεγαλύτερη βλασφημία που θα μπορούσα να έχω κάνει έπειτα απ' όσα είχα δώσει όρκο να μην κάνω. Να βουτηχτώ σε ακάθαρτο αίμα από μια καρδιά που σιγοέσβηνε με κάθε δαγκωματιά.

...And I can't believe
How I've been wasting my time

In 24 hours they'll be
laying flowers
on my life, it's over tonight...

Jem - 24

Pocky (και τα μυαλά στα κάγκελα)

Διάβαζα το αγαπημένο μου anime blog και είχε links στο youtube για 2 θεόκουλες διαφημίσεις που παίχτηκαν στην Ιαπωνία. Το Pocky, είναι ένα σνακ, στην ουσία ένα πολύ μακρύ (και λεπτό) μπισκότο καλυμμένο με σοκολάτα και αργότερα κάθε άλλου είδους ευφάνταστη επικάλυψη... Έχει κάνει την εμφάνισή του σε διάφορες σειρές και είναι πολυαγαπημένο εκεί πέρα.



Οι διαφημίσεις αυτές λοιπόν θέλουν να μας δείξουν πως όλοι μπορούμε μ' ένα Pocky να γίνουμε αυτομάτως χαρούμενοι. Μακάρι να ίσχυε. Μπορεί βέβαια και να ισχύει. Μέχρι κάποιος καλός άνθρωπος να πεταχτεί ως την Άπω Ανατολή και να μου φέρει μια κούτα Pocky δε μπορώ να ξέρω.

Και το ιαπωνικό μάθημα της εβδομάδας:

あなたも私もPocky! (anata mo watashi mo Pocky) φωνάζουν σα χαζοχαρούμενοι μετά από βαθειά κατάθλιψη ή στιγμές αμηχανίας με το που το πιάνουν στα χέρια τους. Που σημαίνει "κι εσύ, κι εγώ, Pocky!".

Άντε να μπουκωθώ να δούμε τι θα καταλάβω. Μπας και βλέπω πυροτεχνήματα και τα πάντα ρόδινα...



UPDATE! Έχεις μπλέξει άσχημα και απειλείσαι από ορδές απέθαντων; Το Pocky είναι εδώ να σου δώσει τη λύση και να βουτηχτείτε όλοι στο κέφι! (Καλά αυτό είναι ΤΟ highlight βίντεο).

So You Think You Can Dance s04e06+07

Katee & Joshua - Hip Hop

Πού είναι το σούργελο-άψογη-χορεύτρια Lacey; Η δυναμική Lauren? Αμ ο ξυρίζομαι-για-να-χορέψω-σύγχρονο Dominic? Η b-girl Sara? Έστω ο βρεττανόφωνος ιάπωνας που μαγειρεύει ιταλική κουζίνα Hok; Αίσχος.

Η τέταρτη περίοδος του σόου, κατά τις οντισιόν με είχε να χασμουριέμαι, να μην υποστηρίζω κανέναν -πέρα από 2 ωραίους που δεν πέρασαν- και στην τελική με κούρασε. Οπότε είπα δεν πειράζει, θα ξεκινήσει για τα καλά η εκπομπή, θα χορεύουν τα ζευγάρια, τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Αλλά και πάλι. Φέτος νομίζω πως λείπουν προσωπικότητες. Ίσως πραγματικά να είναι καλοί χορευτές τεχνικά-συναισθηματικά-κτλ αλλά είναι κενοί κατά τ' άλλα.

Και από χορευτικά εδώ που τα λέμε δεν είδα κάτι να πω WOW ακόμη, ενώ πέρσυ τέτοια εποχή, στο πρώτο καθαρό επεισόδιο του dance είχα λυσσάξει να ψάχνω τραγούδια και να βλέπω και να ξαναβλέπω τα βίντεο 3-4 ζευγαριών και όχι μόνο ενός. Ίσως πάλι να είναι που είμαι down τελευταία και τίποτα δε με κάνει να χαρώ.

Στο βίντεο που έβαλα είναι η μόνη η οποία συμπαθώ προς το παρόν η Katee (γιατί ασιατο-φέρνει) σ' ένα καλό hip-hop. Στο 0:50 μάζευα το σαγόνι απ' το πάτωμα. Καλά το στόρι που είχαν στο μυαλό τους οι Napoleon και Tabitha που το χορογράφησαν είναι ασχολιάστου. Και καλά αυτός τώρα πάει στο Ιράκ να πολεμήσει και λέει δε ρίχνουμε και δυο μπίτια πριν την κάνω; Α, πάρε και το πουκάμισό μου να χεις να με μυρίζεις καθώς θα σφαγιάζομαι. Meh.

Το βίντεο του group dance των 20 δεν το βρήκα αλλά το χορογράφησε ο Wade Robson που τελικά αν έχεις δει 2-3 χορογραφίες του είναι υπερ-αρκετές, καλός δε λέω αλλά όλο τα ίδια...

Στο τέλος έφυγαν 2 και που να σας τους πω δε θα σας νοιάξει ακόμη και να το παρακολουθούσατε. Του αγοριού του κατεβάσανε το παντελόνι πάνω στη χορογραφία και αντί να πάρει ψήφους πήρε... να μην πω τι. Αδικία! Μαζί του διώξανε και τη μεγαλύτερη (ετών 28 - γιατί άραγε;). Άντε λίγο να ανάβουν τα αίματααα!

Weeds: Season 4

Δε θα το πίστευα ποτέ. Πως η πουριτανοΑμερική επέτρεψε να γυριστεί και τέταρτη σεζόν μίας απ' τις πιο politically incorrect σειρές στη χώρα. "The series that puts the herb in suburb" επιστρέφει από Δευτέρα! Η Nancy Botwin είναι χήρα με δύο παιδιά και για να τα βγάλει πέρα στα προάστεια που μένει, αποφασίζει να πουλήσει "χόρτο". Τι πιο φυσιολογικό! Στα 37 επεισόδια της σειράς ως τώρα τα έχει βγάλει πέρα με τη νευρωτική γειτόνισσα (Elizabeth Perkins), τη δίωξη, συμμορίες, ντήλερ, μεγαλέμπορες, έναν πελώριο σταυρό και το φάντασμα του άντρα της, διαρκώς ρουφώντας καφέ με καλαμάκι. Περιμένω πως και πως να ξεκινήσει και πάλι.

Περισσότερες πληροφορίες στη Wikipedia και το official site. Κατεβάστε υπέροχα pin-up girl poster wallpapers της καινούριας σεζόν εδώ, εδώ κι εδώ!

Conrad ( To Nancy): Are you calling black people stupid?
Nancy: And lazy and they also steal.
Heylia: But we sings and dances real good.

Weeds, S01E01

Weekend Wall 62

Ίσως αυτό που πάντα έψαχνες...

... να κρύβεται πάνω απ' τα σύννεφα...

Ένα deviation από τον velendil.

Thought #93: weighing moments

Αναρωτιέμαι αν όσα έχω κάνει, όσα δεν έχω κάνει και όσα θα ήθελα να έχω κάνει έχουν καμία σημασία. Από την άλλη, όσα κάνει κάποιος πώς ζυγιάζονται με όσα επίσης έχει κάνει; Τα καλά και τα άσχημα. Προς τα πού κλίνει η ζυγαριά; Μπορεί το ένα (1) να είναι βαρύτερο των τεσσάρων (4); Χρόνων, στιγμών, ιστοριών και δακρύων; Και να λέει κάποιος πως... "χάθηκε μονομιάς"; Η μια μέρα χαράς εξαλείφει όσες πόνου ακολουθήσουν; Και τι πραγματικά αξίζει; Το βαρύτερο τίμημα είναι δυνατό να σβήσει από το μυαλό κάθε μνήμη;

Νόμιζα πως δεν είναι υπολογιστής ο άνθρωπος να πατήσει το delete τόσο ψυχρά όσο το κάνει το δάχτυλο στο πληκτρολόγιο. Ακόμα και τότε όμως κομπιάζει έστω και ασυναίσθητα για κλάσματα του δευτερολέπτου μήπως κι αυτό που εξαλείφει είναι τελικά πιο σημαντικό απ' ότι θεωρούσε. Και στον κάδο ανακύκλωσης του δίνεται ένα περιθώριο χάριτος πριν την οριστική διαγραφή. Είναι θέμα επιλογών. Μήπως και επαναφερθεί στο ψυχρό σύστημα.

Ίσως βέβαια τα μηνύματα να έρχονταν και να τα απέκλεια, κλείνοντας άλλοτε τ' αυτιά κι άλλοτε τα μάτια, και η αναμονή μου στον κάδο να υπήρχε. Γιατί αν δεν υπήρχε, τότε σήμαινε πως η πορεία μου δεν ήταν παράλληλη ποτέ, αλλά δεν υπήρχε ούτε κι αυτή. Ήμουν μια διακεκομμένη γραμμή που προσπαθούσε να εξαφανίσει οριστικά. Και όσο αυτή προσπαθούσε να ακουμπήσει πάνω στην ευθεία που χάραζε ο ίδιος, δεν της το επέτρεπε.

Όταν με τη σειρά της για μια στιγμή διεκόπη και τρύπωσα στο κενό, ίσως να μην ήθελε εξ αρχής να συμβεί κάτι τέτοιο. Και να πήρε το μολύβι, να χάραξε μια άλλη ευθεία σε μια σελίδα που εγώ δεν είχα θέση. Όμως το πάχος του χαρτιού μου επέτρεπε να βλέπω τι συμβαίνει. Και πάλι προσπάθησα αλλά μάταια.

Μέχρι που ήρθε στις ζωές μας πάλι το ένα (1). Ένας - μήνας, μία - στιγμή, , ένα - παραστράτημα. Από πότε το ένα (1) έγινε μεγαλύτερο του τέσσερα (4); Εκτός κι αν δεν υπήρχε χώρος για μένα καθόλη τη διάρκεια σε κείνο το βιβλίο να χαράξω και γω τη γραμμή μου. Μα βρισκόμαστε στην εποχή των υπολογιστών. Όχι άλλο χαρτί στην εποχή που όλα γίνονται ακαριαία, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς τύψεις. Ψυχρά. Ασυναίσθητα χωρίς συναισθήματα... Με το πάτημα ενός κουμπιού.

Thought #92: untagged

Ο homme sweet homme μου είπε:

Στην πράξη, ένας [...] κυκλοφορεί με μία πέτρα και ένα σκοινί στην τσάντα. Αν πιστέψει πως το αξίζεις, θα τα συναρμολογήσει και θα πέσει στο ποτάμι, τη στιγμή ακριβώς που θα τού το ζητήσεις. Κι επειδή είναι τόσο αφοσιωμένος, δεν μπορεί να συγχωρέσει. Ούτε να εξηγήσει, φυσικά.

Ορισμένες φορές σκέφτομαι πως δε μπορεί ούτε να αγαπήσει. Ή να εκτιμήσει. Να νοιώσει, να αισθανθεί, να δείξει συναισθήματα. Δε θέλω να φτάσει στο δικό μου άκρο. Θέλω κάτι παραπάνω από μια απρόσωπη προγραμματισμένη αντίδραση γενικότερης απάθειας.

Και γω λειτουργώ με τον ίδιο τρόπο. Ανεβάζω. Όσο πιο ψηλά γίνεται. Φταίει ο υπερ-ενθουσιασμός. Οι αυτόματες ταμπέλες. Είναι η τιμωρία μου. Να κυκλοφορώ με ένα από αυτά τα μηχανάκια που έχουν στα σούπερ μάρκετ και βγάζουν τις αυτοκόλλητες ετικέτες στα προϊόντα. Και οι τιμές που βάζω, αυτά που δίνω, είναι τα μέγιστα. Δεν απαιτώ. Περιμένω. Την ανταπόκριση.

Δε λειτουργούν όλοι το ίδιο. Άλλοι στάζουν την αγάπη με το σταγονόμετρο, λίγη τη φορά, δεν περιμένουν τίποτα. Εγώ πνίγω. Μεταμορφώνομαι σ' ένα τέρας που μπροστά στα μάτια του βλέπει ό,τι αγαπάει περισσότερο και δεν αφήνει να ξεγλιστρήσει, να κατρακυλήσει κάτω στη σκάλα που έχει φτιάξει στο μυαλό του. Τα "πταίσματα" για μένα σε αφήνουν σταθερό εκεί ψηλά. Σε αυτά που θεωρώ αδικήματα το πόδι σου γλιστράει, χάνει το πάτημα, κοντεύει να πέσει, μα δεν το επιτρέπω.

Παλεύω με νύχια και με δόντια για ελάχιστους. Γιατί όλοι ξεκινούν από την κορυφή. Στην αχαριστία η σκάλα εξαφανίζεται. Δεν υπάρχει καν πάτημα, κράτημα, βοήθεια καμία. Γκρέμισμα από τον ουρανό, έκπτωτος στην κόλαση. Ανοίγω τότε το στόμα μου φτύνοντας πύρινα λόγια όσο τα νύχια μου μπήγονται πια στο κορμί, το δικό μου άγγιγμα ποτισμένο με δηλητήριο.

Είχα ορκιστεί να μην το ξανακάνω. Νοιώθεις το μεγαλύτερο θύμα μετά. Όταν το γυαλί ραγίσει δεν ξανακολλάει. Μα τώρα προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια. Για άλλη μια φορά. Δε θα χτυπήσω την ενοχή. Θέλω την κατανόηση. Και ίσως φορέσω πια φίμωτρο στην καρδιά μου και διαλύσω και το μηχανάκι. Να αλλάξει το μέλλον. Αν... είναι θέμα ωρών πλέον.

Tweet-y bird

Αυτή τη στιγμή που γράφω με φαγουρίζει η γάμπα μου και σταματάω να πληκτρολογώ κάθε δέκα δευτερόλεπτα για να την ξύσω. Σε 5 λεπτά θα πάω να με δω στον καθρέφτη γιατί όλος ο κρόταφος ξεφλουδίζεται απ' το κάψιμο και ίσως αρπάξω κανα πτι-φουρ σοκολατένιο απ' την κουζίνα.

*πάω στο μπάνιο να πλύνω το πρόσωπό μου
*βλέπω τσόντα και χαίρομαι - u know
*προσπαθώ να διαβάσω και μόλις έβγαλα 1 σελίδα - so proud!

Νόμιζες πως το Facebook είναι η απόλυτη μέθοδος stalking? Μέγα λάθος! Το Tweeter είναι εδώ για να αλλάξει τα δεδομένα. Μπορείς να το συνδέσεις ακόμη και με το κινητό σου και να στέλνεις με τη χρέωση ενός απλού SMS άμεσες ενημερώσεις στη σελίδα σου ακόμη και όταν είσαι έξω! Φυσικά και το έκανα... Απλά σήμερα δε θα βγω έξω. Αύριο όμως;

*διαλέγω ντομάτα για τρίψιμο και για γεμιστά. Να πάρω μήπως και κανά αγγούρι;
*μόλις είδα τη Ζωζώ Σαπουντζάκη στη Μητροπόλεως. Χάρμα το λεοπάρ της παντελόνι!
*χορεύω δίπλα στον Είμαιγνωστο Ηθοποιό στο Dada. Ποιος να μου το 'λεγε;

Εξού και σας ενημερώνω στα δεξιά πλέον για την περίεργη τυρόπιτα που έφαγα για πρωινό που πολύ σας νοιάζει. Τώρα -λέω- να πάω επιτέλους για διάβασμα. Μετά από κάθε κεφάλαιο κι ένα tweet.