6 - Embers

AaRON - Birds In The Storm

Το ταξίδι του συνέχιζε, μαζί κι οι ερωτήσεις. Και σκέφτηκε να κλείσει τα αυτιά σε κάθε τι ανούσιο και να τα συντονίσει μονάχα στης φωνής της πια τη μελωδία. Αν την ανέκτησε και πάλι, μετά το λάθος του αυτή να της στερήσει. Και τη θυμόταν να λυγιέται, το μαλλί της να τινάζεται από τη μία, όσο τα χέρια απ' την άλλη ζωγράφιζαν τις λέξεις στον αέρα. Τον αγαπούσε όταν χόρευε. Την αγαπούσε, όταν χόρευε. Και πάλι όταν κοιμόταν. Κι άνοιγε τα μάτια του τη νύχτα για να δει πως δεν την είχε ρουφήξει μέσα του το στρώμα, ούτε η μαύρη τρύπα που είχε για καρδιά.

Τα κύματα τον έφεραν σε άλλη πόλη, σε κάθε της στενό η απορία έμενε η ίδια. Αν κανείς τη γνώριζε ή τη ζωή τους κάποια είχε αλλάξει. Μα ακόμη και όσοι την είχανε αγγίξει, δεν έβλεπαν αυτό που έβλεπε αυτός. Γιατί ήξερε το δώρο που της είχε κάνει και την κατάρα που έφερε μαζί του. Κι όσοι την είχαν πλησιάσει περισσότερο, κάηκαν στις φλόγες της. Και μέσα από τις στάχτες, άγνωστο ακόμη και σε κείνον, ένας σπόρος θα μεγάλωνε.

7 - In This Shirt

The Irrepressibles - Mirror Mirror

Χτύπος. Κι άλλο ένα χτυποκάρδι.

Οι σκέψεις στροβιλίζονταν μες το μυαλό του κι ένοιωθε δεμένος χειροπόδαρα σ' ένα πελώριο δίσκο που γυρνούσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κι ήτανε κασκαντέρ και μάγος και ταχυδακτυλουργός και ακροβάτης, μα τις ενοχές δε μπορούσε να τις αποφύγει. Της είχε γίνει ο βραχνάς που ανέλπιστα για κείνον κατάφερε ν' αποτινάξει.

Πόνος. Κι άλλη μία μαχαιριά.

Όσο ρωτούσε κι όσο μάθαινε, από περαστικούς και κάθε γης τυχαίους, έχυνε κι άλλο ένα δάκρυ. Ώσπου γίνανε ωκεανός τα δάκρυα, μα δε θα βούλιαζε προτού τη βρει και κάτω δεν το έβαλε. Και έκανε το πουκάμισο, που κάποτε εκείνη αγκάλιαζε, πανί και τό δεσε στο ξύλινο κατάρτι μιας σχεδίας που του προσέφεραν τα δέντρα. Εκείνα, μαγεμένα, λυπημένα, τους ψιθύρους, τη φωνή και τις κραυγές του με το θρόισμα των φύλλων τους μετέφεραν απ' άκρη σ' άκρη, μα εκείνη δε γυρνούσε.

Θράσος. Κι άλλο ένα βήμα πιο κοντά. Κι άλλο ένα βήμα πιο μακριά.

8 - Howlin' For You

The Black Keys - Brothers

Ίσως να μην ήτανε ο ένας. Με κάθε ανάσα αυτή ήταν η σκέψη που έκανε. Ίσως να περίμενε τον επόμενο. Ή να φοβόταν ν' αγαπήσει. Η καρδιά, μοναδική και βυθισμένη στο σκοτάδι, αλυχτούσε με κάθε φεγγάρι που χανόταν.

9 - Invisible Light

Scissor Sisters - Night Work

Δεν ήξερε γιατί είχε φύγει. Μάλλον τρόμαξε, μ' αυτόν, με την ίδια, με τα συναισθήματά της, τα πρωτόγνωρα, τα δυνατά. Ήθελε να τα αποτινάξει από πάνω της. Κάθε δέσμευση, κάθε αλυσίδα που την κρατούσε αιχμάλωτη. Κάθε ξόρκι που της είχε κάνει. Κι έτσι πήρε την απόφαση να τρέξει όσο πιο μακριά μπορούσε, μακριά του, μακριά από ένα όνειρο που θα μπορούσε να είχε ζήσει η ίδια και όλοι οι άλλοι, οι ρομαντικοί. Θέλησε την ελευθερία της, μα κάλυψε και πάλι τον εαυτό της, αυτή τη φορά με σώματα τρίτων, της μιας νύχτας, πετώντας τα ρούχα της, καλώντας τους τον έναν μετά τον άλλον να καταπλακώσουν το κορμί της. Το στήθος της ριγούσε και η η καρδιά της πάλλονταν αφύσικα, το αχνό της φως να τρεμοσβήνει και να γίνεται αόρατο κάτω απ' το πάπλωμα της σάρκας. Η ανάσα της τη νύχτα χανόταν ανάμεσα σε ήχους αναστεναγμών. Και κάπως έτσι, εξαφανίστηκε απ' το χάρτη.

10 - Tornado

Jónsi - Go

Κι άρχισε να μιλάει. Να μιλάει, να μιλάει με όλους και για τα πάντα. Να ρωτάει για κείνη και τα βήματά της. Σα νομάς περπατούσε στους δρόμους μες τις πόλεις, τα κτίρια να ορθώνονται απ' όλες τις μεριές κι έπειτα έξω απ' αυτές, τριγύρω φύση κι ερημιά. Τα γόνατά του δε λύγιζαν, ακόμη κι όταν τα πόδια του σταμάτησε κάθε ύφασμα να τ' αγκαλιάζει. Έψαχνε και ρωτούσε και δε σταματούσε να μιλάει, μήπως κι η φωνή του φτάσει και πάλι τα αυτιά της και καταφέρει με τις ίδιες νότες να τη φέρει πίσω. Και η φωνή του αντηχούσε σε κάθε επιφάνεια και ο αέρας τη μετέφερε στα πέρατα του κόσμου της. Και σα τυφώνας σηκώθηκε με βία ψηλά και σάρωσε την κάθε περιοχή. Μια βοή δυνατότερη από σειρήνα. Μα πάλι δεν ήταν αρκετό. Και ζήτησε τη δύναμη να μεγαλώσει σαν τα δέντρα που αγγίζουνε τον ουρανό, να γίνει από όλους πιο ψηλός, να γίνει γίγαντας που κάτω απ' τη θωριά του θα είχε όλους τους ανθρώπους. Και τότε θα ξεχώριζε τη μαύρη, δανεική καρδιά του.

11 - What Remains

Foals - Total Life Forever

Το αίμα πάγωσε στις φλέβες του όταν συνειδητοποίησε πως ήταν μόνος. Έβλεπε τη φιγούρα της στους χώρους, σα νά 'χε αφήσει πίσω της το πνεύμα, παίρνοντας μαζί της την καρδιά του. Έξω απ' το παράθυρο η φύση συνέχιζε να ζει σε δυάδες. Τα κλαδιά των δέντρων αγκάλιαζαν το ένα τ' άλλο κι οι εποχές περνούσαν. Αυτό που του απόμενε ήταν η σκέψη της. Κι η μουσική. Τις νύχτες του κρατούσε συντροφιά και έπιανε τον εαυτό του να χορεύει μόνος σε φάσεις σα να ήτανε μαζί. Η επιθυμία του να τη συναντήσει και πάλι φούντωνε, ώσπου δεν άντεξε άλλο και έσπασε τη σιωπή του. Και κραύγασε και ξέσπασε. Πήρε στις πλάτες του τις αναμνήσεις και ξεδίπλωσε και πάλι το μυ που άλλοτε τύλιγε κορμιά κι άλλοτε έσπαγε κόκκαλα. Αυτό του είχε απομείνει και είχε όλη τη ζωή μπροστά του. Ακόμη κι αν τα ίχνη της χάνονταν όπως εκείνα στην άμμο μιας ερήμου, θα προσπαθούσε με όλη του τη δύναμη να την ξανακερδίσει.

12 - Departure

Baths - Cerulean

Την τελευταία φορά που σήκωσε το χέρι της, ήταν για να τον χτυπήσει. Προσπάθησε να βγάλει από μέσα του φωνή, την τρόμαζε όλο και περισσότερο η άρρωστη σιωπή του. Το μόνο που κατάφερε ήταν να βγάλει αίμα, να αργοκυλάει από το στόμα του, εκείνος αγέρωχος, να την κοιτάζει μες στα μάτια και να ελπίζει να τον καταλάβει. Πως αν συνέχιζε όπως παλιά, θα ζούσανε ένα ψέμα. Πως τώρα είχανε ο ένας τον άλλον πραγματικά. Και τίποτα δικό του δεν της έκανε κακό. Όταν είδε το δικό της πρόσωπο στο κόκκινο, έσκυψε το κεφάλι κι οι ώμοι της χαμήλωσαν απολογητικά. Τον ικέτευε έτσι να τη συγχωρέσει και στάθηκε εκεί, ώσπου το σπίτι άλλο να μην τους χωράει. Την επόμενη μέρα είχε φύγει.

13 - Attack Music

These New Puritans - Hidden

Ήρθε ο καιρός που θέλησε και πάλι να μιλήσει, μα οι φωνητικές χορδές της είχαν ατροφήσει και δε μπορούσε καν να θυμηθεί πώς έβγαιναν συγκεκριμένες λέξεις. Ζούσαν σα βουβά ολογράμματα. Ήθελε να τον ακούσει και εκείνον να ξαναμιλάει, να της διηγηθεί τα όσα πέρασε, μα τα χείλη του ήτανε μόνο για φιλιά. Είχε για πάντα απαρνηθεί την αφοπλιστική σαγήνη του. Τα αισθήματά της άλλαζαν κι είχαν τους πρώτους τσακωμούς τους, να τινάζει τα μέλη της σα μανιασμένη κι η μουσική που έβαζε τότε δε θύμιζε χορευτική, αλλά ιεροτελεστία, επίκληση και ψαλμωδία. Τα τύμπανα καλούσαν τους δύο τους σε μάχη και ο ρυθμός τους φόρτιζε με νεύρα. Τα πάντα μύριζαν μπαρούτι και οι εντάσεις ήταν αναπόφευκτες.

14 - Tightrope

Janelle Monáe - The ArchAndroid (Suites II and III)

Πάνω σ' αυτή την ευθεία, η σχέση τους ισορροπούσε, παρά την ανισόρροπη αυτή ανάγκη για σιωπή. Τα στόματα δυο χώρες σε πόλεμο ψυχρό, τα σώματα φλογισμένα φώτα νέον να προσελκύουν το ένα τ' άλλο. Ούτε η ιδιόρρυθμη λαχτάρα της για χορό, σα να ήταν η ίδια η ζωή εξαρτημένη απ' αυτόν, την κλόνιζε στο ελάχιστο. Με κάθε φιγούρα τα πόδια γρήγορα άλλαζαν θέσεις, με κάθε βήμα να χειρονομούν, να γράφουν τα λόγια με τις κινήσεις και πάλι να κλίνουν το κεφάλι, να γνέφουν καταφατικά και μη, λες κι ο δημιουργός τους ήξερε πως τα μάτια του ενός θα μετέφεραν την πληροφορία στον εγκέφαλο του άλλου και η γλώσσα θα αχρηστευόταν. Η δική του. Κι έτσι προκάλεσε ο ίδιος την καταστροφή του.

15 - Cards to your heart

Groove Armada - Black Light

Εκείνη ξύπνησε και θα ξαναξυπνούσε μαζί του πολλές φορές ακόμη. Για πρώτη όμως, από τότε που τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, εκείνος έμενε σιωπηλός, απλά να την κοιτάζει. "Μόνο για λίγο", σιγοψιθύρισε, κάνοντάς της νόημα να σιωπήσει και αυτή. Πέρασαν λεπτά που έγιναν έπειτα ώρες κι οι ώρες, ημέρες. Είχαν για συντροφιά τους ήχους τρίτων, ήχους ξένους, τη μουσική τη νύχτα που την έπιανε κι ήθελε να χορέψουν. Ο χωροχρόνος γι' αυτούς κινούνταν διαφορετικά. Στα χαρτιά, η ιστορία τους θα έμενε αξέχαστη. Κι η πορεία τους θα διέγραφε ευθεία ως τον ορίζοντα, αν δεν ήτανε πια τόσο εύθραυστος όσο φοβόταν.

16 - Rootless

Marina & the diamonds - The Family Jewels

Η κατάρα που κουβαλούσε δεν τον άφηνε να ηρεμήσει. Του είχε γίνει έμμονη ιδέα. Φοβόταν κάθε στιγμή πως θα τον ξεσκεπάσει, θα δει πέρα απ' τη σάρκα, τα μέλη του που δεν ήταν ανθρώπινα, όπως του είχαν καταλογίσει. Τη μηχανή που ζούσε για να ρουφάει κάθε τι ωραίο. Όπως είχε κάνει τότε. Οι ενοχές συνέχιζαν να τον κατατρώνε, όσες φορές κι αν είχε ζητήσει να τον συγχωρέσουν. Κι έτσι, έρημος, έρμαιος των παθών του, περιπλανιόταν χρησιμοποιώντας τα όπλα που κατείχε. Η γλώσσα του, με κάθε φθόγγο που σχημάτιζε κι εκστόμιζε είχε γίνει το ισχυρότερο ναρκωτικό, μπορούσε σε λεπτά να τις πλανέψει. Τα λόγια του, οι θρίαμβοι κι οι γνώσεις του, σπάνια ήτανε δικά του. Είχε την ανάγκη να εντυπωσιάζει, να γεμίζει αίθουσες με το εγώ του, γιατί μέσα του ένοιωθε κενός.

17 - The Phoenix Alive

Monarchy - Monarchy

Ώσπου να φτάσουνε και πάλι τα πόδια τους στο έδαφος, τα σώματά τους είχανε προλάβει να ενωθούν με κάθε τρόπο δυνατό κι ο ήλιος έλαμπε πια κατακόκκινος. Εκείνος, ένοιωθε τυχερός. Κάθε που κοίταζε το στήθος του όμως, το χέρι της να κρύβει τα σημάδια που του άφησαν οι μάχες, θυμόταν τα λόγια που είχε ακούσει. Η καρδιά σου είναι μαύρη και δεν πρόκειται ποτέ να αγαπήσει. Ευχόταν ο ήλιος να στοχεύσει το κορμί του, να ρίξει τις ακτίνες του εκεί μέσα και να γίνει στάχτη, ελπίζοντας να αναγεννηθεί. Δεν άντεχε άλλο να διώχνει το συναίσθημα που του έλεγαν πως δε θα γνωρίσει ποτέ. Την αγκάλιασε σφιχτά και βούρκωσε.

18 - När planeterna stannat

Familjen – Mänskligheten

Αυτό που σφάλισε τη συμφωνία, ήταν το πρώτο τους φιλί. Κάτω απ' τ' αστέρια, οι πλανήτες έμοιαζαν να σταματούν για λίγο να κινούνται κι ο δικός τους να δίνει όλο και περισσότερες στροφές, οι εποχές ν' αλλάζουν και η καρδιά που έκλεινε στα χέρια της έμοιαζε να πετάει. Καθώς υψώνονταν οι δυο στα σύννεφα, τα μάτια της δεν έβλεπαν πέρα απ' τη λάμψη του. Και με τη γεύση της ζάχαρης στο στόμα να της θολώνει το μυαλό, μονάχα το τυφλό φεγγάρι διέκρινε καθαρά όλα του τα ψεγάδια.

19 - Pre-Owned Heart

Diamond Rings - Special Affections

Το πρώτο βράδυ ήταν που της χάρισε μια καρδιά που δεν του άνηκε. Δεν ήταν στο χέρι του, ούτε στο σώμα του ακόμα, μιας και μια άλλη την κατείχε. Κι όμως, έβγαλε από μέσα του ένα ομοίωμα που έγραφε πάνω του "εσύ κι εγώ" και της το έδωσε. Ήταν γι' αυτήν το κάτι άλλο. Δε σκέφτηκε καν να κοιτάξει δεύτερη φορά, να δει πέρα απ' τη φτήνια της κόπιας που κρατούσε πια στα χέρια. Δε γνώριζε, ούτε και όφειλε να ξέρει. Ακόμη.

20 - Lies

Fenech-Soler - Fenech-Soler

Όλο αυτό ξεκίνησε από ένα ψέμα. Το ένα έγινε πολλά, τόσα πολλά και τόσο εύκολα ειπωμένα που πλέον τον κοιτούσε μαγεμένη. Οι μάχες που έζησε, οι δαίμονες που πολέμησε, ο αιώνιός του αντίπαλος. Ιστορίες που αν άλλος τις αφηγούνταν θα γελούσε και θα συνέχιζε το δρόμο της. Κι όμως. Αυτός είχε κάτι το ξεχωριστό. Κι αυτή κοντοστάθηκε και κάθισε ν'ακούσει.

The Nameless Monster

Once upon a time, there lived a nameless monster.

Welcome to my Heaven

Για όταν είμαι στα καλά μου και δεν έχω ιστορίες να γράψω, για όποτε δε βρίσκω έμπνευση και δεν αξίζει να γεμίζω το μπλογκ μου με ανούσια πράγματα, έφτιαξα κι αυτό:

Δεν ξέρω αν θα το συνεχίσω για πολύ το tumblr, αλλά ό,τι σε κουλο-(και μη)-τράγουδο, ταινία, φωτό, στίχο βρίσκω, θα το ανεβάζω εκεί. Εδώ προς το παρόν μόνο ιστορίες. Για τα καλά και τα άσχημα. Και τα απραγματοποίητα.

Thought #107: Death Defying Acts

"Do you know what's really scary? You want to forget something. Totally wipe it off your mind. But you never can. It can't go away, you see. And... and it follows you around like a ghost." - Eun-Ju, A Tale of Two Sisters

Όταν ήμουν μικρός ήμουν ατρόμητος. Θυμάμαι σαν τώρα πως προσπαθούσα να εντυπωσιάσω τη Ζ. και σκαρφάλωσα τα κάγκελα στο μεγάλο δώμα στον 4ο πηδώντας έπειτα από το ένα μπαλκόνι στο άλλο, μια απόσταση γύρω στο 1 μέτρο. Ο φόβος του χαμού απλά με διασκέδαζε.

Όταν ήμουν μικρός ήμουν πολύ αφελής. Η αγάπη δεν κερδίζεται με ένα πήδημα.

Όταν γνώρισα τον Π., πήδηξα κάτω από ένα τοίχο 3+ μέτρα για να αποδείξω στον καινούριο μου φίλο πόσο φοβερός είμαι. Δε σκεφτόμουν το μετά.

Κι αφού μεγάλωσα παρέμεινα αφελής. Η φιλία δε νοιάζεται για το πήδημα.

Ο τρόμος δεν έρχεται στο κενό. Το πρόβλημα είναι όταν χτυπάς με δύναμη στο έδαφος τι γίνεται. Ποιος σε μαζεύει και αν. Η ελευθερία της πτώσης είναι δύναμη. Η απότομη προσγείωση είναι ο θάνατος. Γελοιωδώς πιστεύω πως αν ήσουν εδώ θα λύνονταν όλα τα προβλήματά μου. Και δε θα φοβόμουν και πάλι. Μα τώρα τρέμω τα φαντάσματα. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι. Και απλά να πέσω. Μα όταν πέφτω ξαναβλέπω τις εικόνες της ζωής μου. Και εδώ τις καταγράφω...

Thought #106: muted connection

Δεν ξέρω αν ήταν η κούραση που μου έφερε νεύρα. Άλλωστε θεωρητικά πόσο να σε κουράσουν 20 παιχνίδια. Το πολύ πολύ να κλείσει η φωνή μου. Όταν πια δεν αντέχω άλλο, το νερό με αναζωογονεί. Απλά είναι μέρες που νοιώθω παρείσακτος σε μέρος τόσο οικείο. Και όταν τυχαίνει φίλοι να έρθουν, στους οποίους πλέον το βλέμμα χαμηλώνει και το στόμα κλείνει, σα κατάρα, γίνομαι και πάλι άλλος άνθρωπος. Κι αισθάνομαι ακόμη πιο παράταιρος.

Όταν η δουλειά σταματά, μαζί της σταματά κι ο χρόνος και οι άνθρωποι. Μένω μόνος μου στο ταξίδι της επιστροφής και το στόμα δεν ανοίγει πάλι ως την επόμενη μέρα. Συνδέομαι με σένα με ακουστικά και ακουμπώ τα χέρια μου στην τσάντα μου προσεκτικά, γιατί ο μοναδικός συνοδοιπόρος μου έχει ένα μάτι πρόχειρα ραμμένο και δε θέλω να το χάσει.

Απόψε νοιώθω πως θέλω να κλάψω και δε θέλω να είμαι μόνος, γιατί στους εφιάλτες μου υπηρετώ το άλλο σου μισό αγχωμένος, μα χωρίς μίσος. Και μου λείπουν πολλά πλέον. Όση και η δύναμη που έχω χάσει. Ό,τι μου απέμεινε εδώ πέρα είναι ένα πληγωμένο ποντίκι.

Thought #105: Love, Ltd.

Ο έρωτας δεν είναι μια φιγούρα φτιαγμένη από πλαστελίνη. Δε μπορείς να τον πλάσεις. Όσο και να στο ζητήσουν δε μπορείς. Δε θα αποκτήσει την εικόνα του ποτέ, αν αυτό δεν έμελε να γίνει. Ο έρωτας είναι σκληρός. Και σπάνιος. Η φλόγα που τον έψησε τον έκανε έτσι.

Ξεχωρίζει απ' τις κόπιες ο έρωτας. Είναι μοναδικός. Βγαίνει σε περιορισμένα κομμάτια, συλλεκτικά. Και δεν αλλάζει. Δεν προσθέτεις μέλη, δεν τον πειράζεις. Μονάχα τον φροντίζεις. Αν το σώμα μας είναι μια σειρά από ράφια, θα ανέβει στο ψηλότερο ασυναίσθητα, λίγο πιο πάνω απ' την καρδιά. Έτσι ώστε να υπάρχει ο φόβος πως αυτή θα καταπλακωθεί, το ράφι της πια δε θ' αντέξει και θα διαλυθεί.

Ο έρωτας θέλει προστασία. Όπως τα μπιμπελό που ξεσκονίζεις, βγάλε τη σκόνη κι από πάνω του. Μην τον κλειδώνεις σε ντουλάπια. Αυτό δε θα τον βοηθήσει. Μην τον αιχμαλωτίζεις. Να τον δείχνεις με περηφάνεια τον έρωτα, να τον έχεις σε περίοπτη θέση. Να τον περιεργάζεσαι και θα δεις πως μπορεί ν' ανακαλύψεις πάνω του σημάδια που δεν είχες πρότινως προσέξει. Μα θα 'ναι ευχάριστες εκπλήξεις γιατί όταν έφτασε στα χέρια σου ήταν έτσι για σένα και μόνο.

Κι αν κάποια στιγμή απροσεξίας έρθει και κλονίσει την ισορροπία σου, κράτησε όσο πιο σταθερό μπορείς το βήμα. Γιατί αν πέσει κάτω και στα δυο ανοίξει δε θα 'χει νόημα να προσπαθείς να τον ξανακολλήσεις. Η μήτρα που τον γέννησε δε θα 'χει άλλον ίδιο, μετά από τότε καταστράφηκε. Αλλά στο διάβα του θα τύχει άλλος να βρεθεί και νέα πνοή στον έρωτα να δώσει. Και για εκείνον τα κομμάτια θα 'ναι ένα και το δικό του φυλαχτό. Κι ίσως αιώνιο. Κι εσύ όμως μην απελπίζεσαι. Το εργοστάσιο ονείρων ποτέ δεν παύει να δουλεύει, κι όσο μοναδικά κομμάτια και να βγάζει, έχει για όλους κι άλλον έρωτα να δώσει.