Thought #86: The old, the new and the used

Οδήγησα την ξενιτιά στα πολύχρωμα τετράγωνα μιλώντας της για σένα. Πόσο ειρωνικό, να μιλώ στην ξενιτιά για τους ξενιτεμένους. [Και θυμάμαι και τους άλλους που έχριζα με τον ίδιο τίτλο όπως εσένα και τώρα ντρέπομαι (αν) να αντικρίσω. Ίχνη άφαντα και ο κλειστός κύκλος των ανακυκλούμενων ομοφυλόφιλων ντετέκτιβ δε γνωρίζει τίποτα.] Στον απέναντι τοίχο λιτές γραμμές σχεδιάζουν αντικείμενα του πόθου σου. Τα μπισκότα καθώς τα καταβρόχθιζα μου γρατζούνισαν τις χορδές. Ήλπιζα να χαλάσει το embedded νάζι, μα δεν είμαι εγώ που τα ξέρω αυτά. Σε κάθε συλλαβή η φωνή μου έσπαζε, τρεμάμενη εξιστορούσε το χαμό, όχι φθόγγων και σάλιου, μα προσώπων, δύναμης και αντοχής. Η τροφή της παράνοιας δεν είναι τα διπλά κριτσανιστά μπισκότα αλλά η καλοσύνη.

Μας έδιωξαν - σε μία ώρα μας αντικαθιστούν οι μασκαράδες. Σιχάθηκα τις απόκριες. Περπατήσαμε σε μέρη που είχαμε πάει μαζί και μαζί, να την κάνουν άλλοι να αισθάνεται τουρίστρια στην πόλη της και γω απλά να δείχνω και να λέω "κοίτα κι αυτό, ήρθαμε και δω". Μαζί. Πόσο αντέχει αυτή η λέξη; Το βλέμμα μου έπεφτε σε διάφορους για να βρω τον ένα και να ξεχαστώ, όπως και τώρα για να βρω εσένα, δεν ξεκολλάω το βλέμμα απ' το γυαλί. Περίμενα πολύ και πολλά... Η τύχη μου δοκιμάστηκε και δεν είχα διαλέξει γράμματα. Τότε ήλπιζα να πνιγεί η ντροπή. Δε χρειάστηκε. Το δερμάτινο φιλούσε άλλες, ο φαλακρός πρωταγωνιστούσε σε ερασιτεχνικό πορνό κι εγώ ή που θα μιλούσα μ' άλλου είδους ξένους ή που θα έκλινα πάλι το κεφάλι στ' αριστερά, θα κολλούσα στον τοίχο και θα εξαφανιζόμουν. Και δε σε είδα.

Οι υποσχέσεις; Οι ημερομηνίες που πλησιάζουν (και επίκεινται αλλαγές) με κάνουν να κοιμάμαι το πρωί και στους εφιάλτες μου να προβάλλονται τα πιο αλλοπρόσαλλα: Εγώ να παρεκλίνω της πορείας μου, όπως κι εκείνος, που στο κρεβάτι του ξάπλωνα ενώ στο λύκειο μου κολλούσε χαρτονομίσματα στο μέτωπο. [Και τώρα μου τα έβαζε στο παντελόνι για την καλή δουλειά μου, πόρνος πολυτελείας;] Ντροπή διπλή, μόνος μου το συμπλήρωσα αυτό. Ντροπή τριπλή, βγήκα πάλι απ' το δρόμο, το αμάξι χτύπησε για άλλη μια φορά στο κράσπεδο και σταθεροποιήθηκε κάνοντας πρώτα τα οχτάρια του. Το σήκωσα με δύο χέρια για να το ξαναβάλω μέσα. Τόσο ελαφρύ. Όσο βαρειά κοιμήθηκα.

Exhausted gym freak

Τις τελευταίες μέρες, ο μόνος που με παίρνει είναι ο ύπνος. Όχι πως είχα μεγαλύτερη επιτυχία παλιότερα, αλλά τουλάχιστον ήταν δική μου επιλογή. Με το που γυρνάω σπίτι χασμουριέμαι και γλαρώνω. Που σημαίνει πως πλέον υπόκειμαι έναν καθημερινό βιασμό, και ο Μορφέας δεν είναι καθόλου όμορφος, τουλάχιστον όπως τον παρουσίαζε ο Neil Gaiman.

Ξέρω τι φταίει φυσικά. Το ότι ξεκίνησα και πάλι (μετά από 3 χρόνια) γυμναστήριο. Διότι το πατσόκοιλο πρέπει να πέσει και το βυζί να κατέβει ένα νούμερο και να ανέβει πιο ψηλά γιατί σε λίγο θα σκουπίζει το πάτωμα. Έτσι ξέθαψα τα 2 παντελόνια φόρμας που είχα αγοράσει τότε, "το πάλαι-ποτές" που λέει και η Άντζελα, πήρα την πετσετούλα μου, πήρα και τη Μαντώ τηλέφωνο και πήγαμε να γραφτούμε.

Θα μπορούσα να έχω πάει και στο νέο ριάλιτι του MEGA, Fat March: 400 χιλιόμετρα με τα πόδια, άλλωστε ευκαιρία να δω την Πάργα που τόσα μου λένε γι' αυτήν (στην Πράγα έχω πάει για 7 ώρες ως ενδιάμεση στάση περιμένοντας να πετάξω για Στοκχόλμη, είχα πάει και σε φούρνο να πάρω κάτι σε γλυκό και κατέληξα να τρώω κάτι ανάμεσα σε μπουγάτσα και τυρόπιτα με μαρμελάδα και τυρί κρέμα... Τι Πράγα, τι Πάργα!). Είναι και η εκκίνηση εκεί, μια χαρά. Γιατί δεν το κόβω να άντεχα και τα 400... Βέβαια υπολείπομαι μερικά κιλά από τα θωρηκτά και δε θα έπαιρνα και τίποτα στο τέλος. Τι να το κάνω; Ενώ στο γυμναστήριο, έχω πάλι τις επιλογές μου.

Ο γυμναστής την πρώτη μέρα ήταν τόσο γλυκός. Μας έβγαλε πρόγραμμα προσαρμογής (ήταν 28 χρονών) και ούτε σ' αυτό ανταποκριθήκαμε (ήταν λεπτός). Χθες ξύπνησα και το αριστερό μου βυζί είχε πιαστεί. Δε μπορούσα να κουνήσω το χέρι μου να βάλω τη ζακέτα το πρωί που είχε κρύο. Ούτε να ζητοκραυγάξω για την ανεξήγητη επιτυχία μου στο μάθημα της Οδοποιίας που είχα ξεγραμμένο. (Μιλάμε είχα γράψει χάλια).

Ευτυχώς που έρχεται και η Μαντώ μαζί γιατί εγώ ούτε να κοιτάξω τους άλλους στα μάτια δε μπορώ. Τόση ταπεινοφροσύνη. Έχω άτομο να μιλάω, να περνάω καλά και να κοροϊδεύω όταν κλέβει στα σετ και με μαγικό τρόπο οι επαναλήψεις απ' το 6 φτάνουνε στο 15. Κι αυτή έχει μια άλλη Μαρία Ιωαννίδου να της κάνει "και χαπ και χοπ και χου και α".

Όταν θα γίνω σφίχτερμαν και σωστό μπιλντέρι μπορεί να μη σας μιλάω πια. Να το ξέρετε. Δε φταίτε εσείς. Εγώ θα φταίω. Δε θα θέλω να σας φέρνω σε δύσκολη θέση. Με συγχωρείτε. Πάω να φάω το υγιεινό μου πρωινό με γάλα και κορν φλέικς και να ετοιμαστώ και πάλι. Ελπίζω η μαμά μου να μου φέρει εκείνη την πελώρια γαρδούμπα το μεσημέρι.

Thought #48: Sandman

I thought he wouldn't come.

Taunting and grinning from the other side, while I was in pain.

I was wrong.

The next second he was standing right beside me.

He did come.

Opening a rift in time and space, shifting the room to another dimension. No movement caught by my dampened eyes.

And suddenly I started feeling even more scared than lying awake.

The sand covered my eyelids and made them heavy yet another night. My third eye woke up as my body felt rigid.

In this world, my arms outstretched and still, I couldn't reach you. I was pushed down the long stairwell. As I tumbled the downward spiral all I could think was you and you alone. His smirk though reminded me of the horrible outcome that awaited.

Trapped in the world of dreams, tormented by Hypnos and his son. What I imagined would be better, was much worse there.

Thus, sometimes, I call out your name before I sleep or when I wake up;
the charades keep me from falling to pieces...