Thought #95: (s)layers

Καθώς το ένα μου εγώ αργοπεθαίνει, είναι πολλές ακόμη οι στρώσεις που καλύπτουν τον πραγματικό μου εαυτό. Εκεί, προστατευμένος, όπως μου μαθαίνει αυτό που μου έδωσες, κοιμάται εκείνος που ελάχιστοι γνωρίζουν.

Puzzle Farter

Κλίκαρε την εικόνα για να παίξεις!

Καλά μπορεί να μην είμαι. (Πότε είμαι καλά άλλωστε;). Έχω τόσο άγχος που έχω παραλύσει από τον πανικό και αποφάσισα να παίξω κανα παιχνιδάκι ονλάιν μπας και ξεσκάσω. Κλάϊν μάϊν. Κυριολεκτικά.

Κερδίστε κλάνοντας! Πάει το επίπεδο το έριξα. Είσαι κοτόπουλο που του ρθε και του γινε η κοιλιά τούμπανο απ' το να κρατάει τα "αέρια" και να μην τα απελευθερώνει τριγύρω, σωστός κύριος. Έλα όμως που δεν αντέχει άλλο και θέλει να περάσει 50 πόρτες για να φτάσει... ένας Θεός ξέρει που. Εκεί που κλάνει η αλεπού; Μπορεί. Να βρει κανα γιατρό να του χορηγήσει καθαρτικό; Μυστήριο καλύπτει τις προθέσεις του. Εγώ το 'φτασα ως το επίπεδο 26 μετά βασάνων και κόπων, "farting my way" πιο κοντά στη σωτηρία. Σώσε και συ ένα δυσκοίλιο κοτόπουλο! Μπορείς!

Υ.Γ. Αυτός ο εχθρός που 'ναι σαν παραπεταμένο εξάμβλωμα απ' το KFC, η μεταλλαγμένη κοτομπουκίτσα που απ' τα τοξικά έβγαλε καρφιά και ξυλοπόδαρα, είναι ο αγαπημένος μου!

Υ.Γ.2 Για να μη χαλάει η αισθητική σας παίξτε το στο mute.

So You Think You Can Dance s04e08+09

Susie & Marquis - Salsa

Γρήγορο πέρασμα γιατί έχω διάβασμα και ο Tyler θα κάνει καλύτερη δουλειά είμαι σίγουρος. Αυτό ήταν το πρώτο επεισόδιο Dance της σεζόν που πραγματικά απόλαυσα. Βγήκαν στη σκηνή κάτι μουφοTudors υπό τον ήχο των The Veronicas και επάξια κατέληξαν στο bottom 3 την επόμενη μιας και δεν είχε κάτι το εκπληκτικό η χορογραφία. Συμπαθητικό ζευγάρι όμως.

Μετά το αργεντίνικο τανγκό (που όπως μάθαμε ύστερα είναι απλά πιο τσουλέ απ' το απλό τανγκό) ήταν εκπληκτικό. Η "πουλήσανε-τα-χτήματα-για-να-με-φέρουνε-εδώ" Chelsey Hightower και ο Χονολουλέζος Matt Calamari(-Calamura?) σάρωσαν τη σκηνή, αυτή ψιλοξενέρωτη, ο άλλος πραγματικά το σκούπιζε με το πόδι του γύρω-γύρω.

Οι Will και Jennifer είναι θεοβαρετοί ως άτομα κ η χορογραφία τους ήταν οικτρή, ήταν το είδος του hip-hop που δε μ' αρέσει. Αυτός μπορεί να 'ναι τέλειος χορευτής αλλά μιας και είναι και διαγωνισμός δημοτικότητας, όσο και να "work your tail off" τίποτα δε θα καταφέρεις. Αρκετά τον προωθούνε ΦΤΑΝΕΙ.

Το foxtrot δε βοήθησε πολύ στο κέφι μου αλλά τουλάχιστον τα λελέκια του σόου έδειχναν χαρούμενα.

Ο Gev (ξυρίστηκε για το σύγχρονο!) και η Courtney χόρεψαν το κοψοφλεβίστικο Lost της Anouk και το μισό ήταν να κυλιούνται στα πατώματα ή να καβαλιούνται. Πολύ καλό όμως.

Φοβήθηκα με τον Tyce DiOrio που θα χορογραφούσε τους αγαπημένους πλέον Katee & Joshua και πραγματικά τους έβαλε να κάνουν ό,τι κίνηση υπάρχει σε κάθε μιούζικαλ του Broadway μέσα σ' ένα λεπτό και ο Nigel χόρευε μετά από χαρά γιατί ανέβηκαν τα νούμερα (it's entertainment!). Αλλά ήταν εκπληκτικοί!

Ακολούθησε salsa για Susie (τη ντύσανε γαλοπούλα) και Marquis, αυτή έκλαιγε επειδή την είπανε street dancer και όχι salsa dancer όπως θεωρεί τον εαυτό της και ο Marquis κουνιόταν όντως υπέρ του δέοντος, νόμιζα θα έλιωνε επί σκηνής. Βασικά μια χαρά ευχάριστη ήταν η χορογραφία και το τραγούδι, αλλά δεν τα έκαναν και φοβερά, μέχρι και γω το κατάλαβα πως δυσκολεύονταν.

Ο Twitch (φοράει γυαλιά χωρίς τζάμι;;; Έλεος!) και το όνομα σιδηρόδρομος Kherrington γίνονται κι αυτοί σιγά σιγά αγαπημένοι, απλά δε με ξετρελαίνουν αυτά που χορεύουν. Celine Dion, ψυχοπονιάρικο στόρι, αεράτο φόρεμα και... Twitch. Ταιριαστότατα.

Και τέλος ήρθε ένα Krump που είναι χορός στυλ είμαι πρωτόγονος ούγκα-μπούγκα, με αφρικανικά στοιχεία (;;) παρακλάδι hip-hop. Και καλά η Comfort τέτοια χορεύει μια χαρά τα πήγε αλλά ο Chris πρέπει να τον δείτε το πρόσωπό του μου μοιάζει τρομακτικά gay που δε μπορούσα να τον βλέπω να χορεύει έτσι.

Top 18 - Group Dance: Hip-Hop

Ομαδική χορογραφία από Shane Sparks gansta' style και έφυγε το ζευγάρι salsa - προφανώς να συνεχίσει η Susie (που είναι και δασκάλα!!!;;;) το street dancing.

Thought #94: Autophagy

Συνέβη ασυναίσθητα. Μια υπόσχεση που αθέτησα χωρίς να το σκεφτώ. Για πρώτη φορά μετά από ένα χρόνο. Σχεδόν... Είχα ξεκινήσει απ' τις άκρες των δαχτύλων μου. Δεν άντεξα. Χωρίς να το καταλάβω, είχα βρεθεί να καταπίνω το ένα δάχτυλο μετά το άλλο, έστω κι αν τα κομμάτια ήταν αρχικά πολύ μικρά. Δε θα έμενα στα νύχια. Δεν ήταν άγχος. Ήταν κάτι χειρότερο. Ήθελα να σπάσω τη συμφωνία. Να αθετήσω το λόγο μου. Να αντιδράσω για τα δεσμά που μου επέβαλλα. Μ' ένα χέρι λιγότερο και δεν ένοιωθα πόνο. Μόνο ευχαρίστηση.

[...]

Να με κατατρώω και απ' έξω όπως σάπιζα από μέσα. Ήταν ακατάληπτο το πως τα δόντια μου ήταν ικανά να κόψουν τόσο εύκολα τη σάρκα, να την ξεριζώσουν και να τη μασήσουν. Εξαφανιζόμουν ολοένα και προς τα μέσα, ενώ το πάτωμα είχε γεμίσει αίματα. Μια ακατάσχετη αιμορραγία, είχα βαφτεί κόκκινος μα συνέχιζα. Δεν ήταν κανιβαλισμός, ήταν αυτοφαγία. Η μεγαλύτερη βλασφημία που θα μπορούσα να έχω κάνει έπειτα απ' όσα είχα δώσει όρκο να μην κάνω. Να βουτηχτώ σε ακάθαρτο αίμα από μια καρδιά που σιγοέσβηνε με κάθε δαγκωματιά.

...And I can't believe
How I've been wasting my time

In 24 hours they'll be
laying flowers
on my life, it's over tonight...

Jem - 24

Pocky (και τα μυαλά στα κάγκελα)

Διάβαζα το αγαπημένο μου anime blog και είχε links στο youtube για 2 θεόκουλες διαφημίσεις που παίχτηκαν στην Ιαπωνία. Το Pocky, είναι ένα σνακ, στην ουσία ένα πολύ μακρύ (και λεπτό) μπισκότο καλυμμένο με σοκολάτα και αργότερα κάθε άλλου είδους ευφάνταστη επικάλυψη... Έχει κάνει την εμφάνισή του σε διάφορες σειρές και είναι πολυαγαπημένο εκεί πέρα.



Οι διαφημίσεις αυτές λοιπόν θέλουν να μας δείξουν πως όλοι μπορούμε μ' ένα Pocky να γίνουμε αυτομάτως χαρούμενοι. Μακάρι να ίσχυε. Μπορεί βέβαια και να ισχύει. Μέχρι κάποιος καλός άνθρωπος να πεταχτεί ως την Άπω Ανατολή και να μου φέρει μια κούτα Pocky δε μπορώ να ξέρω.

Και το ιαπωνικό μάθημα της εβδομάδας:

あなたも私もPocky! (anata mo watashi mo Pocky) φωνάζουν σα χαζοχαρούμενοι μετά από βαθειά κατάθλιψη ή στιγμές αμηχανίας με το που το πιάνουν στα χέρια τους. Που σημαίνει "κι εσύ, κι εγώ, Pocky!".

Άντε να μπουκωθώ να δούμε τι θα καταλάβω. Μπας και βλέπω πυροτεχνήματα και τα πάντα ρόδινα...



UPDATE! Έχεις μπλέξει άσχημα και απειλείσαι από ορδές απέθαντων; Το Pocky είναι εδώ να σου δώσει τη λύση και να βουτηχτείτε όλοι στο κέφι! (Καλά αυτό είναι ΤΟ highlight βίντεο).

So You Think You Can Dance s04e06+07

Katee & Joshua - Hip Hop

Πού είναι το σούργελο-άψογη-χορεύτρια Lacey; Η δυναμική Lauren? Αμ ο ξυρίζομαι-για-να-χορέψω-σύγχρονο Dominic? Η b-girl Sara? Έστω ο βρεττανόφωνος ιάπωνας που μαγειρεύει ιταλική κουζίνα Hok; Αίσχος.

Η τέταρτη περίοδος του σόου, κατά τις οντισιόν με είχε να χασμουριέμαι, να μην υποστηρίζω κανέναν -πέρα από 2 ωραίους που δεν πέρασαν- και στην τελική με κούρασε. Οπότε είπα δεν πειράζει, θα ξεκινήσει για τα καλά η εκπομπή, θα χορεύουν τα ζευγάρια, τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Αλλά και πάλι. Φέτος νομίζω πως λείπουν προσωπικότητες. Ίσως πραγματικά να είναι καλοί χορευτές τεχνικά-συναισθηματικά-κτλ αλλά είναι κενοί κατά τ' άλλα.

Και από χορευτικά εδώ που τα λέμε δεν είδα κάτι να πω WOW ακόμη, ενώ πέρσυ τέτοια εποχή, στο πρώτο καθαρό επεισόδιο του dance είχα λυσσάξει να ψάχνω τραγούδια και να βλέπω και να ξαναβλέπω τα βίντεο 3-4 ζευγαριών και όχι μόνο ενός. Ίσως πάλι να είναι που είμαι down τελευταία και τίποτα δε με κάνει να χαρώ.

Στο βίντεο που έβαλα είναι η μόνη η οποία συμπαθώ προς το παρόν η Katee (γιατί ασιατο-φέρνει) σ' ένα καλό hip-hop. Στο 0:50 μάζευα το σαγόνι απ' το πάτωμα. Καλά το στόρι που είχαν στο μυαλό τους οι Napoleon και Tabitha που το χορογράφησαν είναι ασχολιάστου. Και καλά αυτός τώρα πάει στο Ιράκ να πολεμήσει και λέει δε ρίχνουμε και δυο μπίτια πριν την κάνω; Α, πάρε και το πουκάμισό μου να χεις να με μυρίζεις καθώς θα σφαγιάζομαι. Meh.

Το βίντεο του group dance των 20 δεν το βρήκα αλλά το χορογράφησε ο Wade Robson που τελικά αν έχεις δει 2-3 χορογραφίες του είναι υπερ-αρκετές, καλός δε λέω αλλά όλο τα ίδια...

Στο τέλος έφυγαν 2 και που να σας τους πω δε θα σας νοιάξει ακόμη και να το παρακολουθούσατε. Του αγοριού του κατεβάσανε το παντελόνι πάνω στη χορογραφία και αντί να πάρει ψήφους πήρε... να μην πω τι. Αδικία! Μαζί του διώξανε και τη μεγαλύτερη (ετών 28 - γιατί άραγε;). Άντε λίγο να ανάβουν τα αίματααα!

Weeds: Season 4

Δε θα το πίστευα ποτέ. Πως η πουριτανοΑμερική επέτρεψε να γυριστεί και τέταρτη σεζόν μίας απ' τις πιο politically incorrect σειρές στη χώρα. "The series that puts the herb in suburb" επιστρέφει από Δευτέρα! Η Nancy Botwin είναι χήρα με δύο παιδιά και για να τα βγάλει πέρα στα προάστεια που μένει, αποφασίζει να πουλήσει "χόρτο". Τι πιο φυσιολογικό! Στα 37 επεισόδια της σειράς ως τώρα τα έχει βγάλει πέρα με τη νευρωτική γειτόνισσα (Elizabeth Perkins), τη δίωξη, συμμορίες, ντήλερ, μεγαλέμπορες, έναν πελώριο σταυρό και το φάντασμα του άντρα της, διαρκώς ρουφώντας καφέ με καλαμάκι. Περιμένω πως και πως να ξεκινήσει και πάλι.

Περισσότερες πληροφορίες στη Wikipedia και το official site. Κατεβάστε υπέροχα pin-up girl poster wallpapers της καινούριας σεζόν εδώ, εδώ κι εδώ!

Conrad ( To Nancy): Are you calling black people stupid?
Nancy: And lazy and they also steal.
Heylia: But we sings and dances real good.

Weeds, S01E01

Weekend Wall 62

Ίσως αυτό που πάντα έψαχνες...

... να κρύβεται πάνω απ' τα σύννεφα...

Ένα deviation από τον velendil.

Thought #93: weighing moments

Αναρωτιέμαι αν όσα έχω κάνει, όσα δεν έχω κάνει και όσα θα ήθελα να έχω κάνει έχουν καμία σημασία. Από την άλλη, όσα κάνει κάποιος πώς ζυγιάζονται με όσα επίσης έχει κάνει; Τα καλά και τα άσχημα. Προς τα πού κλίνει η ζυγαριά; Μπορεί το ένα (1) να είναι βαρύτερο των τεσσάρων (4); Χρόνων, στιγμών, ιστοριών και δακρύων; Και να λέει κάποιος πως... "χάθηκε μονομιάς"; Η μια μέρα χαράς εξαλείφει όσες πόνου ακολουθήσουν; Και τι πραγματικά αξίζει; Το βαρύτερο τίμημα είναι δυνατό να σβήσει από το μυαλό κάθε μνήμη;

Νόμιζα πως δεν είναι υπολογιστής ο άνθρωπος να πατήσει το delete τόσο ψυχρά όσο το κάνει το δάχτυλο στο πληκτρολόγιο. Ακόμα και τότε όμως κομπιάζει έστω και ασυναίσθητα για κλάσματα του δευτερολέπτου μήπως κι αυτό που εξαλείφει είναι τελικά πιο σημαντικό απ' ότι θεωρούσε. Και στον κάδο ανακύκλωσης του δίνεται ένα περιθώριο χάριτος πριν την οριστική διαγραφή. Είναι θέμα επιλογών. Μήπως και επαναφερθεί στο ψυχρό σύστημα.

Ίσως βέβαια τα μηνύματα να έρχονταν και να τα απέκλεια, κλείνοντας άλλοτε τ' αυτιά κι άλλοτε τα μάτια, και η αναμονή μου στον κάδο να υπήρχε. Γιατί αν δεν υπήρχε, τότε σήμαινε πως η πορεία μου δεν ήταν παράλληλη ποτέ, αλλά δεν υπήρχε ούτε κι αυτή. Ήμουν μια διακεκομμένη γραμμή που προσπαθούσε να εξαφανίσει οριστικά. Και όσο αυτή προσπαθούσε να ακουμπήσει πάνω στην ευθεία που χάραζε ο ίδιος, δεν της το επέτρεπε.

Όταν με τη σειρά της για μια στιγμή διεκόπη και τρύπωσα στο κενό, ίσως να μην ήθελε εξ αρχής να συμβεί κάτι τέτοιο. Και να πήρε το μολύβι, να χάραξε μια άλλη ευθεία σε μια σελίδα που εγώ δεν είχα θέση. Όμως το πάχος του χαρτιού μου επέτρεπε να βλέπω τι συμβαίνει. Και πάλι προσπάθησα αλλά μάταια.

Μέχρι που ήρθε στις ζωές μας πάλι το ένα (1). Ένας - μήνας, μία - στιγμή, , ένα - παραστράτημα. Από πότε το ένα (1) έγινε μεγαλύτερο του τέσσερα (4); Εκτός κι αν δεν υπήρχε χώρος για μένα καθόλη τη διάρκεια σε κείνο το βιβλίο να χαράξω και γω τη γραμμή μου. Μα βρισκόμαστε στην εποχή των υπολογιστών. Όχι άλλο χαρτί στην εποχή που όλα γίνονται ακαριαία, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς τύψεις. Ψυχρά. Ασυναίσθητα χωρίς συναισθήματα... Με το πάτημα ενός κουμπιού.

Thought #92: untagged

Ο homme sweet homme μου είπε:

Στην πράξη, ένας [...] κυκλοφορεί με μία πέτρα και ένα σκοινί στην τσάντα. Αν πιστέψει πως το αξίζεις, θα τα συναρμολογήσει και θα πέσει στο ποτάμι, τη στιγμή ακριβώς που θα τού το ζητήσεις. Κι επειδή είναι τόσο αφοσιωμένος, δεν μπορεί να συγχωρέσει. Ούτε να εξηγήσει, φυσικά.

Ορισμένες φορές σκέφτομαι πως δε μπορεί ούτε να αγαπήσει. Ή να εκτιμήσει. Να νοιώσει, να αισθανθεί, να δείξει συναισθήματα. Δε θέλω να φτάσει στο δικό μου άκρο. Θέλω κάτι παραπάνω από μια απρόσωπη προγραμματισμένη αντίδραση γενικότερης απάθειας.

Και γω λειτουργώ με τον ίδιο τρόπο. Ανεβάζω. Όσο πιο ψηλά γίνεται. Φταίει ο υπερ-ενθουσιασμός. Οι αυτόματες ταμπέλες. Είναι η τιμωρία μου. Να κυκλοφορώ με ένα από αυτά τα μηχανάκια που έχουν στα σούπερ μάρκετ και βγάζουν τις αυτοκόλλητες ετικέτες στα προϊόντα. Και οι τιμές που βάζω, αυτά που δίνω, είναι τα μέγιστα. Δεν απαιτώ. Περιμένω. Την ανταπόκριση.

Δε λειτουργούν όλοι το ίδιο. Άλλοι στάζουν την αγάπη με το σταγονόμετρο, λίγη τη φορά, δεν περιμένουν τίποτα. Εγώ πνίγω. Μεταμορφώνομαι σ' ένα τέρας που μπροστά στα μάτια του βλέπει ό,τι αγαπάει περισσότερο και δεν αφήνει να ξεγλιστρήσει, να κατρακυλήσει κάτω στη σκάλα που έχει φτιάξει στο μυαλό του. Τα "πταίσματα" για μένα σε αφήνουν σταθερό εκεί ψηλά. Σε αυτά που θεωρώ αδικήματα το πόδι σου γλιστράει, χάνει το πάτημα, κοντεύει να πέσει, μα δεν το επιτρέπω.

Παλεύω με νύχια και με δόντια για ελάχιστους. Γιατί όλοι ξεκινούν από την κορυφή. Στην αχαριστία η σκάλα εξαφανίζεται. Δεν υπάρχει καν πάτημα, κράτημα, βοήθεια καμία. Γκρέμισμα από τον ουρανό, έκπτωτος στην κόλαση. Ανοίγω τότε το στόμα μου φτύνοντας πύρινα λόγια όσο τα νύχια μου μπήγονται πια στο κορμί, το δικό μου άγγιγμα ποτισμένο με δηλητήριο.

Είχα ορκιστεί να μην το ξανακάνω. Νοιώθεις το μεγαλύτερο θύμα μετά. Όταν το γυαλί ραγίσει δεν ξανακολλάει. Μα τώρα προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια. Για άλλη μια φορά. Δε θα χτυπήσω την ενοχή. Θέλω την κατανόηση. Και ίσως φορέσω πια φίμωτρο στην καρδιά μου και διαλύσω και το μηχανάκι. Να αλλάξει το μέλλον. Αν... είναι θέμα ωρών πλέον.

Tweet-y bird

Αυτή τη στιγμή που γράφω με φαγουρίζει η γάμπα μου και σταματάω να πληκτρολογώ κάθε δέκα δευτερόλεπτα για να την ξύσω. Σε 5 λεπτά θα πάω να με δω στον καθρέφτη γιατί όλος ο κρόταφος ξεφλουδίζεται απ' το κάψιμο και ίσως αρπάξω κανα πτι-φουρ σοκολατένιο απ' την κουζίνα.

*πάω στο μπάνιο να πλύνω το πρόσωπό μου
*βλέπω τσόντα και χαίρομαι - u know
*προσπαθώ να διαβάσω και μόλις έβγαλα 1 σελίδα - so proud!

Νόμιζες πως το Facebook είναι η απόλυτη μέθοδος stalking? Μέγα λάθος! Το Tweeter είναι εδώ για να αλλάξει τα δεδομένα. Μπορείς να το συνδέσεις ακόμη και με το κινητό σου και να στέλνεις με τη χρέωση ενός απλού SMS άμεσες ενημερώσεις στη σελίδα σου ακόμη και όταν είσαι έξω! Φυσικά και το έκανα... Απλά σήμερα δε θα βγω έξω. Αύριο όμως;

*διαλέγω ντομάτα για τρίψιμο και για γεμιστά. Να πάρω μήπως και κανά αγγούρι;
*μόλις είδα τη Ζωζώ Σαπουντζάκη στη Μητροπόλεως. Χάρμα το λεοπάρ της παντελόνι!
*χορεύω δίπλα στον Είμαιγνωστο Ηθοποιό στο Dada. Ποιος να μου το 'λεγε;

Εξού και σας ενημερώνω στα δεξιά πλέον για την περίεργη τυρόπιτα που έφαγα για πρωινό που πολύ σας νοιάζει. Τώρα -λέω- να πάω επιτέλους για διάβασμα. Μετά από κάθε κεφάλαιο κι ένα tweet.

Ηλίαση ή Εελίασεε

Κάθομαι μπροστά στο PC τα μάτια μου τσούζουν κ η φαλάκρα μου πάλλεται με ένα έντονο κόκκινο χρώμα και στους ρυθμούς της καρδιάς μου. Τάπα-τάπα, τάπα-τάπα θα μου φύγει το κλαπέτο, νομίζω θα εκραγεί για πρώτη φορά το κεφάλι μου να ξεχυθεί ετούτος ο χιουμόνγκους μπρέιν μου, το λέει και το Biggest Brain στο Facebook πόσο μεγάλο τον έχω (τον εγκέφαλο για τα άλλα δε διατίθεμαι να αποκαλύψω πληροφορίες).

Φταίνε άραγε οι νέες γνώσεις που εγκλωβίστηκαν στην κουρούπα μου; Το ήξερες εσύ πως τα πρόβατα στα αρχαία ελληνικά βέλαζαν βη, βη (όχι τη Μαστραλέξη);; Μάλιστα, διότι η βουκολική πηγή το λέει πεντακάθαρα πως το β ετότενες εδιαβαζούτανο ωσάν "μπ" πως λέμε Μπάμπης ο φλου και το η σαν δύο έψιλον στη σειρά, αυτό που κάνουν οι δημοσιογράφοι όταν κομπιάζουν. Η Ζ. μου πε πως αυτή ήταν η Ερασμιακή διάλεκτος, αλλά εγώ Εράσμους δεν έχω πάει (όχι δηλαδή αν έκανα -πότε- θα τέλειωνα τη σχολή;;;). Και θα πω ΟΧΙ στην απλοποίηση της νέας Ελληνικής, πόσο άλλο μπαστάρδεμα;

Όλες αυτές οι ασυναρτησίες οφείλονται στο πρώτο μπάνιο/κάψιμο, ωραιότατη παραλία το Σάνι, να την προτιμάτε έπαθα απανωτά νταμπλας απ' όσα αντίκριζα. Μα τι στο καλό κανείς δε δούλευε/διάβαζε σήμερα; Και πόσο φιτ έχουν γίνει πια όλοι;; Εγώ Κύριος Καβούρης νο.2 έγινα μόνο αλλά δικό μου μπέργκερ-τζόιντ σαν κι αυτόν απ' τον Μπομπ Σφουγgayράκη Τετραγωνοπαντελόνη (υπάρχει;;;) εν έχω. Ακόμη.

Υπάρχουν φαλακροί με διεθνή καριέρα; Αν το παίζω Καπουτσίνος μοναχός; Η Ε. το λέει ΚαπουΚίνος. Θα 'ναι αυτοί που μονάζουν στο Πεκίνο. International! Ή Εβραίος θα μου πήγαινε που βάζουν αυτό το καπελάκι ακριβώς εκεί. Τα ποστίς είν' τρε μπανάλ και μοιάζουν fake. Η Θεία θέλει να με στείλει πάλι στη κομπογιανίτισσα γιατρό που "βγάζει μαλλιά" (απ' το τσεπάκι της και τα κολλάει με UHU?). Ουί ουί καημός που με βρήκε.

Υ.Γ. Πληρώνω όσο όσο να μου κάνετε τη διπλωματική. Δε θέλω να τη βλέπω...

Tune of the week #62: Homage to neverlandean

Katy Perry - I Kissed A Girl

Άλλοι στον Καβάφη, άλλοι στο διάσημο μουσικό blogger. Με αυτό το τραγούδι απλά τα σπασε η Katy Perry. Και οι στίχοι της είναι τόσο προχώ και θεόκουλοι αλλά προσεγμένοι που τη γουστάρω τρελά. I may even kiss a girl. Είναι της μόδας τελευταία *γκουχ γκουχ*

Tune of the week #61: ESC 2008 edition

Δεν ξέρω τι θα κάνουν οι ξένοι και πού θα βρεθεί η Καλομοίρα, εγώ απόψε ψηφίζω Τουρκία...

Mor ve Ötesi - Deli

Άλλωστε τα Τούρκικα βρίσκονται στην ίδια γλωσσική οικογένεια με τα πολυαγαπημένα Ιαπωνικά και Κορεάτικα, είναι ουραλοαλταϊκές γλώσσες, οπότε πρέπει να τα υποστηρίζω. Και οι Mor ve Ötesi (που σημαίνει Purple and Beyond) είναι alternative-rock συγκρότημα απ' τη γείτονο χώρα και γω κάνω κρα για τέτοια. Πόσο μάλλον όταν ο τίτλος του τραγουδιού με εκφράζει απόλυτα: Deli = Insane... Σόρρυ Νορβηγία, ήσουν η δεύτερη επιλογή μου και δεν έχω και μονάδες...

Το κλιπ είναι σκιαχτικό και οι φάτσες των "αγαλμάτων" ακόμη περισσότερο. Προσκυνώ στίχο (μπες να τον διαβάσεις είναι και στ' Αγγλικά). Αλλάχ Αλλάχ!

Thought #91: And then it hit me...

- Get off the bus.
- I can't.
- Why not.
- Because... because it doesn't hurt here. I don't want to be in pain, I don't want to be miserable.... and I don't want him to hate me.
- Well, you can't always get what you want.

House, S04E16, Wilson's Heart

It takes the pain of a wreck. And realization hits home...

Tune of the week #60

Guillemots - Kriss Kross

Από το καινούριο τους άλμπουμ, Red.

When the moon's in the sky I like it
When the moon's in the sky we like it
It's not gonna give us bad advice
So go and dance with your thunder and lightning
Where the paradise birds are fighting
Let's shake things up a bit tonight

Are you coming out tonight?
Are you coming out tonight?
Cos we're going out tonight
And we won't be cattle on your farm tonight

Ask yourself why
Come on, ask your man why
Cos you're ugly and you lie
And you kriss kross kriss kross
It's a lie
So bye bye bye bye bye bye

Are you coming out tonight?
Well come out with us tonight
Cos there's wrong and there is right
And we know which one we are tonight

Ah don't start crying now
Don't go crying now
Cos the moon is gonna dance for us tonight
Don't go dying now
You're not dying now
And the sky is just not close to us tonight

And as for you, friend
High in your high home
Watching us all falling down like rain
I hope you're happy
Feel really holy
Cos your godliness has taken every single thing I loved on earth tonight

Oh I won't let you leave me
You're all I've got, believe me
Stay
Don't close your eyes
Nobody really dies
They all just end up in the sky
So far away

(Αν σας άρεσε κάντε κλικ στο εξώφυλλο)

Ποτέ δε σκίτσαρα καλά ανθρώπους...

Ευχαριστώ τον Strahd που μου έδωσε αφορμή να ζωγραφίσω ξανά μετά από 6 ολόκληρα χρόνια. Το "αυτόγραφό μου" για το http://autographcollectors.blogspot.com/...

Thought #90: The market

Άνοιξα τα μάτια μου και ένοιωσα κάτι που ήθελε να ειπωθεί. Μα δε χωράς σ' ένα κουτί. Ούτε εσύ, ούτε κι η ιστορία σου, σ' ένα κουτί σαν κι αυτό που επέλεξε εκείνη.

Το περιτύλιγμά του ήταν πραγματικά πολύ όμορφο, το χαρτί γυαλιστερό, το σχέδιο πάνω παρέπεμπε σε κάτι το αριστοκρατικό και ήταν στο χρώμα που αγαπούσε. Όταν το άνοιξε δεν ένοιωσε να απειλείται μιας και στον πόλεμο θα πήγαινε με όπλο ένα μολύβι, μα θα το γνώριζε αν ακολουθούσε πιστά τις συμβουλές μας. Ή πάλι αν άκουγε την ειδικό επί του θέματος. Μα στην ανάγκη αν της σωνόταν το μελάνι θα είχε πάλι επιλογή. Όπως απέρριψε μια προσφορά και δεν της δώθηκε μια άλλη.

Στο δικό μου κουτί αναρωτιέμαι ποιος θα είναι. Και τι έκπληξη θα κρύβει μόλις ανοιχτεί και εκείνο το δεύτερο περιτύλιγμα. Είναι η τύχη ορισμένων, να στήνονται μεγάλα παζάρια προς τιμήν τους, οι κουρτίνες και τα κουτιά να παρελαύνουν μπροστά τους. Οι κρυμμένοι πόθοι. Και ύστερα είναι και οι προσφορές, η απροκάλυπτη επιθυμία. Μπορεί να ζω στο δικό μου κουτί χωρίς να το ξέρω, να μη μπορώ να δω, γιατί και να το τρυπήσω, δε βλέπω απ' έξω τίποτα.

Η αλυσίδα είναι από την παραγωγή στην κατανάλωση, στην επαναδημιουργία και ξανά στη ζήτηση. Νοιώθω να στέκομαι στην άκρη, η μορφή μου ένα σάπιο λεμόνι και μέσα το άγνωστο. Κατρακυλώντας μαζί με τα φρέσκα, ελπίζω ένα χέρι να κάνει το λάθος και να με βάλει στη σακούλα. Το ίδιο λάθος όμως δε θα γίνει δυο φορές. Μόλις φτάσουμε στο σπίτι θα βρεθώ στα σκουπίδια.

Thought #89: Blood loss

Νόμιζα πως οι βρυκόλακες δεν έχουν είδωλο στους καθρέφτες. Στη ζωή; Στη ζωή είδωλο δε νομίζω να έχεις. Στους καθρέφτες όμως μπορείς και αυτοθαυμάζεσαι.

[...] πως δε τολμούν να βγουν στο φως της μέρας. Κι όμως, το έλουζε το σώμα σου ο ήλιος και δεν έγινες ποτέ σου σκόνη.

[...] πως δε μπορούν να περάσουν μέσα από τρεχούμενο νερό. Μα σ' έχω δει, το κορμί σου όλο βουτηγμένο στο αλάτι της θάλασσας, τα κύμματα να σκάνε στην ακτή κι εσύ να χαίρεσαι.

[...] πως τους σταματάει ένα παλούκι στην καρδιά. Δεν έχεις φάει αρκετά χαστούκια στην πορεία σου; Αυτά δε σε πληγώνουνε βαθειά; Γιατί δεν καταστράφηκες;

[...] πως φοβούνται τους σταυρούς - αλλά εσύ δεν έκανες Ανάσταση και φέτος;

Δεν το πίστευα πάντα. Άρχισα να το πιστεύω. Αλλά όσα ήξερα μάλλον δεν ισχύουν. Όσο το αίμα μου έτρεχε μέσα απ' τις φλέβες μου να αναβλύσει απ' το λαιμό μου, ήμουν σίγουρος πως ήταν τα δικά σου μάτια αυτά που με κοιτούσαν καθώς τα δικά μου θόλωναν. Η δική σου γλώσσα που γευόταν σταγόνες της ζωής μου από μυτερούς κυνόδοντες. Μα δεν είσαι βρυκόλακας. Και τότε ποιος ήταν αυτός που σχεδίασε το περίγραμμά μου με μια κιμωλία; Ίσως τελικά μέσα στη σύγχιση να έμπλεξα τα τέρατα...

Anger management

Ήμουν κέντρο, εκεί που -υποτίθεται- μένει, είχα μόλις κουρέψει το μανιτάρι/φούκνα γύρω-γύρω απ' την τρύπα του κεφαλιού μου, ήμουν σα φαλακρό alternative/emo σαχλοκούδουνο και είπα να στείλω μήνυμα μήπως και ο διάολος είχε σπάσει το ποδάρι του και ήθελε να πάμε για ποτό. Αλλά να μου (αυτομουτζώνομαι - το χω κλέψει από φωτογραφικό ενσταντανέ και είναι τρόπος ζωής πλέον) που θεώρησα πως θ' απαντούσε. Το 'χε κλειστό που να του κλειστεί το χέρι σε καμιά πόρτα να μη μπορεί ούτε να πληκτρολογήσει ο παπάρας.

Να το το μέλλον το βλέπω: Εγώ ωσάν Οσία Μαρία - σε λίγο καιρό θα στήνουνε λαμπάδες στο μπόι μου λόγω αγιοποίησης - μαζί με την πεντάμορφη μα γκαντέμω φίλη μου, που δέκα της κάθονται και δεν τους θέλει και της γυάλισε ο δυσλειτουργικός, θα πλέκουμε κουρελούδες στον καναπέ μ' ένα κουβά γεμάτο χολή στο πλευρό μας, απ' την τόση που βγάζουμε αυτό το διάστημα. Στο προσκεφάλι μας θα έχουμε προσκυνητάρι το Men's Health να τσεκάρουμε δικεφάλια-τρικεφάλια τορπίλες, να δουλεύουμε εγώ ποντίκι κι αυτή πάπια (κάτι δικά μας, τώρα αν το 'πιασες κόβει το μυαλό σου, ξουράφι είσαι άριστα δέκα). Και όχι τίποτα, αυτήν την καταράστηκαν, εμένα ποιος μ' έφτυσε δεν ξέρω, αν το μάθω θα γίνω Τούρκος, θ' αρχίσω να παίρνω ανάποδες, δε θα επαναπατριστώ, δε θ' αλλαξοπιστήσω - αλλά λες; και να μου κάνουν μετά τεμενάδες;

Αυτά τα νεύρα διοχετεύονται, εκτός από όλους τους ήρωες της ζωής μου που μ' ανέχονται και τους άτυχους μαθητές μου κάθε φορά που μου λένε 120π/2 = 110π, στο τιμόνι, πήγαινα κεφάτη-ψωνίζω-στου-Βερόπουλου (για του πουλιού το γάλα) μέχρι που μ' έκοψε μία και μπήκε σφήνα μπροστά μου κι άρχισα τις κόρνες και τις καραμούζες ώσπου έσκουξα με κοκκοράκι: "Φλας μωρή τσιμούχα!" και ούτε εγώ κατάλαβα τι εννοούσα, ίσως ο θόρυβος της μηχανής να με ενέπνευσε να της δώσω αυτό το κοσμητικό επίθετο. Έτσι όπως η κραυγή εγκατέλειπε τα χείλη μου, έτσι βρέθηκα την άλλη στιγμή και βυθισμένος στο κάθισμα από ντροπή, κόκκινος σαν το παντζάρι.

Όπως και κάθε φορά, που φεύγει αυτό το νταλικο-rush σε δευτερόλεπτα, δαγκώνω τη γλώσσα μου, δηλητηριάζομαι και καταλαβαίνω πως είμαι τραγικός. Μάλλον θα στραβοκοιμήθηκα χθες γιατί δεν εξηγούνται τα διαόλια μετά από τέτοιο shopping therapy. Θα ξεθυμάνω λιώνοντας το Guitar Hero μέχρι να ματώσουν τα δάχτυλά μου τα φαγωμένα στο Hard. Κι αύριο περιμένω τον οίστρο για διπλωματική να μου χτυπήσει την πόρτα.

Υ.Γ. Το μισό καρότσι ήτο σοκολάτες.
Υ.Γ.2 Με είδε και στα Είδη Κήπου μια γνωστή η οποία είπε "πως ομόρφυνες έτσι" - κι εδώ έρχεται το καλό - "μάλλον επειδή πάχυνες τόσο"! Μάλλον επειδή είναι θωρηκτό και την πλησιάζω χάρηκε. Μου γύρισε πάλι το μυαλό έτοιμος ήμουν να της χιμίξω με καμιά τσουγκράνα.
Υ.Γ.3 Καλά το έβλεπα εγώ στις φωτό που μ' έβγαζα μόνος (ψώνιο) πως μοιάζει το πρόσωπό μου πλέον με φουσκωμένο μπαλόνι έτοιμο να σκάσει κι έχω κρεμάσει ξανά το αλήστου μνήμης πεντοσάγονο. Θα παραγγείλω κανά όργανο παθητικής... γυμναστικής.