Ηλίαση ή Εελίασεε

Κάθομαι μπροστά στο PC τα μάτια μου τσούζουν κ η φαλάκρα μου πάλλεται με ένα έντονο κόκκινο χρώμα και στους ρυθμούς της καρδιάς μου. Τάπα-τάπα, τάπα-τάπα θα μου φύγει το κλαπέτο, νομίζω θα εκραγεί για πρώτη φορά το κεφάλι μου να ξεχυθεί ετούτος ο χιουμόνγκους μπρέιν μου, το λέει και το Biggest Brain στο Facebook πόσο μεγάλο τον έχω (τον εγκέφαλο για τα άλλα δε διατίθεμαι να αποκαλύψω πληροφορίες).

Φταίνε άραγε οι νέες γνώσεις που εγκλωβίστηκαν στην κουρούπα μου; Το ήξερες εσύ πως τα πρόβατα στα αρχαία ελληνικά βέλαζαν βη, βη (όχι τη Μαστραλέξη);; Μάλιστα, διότι η βουκολική πηγή το λέει πεντακάθαρα πως το β ετότενες εδιαβαζούτανο ωσάν "μπ" πως λέμε Μπάμπης ο φλου και το η σαν δύο έψιλον στη σειρά, αυτό που κάνουν οι δημοσιογράφοι όταν κομπιάζουν. Η Ζ. μου πε πως αυτή ήταν η Ερασμιακή διάλεκτος, αλλά εγώ Εράσμους δεν έχω πάει (όχι δηλαδή αν έκανα -πότε- θα τέλειωνα τη σχολή;;;). Και θα πω ΟΧΙ στην απλοποίηση της νέας Ελληνικής, πόσο άλλο μπαστάρδεμα;

Όλες αυτές οι ασυναρτησίες οφείλονται στο πρώτο μπάνιο/κάψιμο, ωραιότατη παραλία το Σάνι, να την προτιμάτε έπαθα απανωτά νταμπλας απ' όσα αντίκριζα. Μα τι στο καλό κανείς δε δούλευε/διάβαζε σήμερα; Και πόσο φιτ έχουν γίνει πια όλοι;; Εγώ Κύριος Καβούρης νο.2 έγινα μόνο αλλά δικό μου μπέργκερ-τζόιντ σαν κι αυτόν απ' τον Μπομπ Σφουγgayράκη Τετραγωνοπαντελόνη (υπάρχει;;;) εν έχω. Ακόμη.

Υπάρχουν φαλακροί με διεθνή καριέρα; Αν το παίζω Καπουτσίνος μοναχός; Η Ε. το λέει ΚαπουΚίνος. Θα 'ναι αυτοί που μονάζουν στο Πεκίνο. International! Ή Εβραίος θα μου πήγαινε που βάζουν αυτό το καπελάκι ακριβώς εκεί. Τα ποστίς είν' τρε μπανάλ και μοιάζουν fake. Η Θεία θέλει να με στείλει πάλι στη κομπογιανίτισσα γιατρό που "βγάζει μαλλιά" (απ' το τσεπάκι της και τα κολλάει με UHU?). Ουί ουί καημός που με βρήκε.

Υ.Γ. Πληρώνω όσο όσο να μου κάνετε τη διπλωματική. Δε θέλω να τη βλέπω...

Μια τρελή, τρελή οικογένεια...

Τα Χριστούγεννα ήταν αφορμή να μαζευτεί το άγνωστο σόι του πατρός all together now, για να γιορτάσουμε εκτός απ' αυτά και τρία απανωτά γενέθλια και έναν "επαναπατρισμό". Αυτός ο τελευταίος, θείος εξ Αμερικής (κόβω και το κεφάλι μου πως είναι γκει, έχει κάνει και λευκό γάμο εκεί πέρα για να πάρει την υπηκοότητα - πουστιά!;) ρωτούσε διάφορα τη γιαγιά, και μένα το αυτί μου 10 έπιανε και άλλα τόσα σημείωναν τα κρινοδάχτυλά μου στο κινητό.

Μ' είχε πιάσει και η όρεξη να μάθω πούθε κρατάει η σκούφια μου, γιατί το μόνο που ήξερα ήταν πως έχουμε σχέση με την Κέρκυρα. Συνειδητοποιώ μετά λύπης μου πως ενώ όλοι οι άντρες πάππου προς πάππου είχανε κάνει κάτι το σημαντικό στη ζωή τους, (ένας μάλιστα έχτισε ολόκληρο καμπαναριό κάπου στας Σέρρας που φέρει περίτρανα το μεγαλειώδες μας επώνυμο, ενώ άλλος είχε ξενοδοχείο κλασάτο όχι αστεία), οι γυναίκες ήταν άλλου παπά ευαγγέλιο. Αν προσθέσω στους χρείοντες ζουρλομανδύα και την πλευρά της μάνας μου, η λίστα γεμίζει πτέρυγα τρελοκομείου ανετότατα.

Στις λάιτ περιπτώσεις έχουμε 2 γιαγιάδες με Αλτσχάιμερ. Προχωρώντας στα πιο βαρειά, έχουμε την πρήχτρα-σχιζοφρενή-περήφανη για το γιο της-μάνα, με 2 κυρίες να συναγωνίζονται για τη δεύτερη θέση. Τη γλυκύτατη θεία-παραμυθού (που δεν έχει λεφτά αλλά λείπει τώρα κοντά μήνα στην Αγγλία - οδηγίες ψυχιάτρου/κομπογιαννίτισσας - για "να ηρεμήσει") και μια Μ, ας την πούμε Μαρία που είναι και η κουτσή. Ετούτη, περίμενε να την παντρευτεί ο Αγά-Χαν, σε κανέναν άλλον δεν το δινε, το χε ταμένο φαίνεται, αυτός, ή στρατηγός. Μόνο. Ή ήταν κόρη στρατηγού και επέμενε στα μεγαλεία; Δε θυμάμαι - με γελούν κι οι σημειώσεις μου.

Στην κορυφή που μελλοντικά θα καταλάβω εγώ, στρογγυλοκάθεται η συγχωρεμένη Σ. Προ-προ-γιαγιά. Επάγγελμα: Καπελού! Το γένος Χατζηνικολάου, αλλά μάλλον όχι του γνωστού, κρίμα να μην έχω λίγη χλίδα στο αίμα γαμώτο. Κυκλοφορούσε με το ευρωπαικό "τινίκ" φόρεμά της από Βρυξέλλες και τρίζανε τα καλντερίμια του χωριού (ή να 'τανε τα τριζόνια της εποχής στα δέντρα;). Και τι κατάλαβε η καημένη; Κατέληξε να ανεβαίνει στις σκεπές και να ντύνεται νυφούλα, αγκαλιάζοντας τον άντρα της, την καμινάδα!

Δεν είναι ν' απορείς πώς βγήκα έτσι.

Η θεία, το χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα μαλλιά

alternative τίτλος: Πώς να βγάλετε μαλλιά και να σας πέσουν και πάλι την ίδια μέρα.

Το ότι η γλυκύτατή μου θείτσα είναι λωλή, το ήξερα. Θες να 'ταν τα λεφτά που κάνει γιάγμα (αγαπημένη λέξη της μαμάς μου) σε σεντόνια, κουρτίνες και πορτατίφ; Το κόλλημά της με τη Νταϊάνα (όχι τη βατραχοβουβάλω που είχε εμφανιστεί με λεοπάρ κολάν σε ένα κύκλο του Φέιμ Στόρυ, την πριγκίπισσα, θυμηθείτε - και σκεφτείτε πώς γλίτωσα εγώ και δε βγήκα Ντάϊαν, όπως ήθελε μια άλλη κουλή να βγάλει το παιδί της - fake μαρτυρία Κους-Κους); Μήπως το ότι βλεφάριζε τον ιδιοκτήτη του κυλικείου όταν η γιαγιά μου ήταν στην κλινική; Έχει κι άλλα, μα αυτό είναι ένα χαρούμενο ποστ.

Η μεγαλύτερη ένδειξη λοιπόν, δεν είναι ούτε αυτά, ούτε το ότι είναι κατά φαντασίαν ασθενής. Ούτε ακόμη και πως είχε γίνει μέλος αίρεσης "για να βρει την ηρεμία της" μέσω μιας φίλης της, μα ούτε και το ότι κάποτε είχε κολλητή την πρώην γυναίκα του Yianni και έμενε στο σπίτι τους στο εξωτερικό κατά πως έλεγε (έχω μπόλικο υλικό σας λέω! αλλά δεν είναι της παρούσης). Είναι το ότι κρατάει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι της στολισμένο ως το κατακαλόκαιρο.

Πέρασα τις προάλλες να τη δω μη λέει πως είμαι κακός ανηψιός και προς φόβο αποκλήρωσης (αν και φαντάζομαι θα της τα φάει το γκομενάκι της - 1 χρόνο κανένας άλλος δεν την έχει ανεχτεί - ή είναι άγιος ή είναι προικοθήρας) και το είχε ακόμη εκεί στολισμένο! Δικαιολογία το ότι της αρέσει και το ότι είναι γκουμούτσα και κανείς δε βρέθηκε να της το ξεστολίσει και να της το κατεβάσει στο υπόγειο (για ποιον χτυπά η καμπάνα;). Σκοπός μου όμως ήταν εν μέρει να με χρηματοδοτήσει και εν μέρει να κάνω πως ενδιαφέρομαι για το ότι της έπεφταν τα μαλλιά τούφες-τούφες και βρήκε μια εκπληκτική Αμερικανίδα γιατρό σε ένα κέντρο αισθητικής (!) στην Κρήνη που σου... βγάζει μαλλιά! (Εγώ δε θα πάω που να χτυπιέστε κάτω).

Η θεία με τρεμάμενο χέρι άρπαξε το ακουστικό και ρώτησε: "Χάου νόου χέρ ον φόρχεντ;"

Εννοείται πως με έβαλε να μιλήσω με αυτή τη κομπογιαννίτισα που βρήκε και της τρώει κι αυτή τα λεφτά, που μου εξηγούσε πως θα apply κάθε μέρα όλα αυτά τα ματζούνια στο μαλλί της η θεία. Όλη η συζήτηση ήταν dual-band και επιτομή του παραλόγου, με τη θεία να με πρήζει να ρωτήσω αυτονόητα πράγματα και να αγχώνεται όταν της είπα πως θα πρέπει να προσέχει όταν ψεκάζει την κουρούπα μη βγάλει μαλλιά και στο μέτωπο (φύονται με μαγικό τρόπο I guess όπως οι θαλασσοψυχούλες έσκαγαν μύτη στα παιδικά μου χρόνια από σκόνη μέσα σε νερό).

Μ' αυτά και με κείνα, το χαλάσαμε το 50ευρω στο λογαριασμό του κινητού της προς σταθερό μιας και ΟΤΕ στο σπίτι δεν έχει πληρώσει και γω δε χαρτζιλικώθηκα και καθόλου (Ναι η καημένη πεινάει και δεν έχει λεφτά, αλλά θεραπεία 300 ευρώ το μήνα για τα μαλλιά μια χαρά την ξεκίνησε). Αν βγάλει, να με φωνάζετε Τίνα Τράκου και να με βάζετε να σας τραγουδώ Με τα μαλλιά μου δεν μπορεί κανείς να παίζει/Έχεις 2 ψείρες δε θα τις μοιραστώ/Έλα να κάτσουμε οι δυο σ’ ένα τραπέζι/Να ξεψειρίσω την κουρούπα π’ αγαπώ.

Δέχομαι προσφορές για το πότε η θεία θα κατεβάσει επιτέλους το δέντρο στην αποθήκη! Η κοντινότερη ημερομηνία κερδίζει 1 φριτέζα και ένα βιβλίο συνταγών για τις καλύτερες τηγανητές πατάτες!

Ο πρώτος του χορού

Εγώ τη θεία μου θέλω να την προωθήσω. Απλά δεν έχω βρει ακόμη την κατάλληλη εκπομπή. Είναι η "μίνι-παράλυση" η οποία την πηγαίνει πίσω, αλλιώς θα την έστελνα στο So You Think You Can Dance. Αν και πιστεύω πως με την πέραση που έχει και η Αννίτα τον τελευταίο καιρό, εκείνη θα πρέπει να την αναλάβει.

Ήρθε τις προάλλες στο σπίτι και μας έκανε την καρδιά περιβόλι, ανακοινώνοντας την κληρονομική πάθηση από την οποία θα υποφέρουμε όλοι ως οικογένεια σε λίγα χρόνια. Χορεία Χάντιγκτον. Και το γράφω και στα ελληνικά γιατί η επάρατος νόσος χορεία η συγκεκριμένη, σε βρίσκει να κάνεις σπαστικές κινήσεις ενώ περπατάς που προσομοιάζουν χορευτικές φιγούρες. Αν δεν ήξερα τι καλός χορευτής είμαι, θα υπέθετα πως με βρήκε η κακιά αρρώστεια από νωρίς στο dancefloor του Σοδάδε. Μια μικρή υπενθύμιση σε όσους χτυπιούνται εκεί, να πάνε να το τσεκάρουνε, μην τρέχουνε αργά στα νοσοκομεία.

Τώρα πέρα απ' την πλάκα, και επειδή είμαι περίεργος και επειδή μ' αρέσει να ενημερώνομαι, την έψαξα την πάθηση στη "βικιπαιδεία", να εδώ, και είναι πραγματικά σοβαρή και όχι για γέλια. Απλά ο τρόπος που τα παρουσιάζει όλα η θεία μου είναι τραγελαφικός και υπερβολικός. Επίσης, η γλυκιά μου είναι μυθομανής.


Στο δημοτικό μου έλεγε πόσο καλές φίλες ήταν με την Νταϊάνα, πως έπαιρναν το τσάι τους, με ζάχαρη και γάλα, στους κήπους του Κένσιγκτον και της μιλούσε για όλα της τα προβλήματα. Πάω στοίχημα θα της έδινε και συμβουλές για τον Ντόντι η θεία. Σκεφτείτε πόσο στεναχωρήθηκε για τον άδικο χαμό της. Φόρεσε τη μαύρη πλερέζα και έβγαινε στους δρόμους ν' αλυχτάει.

Όταν συνήλθε απ' το σοκ, ξαναπήγε φυσικά Λονδίνο. Αν δεν πήγαινε 2 φορές το χρόνο δε μπορούσε. Κάτι πάθαινε. Και να μην πάθαινε, κάτι θα 'βρισκε να πει πως έπαθε. Εκεί συνάντησε και τον Ουίλιαμ, το πριγκηπόπουλο, ο οποίος μετά το ευχαριστώ για τα συλληπητήρια της θείας "μάι κοντολένσες" (πιάσε μάη μου να φας τριφύλλι - γιατί δε ξέρει γρι αγγλικά, εμένα παίρνει να της τα λέω και μετά τα λέει και λάθος η χαζή - όλοι στην οικογένεια απορούμε πώς συννενοείται εκεί), της είπε πόσο θέλει να με γνωρίσει. Η άλλη φυσικά δεν έχασε ευκαιρία και του είπε να τον φιλοξενήσει όποτε θέλει. Ο Ουίλιαμ πρέπει κάπου να έχασε το δρόμο. Δεν εξηγείται αλλιώς...

Κι αυτό, γιατί άρχισα να την πιστεύω. Αν διαβάσετε τι παθαίνεις με τη χορεία, γίνομαι καραμπινάτο παράδειγμα. Πρώτα απ' όλα παραλύεις. Πώς δικαιολογείται το γεγονός ότι πάλι έστριψα το πόδι μου χθες το πρωί και μια ζωή περπατάω πλάγια σαν το καβούρι; Το μυαλό σαλεύει! (Αυτό δε θέλει περαιτέρω διερεύνηση - το 'χουμε, το 'χουμε). Και τέλος, η ακαθισία! Μου το λεγε εμένα ο φιλόλογος στην πρώτη γυμνασίου. Καρφιά έχει το θρανίο σου και δε μπορείς να κάτσεις; (Ναι, συγγνώμη που κατουριόμουν!).

Πάντως, φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι, όταν θα γίνω ραμολί, και θα φυλάω μπικουτί μέσα στο τσίγκινο κουτί (από άλλο ανέκδοτο), να έρχεστε να μου αλλάζετε καμιά πάνα εντάξει; Γιατί, σνιφ, νοιώθω μόνος. Και σαλεμένος και μόνος, θα κάνω καμιά τρέλα! Είδατε ο Κορεάτης στην Αμερική. Δε θέλει πολύ ο άνθρωπος! Προς το παρόν όμως θα σύρω το χορό της κουλαμάρας! Αν έμπαινε κι αυτή η πουέντ!