大好き♥

Jem - Falling for you

Αν το έλεγα στα Ιαπωνικά θα ακουγόταν κοφτό, απότομο, ψυχρό. Μου αρέσει η αποξένωση που θα προκαλούσε. Το σ' αγαπώ δεν το λέω ποτέ. Όχι γιατί δε θέλω να πληγωθώ ή δεν το νοιώθω, απλά σπάνια εξωτερικεύω τα αισθήματά μου. Αυτό το τραγούδι το λέει για μένα όμως. Και ίσως να (σ)το έχω πει. Εσένα, κι εσένα, ακόμη και σε σένα. Με καλύπτει σε όλες τις εκφάνσεις της αγάπης σε όλα τα επίπεδα σχέσεων επειδή οι περισσότερες νοσούν - έστω στο μυαλό μου.

And I've got to be sure
Coz it's been so long
And I cannot take the pain again
If it all goes wrong

Coz I can feel it, baby
I feel like I'm falling for you
But I'm scared to, let go
I'm scared coz my heart has been hurt so

Moody μου 大好き. kanataki θα ήθελα και συ να γράψεις με ποιο τραγούδι θα έλεγες "σ' αγαπώ". Και όποιος άλλος θέλει. Νομίζω ότι τους αγαπημένους μου, σας πρόλαβαν ήδη.

Υ.Γ. Δυστυχώς το τραγούδι δεν υπήρχε σε βιντεοκλίπ και γι' αυτό το βίντεο στο οποίο παίζει είναι ένα AMV (Animated Music Video) από το -αγαπημένο- Kingdom Hearts. Απλά ακούστε το...

Mongo-λο

Η ανωμαλία που με διακατέχει, να μη μπορώ να κρατήσω ποτέ μου μια απόφαση, είναι ζωδιακή. Ξυπνάς και αντικρίζεις τον τοίχο, λέγοντας πως διαγράφεις κάτι, ξυπνάς την άλλη μέρα και τα μάτια σου ανοίγουν στη θέα της τηλεόρασης και το παίρνεις πάλι πίσω. Αυτό το διαρκές τουρλουμπούκι συναισθημάτων είναι που με κάνει τόσο ακατάλληλο για κάθε είδους παρέα, γιατί σ' ανύποπτο χρόνο μπορεί να μου τη σβουρίξει να κάνω τα υστερικά μου μπροστά τους, ενώ έως την τελευταία στιγμή ανυπομονούσα να τους δω.

Αν εξηγούνται κι άλλα μέσω του αστρολογικού μου χάρτη, θα ήθελα να γνωρίζω πού οφείλεται η παραπληγική φάτσα-μόγγολο που παίρνω κάθε φορά που ντρέπομαι, ακόμη και όταν θέλω/πρέπει να ζητήσω κάτι, οπουδήποτε φυσικά δε χωράει καν οποιοδήποτε αίσθημα ντροπαλοσύνης. Βλέμμα στα αριστερά κάτω με γωνία 30 μοίρες και κλίση κεφαλιού 45, μακριά από το οπτικό πεδίο του συνομιλητή, δεν αποφέρει κανένα αποτέλεσμα, πάρε το χαμπάρι. Ο Δίδυμος της επικοινωνίας μαζί με το Λέοντα τον επιβλητικό και θαρραλέο βγάλανε αυτό το χτικιό που αποκαλεί ο κόσμος βλαμμένο δίχως άδικο;

Μου είπαν και για τη Σελήνη στους Ιχθύες που σε κάνει ευαίσθητο, δημιουργικό, εδώ μ' αρέσει το τραγούδι της Κύπρου - το χω το χω! Αμ ο Ερμής στον Ταύρο! Αργώ αλλά τα πιάνω! Για το κλάμα μετά το σεξ πρέπει να το ψάξω. Οφείλεται στην επιρροή της Αφροδίτης, η οποία δε βρήκε πουθενά καλύτερα να κατσικωθεί την ώρα που γεννιόμουν και άραζε στον Καρκίνο. Δεν έχω βάλει σε εφαρμογή όμως τόσο μεγαλεπήβολα σχέδια ακόμη. Προς το παρόν ψάχνω να βρω που πέφτει ο πλανήτης Mongo, με το Land of the Lion Men στο χάρτη του παίζει να 'ναι κυβερνήτης μου σε ένα παράλληλο σύμπαν!

Alan Probe: Amateur Surgeon

Κλίκαρε την εικόνα για να παίξεις!

Ήθελες να παίξεις το Trauma Center: Under the Knife για το Nintendo DS αλλά δεν είχες DS. Ή απλά σου αρέσει να παίζεις το γιατρό.

Ο ασθενής χρειάζεται ράμματα και σου βρίσκεται μόνο ένα συρραπτικό. Κανένα πρόβλημα! Είσαι ο Alan Probe: Amateur Surgeon. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις ακόμη και το Etch-a-Sketch για να βρεις "ξένα σώματα". Ποιος χρειάζεται υπερήχους;; Κι αυτό είναι μόλις το Act 1!

Thought #85: rawhide

Όταν δεν είμαι καλά, γράφω. Καταλαβαίνω πως δε γίνομαι καλύτερα, αλλά μάλλον στόχος είναι να γίνομαι χειρότερα. Μόλις πιάσω πάτο, τρομοκρατούμαι τόσο πολύ, σα να βυθιζόμουν ως το βυθό της θάλασσας και σπασμωδικά χτυπάω χέρια και πόδια για να βγω στην επιφάνεια και να πάρω μια σωστή ανάσα. Ίσως μερικές φορές να εύχομαι κι όλας να μην καταφέρω να προλάβω, για να γλιτώσω απ' το μαρτύριο. Ο πνιγμός θα ήταν για μένα ο χειρότερος θάνατος όσο ο θάνατος λύτρωση. Μα δε θα το επιτρέψω.

Κρύβομαι και χάνομαι και κλείνομαι στον εαυτό μου, προστατεύομαι για μια μέρα, μα στο εξωτερικό περίβλημα του καλύμματος που με προστατεύει, έχω υποσυνείδητα κρεμάσει χιλιάδες λαμπιόνια, φωτεινές επιγραφές και σήματα που δείχνουν εμένα, το ζαρωμένο κουκούλι που απομυζάται απ' έξω και από μέσα ταυτόχρονα, επιτείνοντας την προσοχή σε μια μιζέρια που θρέφεται μόνο από εξωτερικό ενδιαφέρον. Κι όμως παράλληλα ρουφάνε. Το αίμα; Τους χυμούς; Κι όταν θα μείνει μόνο σάρκα να θυμίζει ένα λαστιχένιο κουκούλι, δέρας άμαλλο και όχι πια χρυσό, θα κρεμαστεί σε κάγκελα να γίνει λάβαρο νωθρότητας, αν-επιμέλειας και σάχλας. Μα θα στρέψει έστω και τότε πάνω του τα βλέμματα(;).

Σελ. 123, περ. 6-8.

[...]Soon enough he is stalking doorways, leading the dancing moon of Jed's flashlight with the barrel of his rifle, and always listening. Corners, however, only reveal more corners, and Jed's light only targets ashen walls, though soon enough they all begin to detect that inimitable growl,¹⁵⁵ like calving glaciers, far off in the distance, which at least in the mind's eye, inhabits a thin line where rooms and passageways must finally concede to become a horizon.

"The growl almost always comes like the rustle of a high mountain wind on the trees," Navidson explained later.[...]
_________________
¹⁵⁵In describing the Egyptian labyrinth, Pliny noted how "when the doors open there is a terrifying rumble of thunder within."^x


Ευχαριστώ comingthrough και kanataki για την πρόσκληση! Μ' άρεσε αυτό!

Όποιος ξέμεινε και δε βαριέται ας γράψει κι αυτός. Παίρνεις το βιβλίο πιο κοντά σε σένα, πηγαίνεις στη σελίδα 123 (αν δεν έχει τόσες πας στο επόμενο), βρίσκεις την 5η περίοδο (από τελεία σε τελεία μετράνε) και αντιγράφεις σε ποστ από την 6η έως και την 8η.

V-day karaoke

-η απόλυτη αφιέρωση-

video taken from Douglas Coupland's JPod S01E05

Tune of the week #57

Puressence - Don't Know Any Better

Here's my excuse, here's my excuse
and I don't know any better
Falling for you, falling for you
cause I don't know any better

Ό,τι πιο υπέροχο έχω ακούσει ενώ οδηγώ. Ταίριαζε και με τη μουντίλα της μέρας σήμερα...

Thought #84: calculated

Μπορεί να προσθέσω στην πρόσκληση, μα θ' αφαιρέσω το "μου" από το τέλος, στο τέλος να μείνει η τυπικότητα. Πολλαπλασιάζοντας τις ώρες που μετράνε αντίστροφα είμαι νομικά καλυμμένος, ενώ τα κύτταρά μου διαιρούνται εκθετικά κάνοντας το κεφάλι μου να πάλλεται κόκκινο. Αν αλλάξω το "ο" σε "ένας" και ο ένας γίνει ένας από το πλήθος θα κόψω την κλωστή που θα ήθελα να ενώνει δύο κόσμους. Και δεν το θέλω.

Καρφώνω στο έδαφος, πατάω και πιέζω, παραλυτικό δηλητήριο στάζω και κουνάω τα σαγόνια εγώ. Ξεντύνω το μαύρο σκοτεινό εαυτό σου και προσπαθώ να δω το λευκό. Όσο αντέξω ακόμη τη γκρι συνύπαρξη. Ενδιαφέρον τρίτων μεγαλύτερο κι εγώ να ψάχνω τις λέξεις που έχασες μήπως και ανέβω στη δική σου αντίστροφη σκάλα του υποτιμημένου πρώτου που διαρκώς κατεβάζεις.

Thought #83: dead meat

Κρέμομαι από ένα γάντζο. Αλίπαστο. Ημερομηνία λήξης αορίστου χρόνου. Η άλλη βρίσκει τοίχο. Και το διαλύει. Έληξε; Ο άλλος τρέχει με το μυαλό του μα στην ουσία μένει σ' ένα σταθερό σημείο. Στα χέρια του κρατάει ένα πιστόλι που μας ντύνει μ' αριθμούς. Κι η τρίτη -ωμμ- να βούλιαζε με τρεμάμενα πόδια. Το ταμπελάκι της χάθηκε στην άμμο.

Thought #82: memento

Η κάπνα μένει η ίδια όπως και το τσούξιμο στα μάτια. Τώρα ίσως να μη βαριέμαι τόσο και να μη μένω αμέτοχος στα γεγονότα γύρω μου. Ακόμη και ως απλός παρατηρητής. Υπάρχουν όμως φορές που όσα γράφονται γίνονται ήχοι και μου θυμίζουν χαρακτηριστικά εσένα. Όλα σχηματίζουν εσένα και περνάς στιγμιαία απ' το μυαλό, μια σκέψη που έχει αποβληθεί από μόνη της εδώ και καιρό. Στα ίδια μαγαζιά ακολουθούμε ίχνη που δε συναντιούνται ποτέ. Σωστή αντικατάσταση δε γίνεται. Άλλο το πρωταρχικό και άλλο το καινούριο. Όχι χειρότερο. Απλά διαφορετικό. Περνάω καλά και χωρίς εσένα όπως τότε. Μπορεί πλέον να μεθάω στο τρίτο και όχι στο πρώτο ποτήρι. Χάρισες την εναλλαγή σε μια ζωή που μ' άρεζε να μένει στάσιμη και προβλέψιμη. Και τη μουσική που τώρα ακούω. Σε νοιάζομαι από μακριά όσα παράπονα κι αν έχω. Δεν ξέρω τι αγαπάω πια. Είναι στιγμές και μνήμες βαθιά τυπωμένες που ούτε καν με τον τόσο ιδρώτα που χύνω δε ξεθωριάζουν. Σαν τατουάζ. Διάστικτο το σώμα μου για χρόνια.

More

Πώς μπορεί κάποιος να αγγίξει την απόλυτη ευτυχία;

Mean Uncouth Grump !

Φτιάξε μου καφέ! Έχω διάβασμα! F$*&)#*(!&#(%_@K!

Υ.Γ. Καλό μήνα;!

Εγώ, το Πρώτο Θέμα

Κλικάρετε για να διαβάσετε το άρθρο!

Έρχεται! Έρχεται!

Την Πέμπτη η Αμερική επιτέλους θα υποδεχτεί τον κουτσουρεμένο προς το παρόν τέταρτο κύκλο της επιτυχημένης σειράς LOST. Την Παρασκευή εμείς έχουμε ήδη κανονίσει night-in ακόμη και στα μέσα εξεταστικής γιατί η δίωρη πρεμιέρα αυτή δε χάνεται με τίποτα!


DANGER! SPOILERS GALORE!

Για όσους έχουν ξεχάσει μετά από τόσο καιρό τι συνέβη στους 3 προηγούμενους κύκλους, το ABC φρόντισε να μας τα ξαναθυμίσει μέσα σε 8:15 λεπτά γεμάτα δράση, ερωτήματα και ΠΟΛΥ γέλιο!

Thought #81: The curator

(Bella y la Bestia, μια φωτογραφία του Eugenio Recuenco.)

Τους πήγα όλους στο μουσείο. Και τι είδαν...

Στις αίθουσες τα έργα να 'χουν πεταχτεί. Στις θέσεις τους σκοινιά. Στις θηλιές τους περασμένα ανθρώπινα κορμιά.

Και όσοι θέλω να τα καταλάβουν δε θα μπορούν, θα βλέπουν το αποτρόπαιο και μιαρό. Το γνώριμο μιασματικό στο οποίο εξοικειώθηκαν. Όχι όμως και τη Δαμόκλειο σπάθη να ελοχεύει. Να τους περιπαίζει. Όπως αυτοί ντυμένοι διασκεδαστές παλιάτσοι. Ώσπου να πέσουν στα καρφιά και να βασανιστούν, αντιδρώντας στα κύμματα της ίδιας της φωνής τους, της γεμάτης περηφάνεια. Και τείνουν χείρα βοηθείας με μπουκωμένα στόματα από πανιά βαμμένα μ' αίμα.

Δε θα μπορώ γιατί το γέλιο τους θα κάνει την κλωστή να πάλλεται και θα γίνουν δικαστές, καταδικάζοντάς μας όλους. Ενώ η κουταμάρα τους θα τους κάνει να κλείσουν την τελευταία πόρτα πίσω τους βγαίνοντας. Και τότε τα πάντα θα ξυπνήσουν. Θα κλαίνε για την άγνοια και τα χρώματά τους θα αλλοιωθούν, οι πίνακες πια μέσα φθείρονται, η επιφάνεια (δε βλέπουν;) ξεφλουδίζεται...

Αν θ' αγκαλιάσεις τα γλυπτά θα είναι πια αργά. Στέκουν παγωμένα. Βορά στους νεκρόφιλους.

Ονείρωξη

Έχω την εντύπωση πως όσο η ώρα της κρίσης πλησιάζει, το μυαλό μου αγγίζει τα όρια της μαλάκυνσης (3 ποστ στη σειρά και έχω ήδη 3 παράγωγα της ίδιας λέξης - απόδειξη). Είναι αλήθεια πως αν ξεκινήσεις να ψωνίζεις μετά δε σταματάς; Γι' αυτό έχω μείνει ταπί; Πάντως ψύχραιμος δεν είμαι.

Η εξεταστική αυτή είναι καθοριστική για κάθε μελλοντικό σχέδιο. Κανονικά πρέπει να είναι η τελευταία. Και γω κάθομαι εδώ και γράφω, ενώ όλοι διαβάζουν, δουλεύουν, κάνουν κάτι εποικοδομητικό. Μετά βγάζω το καπέλο στην ξενιτεμένη φίλη μου Ε., νηπιαγωγό πλέον στην "εξωτική Λάρδο" (θα 'χει και φοίνικες εκεί είναι στη Ρόδο, όπου και να γυρίσεις το κεφάλι τίγκα στο φοινικόδεντρο). Και αναρωτιέμαι είναι κοκοφοίνικες; Από κοκό πάντως εδώ τίποτα. Δε σπείρανε για να θερίσουνε. Σε τέτοιο απομακρυσμένο (στα μάτια μου) μέρος πώς καταφέρνει και περνάει το χρόνο της; Να έρθω να διαβάσω εκεί; Γιατί η μαγευτική μου καρέκλα με κρατάει δέσμιο μέχρι να φύγει και ο τελευταίος από το MSN (γύρω στις 4) και γω ξυπνάω σα ζόμπι στις 9 κουτουλώντας τριγύρω. Η Β. σιγά μη με περιμένει να τελειώσω, θα βρει άλλο συγκάτοικο, αλλά και πάλι δε θέλω να το κλείσω το γαμωPC!

Χθες πριν το κλείσω μελετούσα ένα χαμένο γκομενάκι (και δε σκεφτόμουνα λεφτά;) και να σου τα, τρία χαμένα στη σειρά, στρατιωτάκια σηκωθείτε, τρίτο κάνε κάμψεις. Τα παράθυρα να αναβοσβήνουν με μανία και γω να προσπαθώ από τη μια να αποφύγω την επιληψία και από την άλλη να απαντήσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα στο καθένα, μιλώντας παράλληλα στο τηλέφωνο για αμφίπακτες δοκούς και κινητές πακτώσεις. Το ένα ήταν το πιο ενδιαφέρον οπότε και αφοσοιώθηκα.

Παρακολουθήσαμε και Υπέροχα Πλάσματα μαζί, μιλούσαμε χωρίς κενά (κάτι σπάνιο) και κάτι μου λέει πως παίζει να 'ναι κανα φρικτό τερατόμορφο πλάσμα το ίδιο, μιας και φωτό δεν είχε (εκτός από μία με "φούμο" στα μάτια - προϊόν MS Paint) γιατί εγώ έχω και την αυτογκαντεμίαση. Βέβαια καθόλου δε με πτόησε, γιατί όταν είσαι στα πρόθυρα βουτιάς Ζαχόπουλου οι μουρλοεικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, αντιθέτως έπλασα και όλο το λαβ στόρι ως το Σεπτέμβρη που γονυπετής θα με παρακαλάει να μη φύγω, μέχρι που όταν χώθηκα επιτέλους στο κρεβάτι γύρισα στο πλάι και μ' αγκάλιαζα με το αριστερό μου χέρι, ύστερα έκανα πως ξυπνούσα και γυρνούσα απ' την άλλη, τάχα μου να κοιταχτούμε. Εγώ και το αριστερό μου χέρι. Και όχι Neverlandean! Είμαι δεξιόχειρας! (Και άλλωστε τα TENGA που παρήγγειλα ακόμη δεν έφτασαν στην πόρτα μου).

Πάω να τελειώσω την εργασία με την οποία ασχολούμαι από πρωινό Μενεγάκης κι έπειτα. Η Άσση τουλάχιστον δικαιολογεί τη σπαρίλα μου (λέξη που έμαθα από τη Ζ. πριν καμιά βδομάδα) γιατί είναι λέει ανάδρομος ο Άρης (ο πλανήτης της δράσης) στους Διδύμους τι περιμένεις! Φεύγει όμως ο Ποσειδώνας από πάνω μας στα τσακίδια! Μόνο μια απορία: Για ποιο λόγο πρέπει να μας νοιάζει ποιος έδωσε ένα πορνοDVD σε μια εφημερίδα και στην κυβέρνηση και έχουνε μπλέξει όλοι τα μπούτια τους (μέχρι κι ο Χιος που όχι μπούτι ούτε νύχι δε θα έμπλεκα μαζί του που τα τρωω κι όλας); Ειδικά όταν ο πρωταγωνιστής μοιάζει με θαλάσσιο ελέφαντα! Περαστικά του πάντως, μπας και δούμε κανά φως στο τούνελ. Και σε μένα περαστικά (όλα τα μαθήματα!) .

Kabamaru Karaoke

Opening:

Μου διεγείρει την καρδιά, ένα ερωτευμένο κορίτσι είναι σαν τσίρκο.

Αχ Χαγιάτε τι όμορφος που είσαι! Και οι 2 τους όταν είναι ντυμένοι νίντζα είναι sexy! Θα ντυθώ και ΓΩ τις απόκριες! Πάει και τελείωσε. Θα κρύβει και το φακιόλι τη φαλάκρα!

Ending:

Μάλλον την πάτησα μαζί σου, αλλά είμαι χαμένη. (και γαμώ τις μεταφράσεις!!!)

Πού τα θυμήθηκα βραδυάτικα! Και τάχα μου προσπαθώ να διαβάσω ο μαλάκας...

Το πολύ το τάκα-τάκα...

Η Δ. πέταξε όλο χαρά: "Έλα βγάλτη μου έξω, πιάστη μου ρεεε, τίναξέ τη μου για να την παίξω!" (τη χελώνα, η οποία από το πολύ το ταρακούνημα για να φύγουν τα νερά ακόμη ζαλισμένη θα 'ναι). Μήπως και ΣΥ βαριέσαι αφάνταστα και θέλεις να την παίξεις; Δε θέλεις να δεις κανέναν, είσαι αγαμήτου (καλή ώρα), φαν της τεχνολογίας και έχεις $16 για πέταμα (στην κυριολεξία); Ο oni έκανε ένα ταξίδι αστραπή στη χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου και σου έχει τη λύση!

Τα μαλακοκυπελλάκια! Αντιστοιχούν σε 5 διαφορετικές στάσεις για να διαλέξεις αυτό που σου ταιριάζει καλύτερα! Έχουν και πιασάρικα ονόματα. Πρόσεξε: Το βαθύ λαρύγγι, Ο μαλακός σωλήνας, Το στριφογυριστό κεφάλι, Το μαξιλάρι αέρα και το πιο πουτανιάρικο Διπλή Τρύπα!

Εδώ σας παρουσιάζω το βαθύ λαρύγγι, του οποίου ο μηχανισμός εκτός από δόνηση, προσφέρει και την πρωτοπορία ενός slurping sound! Πάντως με όλα αυτά εκεί μέσα εγώ ούτε το δάχτυλό μου δε θα 'βαζα. Κι αν μου το φάει;

Σε λιγότερο από ένα μήνα όμως έχουμε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ποια ευφυέστερη λύση υπάρχει από το να χωρίσεις με το άλλο σου μισό με την ατάκα: "Ορίστε μωρό μου, θα σου χρειαστεί, τώρα που δε θα 'μαστε οι δυό μαζί"; (Πάλι έκανα ρίμα ο ποιητής!).

Υ.Γ. Η εταιρεία TENGA που τα κατασκευάζει προειδοποιεί: Είναι όλα τους μιας χρήσης. Μια κι έξω! Μαλακία;

Get The Glass

Το FWA (Favourite Website Awards) έδωσε το βραβείο για το 2007 στο "διαδικτυακό επιτραπέζιο για έναν παίκτη" site της διαφημιστικής καμπάνιας Got Milk?.

Η οικογένεια Adachi ζει κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, χωρίς γάλα, πράγμα που έκανε τα μέλη της να στραφούν στο έγκλημα. Σεσημασμένοι πια, η μόνη τους σωτηρία είναι να κάνουν δικό τους το "The Glass", με την αστυνομία να τους ακολουθεί ένα βήμα πίσω. Προσπαθήστε να αποφύγετε τις θέσεις "misfortune", να νικήσετε στα mini games και να μην καταλήξετε στο Milkatraz μέχρι τον τελικό σας στόχο στο Ft. Fridge!

Κλικάρετε πάνω στην εικόνα για να παίξετε και σεις!
Καλή διασκέδαση!

Kudos στον paskalip που μου το έδειξε!

Ταξιδιάρικα πουλιά

Είμαι ο τύπος που δε βγαίνει έξω. Μπορεί και να μη μου αρέσει. Ως μονόχνωτος, μαμούχαλος, βαριεστημένος παππούς απ' τα 24, περνάω πολλές φορές καλύτερα μέσα ή σε καφέ και σινεμά. Το καλό είναι ότι και οι περισσότεροί μου φίλοι είναι στο ίδιο μήκος κύματος. (Τρέξτε να μας γηροκομήσετε!) Που και που όμως υπάρχουν εκλάμψεις εναλλακτικής διασκέδασης. Όπως την Κυριακή, που αποφασίσαμε να πάμε στον Παλαιό Παντελεήμονα για φαγητό.

Στο μυαλό μου η εικόνα της εκδρομής μας αυτής ήταν η εξής: Μέσα σε ένα αυτοκίνητο όλοι οι φίλοι, έξω απ' τα παράθυρα τα δέντρα, τα πουλιά και οι αγελάδες να γίνονται καρουζέλ, άντε να 'χουμε περάσει 2 ρυάκια, μια γούρνα και κανά δάσος ώσπου το αυτοκίνητο κάποτε έρχεται σε στάση. Και γω ο φαντασμένος ξεδιπλώνω το δίμετρο πόδι μου στο πλακόστρωτο, τεντώνομαι, μπαίνουμε σε γραφική ταβέρνα με ρουστίκ διάκοσμο, χλαπακιάζουμε, βγάζουμε και μια φωτό και πάλι πίσω. Οι οδηγίες από τον διοργανωτή, οδηγό και αρχηγό ήταν σαφείς: "Ντυθείτε καλά θα κάνει κρύο".

Γάντια εγώ δεν έχω παρά μόνο ένα ζευγάρι (που δεν ταίριαζε), έβαλα όμως το ωραιότατο νέο πουλόβερ που αγόρασα (από εκποίηση μαγαζιού στο κέντρο όπου με 115 ευρώ πήρα σακάκι, 2 πουλόβερ και 1 μπλούζα όλα μάρκες!), μου προκάλεσα και στιγμιαίο πνιγμό απ' το δέσιμο του κασκόλ και περίμενα. Είχα ξυπνήσει απ' τις 8 γιατί το κέντρο επιχειρήσεων βρισκόταν στην άλλη άκρη της πόλης και θα πηγαίναμε ως εκεί με το little engine that could αυτοκινητάκι της Ζ. Ξυρίστηκα κι όλας μην είμαι σαν το άγριο ζώο στη ζούγκλα, να 'μαι φρεσκαδούρα για τον καθαρό αέρα!

Επειδή συνηθίζω να ακούω τα μισά από όλα όσα λέγονται μπροστά μου, χαμένος σε σκέψεις, δεν είχα ιδέα πως θα βγαίναμε να κυλιστούμε και σαν τα γουρούνια στις λάσπες (που εμένα με πήραν ξώφαλτσα ευτυχώς καθώς το παντελόνι μου τριβόταν κάθε φορά που μπαινόβγαινα στο αυτοκίνητο που ήταν σα να 'χε πέσει σε βούρκο) για να κάνει ο άρχοντας "εργασία" για τη σχολή. Κατέληξα να φωτογραφίζω κάθε γραφικό κούτσουρο, αποκαΐδι και χαμώσπιτο έβρισκα με ζέση φωτογράφου, όσο ο άλλος αντέγραφε τα θρυλικά ενσταντανέ μου και έβγαζε και κάτι τραγικές ξύλινες ταμπέλες.



Την ώρα που ήμασταν μέσα στο αμάξι εγώ τσίριζα κατά διαστήματα αντιδρώντας στην οδηγική συμπεριφορά του, λόγω λακουβών, κοτρονών και λασπών και έξω απ' αυτό δώστου ν' ανεβαίνω με λάθος παπούτσια στα κακοτράχαλα τα βουνά με το σουραύλι και το ζουρνά. Δεν είμαι άνθρωπος της φύσης αλλά τα Σκοτεινά (ή Μόρνα) εγώ περίμενα να είναι κάτι το πιο ενδιαφέρον. Το εγκαταλελειμένο χωριό πάνω στο βουνό και τα σχετικά μου έκαναν σε ταινία τρόμου. Ο μόνος τρόμος ήταν μη σου πέσει η σάπια οροφή στο κεφάλι καθώς βγάζεις την καλλιτεχνική φωτό από κάτω. Ούτε ένα φάντασμα, ένας μύθος, ένας θρύλος, ΚΑΤΙ!; Και στη Λεπτοκαρυά δε με πήγανε που ήθελα και ήταν και κοντά. Εκεί αφήνεις λέει το αυτοκίνητο στη νεκρά και αρχίζει να ανεβαίνει την ανηφόρα μόνο του όπως γίνεται και στην Πεντέλη. Θα το τραβούσα και βίντεο και θα σας το έδειχνα.

Επισκεφτήκαμε κι ένα ξεχασμένο απ' το Θεό εργοστάσιο ξυλείας με κάτι ακόμη πιο ξεχασμένα έγγραφα του '50 μέσα, εγώ να συνεχίζω να τιγκάρω την ψηφιακή με δήθεν αρτιστίκ πλάνα που το 90% βγήκαν θολά και κουνημένα, φταίει το Πάρκινσον. Έπεφταν και οι σοβάδες όσο μιλούσα με τη λεπτεπίλεπτη φωνούλα μου. Επιτέλους φτάσαμε και στον Παντελεήμονα, είδαμε και το Νέο και τον Παλιό, τραγούδησα το "A whole new world" από το Aladdin με μεγάλη επιτυχία (άκουγα τα γέλια απ' την άλλη πλευρά του χωριού) πήρα το αγριογούρουνο στιφάδο μου, έφαγα και 2 παντσέτες της Δ (γιατί μόνο κόκκαλο είχε το δικό μου) και στάνιαρα.

Στην επιστροφή ήθελαν να πάμε - άκου ιδέες! - στα Πριόνια πάνω στον Όλυμπο για καφέ, ευτυχώς κοιμήθηκα στη διαδρομή (μέχρι τα φλας τους να με ξυπνήσουν και να κλείσω το ανοιχτό μου στόμα) και ακόμη πιο ευτυχώς κατεβήκαμε σώοι από κει (που ήταν πραγματικά τρομακτικά για διάφορους λόγους), μιας και ήταν κλειστά τα πάντα και τα πριόνια κατεβασμένα και στις θέσεις τους να μπλοκάρουν τα οχήματα. Δώδεκα ώρες στους δρόμους δεν είναι και λίγο. Την επόμενη φορά θα ξέρω να μη βάλω τα Vans και να βάλω καμιά φόρμα επίτηδες γιατί δεν τις φοράω που δεν τις φοράω, μη λερώνω τζάμπα τα τζην μου! Να ξαναπάμε κάπου Π! (Αλλά μετά την εξεταστική, όπως είναι πασιφανές διαβάζω σκληρά!).

Υ.Γ. Αν κανείς το διάβασε όλο αυτό κερνάω καφέ.