Anger management

Ήμουν κέντρο, εκεί που -υποτίθεται- μένει, είχα μόλις κουρέψει το μανιτάρι/φούκνα γύρω-γύρω απ' την τρύπα του κεφαλιού μου, ήμουν σα φαλακρό alternative/emo σαχλοκούδουνο και είπα να στείλω μήνυμα μήπως και ο διάολος είχε σπάσει το ποδάρι του και ήθελε να πάμε για ποτό. Αλλά να μου (αυτομουτζώνομαι - το χω κλέψει από φωτογραφικό ενσταντανέ και είναι τρόπος ζωής πλέον) που θεώρησα πως θ' απαντούσε. Το 'χε κλειστό που να του κλειστεί το χέρι σε καμιά πόρτα να μη μπορεί ούτε να πληκτρολογήσει ο παπάρας.

Να το το μέλλον το βλέπω: Εγώ ωσάν Οσία Μαρία - σε λίγο καιρό θα στήνουνε λαμπάδες στο μπόι μου λόγω αγιοποίησης - μαζί με την πεντάμορφη μα γκαντέμω φίλη μου, που δέκα της κάθονται και δεν τους θέλει και της γυάλισε ο δυσλειτουργικός, θα πλέκουμε κουρελούδες στον καναπέ μ' ένα κουβά γεμάτο χολή στο πλευρό μας, απ' την τόση που βγάζουμε αυτό το διάστημα. Στο προσκεφάλι μας θα έχουμε προσκυνητάρι το Men's Health να τσεκάρουμε δικεφάλια-τρικεφάλια τορπίλες, να δουλεύουμε εγώ ποντίκι κι αυτή πάπια (κάτι δικά μας, τώρα αν το 'πιασες κόβει το μυαλό σου, ξουράφι είσαι άριστα δέκα). Και όχι τίποτα, αυτήν την καταράστηκαν, εμένα ποιος μ' έφτυσε δεν ξέρω, αν το μάθω θα γίνω Τούρκος, θ' αρχίσω να παίρνω ανάποδες, δε θα επαναπατριστώ, δε θ' αλλαξοπιστήσω - αλλά λες; και να μου κάνουν μετά τεμενάδες;

Αυτά τα νεύρα διοχετεύονται, εκτός από όλους τους ήρωες της ζωής μου που μ' ανέχονται και τους άτυχους μαθητές μου κάθε φορά που μου λένε 120π/2 = 110π, στο τιμόνι, πήγαινα κεφάτη-ψωνίζω-στου-Βερόπουλου (για του πουλιού το γάλα) μέχρι που μ' έκοψε μία και μπήκε σφήνα μπροστά μου κι άρχισα τις κόρνες και τις καραμούζες ώσπου έσκουξα με κοκκοράκι: "Φλας μωρή τσιμούχα!" και ούτε εγώ κατάλαβα τι εννοούσα, ίσως ο θόρυβος της μηχανής να με ενέπνευσε να της δώσω αυτό το κοσμητικό επίθετο. Έτσι όπως η κραυγή εγκατέλειπε τα χείλη μου, έτσι βρέθηκα την άλλη στιγμή και βυθισμένος στο κάθισμα από ντροπή, κόκκινος σαν το παντζάρι.

Όπως και κάθε φορά, που φεύγει αυτό το νταλικο-rush σε δευτερόλεπτα, δαγκώνω τη γλώσσα μου, δηλητηριάζομαι και καταλαβαίνω πως είμαι τραγικός. Μάλλον θα στραβοκοιμήθηκα χθες γιατί δεν εξηγούνται τα διαόλια μετά από τέτοιο shopping therapy. Θα ξεθυμάνω λιώνοντας το Guitar Hero μέχρι να ματώσουν τα δάχτυλά μου τα φαγωμένα στο Hard. Κι αύριο περιμένω τον οίστρο για διπλωματική να μου χτυπήσει την πόρτα.

Υ.Γ. Το μισό καρότσι ήτο σοκολάτες.
Υ.Γ.2 Με είδε και στα Είδη Κήπου μια γνωστή η οποία είπε "πως ομόρφυνες έτσι" - κι εδώ έρχεται το καλό - "μάλλον επειδή πάχυνες τόσο"! Μάλλον επειδή είναι θωρηκτό και την πλησιάζω χάρηκε. Μου γύρισε πάλι το μυαλό έτοιμος ήμουν να της χιμίξω με καμιά τσουγκράνα.
Υ.Γ.3 Καλά το έβλεπα εγώ στις φωτό που μ' έβγαζα μόνος (ψώνιο) πως μοιάζει το πρόσωπό μου πλέον με φουσκωμένο μπαλόνι έτοιμο να σκάσει κι έχω κρεμάσει ξανά το αλήστου μνήμης πεντοσάγονο. Θα παραγγείλω κανά όργανο παθητικής... γυμναστικής.

Thought #88: idleness

Ένας σωλήνας φτιαγμένος από ανθρώπινη σάρκα ενώνει το στόμα μου με το αυτί μου. Το δέρμα που του δίνει υπόσταση είναι καθαρά δικό μου. Και το νοσηρό αυτοδημιούργημά μου το διατηρώ και το συντηρώ. Εκεί, να κρέμεται, δε μ' εμποδίζει, μονάχα με παχαίνει. Ό,τι και να πω, το ακούω εγώ και κανένας άλλος, με γεμίζω με ψέματα και με παραπλανώ. Ο σωλήνας ορισμένες φορές φουσκώνει επικίνδυνα που νομίζω πως καταλήγω να γίνομαι κοπρολάγνος απ' τα σκατά που βγάζω με τις κινήσεις της γλώσσας μου. Της ίδιας που παρολίγο να κοπεί. Και αν ξαφνικά ένα βράδυ βαριόμουν πια να παριστάνω το μυρηκαστικό, να βγάζω τα λόγια μου, να τα περιπαίζω στο στόμα και να τα καταπίνω πάλι, ο σωλήνας θα με κρατούσε δέσμιο της παράνοιας και της αποστροφής μου στο εγώ που πλάθω.

Οι σκέψεις μου είναι πάντα σε μορφή ήχου, τόσο που τις προβάρω πάντα φωναχτά. Ακούω ό,τι λέω πολύ προσεκτικά χωρίς να το θέλω, η φωνή μου αντανακλάται στο εσωτερικό του τοίχωμα και φτάνει μέχρι το τύμπανο, το τρυπάει και περνάει μέσα στο μυαλό μου όπου και το παραλύει. Η' το μεταμορφώνει μιας και κάθε φορά που διαλύεται επαναδημιουργείται, πιο αρρωστημένο από ποτέ. Καταραμένος, η δύναμή μου να καταστρέφω ό,τι αγγίζει ο ήχος που παράγω. Καθώς αυτός λειτουργεί και αντίστροφα, γεμίζοντας από ό,τι συλλαμβάνει το αυτί μου, η τιμωρία μου να μη μπορώ να κόψω το σωλήνα. Φοβάμαι πως αναπνέω με ήχους, τρέφομαι με κραυγές, βαριανασαίνω με ουρλιαχτά και αργοπεθαίνω απ' τη σαπίλα. Μια μηχανή αυτοκαταστροφής που συλλέγει απ' το περιβάλλον για να τα πολλαπλασιάσει μέσα της μέχρι να σκάσει.

Thought? : Persona 3

O T.L. μελετάει αργά τη νύχτα. Μόνο τότε έχει χρόνο. Το πρωί δεν έχει σχολή, πάει ακόμη σχολείο. Είναι έξυπνος όσο κι αν δεν του φαίνεται και προσπαθεί να το παίξει γοητευτικός και θαρραλέος. Το παλεύει τουλάχιστον. Στα διαλείμματα, οι γνωριμίες που έχει κάνει πολλές. Κάνει ό,τι μπορεί για να συνδυάσει τη διασκέδαση, μόνος ή με φίλους, με τις υποχρεώσεις. Όσο πιο δυνατή μία σχέση του, τόσο αυξάνονται και οι υποχρεώσεις. Ξεκλέβει μια Κυριακή το μήνα για να παίξει το αγαπημένο του online RPG. Στον κυβερνοχώρο κάνει παρέα με τη Μ. Σκέφτεται πως θα ήθελε κάποτε να βρεθούνε και από κοντά. Την Παρασκευή μια κοπέλα του ζήτησε να πάνε σινεμά μα αυτός προτίμησε να βγει μ' ένα φίλο του για φαγητό. Έχουν γίνει τόσοι πολλοί που δεν τους προλαβαίνει. Και έχει να κερδίσει κάτι απ' όλους.

Όταν γυρνάει πίσω στον κοιτώνα όπου μένει μαζί με άλλους σαν κι αυτόν, είναι τόσο κουρασμένος που θέλει απλά να κοιμηθεί. Όμως πρέπει να συνεχίσει. Θέτει στόχους, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και είναι φορές που αναρωτιέται γιατί παιδεύεται τόσο για ένα μέλλον μάλλον αβέβαιο.


Ο Τ.L. κάθε βράδυ στρέφει ένα "πιστόλι" στον κρόταφό του και τραβάει αγχωμένος τη σκανδάλη. "Αυτοκτονεί". Ξανά και ξανά. Είναι τότε που η κρυφή του δύναμη έρχεται στην επιφάνεια, ο πραγματικός του εαυτός, και μπορεί να νικήσει τα τέρατα που τον στοιχειώνουν.

Το Persona 3 δεν έγινε η ζωή μου. Πολύ φοβάμαι πως η ζωή μου γίνεται σαν το Persona 3. Και η σκοτεινή εκείνη ώρα, η κρυμμένη ανάμεσα σε όνειρα και εφιάλτες, ζωή και θάνατο, πρωί και βράδυ, ακόμη να φανεί...

The mask I wear is one (?)

Tune of the week #59

Kent - Musik Non Stop

Όσες φορές και να το ακούσω δεν το βαριέμαι. Πραγματικά μουσική non stop... Το κομμάτι έχει κυκλοφορήσει πρώτα στα Σουηδικά και μετά και με αγγλικό στίχο. Η μετάφραση των Σουηδικών είναι (από εδώ):

I needed a hundredth of a second
now that I've made the decision, I'm calm
visions in my head when you smile
I've found something beautiful
my friend, do you see what I see
I'm almost like you

And you are like me when you're dancing
have never met anyone like you
you are like me when you're dancing
music non stop to the end

I resigned to catch some sun
and I moved my desk and my chair
to the night garage under our house
when I close my eyes I see the light
I'm almost like you

And you are like me when you're dancing
have never met anyone like you
you are like me when you're dancing
music non stop to the end

So it took me a hundredth of a second
I've travelled back in time, become young
visions in my head when you smile
I've found something beautiful, my friend
do you see what I see?
I'm almost like you

And you are like me when you're dancing
have never met anyone like you
you are like me when you're dancing
music non stop to the end

And you are like me when you're dancing
have never met anyone like you
you are like me when you're dancing
music non stop to the end

Το προτιμώ στη γλώσσα που πρωτογράφτηκε. Το έχω λιώσει. Ξανά και ξανά. Δεν ξέρω πού το θυμήθηκα πάλι, ίσως η μουσική γενικότερα να μου το θύμισε. Μαραθώνιος Kent. Το αγαπημένο μου. Και για να γίνονται οι συγκρίσεις ορίστε και η Αγγλική version (κυκλοφόρησε με 2 βίντεο κλιπ, ένα ακριβώς ίδιο με το Σουηδικό - αυτό εδώ - και άλλη μία με το συγκρότημα να τραγουδάει και να μεταμορφώνεται ο ντράμερ σε γυναίκα και άλλα τέτοια κουλά - εδώ στο youtube).

捲り番長 (Mekuri Master)

Κλίκαρε την εικόνα για να παίξεις!

Η ακριβής μετάφραση είναι: "Ο αρχηγός των αλητήριων που γδύνουν". Όχι βάλε με το μυαλό σου τι σόι παιχνίδι είναι αυτό. (Ιαπωνικό, τι θα 'τανε - σου 'λυσα την απορία). Στόχος σου να σηκώσεις τις φούστες των ανυποψίαστων σχολιαροκόριτσων κατά τη διάρκεια της μέρας και του διαλείμματος, αποφεύγοντας τις γριές, τα λοιπά αλάνια και τις άγριες γκόμενες, που μ' ένα τους χτύπημα σε στέλνουν στο διευθυντή και το game over. Τα απογεύματα κάνεις και practice χουφτώνοντας αγάλματα... Μην τα συζητάς. Μιλάμε για ποιότητα!

Πριν ξεκινήσεις, επέλεξε και το αγαπημένο σου βρακάκι. (Εμένα είναι τα κολλητά μαύρα μποξεράκια, δεν τα φοράνε αυτές στο παιχνίδι, οπότε ταλανίζομαι τώρα, να πάρω το φραουλοσχέδιο, το τσουλέ κόκκινο ή το κοφτό κίτρινο; Το πιο γούτσου πάντως είναι με το αρκουδάκι.) Ίσως παίρνεις μπόνους αν δεις αρκετά. Το θέμα είναι... Πόσο καλά δουλεύεις το χέρι σου;

Thought #87: score; unsettled

Το μουσικό κομμάτι που γράφω έχει τρεις μεγάλες παύσεις. Σε κάθε μία, συμπληρώνω με το μυαλό μου ολόκληρες μελωδίες κι ας δε χωράνε στην παρτιτούρα. Μου δίνεται ακόμη η δυνατότητα να κάνω ό,τι θέλω. Μου ανήκει. Αυτές ακούγονται σα ρέκβιεμ, για μια ζωή που δεν έζησα και όχι για ένα όνειρο. Τα όνειρα πλέον δεν ξέρω να τα συνθέσω.

Το πιάνο παίζει τρία πλήκτρα και τα κρατάει τρία τέταρτα. Μιας ζωής. Ο ρυθμός δε διατηρείται, οι αρρυθμίες καταπονούν το αρρωστιάρικο σώμα και όλα τα πεντάγραμμα οδηγούν στην αποσύνθεση. Η ακτινοβολία που δέχομαι δεν είναι θεία, μου καταστρέφει ζωτικούς ιστούς και κύτταρα, δε μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα. Έχω κατέβει μια οκτάβα χωρίς λόγο, όπως η φωνή μου ανεβαίνει μία όταν δεν προσποιούμαι.

Αν συνεχίσω χωρίς παύσεις δεν ξέρω αν θα 'χω αντοχές. Ίσως τα δάχτυλά μου να συστραφούν, να μη μπορώ πια να πατήσω ξεχωριστά κανένα πλήκτρο, να τα χτυπάω όλα μαζί με ένα χέρι που έγινε γροθιά κι οι άλλοι να μη θέλουν να το ακούσουν. Το κομμάτι μου. Γιατί να θέλει κάποιος να το ακούσει; Και γω γιατί να φυσήξω άσκοπα τη σκόνη απ' το πιάνο; Θα ήθελα να εξιστορεί κάτι για όλους. Καταλήγει όμως να είναι απόλυτα προσωπικό.

Japanese word of the week #36

Much needed non-comformity...

異議

I-GI

Meaning: objection

... when fighting for a cause...

"What tangled webs we weave when we practice to deceive."
Phoenix Wright, Apollo Justice: Ace Attorney.

Album of the month #1

Τόσα χρόνια που κάνω πως παλεύω με σχολές και μαθήματα, απλά ηχογραφούσα ορισμένα κομμάτια μόνος μου, είμαι σαν την Tracy and the Plastics, κάνω μόνος μου συγκρότημα, εγώ και 3 ολογράμματά μου σε video wall από πίσω. Αυτά είναι το ένα με ράστα, το άλλο με φράντζα emo και το τρίτο με μοϊκάνα, να τα βλέπω και να χαίρομαι, να θυμάμαι παλιές, καλές, τριχωτές εποχές. Να 'ναι καλά ο Cookie και ο Neverlandean που με πρότειναν στην εταιρεία τους. Στάθηκα τυχερός! Γι' αυτό και το πρώτο single είναι το Misanga (lucky charm) και το τραγουδάω σε λα μινόρε στα ιαπωνικά με αγγλικό ρεφρέν "Misanga oh my charm, make him be my only one", θέλοντας να παντρέψω τη Δύση με την Ανατολή και να βάλω το στίγμα μου στη μουσική σκηνή. Αναμένεται να κάνει πάταγο (όπως και η διπλωματική μου να πάρει 10).

Το άλμπουμ ονομάζεται Alucitoidea (ήθελα να πάω Βιολογικό αλλά η μαμά δε μ' άφησε και βγάζω το άχτι μου έτσι, αφού ονόμασα το "συγκρότημα" Plasmodium Kentropyxi από το πασίγνωστο παράσιτο που προσβάλλει τα ερπετά - αναφορά και στις ψείρες που με φάγανε) και κυκλοφορεί στις 31 του μήνα με την εξής playlist:

1. Arlington, Georgia (ατμοσφαιρικό instrumental intro που σε ταξιδεύει στα άγρια τοπία της "Τζωωώτζ-ah")
2. Misanga (θα χρειαστεί το φυλαχτό)
3. Syndicate Sadists (hard-rock κομμάτι γροθιά στο κατεστημένο των συνδικάτων)
4. I'll Bet He's Nice (για να χαλαρώσουμε απ' το προηγούμενο έκανα διασκευή αυτό το τραγούδι των Beach Boys σκέφτομαι να είναι το επόμενο single και στο βίντεο κλιπ να είναι μια ορδή ημίγυμνων σε μια παραλία στυλ Baywatch)
5. Preem Palver (ο φωνακλάς αγρότης του Isaac Asimov τα παίρνει με τους λουόμενους -δες προηγούμενο- που του καταστρέφουν τις ιχθυοκαλλιέργειες και εγώ τραγουδώ αυτό το μοιρολόι για τις νευρασθενικές τσιπούρες)
6. Marie Göranzon (ότan πήγα στη Σουηδία με φώναζαν Marie. Αναγνωρίστηκε μάλλον το ταλέντο μου στην ηθοποιία. Προσέξτε την κορώνα στο τέλος εκεί που λέω: "You called me Marieeeeeeee that night, my shining silver knight")
7. Frank Gardiner (διάρκειας 18:29 - θα τ' αντέξετε;)
8. John Smallwood (ύμνος στον top designer του 16ου αιώνα που όσο να πεις δεν ήταν και πολύ προικισμένος)
9. Ridgeway, Virginia (outro acid-hop-trip στη χώρα της Ποκαχόντας)

Bonus tracks:
10. Challenger, Gray & Christmas (Χριστουγεννιάτικο, στα χνάρια του "Τούλι για το Χριστούλη" αλλά emo-core version)
11. Robust decision (αυτό το κομμάτι χαρακτηρίστηκε ως το "My Prerogative for the 21st century")

Θα αναρωτιέστε επίσης πώς βρήκα τόσο πρωτότυπους τίτλους, αλλά ήταν απλό. Κλίκαρα απλά "random article" στη Wikipedia και βάσει των άρθρων εμπνεύστηκα για να γράψω τα 11 αυτά ξεχωριστά διαμάντια. Ελπίζω να σας αρέσει. Ήδη το Billboard το 'χει συμπεριλάβει στa Hot 100 του 2008, μα είμαι μετριόφρων και θα ήθελα την άποψη του κοινού. Έμαθα πως ο comingthrough, η Moody και ο Wrong ετοιμάζουν πυρετωδώς και τη δική τους πρώτη δισκογραφική δουλειά. Good luck to them! They 'll need it! Πώς δημιούργησα το δικό μου; Πληροφορίες εδώ.

Thought #86: The old, the new and the used

Οδήγησα την ξενιτιά στα πολύχρωμα τετράγωνα μιλώντας της για σένα. Πόσο ειρωνικό, να μιλώ στην ξενιτιά για τους ξενιτεμένους. [Και θυμάμαι και τους άλλους που έχριζα με τον ίδιο τίτλο όπως εσένα και τώρα ντρέπομαι (αν) να αντικρίσω. Ίχνη άφαντα και ο κλειστός κύκλος των ανακυκλούμενων ομοφυλόφιλων ντετέκτιβ δε γνωρίζει τίποτα.] Στον απέναντι τοίχο λιτές γραμμές σχεδιάζουν αντικείμενα του πόθου σου. Τα μπισκότα καθώς τα καταβρόχθιζα μου γρατζούνισαν τις χορδές. Ήλπιζα να χαλάσει το embedded νάζι, μα δεν είμαι εγώ που τα ξέρω αυτά. Σε κάθε συλλαβή η φωνή μου έσπαζε, τρεμάμενη εξιστορούσε το χαμό, όχι φθόγγων και σάλιου, μα προσώπων, δύναμης και αντοχής. Η τροφή της παράνοιας δεν είναι τα διπλά κριτσανιστά μπισκότα αλλά η καλοσύνη.

Μας έδιωξαν - σε μία ώρα μας αντικαθιστούν οι μασκαράδες. Σιχάθηκα τις απόκριες. Περπατήσαμε σε μέρη που είχαμε πάει μαζί και μαζί, να την κάνουν άλλοι να αισθάνεται τουρίστρια στην πόλη της και γω απλά να δείχνω και να λέω "κοίτα κι αυτό, ήρθαμε και δω". Μαζί. Πόσο αντέχει αυτή η λέξη; Το βλέμμα μου έπεφτε σε διάφορους για να βρω τον ένα και να ξεχαστώ, όπως και τώρα για να βρω εσένα, δεν ξεκολλάω το βλέμμα απ' το γυαλί. Περίμενα πολύ και πολλά... Η τύχη μου δοκιμάστηκε και δεν είχα διαλέξει γράμματα. Τότε ήλπιζα να πνιγεί η ντροπή. Δε χρειάστηκε. Το δερμάτινο φιλούσε άλλες, ο φαλακρός πρωταγωνιστούσε σε ερασιτεχνικό πορνό κι εγώ ή που θα μιλούσα μ' άλλου είδους ξένους ή που θα έκλινα πάλι το κεφάλι στ' αριστερά, θα κολλούσα στον τοίχο και θα εξαφανιζόμουν. Και δε σε είδα.

Οι υποσχέσεις; Οι ημερομηνίες που πλησιάζουν (και επίκεινται αλλαγές) με κάνουν να κοιμάμαι το πρωί και στους εφιάλτες μου να προβάλλονται τα πιο αλλοπρόσαλλα: Εγώ να παρεκλίνω της πορείας μου, όπως κι εκείνος, που στο κρεβάτι του ξάπλωνα ενώ στο λύκειο μου κολλούσε χαρτονομίσματα στο μέτωπο. [Και τώρα μου τα έβαζε στο παντελόνι για την καλή δουλειά μου, πόρνος πολυτελείας;] Ντροπή διπλή, μόνος μου το συμπλήρωσα αυτό. Ντροπή τριπλή, βγήκα πάλι απ' το δρόμο, το αμάξι χτύπησε για άλλη μια φορά στο κράσπεδο και σταθεροποιήθηκε κάνοντας πρώτα τα οχτάρια του. Το σήκωσα με δύο χέρια για να το ξαναβάλω μέσα. Τόσο ελαφρύ. Όσο βαρειά κοιμήθηκα.

The Itchy & Scratchy Show

Πλέον το sleep tight, don't let the bedbugs bite αποκτά νόημα... Πριν από τρεις μέρες ανακάλυψα κάτι μικρά ζωύφια μικρότερα κι από κεφάλι καρφίτσας να περιφέρονται πάνω στο DS μου, στην οθόνη του υπολογιστή, το κρεβάτι μου, ακόμη και το μπάνιο και την κουζίνα! Ο μπαμπάς μου θα έλεγε πως είμαι ψείρας αλλά φρίκαρα. Δεν ξαναβρήκα άλλο ευτυχώς από τότε. Αλλά έχει 2 μέρες τώρα που δεν έχω σταματήσει να ξύνομαι σε χέρια και πόδια και πολύ φοβάμαι πως οι μικροσκοπικοί κοριοί/μυρμήγκια/ψείρες -ή ό,τι σκατά είναι- με κατούρησαν/τσίμπησαν/έφαγαν τη σάρκα μου/αυνανίστηκαν πάνω στο πόδι μου. Δεν αντέχω άλλο!!!

Υ.Γ. Κι αν ενώ κοιμόμουν μπήκαν μέσα μου και γέννησαν αυγά;;; Θα πεθάνω! Τουλάχιστον με το άλιεν αγκαλιά όλο και κάποιος στη σχολή θα με λυπηθεί...

UPDATE: Μόλις προ 30 δευτερολέπτων περπατούσε το στρογγυλό υποχθόνιο μαμούνι πάνω στο χέρι μου, είναι τόσο μικρό που έμοιαζε με ελιά. Και μετά εμφανίστηκε ένα δίπλα στο mouse. Το πήρα απόφαση, τα τέρατα αυτά της φύσης θα με σκοτώσουν. Ίσως τρυπώσουν πίσω απ' το μάτι μου και κάνουν φωλιά στον κερατοειδή μου και μείνω τυφλός, ίσως μπουν στ' αυτιά μου και κουφαθώ, στον πούτσο μου και μείνω στείρος (αλλά δε νομίζω πως θα ένοιαζε κανέναν), στον κώλο μου και γεννώ αυγά, που και να στήσουν σπιτικό στο κεφάλι μου και μείνω και φαλακρός (λες;)! Ο τρόμος! I'm infested! Κοντεύω να τρελαθώ!

Υ.Γ.2 Μια ανύπαντρη μάνα μ' ένα εντομοειδές μωρό στην αγκαλιά θα καταντήσω... Ωιμέ αλί αλί και τρίσαλι... Ποιος θα βρεθεί να με πάρει;;;

UPDATE 2: Βρέθηκαν οι ένοχοι! Τα περιστέρια που είχαν στήσει φωλιά στο περβάζι του μπαλκονιού μου, παράτησαν εκτός από 1 αυγό (γι' αυτό και δε χαλούσαμε τη φωλιά) και τόνους κουτσουλιών, αλλά και πολλές ψείρες οι οποίες βρήκαν πρόσφορο έδαφος για σεξουαλικά όργια και αναπαραγωγή! Πλύναμε, σκουπίσαμε, ρίξαμε χλωρίνη, απεντομώσαμε. Ψείρες gone to heaven! Ουστ βρωμόπουλα!

Tune of the week #58

One Republic - Stop and Stare

...stop and stare
you start to wonder why you're here not there
and you'd give anything to get what's fair
but fair ain't what you really need...

Θα ζήσω για μένα. Με αργά και σταθερά βήματα. Για να μη δω ξαφνικά πως βρίσκομαι αλλού από εκεί που πραγματικά θα ήθελα.

Κουλί, μου θέλεις και κονφί!

Παλιά ένοιωθα ένα περίεργο συναίσθημα το οποίο είναι σπανιότατο φαινόμενο να εκδηλωθεί σε μένα. Το λεγόμενο άγχος. Στην περίπτωσή μου, για τη σχολή. Πλέον, ένα μέσο αλλιώτικο απ' τ' άλλα, ο υπολογιστής, βάλθηκε να γίνει σανίδα σωτηρίας αλλά και καταδίκη μου. Έχω μια διπλωματική την οποία λιβανίζω κοντά στα 2 χρόνια τώρα (imagine) και ενώ έχει μείνει εξ' αρχής, μετά το ψάξιμο και τις μεταφράσεις, η ουρά, ήτοι 20-30 σελίδες, επιμένω να μη θέλω να ασχοληθώ μαζί της διότι είναι το ελληνικό κομμάτι, αυτό που με τρομάζει περισσότερο και για το οποίο νοιώθω πως δεν έχω όσες πληροφορίες πρέπει. Ο δικός σου όμως θέλει να παίζει απ' το πρωί ως το βράδυ ηλεκτρονικά, να χαζεύει στο νετ, να γράφει ποστ και απλά να βρίσκεται μπροστά στον υπολογιστή μέχρι ο κώλος του να κάνει πελώριες πληγές απ' το πολύ καθισιό κι η μπάκα του να γίνει σαμπρέλα ικανή να περισώσει μια ολόκληρη παραλία της Χαλκιδικής σε τσουνάμι.

Το πρωί θα συναντήσω την καθηγήτρια-υπεύθυνη της διπλωματικής και θα της δείξω πάλι τα ίδια. Αυτή δε δίνει πολύ σημασία και είναι πολυυύ ελαστική, κάτι το οποίο δε με συμφέρει γιατί χρειάζομαι βούρδουλα. Έτσι και γω σήμερα πήγα το μεσημέρι για φαγητό σε μια Contemporary Greek Tavern(α) -όπως ακριβώς στο λέω έτσι τό 'γραφε πάνω το πετσετάκι- ενώ είχα πρώτα προλάβει να μασαμπουκώσω μισό σνίτσελ κοτόπουλο αλά κρεμ, μια σαλάτα παντζάρια και ένα μελιτζανομπουρεκάκι (που περίσσεψαν απ' τις αδελφές μου και άλλοι άνθρωποι πεινάνε δεν είναι σωστό να πετάμε το φαγητό, επίσης ήταν να, για τη γεύση μωρέ και για να μου ανοίξει η όρεξη) απ' το σπίτι... Με μόλις 15 λεπτά καθυστέρηση και άλουστο μαλλί (τι; χαχαχα) βρήκα τη Ζ. με τη Λ. και πιάσαμε παραλιακά. Τι ωραίο καιρό που κάνει αυτές τις μέρες! Ποιος διαβάζει/κάνει εργασίες; Δικαιολογούμαι...

Αφού καθίσαμε και έπαθα ένα σοκ με το "φιλέτο νουά με σως τρούφας - για δύο άτομα στην προνομιακή τιμή των 44 ευρώ", θεώρησα πως έχω μείνει πίσω στο φαγητό των ταβερνών με τις χωριάτικες, τα ξίγκια και τους μουζάκα. Στον επιτηδευμένα ξύλινο/νησιώτικο διάκοσμο (είχε και δυο τύπου δέντρα φτιαγμένα από σανίδες μες τη μέση) υπήρχαν πήλινα στον ένα τοίχο (απ' όπου μόνο ο δίσκος της Φαιστού έλειπε) και πιατικά/πορσελάνες Βοημίας στον άλλο, ενώ στον κατάλογο πολλές άγνωστες λέξεις. Κατέληξα στο κονφί πάπιας με "τσιπ" παρμεζάνας το οποίο ιδιαίτερο όσο και να ήταν στη γεύση δε θα το ξανάπαιρνα.

Η Ζ. τυχαίνει πάντα να βγαίνει μαζί μου σε μαγαζιά στα οποία η εξυπηρέτηση χωλαίνει και γω ντρέπομαι τόσο γιατί εκνευρίζεται και κάνει παράπονα σε σερβιτόρους και προσωπικό (άδικο δεν έχει) ενώ εγώ μαζεύομαι στην καρέκλα μου. Η πάπια που επιπλέει στο λίπος της, έμοιαζε με περιεχόμενα κονσέρβας τόνου και έφτασε αισίως μετά από 40 λεπτά... Και πήραμε και γλυκό. Η σοκολατόπιτα μεγέθους σουβέρ και αξίας 10 ευρώ είχε και χρυσό σπρέι τριγύρω (ότι ξέμεινε απ' την Τσικνοπέμπτη θαρρώ - όπου δε ντύθηκα emo ανίδεοι αλλά L απ' το Death Note). Τα 'φαγα, τα 'σκασα κι έφυγα.

Υ.Γ. Νόημα το κείμενο δε βγάζει, σκοπό δεν έχει, who cares?

Υ.Γ.2 Εγώ ένα ξέρω, τόσα να 'γραφα, και το 'χω ξαναπεί, 10 διπλωματικές θα 'βγαζα. (Ταιριάζει το φαί με τα λεωφορεία;).

Υ.Γ.3 Η παραδοσιακότατη ταβέρνα δε διέθετε κουλί φρούτων του δάσους. Διαμαρτύρομαι!

大好き♥

Jem - Falling for you

Αν το έλεγα στα Ιαπωνικά θα ακουγόταν κοφτό, απότομο, ψυχρό. Μου αρέσει η αποξένωση που θα προκαλούσε. Το σ' αγαπώ δεν το λέω ποτέ. Όχι γιατί δε θέλω να πληγωθώ ή δεν το νοιώθω, απλά σπάνια εξωτερικεύω τα αισθήματά μου. Αυτό το τραγούδι το λέει για μένα όμως. Και ίσως να (σ)το έχω πει. Εσένα, κι εσένα, ακόμη και σε σένα. Με καλύπτει σε όλες τις εκφάνσεις της αγάπης σε όλα τα επίπεδα σχέσεων επειδή οι περισσότερες νοσούν - έστω στο μυαλό μου.

And I've got to be sure
Coz it's been so long
And I cannot take the pain again
If it all goes wrong

Coz I can feel it, baby
I feel like I'm falling for you
But I'm scared to, let go
I'm scared coz my heart has been hurt so

Moody μου 大好き. kanataki θα ήθελα και συ να γράψεις με ποιο τραγούδι θα έλεγες "σ' αγαπώ". Και όποιος άλλος θέλει. Νομίζω ότι τους αγαπημένους μου, σας πρόλαβαν ήδη.

Υ.Γ. Δυστυχώς το τραγούδι δεν υπήρχε σε βιντεοκλίπ και γι' αυτό το βίντεο στο οποίο παίζει είναι ένα AMV (Animated Music Video) από το -αγαπημένο- Kingdom Hearts. Απλά ακούστε το...

Mongo-λο

Η ανωμαλία που με διακατέχει, να μη μπορώ να κρατήσω ποτέ μου μια απόφαση, είναι ζωδιακή. Ξυπνάς και αντικρίζεις τον τοίχο, λέγοντας πως διαγράφεις κάτι, ξυπνάς την άλλη μέρα και τα μάτια σου ανοίγουν στη θέα της τηλεόρασης και το παίρνεις πάλι πίσω. Αυτό το διαρκές τουρλουμπούκι συναισθημάτων είναι που με κάνει τόσο ακατάλληλο για κάθε είδους παρέα, γιατί σ' ανύποπτο χρόνο μπορεί να μου τη σβουρίξει να κάνω τα υστερικά μου μπροστά τους, ενώ έως την τελευταία στιγμή ανυπομονούσα να τους δω.

Αν εξηγούνται κι άλλα μέσω του αστρολογικού μου χάρτη, θα ήθελα να γνωρίζω πού οφείλεται η παραπληγική φάτσα-μόγγολο που παίρνω κάθε φορά που ντρέπομαι, ακόμη και όταν θέλω/πρέπει να ζητήσω κάτι, οπουδήποτε φυσικά δε χωράει καν οποιοδήποτε αίσθημα ντροπαλοσύνης. Βλέμμα στα αριστερά κάτω με γωνία 30 μοίρες και κλίση κεφαλιού 45, μακριά από το οπτικό πεδίο του συνομιλητή, δεν αποφέρει κανένα αποτέλεσμα, πάρε το χαμπάρι. Ο Δίδυμος της επικοινωνίας μαζί με το Λέοντα τον επιβλητικό και θαρραλέο βγάλανε αυτό το χτικιό που αποκαλεί ο κόσμος βλαμμένο δίχως άδικο;

Μου είπαν και για τη Σελήνη στους Ιχθύες που σε κάνει ευαίσθητο, δημιουργικό, εδώ μ' αρέσει το τραγούδι της Κύπρου - το χω το χω! Αμ ο Ερμής στον Ταύρο! Αργώ αλλά τα πιάνω! Για το κλάμα μετά το σεξ πρέπει να το ψάξω. Οφείλεται στην επιρροή της Αφροδίτης, η οποία δε βρήκε πουθενά καλύτερα να κατσικωθεί την ώρα που γεννιόμουν και άραζε στον Καρκίνο. Δεν έχω βάλει σε εφαρμογή όμως τόσο μεγαλεπήβολα σχέδια ακόμη. Προς το παρόν ψάχνω να βρω που πέφτει ο πλανήτης Mongo, με το Land of the Lion Men στο χάρτη του παίζει να 'ναι κυβερνήτης μου σε ένα παράλληλο σύμπαν!

Alan Probe: Amateur Surgeon

Κλίκαρε την εικόνα για να παίξεις!

Ήθελες να παίξεις το Trauma Center: Under the Knife για το Nintendo DS αλλά δεν είχες DS. Ή απλά σου αρέσει να παίζεις το γιατρό.

Ο ασθενής χρειάζεται ράμματα και σου βρίσκεται μόνο ένα συρραπτικό. Κανένα πρόβλημα! Είσαι ο Alan Probe: Amateur Surgeon. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις ακόμη και το Etch-a-Sketch για να βρεις "ξένα σώματα". Ποιος χρειάζεται υπερήχους;; Κι αυτό είναι μόλις το Act 1!

Thought #85: rawhide

Όταν δεν είμαι καλά, γράφω. Καταλαβαίνω πως δε γίνομαι καλύτερα, αλλά μάλλον στόχος είναι να γίνομαι χειρότερα. Μόλις πιάσω πάτο, τρομοκρατούμαι τόσο πολύ, σα να βυθιζόμουν ως το βυθό της θάλασσας και σπασμωδικά χτυπάω χέρια και πόδια για να βγω στην επιφάνεια και να πάρω μια σωστή ανάσα. Ίσως μερικές φορές να εύχομαι κι όλας να μην καταφέρω να προλάβω, για να γλιτώσω απ' το μαρτύριο. Ο πνιγμός θα ήταν για μένα ο χειρότερος θάνατος όσο ο θάνατος λύτρωση. Μα δε θα το επιτρέψω.

Κρύβομαι και χάνομαι και κλείνομαι στον εαυτό μου, προστατεύομαι για μια μέρα, μα στο εξωτερικό περίβλημα του καλύμματος που με προστατεύει, έχω υποσυνείδητα κρεμάσει χιλιάδες λαμπιόνια, φωτεινές επιγραφές και σήματα που δείχνουν εμένα, το ζαρωμένο κουκούλι που απομυζάται απ' έξω και από μέσα ταυτόχρονα, επιτείνοντας την προσοχή σε μια μιζέρια που θρέφεται μόνο από εξωτερικό ενδιαφέρον. Κι όμως παράλληλα ρουφάνε. Το αίμα; Τους χυμούς; Κι όταν θα μείνει μόνο σάρκα να θυμίζει ένα λαστιχένιο κουκούλι, δέρας άμαλλο και όχι πια χρυσό, θα κρεμαστεί σε κάγκελα να γίνει λάβαρο νωθρότητας, αν-επιμέλειας και σάχλας. Μα θα στρέψει έστω και τότε πάνω του τα βλέμματα(;).

Σελ. 123, περ. 6-8.

[...]Soon enough he is stalking doorways, leading the dancing moon of Jed's flashlight with the barrel of his rifle, and always listening. Corners, however, only reveal more corners, and Jed's light only targets ashen walls, though soon enough they all begin to detect that inimitable growl,¹⁵⁵ like calving glaciers, far off in the distance, which at least in the mind's eye, inhabits a thin line where rooms and passageways must finally concede to become a horizon.

"The growl almost always comes like the rustle of a high mountain wind on the trees," Navidson explained later.[...]
_________________
¹⁵⁵In describing the Egyptian labyrinth, Pliny noted how "when the doors open there is a terrifying rumble of thunder within."^x


Ευχαριστώ comingthrough και kanataki για την πρόσκληση! Μ' άρεσε αυτό!

Όποιος ξέμεινε και δε βαριέται ας γράψει κι αυτός. Παίρνεις το βιβλίο πιο κοντά σε σένα, πηγαίνεις στη σελίδα 123 (αν δεν έχει τόσες πας στο επόμενο), βρίσκεις την 5η περίοδο (από τελεία σε τελεία μετράνε) και αντιγράφεις σε ποστ από την 6η έως και την 8η.

V-day karaoke

-η απόλυτη αφιέρωση-

video taken from Douglas Coupland's JPod S01E05

Tune of the week #57

Puressence - Don't Know Any Better

Here's my excuse, here's my excuse
and I don't know any better
Falling for you, falling for you
cause I don't know any better

Ό,τι πιο υπέροχο έχω ακούσει ενώ οδηγώ. Ταίριαζε και με τη μουντίλα της μέρας σήμερα...

Thought #84: calculated

Μπορεί να προσθέσω στην πρόσκληση, μα θ' αφαιρέσω το "μου" από το τέλος, στο τέλος να μείνει η τυπικότητα. Πολλαπλασιάζοντας τις ώρες που μετράνε αντίστροφα είμαι νομικά καλυμμένος, ενώ τα κύτταρά μου διαιρούνται εκθετικά κάνοντας το κεφάλι μου να πάλλεται κόκκινο. Αν αλλάξω το "ο" σε "ένας" και ο ένας γίνει ένας από το πλήθος θα κόψω την κλωστή που θα ήθελα να ενώνει δύο κόσμους. Και δεν το θέλω.

Καρφώνω στο έδαφος, πατάω και πιέζω, παραλυτικό δηλητήριο στάζω και κουνάω τα σαγόνια εγώ. Ξεντύνω το μαύρο σκοτεινό εαυτό σου και προσπαθώ να δω το λευκό. Όσο αντέξω ακόμη τη γκρι συνύπαρξη. Ενδιαφέρον τρίτων μεγαλύτερο κι εγώ να ψάχνω τις λέξεις που έχασες μήπως και ανέβω στη δική σου αντίστροφη σκάλα του υποτιμημένου πρώτου που διαρκώς κατεβάζεις.