Thursday, May 29, 2008

Ηλίαση ή Εελίασεε


Κάθομαι μπροστά στο PC τα μάτια μου τσούζουν κ η φαλάκρα μου πάλλεται με ένα έντονο κόκκινο χρώμα και στους ρυθμούς της καρδιάς μου. Τάπα-τάπα, τάπα-τάπα θα μου φύγει το κλαπέτο, νομίζω θα εκραγεί για πρώτη φορά το κεφάλι μου να ξεχυθεί ετούτος ο χιουμόνγκους μπρέιν μου, το λέει και το Biggest Brain στο Facebook πόσο μεγάλο τον έχω (τον εγκέφαλο για τα άλλα δε διατίθεμαι να αποκαλύψω πληροφορίες).

Φταίνε άραγε οι νέες γνώσεις που εγκλωβίστηκαν στην κουρούπα μου; Το ήξερες εσύ πως τα πρόβατα στα αρχαία ελληνικά βέλαζαν βη, βη (όχι τη Μαστραλέξη);; Μάλιστα, διότι η βουκολική πηγή το λέει πεντακάθαρα πως το β ετότενες εδιαβαζούτανο ωσάν "μπ" πως λέμε Μπάμπης ο φλου και το η σαν δύο έψιλον στη σειρά, αυτό που κάνουν οι δημοσιογράφοι όταν κομπιάζουν. Η Ζ. μου πε πως αυτή ήταν η Ερασμιακή διάλεκτος, αλλά εγώ Εράσμους δεν έχω πάει (όχι δηλαδή αν έκανα -πότε- θα τέλειωνα τη σχολή;;;). Και θα πω ΟΧΙ στην απλοποίηση της νέας Ελληνικής, πόσο άλλο μπαστάρδεμα;

Όλες αυτές οι ασυναρτησίες οφείλονται στο πρώτο μπάνιο/κάψιμο, ωραιότατη παραλία το Σάνι, να την προτιμάτε έπαθα απανωτά νταμπλας απ' όσα αντίκριζα. Μα τι στο καλό κανείς δε δούλευε/διάβαζε σήμερα; Και πόσο φιτ έχουν γίνει πια όλοι;; Εγώ Κύριος Καβούρης νο.2 έγινα μόνο αλλά δικό μου μπέργκερ-τζόιντ σαν κι αυτόν απ' τον Μπομπ Σφουγgayράκη Τετραγωνοπαντελόνη (υπάρχει;;;) εν έχω. Ακόμη.

Υπάρχουν φαλακροί με διεθνή καριέρα; Αν το παίζω Καπουτσίνος μοναχός; Η Ε. το λέει ΚαπουΚίνος. Θα 'ναι αυτοί που μονάζουν στο Πεκίνο. International! Ή Εβραίος θα μου πήγαινε που βάζουν αυτό το καπελάκι ακριβώς εκεί. Τα ποστίς είν' τρε μπανάλ και μοιάζουν fake. Η Θεία θέλει να με στείλει πάλι στη κομπογιανίτισσα γιατρό που "βγάζει μαλλιά" (απ' το τσεπάκι της και τα κολλάει με UHU?). Ουί ουί καημός που με βρήκε.

Υ.Γ. Πληρώνω όσο όσο να μου κάνετε τη διπλωματική. Δε θέλω να τη βλέπω...

Tune of the week #62: Homage to neverlandean


Katy Perry - I Kissed A Girl

Άλλοι στον Καβάφη, άλλοι στο διάσημο μουσικό blogger. Με αυτό το τραγούδι απλά τα σπασε η Katy Perry. Και οι στίχοι της είναι τόσο προχώ και θεόκουλοι αλλά προσεγμένοι που τη γουστάρω τρελά. I may even kiss a girl. Είναι της μόδας τελευταία *γκουχ γκουχ*



Saturday, May 24, 2008

Tune of the week #61: ESC 2008 edition

Δεν ξέρω τι θα κάνουν οι ξένοι και πού θα βρεθεί η Καλομοίρα, εγώ απόψε ψηφίζω Τουρκία...


Mor ve Ötesi - Deli

Άλλωστε τα Τούρκικα βρίσκονται στην ίδια γλωσσική οικογένεια με τα πολυαγαπημένα Ιαπωνικά και Κορεάτικα, είναι ουραλοαλταϊκές γλώσσες, οπότε πρέπει να τα υποστηρίζω. Και οι Mor ve Ötesi (που σημαίνει Purple and Beyond) είναι alternative-rock συγκρότημα απ' τη γείτονο χώρα και γω κάνω κρα για τέτοια. Πόσο μάλλον όταν ο τίτλος του τραγουδιού με εκφράζει απόλυτα: Deli = Insane... Σόρρυ Νορβηγία, ήσουν η δεύτερη επιλογή μου και δεν έχω και μονάδες...

Το κλιπ είναι σκιαχτικό και οι φάτσες των "αγαλμάτων" ακόμη περισσότερο. Προσκυνώ στίχο (μπες να τον διαβάσεις είναι και στ' Αγγλικά). Αλλάχ Αλλάχ!



Tuesday, May 20, 2008

Thought #91: And then it hit me...


- Get off the bus.
- I can't.
- Why not.
- Because... because it doesn't hurt here. I don't want to be in pain, I don't want to be miserable.... and I don't want him to hate me.
- Well, you can't always get what you want.

House, S04E16, Wilson's Heart

It takes the pain of a wreck. And realization hits home...


Friday, May 16, 2008

Tune of the week #60


Guillemots - Kriss Kross

Από το καινούριο τους άλμπουμ, Red.

When the moon's in the sky I like it
When the moon's in the sky we like it
It's not gonna give us bad advice
So go and dance with your thunder and lightning
Where the paradise birds are fighting
Let's shake things up a bit tonight

Are you coming out tonight?
Are you coming out tonight?
Cos we're going out tonight
And we won't be cattle on your farm tonight

Ask yourself why
Come on, ask your man why
Cos you're ugly and you lie
And you kriss kross kriss kross
It's a lie
So bye bye bye bye bye bye

Are you coming out tonight?
Well come out with us tonight
Cos there's wrong and there is right
And we know which one we are tonight

Ah don't start crying now
Don't go crying now
Cos the moon is gonna dance for us tonight
Don't go dying now
You're not dying now
And the sky is just not close to us tonight

And as for you, friend
High in your high home
Watching us all falling down like rain
I hope you're happy
Feel really holy
Cos your godliness has taken every single thing I loved on earth tonight

Oh I won't let you leave me
You're all I've got, believe me
Stay
Don't close your eyes
Nobody really dies
They all just end up in the sky
So far away

(Αν σας άρεσε κάντε κλικ στο εξώφυλλο)

Thursday, May 15, 2008

Ποτέ δε σκίτσαρα καλά ανθρώπους...

Ευχαριστώ τον Strahd που μου έδωσε αφορμή να ζωγραφίσω ξανά μετά από 6 ολόκληρα χρόνια. Το "αυτόγραφό μου" για το http://autographcollectors.blogspot.com/...




Monday, May 12, 2008

Thought #90: The market


Άνοιξα τα μάτια μου και ένοιωσα κάτι που ήθελε να ειπωθεί. Μα δε χωράς σ' ένα κουτί. Ούτε εσύ, ούτε κι η ιστορία σου, σ' ένα κουτί σαν κι αυτό που επέλεξε εκείνη.

Το περιτύλιγμά του ήταν πραγματικά πολύ όμορφο, το χαρτί γυαλιστερό, το σχέδιο πάνω παρέπεμπε σε κάτι το αριστοκρατικό και ήταν στο χρώμα που αγαπούσε. Όταν το άνοιξε δεν ένοιωσε να απειλείται μιας και στον πόλεμο θα πήγαινε με όπλο ένα μολύβι, μα θα το γνώριζε αν ακολουθούσε πιστά τις συμβουλές μας. Ή πάλι αν άκουγε την ειδικό επί του θέματος. Μα στην ανάγκη αν της σωνόταν το μελάνι θα είχε πάλι επιλογή. Όπως απέρριψε μια προσφορά και δεν της δώθηκε μια άλλη.

Στο δικό μου κουτί αναρωτιέμαι ποιος θα είναι. Και τι έκπληξη θα κρύβει μόλις ανοιχτεί και εκείνο το δεύτερο περιτύλιγμα. Είναι η τύχη ορισμένων, να στήνονται μεγάλα παζάρια προς τιμήν τους, οι κουρτίνες και τα κουτιά να παρελαύνουν μπροστά τους. Οι κρυμμένοι πόθοι. Και ύστερα είναι και οι προσφορές, η απροκάλυπτη επιθυμία. Μπορεί να ζω στο δικό μου κουτί χωρίς να το ξέρω, να μη μπορώ να δω, γιατί και να το τρυπήσω, δε βλέπω απ' έξω τίποτα.

Η αλυσίδα είναι από την παραγωγή στην κατανάλωση, στην επαναδημιουργία και ξανά στη ζήτηση. Νοιώθω να στέκομαι στην άκρη, η μορφή μου ένα σάπιο λεμόνι και μέσα το άγνωστο. Κατρακυλώντας μαζί με τα φρέσκα, ελπίζω ένα χέρι να κάνει το λάθος και να με βάλει στη σακούλα. Το ίδιο λάθος όμως δε θα γίνει δυο φορές. Μόλις φτάσουμε στο σπίτι θα βρεθώ στα σκουπίδια.

Thursday, May 01, 2008

Thought #89: Blood loss


Νόμιζα πως οι βρυκόλακες δεν έχουν είδωλο στους καθρέφτες. Στη ζωή; Στη ζωή είδωλο δε νομίζω να έχεις. Στους καθρέφτες όμως μπορείς και αυτοθαυμάζεσαι.

[...] πως δε τολμούν να βγουν στο φως της μέρας. Κι όμως, το έλουζε το σώμα σου ο ήλιος και δεν έγινες ποτέ σου σκόνη.

[...] πως δε μπορούν να περάσουν μέσα από τρεχούμενο νερό. Μα σ' έχω δει, το κορμί σου όλο βουτηγμένο στο αλάτι της θάλασσας, τα κύμματα να σκάνε στην ακτή κι εσύ να χαίρεσαι.

[...] πως τους σταματάει ένα παλούκι στην καρδιά. Δεν έχεις φάει αρκετά χαστούκια στην πορεία σου; Αυτά δε σε πληγώνουνε βαθειά; Γιατί δεν καταστράφηκες;

[...] πως φοβούνται τους σταυρούς - αλλά εσύ δεν έκανες Ανάσταση και φέτος;

Δεν το πίστευα πάντα. Άρχισα να το πιστεύω. Αλλά όσα ήξερα μάλλον δεν ισχύουν. Όσο το αίμα μου έτρεχε μέσα απ' τις φλέβες μου να αναβλύσει απ' το λαιμό μου, ήμουν σίγουρος πως ήταν τα δικά σου μάτια αυτά που με κοιτούσαν καθώς τα δικά μου θόλωναν. Η δική σου γλώσσα που γευόταν σταγόνες της ζωής μου από μυτερούς κυνόδοντες. Μα δεν είσαι βρυκόλακας. Και τότε ποιος ήταν αυτός που σχεδίασε το περίγραμμά μου με μια κιμωλία; Ίσως τελικά μέσα στη σύγχιση να έμπλεξα τα τέρατα...

Friday, April 18, 2008

Anger management


Ήμουν κέντρο, εκεί που -υποτίθεται- μένει, είχα μόλις κουρέψει το μανιτάρι/φούκνα γύρω-γύρω απ' την τρύπα του κεφαλιού μου, ήμουν σα φαλακρό alternative/emo σαχλοκούδουνο και είπα να στείλω μήνυμα μήπως και ο διάολος είχε σπάσει το ποδάρι του και ήθελε να πάμε για ποτό. Αλλά να μου (αυτομουτζώνομαι - το χω κλέψει από φωτογραφικό ενσταντανέ και είναι τρόπος ζωής πλέον) που θεώρησα πως θ' απαντούσε. Το 'χε κλειστό που να του κλειστεί το χέρι σε καμιά πόρτα να μη μπορεί ούτε να πληκτρολογήσει ο παπάρας.

Να το το μέλλον το βλέπω: Εγώ ωσάν Οσία Μαρία - σε λίγο καιρό θα στήνουνε λαμπάδες στο μπόι μου λόγω αγιοποίησης - μαζί με την πεντάμορφη μα γκαντέμω φίλη μου, που δέκα της κάθονται και δεν τους θέλει και της γυάλισε ο δυσλειτουργικός, θα πλέκουμε κουρελούδες στον καναπέ μ' ένα κουβά γεμάτο χολή στο πλευρό μας, απ' την τόση που βγάζουμε αυτό το διάστημα. Στο προσκεφάλι μας θα έχουμε προσκυνητάρι το Men's Health να τσεκάρουμε δικεφάλια-τρικεφάλια τορπίλες, να δουλεύουμε εγώ ποντίκι κι αυτή πάπια (κάτι δικά μας, τώρα αν το 'πιασες κόβει το μυαλό σου, ξουράφι είσαι άριστα δέκα). Και όχι τίποτα, αυτήν την καταράστηκαν, εμένα ποιος μ' έφτυσε δεν ξέρω, αν το μάθω θα γίνω Τούρκος, θ' αρχίσω να παίρνω ανάποδες, δε θα επαναπατριστώ, δε θ' αλλαξοπιστήσω - αλλά λες; και να μου κάνουν μετά τεμενάδες;

Αυτά τα νεύρα διοχετεύονται, εκτός από όλους τους ήρωες της ζωής μου που μ' ανέχονται και τους άτυχους μαθητές μου κάθε φορά που μου λένε 120π/2 = 110π, στο τιμόνι, πήγαινα κεφάτη-ψωνίζω-στου-Βερόπουλου (για του πουλιού το γάλα) μέχρι που μ' έκοψε μία και μπήκε σφήνα μπροστά μου κι άρχισα τις κόρνες και τις καραμούζες ώσπου έσκουξα με κοκκοράκι: "Φλας μωρή τσιμούχα!" και ούτε εγώ κατάλαβα τι εννοούσα, ίσως ο θόρυβος της μηχανής να με ενέπνευσε να της δώσω αυτό το κοσμητικό επίθετο. Έτσι όπως η κραυγή εγκατέλειπε τα χείλη μου, έτσι βρέθηκα την άλλη στιγμή και βυθισμένος στο κάθισμα από ντροπή, κόκκινος σαν το παντζάρι.

Όπως και κάθε φορά, που φεύγει αυτό το νταλικο-rush σε δευτερόλεπτα, δαγκώνω τη γλώσσα μου, δηλητηριάζομαι και καταλαβαίνω πως είμαι τραγικός. Μάλλον θα στραβοκοιμήθηκα χθες γιατί δεν εξηγούνται τα διαόλια μετά από τέτοιο shopping therapy. Θα ξεθυμάνω λιώνοντας το Guitar Hero μέχρι να ματώσουν τα δάχτυλά μου τα φαγωμένα στο Hard. Κι αύριο περιμένω τον οίστρο για διπλωματική να μου χτυπήσει την πόρτα.

Υ.Γ. Το μισό καρότσι ήτο σοκολάτες.
Υ.Γ.2 Με είδε και στα Είδη Κήπου μια γνωστή η οποία είπε "πως ομόρφυνες έτσι" - κι εδώ έρχεται το καλό - "μάλλον επειδή πάχυνες τόσο"! Μάλλον επειδή είναι θωρηκτό και την πλησιάζω χάρηκε. Μου γύρισε πάλι το μυαλό έτοιμος ήμουν να της χιμίξω με καμιά τσουγκράνα.
Υ.Γ.3 Καλά το έβλεπα εγώ στις φωτό που μ' έβγαζα μόνος (ψώνιο) πως μοιάζει το πρόσωπό μου πλέον με φουσκωμένο μπαλόνι έτοιμο να σκάσει κι έχω κρεμάσει ξανά το αλήστου μνήμης πεντοσάγονο. Θα παραγγείλω κανά όργανο παθητικής... γυμναστικής.

Thursday, April 10, 2008

Thought #88: idleness


Ένας σωλήνας φτιαγμένος από ανθρώπινη σάρκα ενώνει το στόμα μου με το αυτί μου. Το δέρμα που του δίνει υπόσταση είναι καθαρά δικό μου. Και το νοσηρό αυτοδημιούργημά μου το διατηρώ και το συντηρώ. Εκεί, να κρέμεται, δε μ' εμποδίζει, μονάχα με παχαίνει. Ό,τι και να πω, το ακούω εγώ και κανένας άλλος, με γεμίζω με ψέματα και με παραπλανώ. Ο σωλήνας ορισμένες φορές φουσκώνει επικίνδυνα που νομίζω πως καταλήγω να γίνομαι κοπρολάγνος απ' τα σκατά που βγάζω με τις κινήσεις της γλώσσας μου. Της ίδιας που παρολίγο να κοπεί. Και αν ξαφνικά ένα βράδυ βαριόμουν πια να παριστάνω το μυρηκαστικό, να βγάζω τα λόγια μου, να τα περιπαίζω στο στόμα και να τα καταπίνω πάλι, ο σωλήνας θα με κρατούσε δέσμιο της παράνοιας και της αποστροφής μου στο εγώ που πλάθω.

Οι σκέψεις μου είναι πάντα σε μορφή ήχου, τόσο που τις προβάρω πάντα φωναχτά. Ακούω ό,τι λέω πολύ προσεκτικά χωρίς να το θέλω, η φωνή μου αντανακλάται στο εσωτερικό του τοίχωμα και φτάνει μέχρι το τύμπανο, το τρυπάει και περνάει μέσα στο μυαλό μου όπου και το παραλύει. Η' το μεταμορφώνει μιας και κάθε φορά που διαλύεται επαναδημιουργείται, πιο αρρωστημένο από ποτέ. Καταραμένος, η δύναμή μου να καταστρέφω ό,τι αγγίζει ο ήχος που παράγω. Καθώς αυτός λειτουργεί και αντίστροφα, γεμίζοντας από ό,τι συλλαμβάνει το αυτί μου, η τιμωρία μου να μη μπορώ να κόψω το σωλήνα. Φοβάμαι πως αναπνέω με ήχους, τρέφομαι με κραυγές, βαριανασαίνω με ουρλιαχτά και αργοπεθαίνω απ' τη σαπίλα. Μια μηχανή αυτοκαταστροφής που συλλέγει απ' το περιβάλλον για να τα πολλαπλασιάσει μέσα της μέχρι να σκάσει.

Saturday, April 05, 2008

Thought? : Persona 3

O T.L. μελετάει αργά τη νύχτα. Μόνο τότε έχει χρόνο. Το πρωί δεν έχει σχολή, πάει ακόμη σχολείο. Είναι έξυπνος όσο κι αν δεν του φαίνεται και προσπαθεί να το παίξει γοητευτικός και θαρραλέος. Το παλεύει τουλάχιστον. Στα διαλείμματα, οι γνωριμίες που έχει κάνει πολλές. Κάνει ό,τι μπορεί για να συνδυάσει τη διασκέδαση, μόνος ή με φίλους, με τις υποχρεώσεις. Όσο πιο δυνατή μία σχέση του, τόσο αυξάνονται και οι υποχρεώσεις. Ξεκλέβει μια Κυριακή το μήνα για να παίξει το αγαπημένο του online RPG. Στον κυβερνοχώρο κάνει παρέα με τη Μ. Σκέφτεται πως θα ήθελε κάποτε να βρεθούνε και από κοντά. Την Παρασκευή μια κοπέλα του ζήτησε να πάνε σινεμά μα αυτός προτίμησε να βγει μ' ένα φίλο του για φαγητό. Έχουν γίνει τόσοι πολλοί που δεν τους προλαβαίνει. Και έχει να κερδίσει κάτι απ' όλους.

Όταν γυρνάει πίσω στον κοιτώνα όπου μένει μαζί με άλλους σαν κι αυτόν, είναι τόσο κουρασμένος που θέλει απλά να κοιμηθεί. Όμως πρέπει να συνεχίσει. Θέτει στόχους, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και είναι φορές που αναρωτιέται γιατί παιδεύεται τόσο για ένα μέλλον μάλλον αβέβαιο.


Ο Τ.L. κάθε βράδυ στρέφει ένα "πιστόλι" στον κρόταφό του και τραβάει αγχωμένος τη σκανδάλη. "Αυτοκτονεί". Ξανά και ξανά. Είναι τότε που η κρυφή του δύναμη έρχεται στην επιφάνεια, ο πραγματικός του εαυτός, και μπορεί να νικήσει τα τέρατα που τον στοιχειώνουν.

Το Persona 3 δεν έγινε η ζωή μου. Πολύ φοβάμαι πως η ζωή μου γίνεται σαν το Persona 3. Και η σκοτεινή εκείνη ώρα, η κρυμμένη ανάμεσα σε όνειρα και εφιάλτες, ζωή και θάνατο, πρωί και βράδυ, ακόμη να φανεί...

The mask I wear is one (?)

Tune of the week #59


Kent - Musik Non Stop

Όσες φορές και να το ακούσω δεν το βαριέμαι. Πραγματικά μουσική non stop... Το κομμάτι έχει κυκλοφορήσει πρώτα στα Σουηδικά και μετά και με αγγλικό στίχο. Η μετάφραση των Σουηδικών είναι (από εδώ):

I needed a hundredth of a second
now that I've made the decision, I'm calm

visions in my head when you smile

I've found something beautiful

my friend, do you see what I see

I'm almost like you


And you are like me when you're dancing

have never met anyone like you

you are like me when you're dancing

music non stop to the end


I resigned to catch some sun

and I moved my desk and my chair

to the night garage under our house

when I close my eyes I see the light

I'm almost like you


And you are like me when you're dancing

have never met anyone like you

you are like me when you're dancing

music non stop to the end


So it took me a hundredth of a second

I've travelled back in time, become young

visions in my head when you smile

I've found something beautiful, my friend

do you see what I see?

I'm almost like you

And you are like me when you're dancing

have never met anyone like you

you are like me when you're dancing

music non stop to the end

And you are like me when you're dancing

have never met anyone like you

you are like me when you're dancing

music non stop to the end


Το προτιμώ στη γλώσσα που πρωτογράφτηκε. Το έχω λιώσει. Ξανά και ξανά. Δεν ξέρω πού το θυμήθηκα πάλι, ίσως η μουσική γενικότερα να μου το θύμισε. Μαραθώνιος Kent. Το αγαπημένο μου. Και για να γίνονται οι συγκρίσεις ορίστε και η Αγγλική version (κυκλοφόρησε με 2 βίντεο κλιπ, ένα ακριβώς ίδιο με το Σουηδικό - αυτό εδώ - και άλλη μία με το συγκρότημα να τραγουδάει και να μεταμορφώνεται ο ντράμερ σε γυναίκα και άλλα τέτοια κουλά - εδώ στο youtube).

Tuesday, April 01, 2008

捲り番長 (Mekuri Master)

Κλίκαρε την εικόνα για να παίξεις!

Η ακριβής μετάφραση είναι: "Ο αρχηγός των αλητήριων που γδύνουν". Όχι βάλε με το μυαλό σου τι σόι παιχνίδι είναι αυτό. (Ιαπωνικό, τι θα 'τανε - σου 'λυσα την απορία). Στόχος σου να σηκώσεις τις φούστες των ανυποψίαστων σχολιαροκόριτσων κατά τη διάρκεια της μέρας και του διαλείμματος, αποφεύγοντας τις γριές, τα λοιπά αλάνια και τις άγριες γκόμενες, που μ' ένα τους χτύπημα σε στέλνουν στο διευθυντή και το game over. Τα απογεύματα κάνεις και practice χουφτώνοντας αγάλματα... Μην τα συζητάς. Μιλάμε για ποιότητα!

Πριν ξεκινήσεις, επέλεξε και το αγαπημένο σου βρακάκι. (Εμένα είναι τα κολλητά μαύρα μποξεράκια, δεν τα φοράνε αυτές στο παιχνίδι, οπότε ταλανίζομαι τώρα, να πάρω το φραουλοσχέδιο, το τσουλέ κόκκινο ή το κοφτό κίτρινο; Το πιο γούτσου πάντως είναι με το αρκουδάκι.) Ίσως παίρνεις μπόνους αν δεις αρκετά. Το θέμα είναι... Πόσο καλά δουλεύεις το χέρι σου;


Saturday, March 29, 2008

Thought #87: score; unsettled

Το μουσικό κομμάτι που γράφω έχει τρεις μεγάλες παύσεις. Σε κάθε μία, συμπληρώνω με το μυαλό μου ολόκληρες μελωδίες κι ας δε χωράνε στην παρτιτούρα. Μου δίνεται ακόμη η δυνατότητα να κάνω ό,τι θέλω. Μου ανήκει. Αυτές ακούγονται σα ρέκβιεμ, για μια ζωή που δεν έζησα και όχι για ένα όνειρο. Τα όνειρα πλέον δεν ξέρω να τα συνθέσω.

Το πιάνο παίζει τρία πλήκτρα και τα κρατάει τρία τέταρτα. Μιας ζωής. Ο ρυθμός δε διατηρείται, οι αρρυθμίες καταπονούν το αρρωστιάρικο σώμα και όλα τα πεντάγραμμα οδηγούν στην αποσύνθεση. Η ακτινοβολία που δέχομαι δεν είναι θεία, μου καταστρέφει ζωτικούς ιστούς και κύτταρα, δε μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα. Έχω κατέβει μια οκτάβα χωρίς λόγο, όπως η φωνή μου ανεβαίνει μία όταν δεν προσποιούμαι.

Αν συνεχίσω χωρίς παύσεις δεν ξέρω αν θα 'χω αντοχές. Ίσως τα δάχτυλά μου να συστραφούν, να μη μπορώ πια να πατήσω ξεχωριστά κανένα πλήκτρο, να τα χτυπάω όλα μαζί με ένα χέρι που έγινε γροθιά κι οι άλλοι να μη θέλουν να το ακούσουν. Το κομμάτι μου. Γιατί να θέλει κάποιος να το ακούσει; Και γω γιατί να φυσήξω άσκοπα τη σκόνη απ' το πιάνο; Θα ήθελα να εξιστορεί κάτι για όλους. Καταλήγει όμως να είναι απόλυτα προσωπικό.

Monday, March 17, 2008

Japanese word of the week #36

Much needed non-comformity...

異議

I-GI

Meaning: objection

... when fighting for a cause...

"What tangled webs we weave when we practice to deceive."
Phoenix Wright, Apollo Justice: Ace Attorney.


Saturday, March 15, 2008

Album of the month #1

Τόσα χρόνια που κάνω πως παλεύω με σχολές και μαθήματα, απλά ηχογραφούσα ορισμένα κομμάτια μόνος μου, είμαι σαν την Tracy and the Plastics, κάνω μόνος μου συγκρότημα, εγώ και 3 ολογράμματά μου σε video wall από πίσω. Αυτά είναι το ένα με ράστα, το άλλο με φράντζα emo και το τρίτο με μοϊκάνα, να τα βλέπω και να χαίρομαι, να θυμάμαι παλιές, καλές, τριχωτές εποχές. Να 'ναι καλά ο Cookie και ο Neverlandean που με πρότειναν στην εταιρεία τους. Στάθηκα τυχερός! Γι' αυτό και το πρώτο single είναι το Misanga (lucky charm) και το τραγουδάω σε λα μινόρε στα ιαπωνικά με αγγλικό ρεφρέν "Misanga oh my charm, make him be my only one", θέλοντας να παντρέψω τη Δύση με την Ανατολή και να βάλω το στίγμα μου στη μουσική σκηνή. Αναμένεται να κάνει πάταγο (όπως και η διπλωματική μου να πάρει 10).

Το άλμπουμ ονομάζεται Alucitoidea (ήθελα να πάω Βιολογικό αλλά η μαμά δε μ' άφησε και βγάζω το άχτι μου έτσι, αφού ονόμασα το "συγκρότημα" Plasmodium Kentropyxi από το πασίγνωστο παράσιτο που προσβάλλει τα ερπετά - αναφορά και στις ψείρες που με φάγανε) και κυκλοφορεί στις 31 του μήνα με την εξής playlist:

1. Arlington, Georgia (ατμοσφαιρικό instrumental intro που σε ταξιδεύει στα άγρια τοπία της "Τζωωώτζ-ah")
2. Misanga (θα χρειαστεί το φυλαχτό)
3. Syndicate Sadists (hard-rock κομμάτι γροθιά στο κατεστημένο των συνδικάτων)
4. I'll Bet He's Nice (για να χαλαρώσουμε απ' το προηγούμενο έκανα διασκευή αυτό το τραγούδι των Beach Boys σκέφτομαι να είναι το επόμενο single και στο βίντεο κλιπ να είναι μια ορδή ημίγυμνων σε μια παραλία στυλ Baywatch)
5. Preem Palver (ο φωνακλάς αγρότης του Isaac Asimov τα παίρνει με τους λουόμενους -δες προηγούμενο- που του καταστρέφουν τις ιχθυοκαλλιέργειες και εγώ τραγουδώ αυτό το μοιρολόι για τις νευρασθενικές τσιπούρες)
6. Marie Göranzon (ότan πήγα στη Σουηδία με φώναζαν Marie. Αναγνωρίστηκε μάλλον το ταλέντο μου στην ηθοποιία. Προσέξτε την κορώνα στο τέλος εκεί που λέω: "You called me Marieeeeeeee that night, my shining silver knight")
7. Frank Gardiner (διάρκειας 18:29 - θα τ' αντέξετε;)
8. John Smallwood (ύμνος στον top designer του 16ου αιώνα που όσο να πεις δεν ήταν και πολύ προικισμένος)
9. Ridgeway, Virginia (outro acid-hop-trip στη χώρα της Ποκαχόντας)

Bonus tracks:
10. Challenger, Gray & Christmas (Χριστουγεννιάτικο, στα χνάρια του "Τούλι για το Χριστούλη" αλλά emo-core version)
11. Robust decision (αυτό το κομμάτι χαρακτηρίστηκε ως το "My Prerogative for the 21st century")

Θα αναρωτιέστε επίσης πώς βρήκα τόσο πρωτότυπους τίτλους, αλλά ήταν απλό. Κλίκαρα απλά "random article" στη Wikipedia και βάσει των άρθρων εμπνεύστηκα για να γράψω τα 11 αυτά ξεχωριστά διαμάντια. Ελπίζω να σας αρέσει. Ήδη το Billboard το 'χει συμπεριλάβει στa Hot 100 του 2008, μα είμαι μετριόφρων και θα ήθελα την άποψη του κοινού. Έμαθα πως ο comingthrough, η Moody και ο Wrong ετοιμάζουν πυρετωδώς και τη δική τους πρώτη δισκογραφική δουλειά. Good luck to them! They 'll need it! Πώς δημιούργησα το δικό μου; Πληροφορίες εδώ.

Sunday, March 09, 2008

Thought #86: The old, the new and the used


Οδήγησα την ξενιτιά στα πολύχρωμα τετράγωνα μιλώντας της για σένα. Πόσο ειρωνικό, να μιλώ στην ξενιτιά για τους ξενιτεμένους. [Και θυμάμαι και τους άλλους που έχριζα με τον ίδιο τίτλο όπως εσένα και τώρα ντρέπομαι (αν) να αντικρίσω. Ίχνη άφαντα και ο κλειστός κύκλος των ανακυκλούμενων ομοφυλόφιλων ντετέκτιβ δε γνωρίζει τίποτα.] Στον απέναντι τοίχο λιτές γραμμές σχεδιάζουν αντικείμενα του πόθου σου. Τα μπισκότα καθώς τα καταβρόχθιζα μου γρατζούνισαν τις χορδές. Ήλπιζα να χαλάσει το embedded νάζι, μα δεν είμαι εγώ που τα ξέρω αυτά. Σε κάθε συλλαβή η φωνή μου έσπαζε, τρεμάμενη εξιστορούσε το χαμό, όχι φθόγγων και σάλιου, μα προσώπων, δύναμης και αντοχής. Η τροφή της παράνοιας δεν είναι τα διπλά κριτσανιστά μπισκότα αλλά η καλοσύνη.

Μας έδιωξαν - σε μία ώρα μας αντικαθιστούν οι μασκαράδες. Σιχάθηκα τις απόκριες. Περπατήσαμε σε μέρη που είχαμε πάει μαζί και μαζί, να την κάνουν άλλοι να αισθάνεται τουρίστρια στην πόλη της και γω απλά να δείχνω και να λέω "κοίτα κι αυτό, ήρθαμε και δω". Μαζί. Πόσο αντέχει αυτή η λέξη; Το βλέμμα μου έπεφτε σε διάφορους για να βρω τον ένα και να ξεχαστώ, όπως και τώρα για να βρω εσένα, δεν ξεκολλάω το βλέμμα απ' το γυαλί. Περίμενα πολύ και πολλά... Η τύχη μου δοκιμάστηκε και δεν είχα διαλέξει γράμματα. Τότε ήλπιζα να πνιγεί η ντροπή. Δε χρειάστηκε. Το δερμάτινο φιλούσε άλλες, ο φαλακρός πρωταγωνιστούσε σε ερασιτεχνικό πορνό κι εγώ ή που θα μιλούσα μ' άλλου είδους ξένους ή που θα έκλινα πάλι το κεφάλι στ' αριστερά, θα κολλούσα στον τοίχο και θα εξαφανιζόμουν. Και δε σε είδα.

Οι υποσχέσεις; Οι ημερομηνίες που πλησιάζουν (και επίκεινται αλλαγές) με κάνουν να κοιμάμαι το πρωί και στους εφιάλτες μου να προβάλλονται τα πιο αλλοπρόσαλλα: Εγώ να παρεκλίνω της πορείας μου, όπως κι εκείνος, που στο κρεβάτι του ξάπλωνα ενώ στο λύκειο μου κολλούσε χαρτονομίσματα στο μέτωπο. [Και τώρα μου τα έβαζε στο παντελόνι για την καλή δουλειά μου, πόρνος πολυτελείας;] Ντροπή διπλή, μόνος μου το συμπλήρωσα αυτό. Ντροπή τριπλή, βγήκα πάλι απ' το δρόμο, το αμάξι χτύπησε για άλλη μια φορά στο κράσπεδο και σταθεροποιήθηκε κάνοντας πρώτα τα οχτάρια του. Το σήκωσα με δύο χέρια για να το ξαναβάλω μέσα. Τόσο ελαφρύ. Όσο βαρειά κοιμήθηκα.

Wednesday, March 05, 2008

The Itchy & Scratchy Show


Πλέον το sleep tight, don't let the bedbugs bite αποκτά νόημα... Πριν από τρεις μέρες ανακάλυψα κάτι μικρά ζωύφια μικρότερα κι από κεφάλι καρφίτσας να περιφέρονται πάνω στο DS μου, στην οθόνη του υπολογιστή, το κρεβάτι μου, ακόμη και το μπάνιο και την κουζίνα! Ο μπαμπάς μου θα έλεγε πως είμαι ψείρας αλλά φρίκαρα. Δεν ξαναβρήκα άλλο ευτυχώς από τότε. Αλλά έχει 2 μέρες τώρα που δεν έχω σταματήσει να ξύνομαι σε χέρια και πόδια και πολύ φοβάμαι πως οι μικροσκοπικοί κοριοί/μυρμήγκια/ψείρες -ή ό,τι σκατά είναι- με κατούρησαν/τσίμπησαν/έφαγαν τη σάρκα μου/αυνανίστηκαν πάνω στο πόδι μου. Δεν αντέχω άλλο!!!

Υ.Γ. Κι αν ενώ κοιμόμουν μπήκαν μέσα μου και γέννησαν αυγά;;; Θα πεθάνω! Τουλάχιστον με το άλιεν αγκαλιά όλο και κάποιος στη σχολή θα με λυπηθεί...

UPDATE: Μόλις προ 30 δευτερολέπτων περπατούσε το στρογγυλό υποχθόνιο μαμούνι πάνω στο χέρι μου, είναι τόσο μικρό που έμοιαζε με ελιά. Και μετά εμφανίστηκε ένα δίπλα στο mouse. Το πήρα απόφαση, τα τέρατα αυτά της φύσης θα με σκοτώσουν. Ίσως τρυπώσουν πίσω απ' το μάτι μου και κάνουν φωλιά στον κερατοειδή μου και μείνω τυφλός, ίσως μπουν στ' αυτιά μου και κουφαθώ, στον πούτσο μου και μείνω στείρος (αλλά δε νομίζω πως θα ένοιαζε κανέναν), στον κώλο μου και γεννώ αυγά, που και να στήσουν σπιτικό στο κεφάλι μου και μείνω και φαλακρός (λες;)! Ο τρόμος! I'm infested! Κοντεύω να τρελαθώ!

Υ.Γ.2 Μια ανύπαντρη μάνα μ' ένα εντομοειδές μωρό στην αγκαλιά θα καταντήσω... Ωιμέ αλί αλί και τρίσαλι... Ποιος θα βρεθεί να με πάρει;;;

UPDATE 2: Βρέθηκαν οι ένοχοι! Τα περιστέρια που είχαν στήσει φωλιά στο περβάζι του μπαλκονιού μου, παράτησαν εκτός από 1 αυγό (γι' αυτό και δε χαλούσαμε τη φωλιά) και τόνους κουτσουλιών, αλλά και πολλές ψείρες οι οποίες βρήκαν πρόσφορο έδαφος για σεξουαλικά όργια και αναπαραγωγή! Πλύναμε, σκουπίσαμε, ρίξαμε χλωρίνη, απεντομώσαμε. Ψείρες gone to heaven! Ουστ βρωμόπουλα!

Tune of the week #58



One Republic - Stop and Stare

...stop and stare
you start to wonder why you're here not there
and you'd give anything to get what's fair
but fair ain't what you really need...

Θα ζήσω για μένα. Με αργά και σταθερά βήματα. Για να μη δω ξαφνικά πως βρίσκομαι αλλού από εκεί που πραγματικά θα ήθελα.


Monday, March 03, 2008

Κουλί, μου θέλεις και κονφί!


Παλιά ένοιωθα ένα περίεργο συναίσθημα το οποίο είναι σπανιότατο φαινόμενο να εκδηλωθεί σε μένα. Το λεγόμενο άγχος. Στην περίπτωσή μου, για τη σχολή. Πλέον, ένα μέσο αλλιώτικο απ' τ' άλλα, ο υπολογιστής, βάλθηκε να γίνει σανίδα σωτηρίας αλλά και καταδίκη μου. Έχω μια διπλωματική την οποία λιβανίζω κοντά στα 2 χρόνια τώρα (imagine) και ενώ έχει μείνει εξ' αρχής, μετά το ψάξιμο και τις μεταφράσεις, η ουρά, ήτοι 20-30 σελίδες, επιμένω να μη θέλω να ασχοληθώ μαζί της διότι είναι το ελληνικό κομμάτι, αυτό που με τρομάζει περισσότερο και για το οποίο νοιώθω πως δεν έχω όσες πληροφορίες πρέπει. Ο δικός σου όμως θέλει να παίζει απ' το πρωί ως το βράδυ ηλεκτρονικά, να χαζεύει στο νετ, να γράφει ποστ και απλά να βρίσκεται μπροστά στον υπολογιστή μέχρι ο κώλος του να κάνει πελώριες πληγές απ' το πολύ καθισιό κι η μπάκα του να γίνει σαμπρέλα ικανή να περισώσει μια ολόκληρη παραλία της Χαλκιδικής σε τσουνάμι.

Το πρωί θα συναντήσω την καθηγήτρια-υπεύθυνη της διπλωματικής και θα της δείξω πάλι τα ίδια. Αυτή δε δίνει πολύ σημασία και είναι πολυυύ ελαστική, κάτι το οποίο δε με συμφέρει γιατί χρειάζομαι βούρδουλα. Έτσι και γω σήμερα πήγα το μεσημέρι για φαγητό σε μια Contemporary Greek Tavern(α) -όπως ακριβώς στο λέω έτσι τό 'γραφε πάνω το πετσετάκι- ενώ είχα πρώτα προλάβει να μασαμπουκώσω μισό σνίτσελ κοτόπουλο αλά κρεμ, μια σαλάτα παντζάρια και ένα μελιτζανομπουρεκάκι (που περίσσεψαν απ' τις αδελφές μου και άλλοι άνθρωποι πεινάνε δεν είναι σωστό να πετάμε το φαγητό, επίσης ήταν να, για τη γεύση μωρέ και για να μου ανοίξει η όρεξη) απ' το σπίτι... Με μόλις 15 λεπτά καθυστέρηση και άλουστο μαλλί (τι; χαχαχα) βρήκα τη Ζ. με τη Λ. και πιάσαμε παραλιακά. Τι ωραίο καιρό που κάνει αυτές τις μέρες! Ποιος διαβάζει/κάνει εργασίες; Δικαιολογούμαι...

Αφού καθίσαμε και έπαθα ένα σοκ με το "φιλέτο νουά με σως τρούφας - για δύο άτομα στην προνομιακή τιμή των 44 ευρώ", θεώρησα πως έχω μείνει πίσω στο φαγητό των ταβερνών με τις χωριάτικες, τα ξίγκια και τους μουζάκα. Στον επιτηδευμένα ξύλινο/νησιώτικο διάκοσμο (είχε και δυο τύπου δέντρα φτιαγμένα από σανίδες μες τη μέση) υπήρχαν πήλινα στον ένα τοίχο (απ' όπου μόνο ο δίσκος της Φαιστού έλειπε) και πιατικά/πορσελάνες Βοημίας στον άλλο, ενώ στον κατάλογο πολλές άγνωστες λέξεις. Κατέληξα στο κονφί πάπιας με "τσιπ" παρμεζάνας το οποίο ιδιαίτερο όσο και να ήταν στη γεύση δε θα το ξανάπαιρνα.

Η Ζ. τυχαίνει πάντα να βγαίνει μαζί μου σε μαγαζιά στα οποία η εξυπηρέτηση χωλαίνει και γω ντρέπομαι τόσο γιατί εκνευρίζεται και κάνει παράπονα σε σερβιτόρους και προσωπικό (άδικο δεν έχει) ενώ εγώ μαζεύομαι στην καρέκλα μου. Η πάπια που επιπλέει στο λίπος της, έμοιαζε με περιεχόμενα κονσέρβας τόνου και έφτασε αισίως μετά από 40 λεπτά... Και πήραμε και γλυκό. Η σοκολατόπιτα μεγέθους σουβέρ και αξίας 10 ευρώ είχε και χρυσό σπρέι τριγύρω (ότι ξέμεινε απ' την Τσικνοπέμπτη θαρρώ - όπου δε ντύθηκα emo ανίδεοι αλλά L απ' το Death Note). Τα 'φαγα, τα 'σκασα κι έφυγα.

Υ.Γ. Νόημα το κείμενο δε βγάζει, σκοπό δεν έχει, who cares?

Υ.Γ.2 Εγώ ένα ξέρω, τόσα να 'γραφα, και το 'χω ξαναπεί, 10 διπλωματικές θα 'βγαζα. (Ταιριάζει το φαί με τα λεωφορεία;).

Υ.Γ.3 Η παραδοσιακότατη ταβέρνα δε διέθετε κουλί φρούτων του δάσους. Διαμαρτύρομαι!

LinkWithin

Blog Widget by LinkWithin