Thought #53: Δυναμική

Αυτό που μου λείπει. Αυτό που χρειάζομαι. Χαμένος σε ιδιομορφές και ιδιοσυχνότητες, ιδιοπεριόδους... Σεισμικά φορτία τα οποία επέφεραν μετακινήσεις και γω θάφτηκα κάτω από τόνους σιδηροπαγούς σκυροδέματος, όπως αποφαίνεται και το μητρώο μαζών. Προσπαθώ να ακολουθήσω τη θεωρία της ευκαμψίας, αλλά η δυσκαμψία του σώματός μου με εμποδίζει. Είμαι ακόμη δεμένος. Αλλά όχι δεσμευμένος. Καθώς απλώνω το χέρι μου, νοιώθω τους ορόφους να με καταπλακώνουν, μη αφήνοντάς με να αντιδράσω και γω. Με τη σειρά μου. Αναζητούσα το συντελεστή συμμετοχής που θα συμπλήρωνε τον δικό μου, με αποτέλεσμα το 1. Και μέσα στην ησυχία, πριν την απόλυτη ηρεμία, μετά τις δονήσεις, ακούγεται μία φωνή που λέει όλα όσα αισθάνομαι. Τα τραγουδά. Χλευάζοντάς με. Όσο αντέχω και γω θα την ακούω, να επαναλαμβάνει λόγια που αντηχούσαν μέσα μου. Περιοδικά, με φασματικές επιταχύνσεις. Ώσπου να πάψω να υπάρχω, να γίνω ένα με τα συντρίμια και να λάμψω. Δια της απουσίας μου.

Weekend Wall 54

Koi. In unison, there is confusion...

... is it the carp or love you talk about?

Japanese word of the week #29

When spoken out loud...

恋

KOI

Meaning: love

... it may sound fishy, as if it was a lie...

FFCC: The Crystal Bearers trailer

No release date as of yet, just a "coming soon" notice at the end, but I'm really excited for the first Final Fantasy Crystal Chronicles title coming out for the Wii game console. As far as it goes with the Crystal Chronicles spin-off of the FF series, that never scored high in reviews, though the visuals were of top-notch quality as always. Also coming out from Square-Enix is Ring of Fates for the Nintendo DS, supposedly interconnected with the Crystal Bearers title. The enemies look unique, to me at least who's never played the CC game before, they don't resemble regular FF foes and the main character is not that androgynous this time around. What looks like an action-RPG in the style of Zelda may well amaze or disappoint us, as the fighting system isn't quite clear yet. We 'll just have to wait and see! The trailer was shown during this month's Nintendo summit.

LOST: Season 3 Finale

what I had been struggling for,

what I had been waiting for...

... ever-craving to go back...

Tune of the week #47

Oh, your clever talk
leaves you tongue tied
it's overkill

Kosheen - Overkill

you wanna fix it
with your hands tied
you never will

Thought #52: Battle for land

The governor of mine will soon, vehemently, try to transform the source of your despise, from a venomous tip to a sweet injection. As aerial waves seduce the flames of my passion, a full out attack will commence. From my side, or the side of one part of mine, as your own duality will counteract. When more fire gets thrown in the whirlwind of trouble, the fight will be decided. If it was in vain or worth the struggle.

In a dream

I'm not sure whether I was out and had just returned, or in the bathroom or something, and I walked towards the window to the balcony. One thing was for sure. I was in a sort of a bungalow, but it had a balcony and in the one opposite my own there was a party going on. Lots of people together with their kids were having fun, or simply sitting and drinking while enjoying music and the laughter of the young ones.

On the wooden floor right outside my room, two recliners. People would inexplicably appear to be enjoying themselves in them, although "my place" wasn't part of the party grounds... I thought it was weird but didn't want to spoil the children's fun, so I was about to shut the door, lie down on the bed and sleep not saying a word. Suddenly, two guys round my age burst in the room from the balcony and acted as if they were at home. One lied on the bed and the other was turning on the TV while laughing hysterically. I was terrified as well as pissed off to say the least, but something on them made me feel powerless. I told them to get out and please leave me alone, but they wouldn't listen and sarcastically snapped back at me.

Rushing down to the lush, marbled, reception office, I burst out crying and couldn't find the strength to tell them what was going on. One receptionist, dressed in a black suit with golden buttons, scornfully looked at me, ignoring my pleas for help. After I managed to breathe properly once again, he said he'd give me a pair of keys to the room and a third key which would be used to lock the doors after they left. But who would tell them to get out? I was scared of also being robbed since I had left all my stuff with strangers, so I begged the guy to follow me and tell them to get out.

Feeling helpless and tired, I rushed back, only to find them still inside even more perversely evil than before. Something was telling me I shouldn't mess with the street-style clad guys and I was once again feeling uneasy... And then I woke up gasping for breath...

Ιν ε ουΐκ

Μέσα σε μία βδομάδα συνέβησαν πολλά.

• Εργάστηκα σκληρά να αποδείξω πως κάτι αξίζω, χάνοντας περισσότερα μαλλιά μόλις με ρώτησαν "Are you England?". Έδειξα σθένος και δεν απάντησα "No, I'm Azerbaijan".

• Ταξίδεψα στη Μυστική Θεσσαλονίκη, από τον ναό του Αγίου Μάρκου στη Θέρμη (όπου ήθελα να φύγω με το που πλησιάσαμε), την πλατεία Τερψιθέας στην Άνω Πόλη (ο δερβίσης που φυλά τον τούρκικο τουρμπέ δε βγήκε να μας στοιχειώσει) έως τη Ροτόντα και τη στήλη των όφεων στην Αγίου Δημητρίου. Κατέληξα με ένα πελώριο σκόρδο από βινύλιο κολλημένο στην πλάτη που κατάλαβα πολύ αργά πως το είχα... (ευχαριστώ Πασχάλη!) Ρεντίκολο.

• Ξεκίνησα να πηγαίνω βιβλιοθήκη για να διαβάσω και απέκτησα μία νέα φίλη μα και μία νέα μέθοδο "να κερδίσεις αυτόν που ποθείς". Την ονόμασα "Η Μέθοδος Ι" και πιστέψτε με, είναι αποτελεσματική. Η κοπέλα είναι ζωντανό παράδειγμα και υποκλίνομαι.

• Είδα το Σπάιντερμαν 3. Την επόμενη φορά που θα πάτε στην κοπέλα σας αγόρια, πάρτε της "πεόνιες"! Επίσης μη ξεχνάτε να περπατάτε σα κάγκουρες μέσα στη μέση του δρόμου, οι γυναίκες θα στίβουν τις κιλότες τους για πάρτη σας...

• Επισκέπτηκα το ξενοδοχείο Les Lazaristes για δουλειά. Δεν κάνω βίζιτες ακόμη, οπότε δεν ήταν αυτή η δουλειά. Ήμουν επιτηρητής σε εξετάσεις και τα πόδια μου από την ορθοστασία και το πέρα δώθε προσομοιάζονται πλέον με πόδια μαραθωνοδρόμου. Φτιαγμένα από πέτρα!

• Πήγα και στο Electra (επιμένω πως δεν πληρώνομαι για σεξ). Παραλίγο να βρεθώ 10 μέτρα κάτω, μέσα στο πιάτο ενός ζευγαριού που έτρωγε στο Αγιολί, όταν παραπάτησα και έγινα ένα με το τζάμι. Βγήκα έξω από την αίθουσα τρέχοντας προσπαθώντας να συγκρατήσω το νευρικό μου γέλιο.
  

• Έφαγα πάλι το εκπληκτικό τσιζκέικ της Ζωής. Έτσι για να ζηλεύετε! Της σάλιωσα όμως λίγο το μαξιλάρι στο σαλόνι γιατί είχα ξεραθεί στον ύπνο απ' την κούραση. Ελπίζω να μην το πρόσεξε (και να μη διαβάζει το μπλογκ μου...)

• Και τέλος, μια αντιπαθέστατη οπτικά και μη "γυναίκα" με συμπεριφορά νταλικέρη, κέρδισε τη Γιουροβίζιον.

Αχ, μου έλειψε το blogging!

Weekend Wall 53

In the company of friends...

... each gathering is a large feast...

Japanese word of the week #28

Storing negative energy flowing around...

激怒

GEKI-DO

Meaning: rage; indignation; exasperation;

... struggling not to let it burst out once more...

Thought #51: ΟΠΕ

Περιπλέκω μόνος μου πράγματα και καταστάσεις. Ζω με πλάνο, πρόγραμμα, δέντρα αποφάσεων, παραδενδράδες και παραφυάδες. Στο μεγάλο οργανόγραμμα της ζωής μου, έχουν όλα το μέρος, την ώρα και τον τρόπο που θα συμβούν. Στο μικρό εγκέφαλο του κορμιού μου, έχουν όλα μία τροπή. Τη δική μου. Ανατροπή δε συμβαίνει ποτέ. Όταν συμβεί, όταν το πρόγραμμα χαλάσει, όταν έχω εκτροχιαστεί τρέχοντας από μέρες με την ταχύτητα που επέλεξα, έρχεται το τέλος. Εκεί όπου στο χρόνο θα βάλω μηδέν, στο γεγονός μηδέν και δε θα υπάρχει βέλος διαδρομής.

Δείχνει ο μητρωικός λαβύρινθος να μην τελειώνει ποτέ και να εκνευρίζομαι σε κάθε αλλαγή. Όταν είναι να βγει το σύνολο, τα κελιά εξαλείφονται άλλοτε μόνα τους, άλλοτε καταλάθως, άλλοτε από μένα. Όταν πάω να αρθρώσω μια λέξη, θα ελεγχεί η καταλληλότητά της με δείκτη, αποτελεσματικότητας και ισχύος και θα επιλεγεί από μία πηγή δεδομένων, ένα αέναο σύνολο λέξεων, απ' όπου θα γίνει η αντιμετάθεση. Και τότε θα ανοίξω το στόμα μου και θα την προφέρω. Αλλιώς θα την καταπιώ και θα πνιγώ από την πρόσληψη υπερβολής, γελοιότητας και δυστυχίας.

Σήμερα ένιωσα πως είμαι ικανός σε κάτι. Για πρώτη φορά. Κάτι το οποίο είχε βάση το χρονικό προγραμματισμό. Γι' αυτό δεν αλλάζω την ψυχασθενική καταναγκαστικότητά μου, ούτε τον εγωισμό μου. Και ενώ όλα κυλούσαν ρολόι, οι δείκτες τρελάθηκαν...

Thought #50

It's the things I only tell myself
that frighten me the most...

Tune of the week #46

It's a shame now, baby, you can't see yourself
and everything you're running from
and it's the same world, honey, that has brought you down,

Maria Taylor - A Good Start

as the one that's gonna pick you up,
and pick you up...

Weekend Wall 52

Plant the seed of thought and thoughtfulness...

... the plant of love will bloom and convey your message...

Japanese word of the week #27

I could write so many of them with my teary eyes...

哀歌

AI-KA

Meaning: lament (song); elegy; dirge; sad song;

... but I have to break the shackles of my cloudy mind...

Ο πρώτος του χορού

Εγώ τη θεία μου θέλω να την προωθήσω. Απλά δεν έχω βρει ακόμη την κατάλληλη εκπομπή. Είναι η "μίνι-παράλυση" η οποία την πηγαίνει πίσω, αλλιώς θα την έστελνα στο So You Think You Can Dance. Αν και πιστεύω πως με την πέραση που έχει και η Αννίτα τον τελευταίο καιρό, εκείνη θα πρέπει να την αναλάβει.

Ήρθε τις προάλλες στο σπίτι και μας έκανε την καρδιά περιβόλι, ανακοινώνοντας την κληρονομική πάθηση από την οποία θα υποφέρουμε όλοι ως οικογένεια σε λίγα χρόνια. Χορεία Χάντιγκτον. Και το γράφω και στα ελληνικά γιατί η επάρατος νόσος χορεία η συγκεκριμένη, σε βρίσκει να κάνεις σπαστικές κινήσεις ενώ περπατάς που προσομοιάζουν χορευτικές φιγούρες. Αν δεν ήξερα τι καλός χορευτής είμαι, θα υπέθετα πως με βρήκε η κακιά αρρώστεια από νωρίς στο dancefloor του Σοδάδε. Μια μικρή υπενθύμιση σε όσους χτυπιούνται εκεί, να πάνε να το τσεκάρουνε, μην τρέχουνε αργά στα νοσοκομεία.

Τώρα πέρα απ' την πλάκα, και επειδή είμαι περίεργος και επειδή μ' αρέσει να ενημερώνομαι, την έψαξα την πάθηση στη "βικιπαιδεία", να εδώ, και είναι πραγματικά σοβαρή και όχι για γέλια. Απλά ο τρόπος που τα παρουσιάζει όλα η θεία μου είναι τραγελαφικός και υπερβολικός. Επίσης, η γλυκιά μου είναι μυθομανής.


Στο δημοτικό μου έλεγε πόσο καλές φίλες ήταν με την Νταϊάνα, πως έπαιρναν το τσάι τους, με ζάχαρη και γάλα, στους κήπους του Κένσιγκτον και της μιλούσε για όλα της τα προβλήματα. Πάω στοίχημα θα της έδινε και συμβουλές για τον Ντόντι η θεία. Σκεφτείτε πόσο στεναχωρήθηκε για τον άδικο χαμό της. Φόρεσε τη μαύρη πλερέζα και έβγαινε στους δρόμους ν' αλυχτάει.

Όταν συνήλθε απ' το σοκ, ξαναπήγε φυσικά Λονδίνο. Αν δεν πήγαινε 2 φορές το χρόνο δε μπορούσε. Κάτι πάθαινε. Και να μην πάθαινε, κάτι θα 'βρισκε να πει πως έπαθε. Εκεί συνάντησε και τον Ουίλιαμ, το πριγκηπόπουλο, ο οποίος μετά το ευχαριστώ για τα συλληπητήρια της θείας "μάι κοντολένσες" (πιάσε μάη μου να φας τριφύλλι - γιατί δε ξέρει γρι αγγλικά, εμένα παίρνει να της τα λέω και μετά τα λέει και λάθος η χαζή - όλοι στην οικογένεια απορούμε πώς συννενοείται εκεί), της είπε πόσο θέλει να με γνωρίσει. Η άλλη φυσικά δεν έχασε ευκαιρία και του είπε να τον φιλοξενήσει όποτε θέλει. Ο Ουίλιαμ πρέπει κάπου να έχασε το δρόμο. Δεν εξηγείται αλλιώς...

Κι αυτό, γιατί άρχισα να την πιστεύω. Αν διαβάσετε τι παθαίνεις με τη χορεία, γίνομαι καραμπινάτο παράδειγμα. Πρώτα απ' όλα παραλύεις. Πώς δικαιολογείται το γεγονός ότι πάλι έστριψα το πόδι μου χθες το πρωί και μια ζωή περπατάω πλάγια σαν το καβούρι; Το μυαλό σαλεύει! (Αυτό δε θέλει περαιτέρω διερεύνηση - το 'χουμε, το 'χουμε). Και τέλος, η ακαθισία! Μου το λεγε εμένα ο φιλόλογος στην πρώτη γυμνασίου. Καρφιά έχει το θρανίο σου και δε μπορείς να κάτσεις; (Ναι, συγγνώμη που κατουριόμουν!).

Πάντως, φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι, όταν θα γίνω ραμολί, και θα φυλάω μπικουτί μέσα στο τσίγκινο κουτί (από άλλο ανέκδοτο), να έρχεστε να μου αλλάζετε καμιά πάνα εντάξει; Γιατί, σνιφ, νοιώθω μόνος. Και σαλεμένος και μόνος, θα κάνω καμιά τρέλα! Είδατε ο Κορεάτης στην Αμερική. Δε θέλει πολύ ο άνθρωπος! Προς το παρόν όμως θα σύρω το χορό της κουλαμάρας! Αν έμπαινε κι αυτή η πουέντ!

Thought #49: The act of mimesis

The damsel in distress syndrome or pity the fool syndrome. This is how I named my pathetic pursuit for love. Playing dumb, fragile and even dead. Inside. Ever since I remember myself. My storytelling would always be tragic, with me as the main character, in the most pathetic fucked up state imagined.

The matchstick selling baby, the long forgotten and abandoned kid, the cold and lonely boy, the silent observer guy, but always the hiding behind a smile man. The parts I play, I choose and play out myself, which in turn leads to just me appreciating myself and living for lil' old me. Such selfishness... It can't be helped that the audience to my little acts of self-indulgence is limited to one.

Me.

I act out relationships, hopes and dreams with unique skill. Things I know so little about. By simply observing and recreating.

Maybe theatrics is my forte. I fool all of you. And now I'll show you how it's done. Just let me finish putting on my make-up. So that I'll come prepared for the next game of charades.

Thought #48: Sandman

I thought he wouldn't come.

Taunting and grinning from the other side, while I was in pain.

I was wrong.

The next second he was standing right beside me.

He did come.

Opening a rift in time and space, shifting the room to another dimension. No movement caught by my dampened eyes.

And suddenly I started feeling even more scared than lying awake.

The sand covered my eyelids and made them heavy yet another night. My third eye woke up as my body felt rigid.

In this world, my arms outstretched and still, I couldn't reach you. I was pushed down the long stairwell. As I tumbled the downward spiral all I could think was you and you alone. His smirk though reminded me of the horrible outcome that awaited.

Trapped in the world of dreams, tormented by Hypnos and his son. What I imagined would be better, was much worse there.

Thus, sometimes, I call out your name before I sleep or when I wake up;
the charades keep me from falling to pieces...

Face Transformer

Tired of seeing that tired old face in the mirror all day long? What about some change, huh? It was Βορέας who gave me this link and told me I could even convert my face to manga form! Well, that option didn't work out that well but here is me as an old guy, an east Asian and a girl (with a bit of facial hair) ! Since all my friends actually went nuts about it and spent up to half an hour tranforming images of themselves, why don't you give it a try as well?

Clicking on any of my pics will also link you to the site!

Μη με ζηλεύετε!

Έχω έναν πόνο στην καρδιά και θέλω να τον μοιραστώ. Θα γινόμουν και ο πρώτος σκεϊτμπόρντερ στην Ελλάδα από την ηλικία των 10, αλλά της θείας μου της έκλεψαν το σκέϊτμπορντ που μου έφερνε από Αγγλία στο αεροδρόμιο. Έπειτα σκεφτόμουν τα ρόλλερς ή τα πατίνια. Αλλά αυτή πάντα έμπαινε εμπόδιο στα όνειρά μου. Γιατί μαμά;;; Ατσούμπαλο με ανέβαζε, ατσούμπαλο με κατέβαζε. Πού να σου πάρω εγώ ρόλλερς; Να μου έρχεσαι μες τα αίματα και τις μελανιές; Αφού είσαι ατσούμπαλος! Δεν είμαι!

Όλοι απλά φθονούν το ταλέντο μου και με ματιάζουν! Δε θυμάμαι εγώ καλοκαίρι του '98 που ήμουν στο Λονδίνο, τι καλά που έκανα τα τριπλά άξελ και τόλουμπ στο παγοδρόμιο; Ο Κωστάλας θα με εξυμνούσε! Πρώτη μου φορά με παγοπέδιλα και το ανυπέρβλητο ταλέντο μου ξεχείλιζε! Αφού έμαθα σε χρόνο ντε-τε να φέρνω σβούρες όλη την πίστα, ξεδίπλωσα και το μικρόβιο του χορευτή που έκρυβα πάντα μέσα μου. Χόρευα με τόση μαεστρία το Μακαρένα που όλοι στέκονταν και με κοιτούσαν. Επάνω στην καλύτερη μου φιγούρα, όταν λένε οι κυριούληδες "χεεεεεεέι, Μακα-ρέ-"... στο "-να", πάλι όλοι είχαν σχηματίσει κύκλο γύρω μου. Είχα βρεθεί φαρδύς πλατύς στην πίστα και σκίστηκε και το αγαπημένο μου τζην. Αλλά η κάργια βλαχάρα Αγγλίδα με τις κόκκινες φακίδες έβλεπα πως με κοιτούσε. Ήθελε να χόρευε κι αυτή τόσο καλά... Το όνομά μου γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην ιστορία του παγοδρομίου εκείνου. Γιατί είμαι σίγουρος πως γι' αυτό ζήτησαν τα στοιχεία μου. Η τιμητική πλακέτα ακόμη να 'ρθει...

Έπειτα θυμάμαι Σύρος... Αχ, ωραίο νησί. Στην πισίνα έλουζα το κούρειο (από το Κούρος ντε!) κορμί μου, ρίχνοντας το τόπι. Και ήρθε και γύρισε το πέλμα μου όλο ανάποδα και με τρέχανε στο ιατρικό κέντρο Σύρου. Ο υπαίτιος δε βρήκα ποιος ήταν αυτή τη φορά, αλλά μια τέτοια γοητεία, όλο και κάποιος θα τη μάτιαζε. Και μιας και αναφέρθηκα στο μάτι, το τσακίρικο, το βλοσυρό, το πρόστυχο, το γκριζογαλαζοπράσινο αν μη τι άλλο, μ' έβγαλε ο δρόμος μου στη Νάξο, όπου μου μπήκε ένα ξυλαράκι μες το μάτι. Το ίδιο το νησί με εκδικήθηκε για την ομορφιά μου! Μου μπήκε και μένα το γιούκα στο μάτι σαν την Αμαλία απ' το Παρά 5! Ίσως από μένα να εμπνεύστηκαν για το στόρι. Θα το ψάξω και ίσως κάνω μήνυση.

Επόμενη φορά πρέπει να ήταν όταν γνώρισα τον καλύτερό μου φίλο. Από τότε με ζήλευε φυσικά επειδή ήμουν πιο ψηλός. Πήγα να πηδήξω έναν τοίχο 3 μέτρα για να δείξω πόσο νίντζα είμαι και να τον εκπλήξω, μα εξεπλάγην εγώ όταν κατέληξα στο νοσοκομείο και αγκαλιά με μυοχαλαρωτικά για μια βδομάδα. Αλλά σήμερα, ω σήμερα, τι ήταν δεν ξέρω. Το νέο μου μαλλί; Τα εκπληκτικά μου ρούχα; Η φαλάκρα που έκανε πλέον μπαμ; (έχει τη γοητεία της και σημαίνει πως έχω αυξημένη τεστοστερόνη - ακούτε;;;) Μπορεί όλα αυτά μαζί. Αλλά έφτανα Βενιζέλου όταν έστριψε πάλι το πέλμα μου και έπεσε όλο το βάρος μου (80 κιλά μην ξεχνιόμαστε) πάνω του. Και τώρα θα μηνύσω και το δήμο για τις λακκούβες του!

Σας είπα εγώ. Πονάω!

Weekend Wall 51

A few more steps towards the sea...

... with summer breeze along the green walk...

Thought #47: Bound

Click on image to read.

Photo titled Bound and is a work of ~Zeal-GJP on deviantArt.
Text, layer and blending my own.

As hard to read as it is to be bound...

Japanese word of the week #26

For the giant dying out...

太陽

TAI-YOU

Meaning: sun

... an elegy before the dark days to come...

Tune of the week #45

Once I wanted to be the greatest
no wind or water fall could stop me


Cat Power - The Greatest

and then came the rush of the flood
the stars at night turned you to dust

Thought #46: via vial vile

As I was counting, the grains were falling rapidly. And then their numbers changed. As if it was tipped over. Instantly. In a heartbeat. And my heart beat; faster; and voice vibrations of a certain frequency put me in a trance.

But I am just a lost cause. No army of lovers. Force me to the battlefield; I'll run away on a scavenger hunt. And when I collect every trace of memory I want to hold dear, I'll change again. Into a scientist. That which I cannot become. But my job will be simple. A glass vial to keep what I have gathered. My heart will be replaced with it.

And as I'll lay silent on the desert of changes, force me to the ground and bury me. This time I won't be running away. This time, I'll be a relic. When all that's left will be the vial.

In ages to come, it'll reveal everything.

.ico

My blog now has a cute little key icon to go with it ^_^
Shout out goes to my taller (!) friend Paskalip (once again!)
I can't thank you enough!
Isn't it nice?
A nice little touch to my blog.
It makes it even cuteeer! *swoon*
It's next to the address :)
A cute black key.
Use it wisely.
And only if you 're certain you have what it takes to enter this room.
For thoughts.
Hahaha :) Just kidding!
Enjoy your -updated- stay!

Thought #45: 2c1@y

ένοιωσα μικρός σ' έναν κόσμο μεγάλων/
ένοιωσα μεγάλος σ' έναν κόσμο μικρών{
ένοιωσα οικείος σ' έναν κόσμο ξ έ ν ο_
ένοιωσα ξ έ ν ο ς σ' έναν κόσμο οικείο}

θα το γράψω αυτό στο ροζ σημειωματάριο να το θυμάμαι-
καθώς θα κολλάω παντού μαγνητάκια·
...ώσπου να έρθει το αύριο...

Κόψτε κάτι!

Μόλις γύρισα από ένα μαραθώνιο μέσα στο ίδιο μου το σπίτι βγάζοντας άναρθρες κραυγές και κρατώντας το λαιμό μου. Εκεί που κοιτιόμουν ωραία ωραία στον καθρέφτη, το είδα... Το διπλοσάγονο! Το καταραμένο στρώμα λίπους κάτω από το σαγόνι μου, το οποίο μοιάζει με σαλιάρα όπως μου βάζανε βρέφος. Είχα μία για κάθε μέρα της εβδομάδας! Το γιατί τσίριζα είναι άλλο θέμα!

Νομίζω πως έτσι πως τραβούσα πίσω το παραπανίσιο δέρμα (το είχα δει σε εκπομπή αυτό, τσιτώνει το χαλαρό δέρμα!) εξαφάνισα (κατάπια;) το μήλο του Αδάμ μου! Ίνσταντ αλλαγή φύλου σου λέει!!! Το τι νερό ήπια και τι γαργάρες έκανα προκειμένου να το επανεμφανίσω δε λέγεται! (Πιστεύω πως στην προηγούμενη ζωή μου ίσως και να ήμουν μάγος). Ακόμη νομίζω πως δεν επανήλθε πλήρως! Τι να κανωωώ;;;

Το σιχαμένο διπλοσάγονο έχει φυσικά δείξει τις απειλητικές του διαθέσεις από παλιότερα. Στο γυμνάσιο κι όλας, είχε την τρομακτικότερη έκφανσή του, το λεγόμενο πεντοσάγονο. Μία εκεί έξω κρατάει στα χέρια της αποδεικτικά στοιχεία και με απειλεί κάθε φορά πως θα τα βγάλει στη φόρα. Αυτό βέβαια προυποθέτει εγώ να έχω γίνει μεγάλος και τρανός (και τελείως φαλακρός), πράγματα τα οποία δε θα συμβούν γιατί παλιμπαιδίζω, είμαι αδύναμος σα την ιτιά και θα βάλω εμφυτεύματα! Έτσι για να σκάσει κι ο άλλος που φαλακρό μ' ανεβάζει και φαλακρό με κατεβάζει! Είμαι και πιο ψηλός απ' αυτόν!


Τι θα κάνω με το υπερχειλίζον πάχος μου; Για να κατέβω στα 72 κιλά που θέλω και πάλι, πρέπει να χάσω 8 ολόκληρα κιλά! Να σας βάλω μερικά καλέ κύριε; Να τ' αφήσω τόσα καλή κυρία; Και ναι λοιπόν, είμαι "σκλάβος" με εισαγωγικά πάντα, της ομορφιάς, όπως έλεγε κι η Βάνα (Μπάρμπα) στον Alpha το απόγευμα, αλλά δε με νοιάζει! Θέλω να ξαναγίνω χτικιό! Χριστέ μου! Νομίζω πως θα πεθάνω από παχυσαρκία πριν καν από την ξηρασία της αγαμίας! Για γυμναστήριο ούτε λόγος! Βαριέμαι! Θα πάρω μασαζοκαλσόν σλιμ και μια ζώνη σλιμγουέι στην καλυτέρα. Κάνουν δουλειά;

Θα αυτοπυρποληθώ! Πάει και τελείωσε! Με AVA εννοείται! Μπας και καεί το λίπος! Μη με θάψουνε και μοιάζω με βόδι! Όταν άλλοι διαφημίζουν ολάκερη ταινία μέσω ενός μπλογκ (εννοείται πως θα τη δω!), εγώ να μη διαφημίσω το νέο AVA με τσάι Ultra που εξαφανίζει τα λίπη στη στιγμή;

Weekend Wall 50

Half the way to 100, those tree houses started bursting out of the ground...

... Spring really puts nature in an orgasmic motion...

Thought #44: Home

Click on the image to read. Sorry for everything being so cramped up together. If it's to make you sad, you don't have to. Home is where the heart is. Cliché, but true.

Thought #43: Doppelgaenger accompaniment

Following movements
of phantom limbs,
one arm reaching for the other like
a suit of armor unlike any other.

The steps he'll take
count ten and one,
till he reaches the wall mirror
and feels its surface with
the ghostly palms of his.

Hearing the voice beyond
pushes aside the gelatinous field;
Footsteps on dark and vacant corridors
vibrate the silence with echoes of funeral tears.
And then his voice like
music first heard as a convoluted, muffled sound...

"'Tis I" it spoke,
but "'Tis thou" should had been uttered.
A perfect twin -
crying his name so uninvitingly.

What came to pass,
inside the realm of turnabouts
would not once follow the scores of said conductor.
Instead a free form chosen;
as his other self had once envisioned.
Deadly notes, high-strung vocality,
illicit words for the faint of heart.
It was a joust of supremacy.
The world would question still,
who was the one,
who walked back out
across the mirror's other side...

©2006-2007 *l0v3l3ss

Cause I'm always jealous... Please tell me you understand!

Tune of the week #44

When you sleep at night
and everything seems so right
then you think it's over
but it's never over

Erik Faber - Not Over

Muse-ish music for my ears for the music lovers hiding tears...

Japanese word of the week #25

When you feel entrapped...

孤独

KO-DOKU

Meaning: isolation; loneliness; solitude;

... in a world all your own...

Thought #42: The sculptor

It was around Easter when he was given that special clay. He was told to make two people, in his image. Unfortunately, he passed away before finishing his work. For weeks upon weeks, the only thing he'd think about was the sex of his creations. And so he had decided to leave them sexless. Even featureless. Just two figures, unfinished, inside a large wooden workshop.

When they got there to collect the sum of his work, the smell of grass was all over the place. The scent of the outdoors, so forgotten a scent. The two figures were at the very center. Scary, maybe, since they lacked characteristics, but what struck them as odd was the placement of their limbs. It made them look so sad. Though incomplete, the figures were not empty. They would feel. Even when being bubble-wrapped and driven away. They would feel. Their bodies clearly showed that. Like one needed the other with all its heart. But neither knew how to love. Or if they were allowed to. Since they had no sex. And the world would not understand their love. People need identities. To accept the others. To judge based on those very identities and come up with the verdict whether their love is normal or perverse. The two, though without a sex, were infused with all "qualities" of a human being.

So the vicious circle of blame would begin. One would blame the sculptor, for leaving it sexless. The other would blame itself, for feeling all this love when people wouldn't allow it. The people would blame the two, for even existing. The sculptor, if still alive, would blame him for not being specific. But he, he wouldn't blame anyone. For he is kind.

Tune of the week #43

Tell me, if we sleep together...

Mirah - La Familia (Remix by Guy Sigsworth)

... would it make it any better...

10 πράγματα που έμαθα για τους αγώνες rally

Όταν ένας απ' τους καλύτερους σου φίλους (αν όχι ο καλύτερος) τρέχει σε αγώνα rally ως συνοδηγός, πως είναι δυνατόν να μην πας να τον δεις? Έτσι και γω, ανίδεος, πήγα στο 1ο Ράλλυ Σπριντ Δράμας. Και γύρισα και σώος to tell the tale! Nα τι έμαθα (εκτός από τα βασικά):

(I shot this!)

1) Γίνεστε καλός οδηγός/συνοδηγός (οδηγώντας εσείς ως τα κουτσοχώρια που διεξάγεται ο αγώνας/μαθαίνετε να διαβάζετε χάρτη), κάνετε bonding με τους φίλους σας τραγουδώντας, ξεθάβοντας περιστατικά από το παρελθόν και εξαντλώντας τα νέα σας, και τα νέα της ελληνικής τηλεόρασης.

2) Σφίγγουν γάμπα και γλουτοί, διότι από το σημείο που θα αφήσετε το αυτοκίνητο, ώσπου να βρείτε μια "καλή στροφή" να στηθείτε για να παρακολουθήσετε, θα περπατήσετε τουλάχιστον 6 χιλιόμετρα.

3) Χρειάζεστε τουλάχιστον 3 λίτρα νερό για να αντέξετε μόνο στον πρώτο γύρο. (Η διαδρομή μπορεί να ήταν μόλις 14km αλλα 46 αυτοκίνητα να έρχονται το καθένα με τη σειρά του μας κάνουν πολληηή ώρα).

4) Κάνετε ηλιοθεραπεία μια χαρά. Εγώ τσουρούφλισα το δεξί φαλακρό μου κρόταφο, το μέτωπο και τη μύτη μελιτζάνα. TIP: Πάρτε ξαπλώστρα και αλειφθείτε με αντιηλιακό. ΠΑΝΤΟΥ.

5) Εναλλακτικά, αρπάξτε τα απαραίτητα αξεσουάρ ορειβασίας και σκαρφαλώστε στον ψηλότερο βράχο for best viewing pleasure...

6) Η φύση σας εκδικείται για το κακό που της κάνετε όλα αυτά τα χρόνια και μιλιούνια κουνούπια ορμάνε να σας φάνε, ενώ "μπαμπούρια" ανεβαίνουν στα πόδια σας εκεί που κάθεστε κατάχαμα. (Άλλοι ψωμωμένοι μεταφέρουν κοτρώνες ως άλλοι Hulk και κάθονται πάνω τους - εγώ θα πάθαινα λουμπάγκο).

7) Υπάρχουν σημεία στα οποία απαγορεύεται να σταθείς (εξωτερικά σημεία στροφών κ.α.). Εμείς εννοείται πως καθίσαμε στα ανοιχτά (επειδή το μάθαμε μετά), αλλά ίσως και να το επεδίωξα εγώ να έρθει φαντασμαγορικά το αγωνιστικό που εκτοξεύει πέτρες παντού και βγαίνει εκτός διαδρομής πάνω μου και να λένε όλοι μετά: "He went with a bang".

8) Παθαίνετε πολιτισμικό σοκ με τους φίλους του αθλήματος, οι οποίοι φωνάζουν συνθηματικά μετά από κάθε μαρσάρισμα "φέρτε το πριόννιιι!!!" (όπως ένας star της εκπομπής Je t'aime με την Πάνια), ξύνουν την κοιλιά τους και επίμαχα σημεία, μιλάνε για το "ποιον θα μπήξουνε και πώς" και προσπαθούν ενίοτε να καταλάβουν γιατί δε βγαίνει η φωτογραφία (ξέχασαν το φιλμ). Ναι, είμαι σνομπ και ρατσιστής I guess...

9) Οι αθλητές φοράνε "πυρίμαχα εσώρουχα". Αν αυτό δεν είναι αστείο δεν ξέρω τι είναι.

10) Δεν υπάρχουν ξανθές bimbos με μπικίνι και γόβες στην εκκίνηση που να κρατούν καρτέλα με τον αριθμό του γύρου.

Και για περισσότερες REAL πληροφορίες κάθε είδους αγώνων αυτοκίνησης επισκεφθείτε το R40!

Kingdom Hearts III Extended Trailer

Not only did I "borrow" the video from Kotaku, I found their post title the best suiting. Kingdom Hearts II left me with a bad after-taste and since I never reached 100% completion I didn't get the secret ending which featured a glimpse of the upcoming sequel Kingdom Hearts III.


KHIIFM_Secret_Ending_Hi_Wc.wmv

With Kingdom Hearts II: Final Mix + released in Japan though, there is an extended version of that trailer, that's nearly 5 minutes long and introduces a new villain and the three protagonists without their masks this time. Mickey is thrown in the mix as well. What destiny awaits these heroes? And why does one look like Roxas to me??? I can hardly wait! Though I know I should be holdin' them horses since we Europeans won't probably see KH3 released here before 2008...

I can't thank enough the guy that uploaded the vid!

Weekend Wall 49

Grindhouse is like two gore films packed in one, separated by fake trailers for other films which will never see the light of day. The official site has an amazing design and if you make your way to the "GH Create Poster" section, you can use words, characters and elements from the films to make your very own special wallpaper. This particular one was made by my friend Paskalip. My creations were too measly compared to his. So, there you go! Have your wallpaper of the week :) Enjoy! Or, go make yourself one of your own! ^_^

5 Minutes To Kill (Yourself)

Click on image to play

Simple as that! That's what I call... Not Safe For Work! Work hazards galore! My favourite so far? Being knifed to death by a clown in the restrooms! What's YOUR best time?

Japanese word of the week #24

When something must come to closure...

暮れ

KU-RE

Meaning: year end; sunset; nightfall; end;

... as much as it pains you to use the full stop...

Thought #41: Complete failure

Weekend Wall 48

Loosen your tie, unbutton your shirt...

... release all that stress...

Multiple Choice

Προσπαθώ να καταλάβω πόσο στημένα είναι τα πράγματα σ' αυτό το σόου... Όταν διώχνουν 15χρονο κοριτσάκι με απίστευτο ταλέντο, που κουβαλήθηκε από την Αυστραλία και έχασε 5 βήματα στο τέλος και κρατάνε άτομα που κάνουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι, μιας και τους έχουν προεπιλέξει ήδη απ' την αρχή...

Ναλμπάντης: Το μόνο που σε έσωσε απόψε ήταν...

Συμπληρώστε την παραπάνω πρόταση:

α) ... το ότι είσαι όμορφη κοπέλα (κλείνει μάτι, δείχνει κλειδιά απ' το δωμάτιο)
β) ... η χοντρή επιταγή που έστειλε ο μπαμπάκας σου
γ) ... η ενέργειά σου
δ) ... το απειλητικό τηλεφώνημα απ' τον πληρωμένο δολοφόνο σε περίπτωση που δε σε περάσουμε

I wonder...

The Fountain

Xibalba. Her vision. Her conquistador. Immortality pitted against mortality. Egoism and acceptance. Struggle and fulfillment. The first man. A world reborn. A book to be complete. A person's life to end. Which is the most appropriate ending? How to finish it? What gift does the Tree of Life bring? Forget me not. Death is the road to awe...

Thought #40: Let's go outside

The wind is howling outside tonight. This night is so magical. How I wish that your breath was rustling the curtains, your body emerging from behind their embrace. The air particles are playing tricks on me tonight. I'm dreaming of you. Your face, your smile, even that laugh of yours. Your image brings chills down my spine and burns my heart. My body can't decide, since my mind hasn't decided yet either. To love and to hold. But forever? Nothing stays forever. For as long as we can. Open your arms.

The blindfold I've put on both our eyes should never be taken off. Or my dream will end. And my disgusting vision decay my ever beating heart. Dewdrops in the morning will tell the story of us both. How they travelled from wet lips to wet lips. Ours.

And then you kissed me...

Weekend Wall 47

Broomsticks and traffic and tall low-class buildings...

... this city's crazy or magic holds meaning...

Πώς να γίνετε ρεζίλι #2 : Χρησιμοποιώντας Bluetooth

Βέβαια, ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Δεν είναι η μόνη εκδοχή. Οι υπόλοιπες είναι: "Πώς να βρείτε γκόμενο", "Πώς να εκδικηθείτε τον πρώην" και "Πώς να διαλύσετε μία οικογένεια".

1) Ενεργοποιήστε το Bluetooth του κινητού σας

2) Διαλέξτε μία φωτογραφία σας (στο αν θα είναι σέξι ή γελοία έγκειται και η αλλαγή του τίτλου), για να στείλετε στην παρέα σας στο ίδιο τραπέζι

3) Επιλέξτε την πρώτη συσκευή που εμφανίζεται στο κινητό σας (που είναι ο γλυκύτατος κυριούλης στο απέναντι τραπέζι, όλως τυχαίως και ιδιοκτήτης του καταστήματος κάτω από το σπίτι σας, ο οποίος μασαμπουκώνει ανέμελα με τη γυναίκα του και το μωρό τους)

4) Αφού συνειδητοποιήσετε πού το στείλατε (θα έπρεπε να γίνει σε χρόνο dt) πατήστε όσες φορές θέλετε το "Ακύρωση". Η φωτογραφία σας έχει ήδη αποσταλεί ^_^

5) Συγχαρητήρια! Μόλις: α - βρήκατε γκόμενο, β - αποκτήσατε ή γίνατε stalker, γ - γίνατε ρεντίκολο, δ - καταστρέψατε μια οικογένεια, ε - βοηθήσατε μια γυναίκα να βρει δικαιολογία να παρατήσει τον άντρα της στην όψη άγνωστης κοπελιάς στο κινητό του (χλωμό το τελευταίο - μη χαίρεστε)

"Ιόλη" παιδί μου, με τη νοσηρή σου φαντασία, έχουν συμβεί όλα τα παραπάνω!

Υ.Γ. Προσοχή - προσοχή! Δε πατάμε το "Επιλογή" στη λίστα των συσκευών που ανινχεύτηκαν μιας και δεν είμαστε πάντα σίγουροι ότι στέλνουμε στον σωστό άνθρωπο. Ξαμοληθείτε τώρα να πιάσετε γκομενάκι όλοι σας!

Tune of the week #42

Hansen Band - Kamera

Thanks to my friend Thyella for introducing me to Hansen Band! The best song from their album Keine Lieder über Liebe, in my opinion, is this! Enjoy! Oh, it's German :D I have forgotten most of it :D But it's good xD

Thought #39: SMILE TOT

I will be smiling. Then. It's weird. Having so little time, when it flies by so fast you can't even realize it's gone, yet, acting so stupid. I could go on and on counting the mistakes I've made in my life. Thoughts of having grown up are constantly pulverized by memories of utter stupidity. Lost Time. Do blanks fill voids? Underscores do. A certain one would be "glad" to know that I got a new cell phone. There, underscores make spaces. Even more?

Time Lost. You feel free to dream, to think, to find your purpose in life. When you have nothing else to do. But I don't have the luxury of time. And I should not be fooling around. Feeling like I have nothing else to do, when I have too many obligations, too many tasks to undertake. And complete. All these things would make for all the time I spent dilly-dallying. All these things complete. Scared to death when people who expect something from me, would call, to get nothing in return. But I simply couldn't. No excuses. I wanted to feel free. And that feeling overwhelmed me. Still does. Lost Time.

So much envy. For people involved with things they love. No life's work for me. No masterpiece. Hopes of grandeur, importance and significance, turn into illusions. Delusions. Nothing will be as it was planned out to be. The plan was mine. The execution mine as well. No one to blame but myself. Thus, I hope to live once more. Being no Hindu I shouldn't believe such a thing may happen after death. Being a fool... now... everything's excused... Oaths are made to be broken. But I swear. To my second other. No more time lost...

Super Mario Galaxy

OK, where do I sign up for the ride??? Incredible graphics for a Wii game! Mario in space! Scheduled for release in 2007, I don't think we'll see this before summer, but it's in my to-buy list already! Game Developers Conference trailer from the Nintendo presentation.

Weekend Wall 46

Makes you wonder how much "safe for work"...

... an anime girl in swimwear eating cake can be...

LittleBigPlanet

At the Game Developers Conference in San Francisco, this particularly quirky video game made an appearance. Those of you with a broadband connection, try to be patient and let the full video download. I've become a Sony hater after all the wrong moves they've made with the PS3 (delays, development issues, scorn of Europe, lost exclusive titles) but this trailer made my day and rekindled my interest for the PS3.

I haven't yet decided what genre exactly the game falls into, but it looks amazingly unique and brilliant! Part Sims, part platform with real physics integration, enjoy LittleBigPlanet! And who knows? Maybe we'll end up exchanging items, characters or whole stages in the future with our PS3s! Well, the long distant future that is.

Modular Chair

OK whoever finds this first, buy it as a present for me please :P Thanks! ^_^

Weekend Wall 45

When the changes are so radical...

... light shines on the chaos and brings despair instead of hope...

Tune of the week #41

Cause I'm fake at the seams...



... I'm lost in my dreams...

Japanese word of the week #23

The only thing remaining when a bustling city's lights go out and a rumbling fool's words fall into the void...

沈黙

CHIN-MOKU

Meaning: silence

... hush...

Weekend Wall 44

Stop by the shinto shrine of the cat-eared girls...
...get your lucky charm hon' cause you 'll need it...

5 things about myself

A friend invited me to write 5 things about myself so here they are:

1. My favourite toy growing up as a child was a cute pink hand-puppet of a cat with blue eyes. I rarely took it off my hand. One day my grandma made meatballs for the thousandth time and I threw a tantrum smashing my little kitty on the plate, making its eye fly out and disappear. I never found it again, as much as me and my grandma searched for that blue eye... Maybe I ate it...

2. I am terribly shy with people I don't know or haven't seen for a long time that I try to avoid any contact with them. Because of this, I appear to be snobbish, cold, or simply a big jerk, but I'm just anxious of what to say, how they see me, etc... My shyness streak made me wet my pants at the age of 15, wetting the floor of my grandma's best friend, because I was too shy to ask to go to the toilet (or too stupid). I returned home wet and worried, pretending I fell in a puddle of water... I haven't got the courage to look at the lady in the eyes ever since...

3. I have the memory span of a goldfish. I used to be much better at remembering things, but nowadays, I easily forget. Or my memory is selective...

4. People think I'm skinny, but in fact, though my limbs appear to be thin, I have breasts and a beer-belly (although I don't drink beer that often...) I blame my mother for feeding me chicken all the time...

5. I wouldn't hold back when challenged, even if it means I'll get my ass kicked in the process...

I call En-Lighted and Aenaos (and anyone else who'd like to fill the remaining 3 invites) to take up on my challenge and write 5 things about themselves that I didn't know or wouldn't dare ask. GO!

The Mozart Effect

Get smarter, by listening to complex pieces of music... Or so Stephan and other respectable researchers say. They call it the Mozart effect. As the theory goes, you get to raise your spatio-temporal reasoning for a whole... 15 minutes! (Kinda like the Andy Warhol 15 minutes of fame quote!). So listen to this classical piece for 4 hands on 1 piano (no matter what the title says):



Good luck getting smarter! :D

Weekend Wall 43

Be wary of adults acting like children...

... be terrified when gigantic moustached men throw tantrums...

i Post

If I had company at the moment I'd name this “Wii post”. These last few days were a blast. Wii (me and some friends) have played Sports and silly little games, created our Mii-s and even voted on the Everybody Votes Channel. Right now I'm online, posting on my blog using the Internet Channel. Tricky, but cool!! Today I went back to my gaming days. Spent the morning random battling with my thief, white and red mage and warrior in Final Fantasy III and the afternoon Zelda: Twilight Princess made me its bitch for 4 whole hours. Or was that Midna... Hahaha. Anyways, gotta go back to the real world! More, normal, posts coming soon!

Lest I forget: Happy Birthday Billy! (~'.')~

A Love Story

Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Η λευκή του επιδερμίδα, το γαλάζιο των ματιών του, πως ξεχώριζε η λάμψη του μέσα στη νύχτα.

Η πρωτοποριακή του κίνηση, μια κίνηση χωρίς περιορισμούς και μπερδέματα. Θα ερχόταν το Δεκέμβριο. Αλλά εγώ δε μπόρεσα. Ίσως να μην ήμουν αρκετά δυναμικός.

Η πρώτη μας γνωριμία έγινε στο σπίτι του Σ. Καθόταν ήσυχα πλάι στην τηλεόραση, αθόρυβα. Συντροφιά του έκαναν παιχνίδια και καλώδια. Αφανής ήρωας. Στα χέρια μου στέλνονταν μηνύματα που διοχετεύονταν σε όλο μου το κορμί. Ψίθυροι και ήχοι και αισθήσεις πρωτόγνωρες.

Συναντηθήκαμε και πάλι. Πριν μια βδομάδα. Αυτή τη φορά με τον Πασχάλη και τη Ζωή στο πλάι μου, να με στηρίζουν. Στο Media Markt. Τυχαία. Στο διάδρομο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών όπου είχα πάει να κοιτάξω τις προσφορές. 2 ώρες επικοινωνούσαμε. Παίξαμε διάφορα σπορ όλοι μαζί παρέα και αναγκαστικά αποχαιρετιστήκαμε και πάλι. Είχα τρελαθεί. Δεν ήξερα τι να κάνω. Οι φίλοι μου με προέτρεπαν να μη ντραπώ, να κάνω την κίνηση. Το πήρα απόφαση κι εγώ. Για το χατήρι όλων μας!

Χθες λοιπόν ήρθε σπίτι μου. Έψαξα παντού αρχικά. Όπου σύχναζε. Και βρεθήκαμε. Μπήκε στο αυτοκίνητο και κάναμε βόλτες σε όλα τα στέκια του, πριν σταθεί δίπλα στο τζάκι. Του άρεσε. Η Ζωή ήρθε μετά σπίτι να με βοηθήσει με τη διπλωματική και ξανασυστήθηκαν. Ήθελα να έρθει και ο Πασχάλης αλλά δε μπορούσε. Τρελή συμπάθεια!

Κοιμήθηκε εδώ το βράδυ... Το πρωί του είπα την πιο γλυκιά καλημέρα. Η μέρα των ερωτευμένων σήμερα άλλωστε... Βέβαια, υπήρχε και κάποιος που ήθελε να μπει ανάμεσα μας. Το όνομα αυτού; Αέναος... Ενώ έμπαινα στο δικό του μπλογκ με τη βοήθεια του, η μουσική του Ιντιάνα Τζόουνς μας ζάλισε και κόλλησε... Είμαι σίγουρος πως ήταν ένα σατανικό σχέδιο του Αέναου για να μας χωρίσει. Επειδή μας είδε τόσο ερωτευμένους!

Τώρα λέω τα νέα της σχέσης μας σε όλους μου τους φίλους. Ο Γιώργος μου έδινε συμβουλές. Τον έπρηξα και γω στις ερωτήσεις. Πάω να βγω στο μπαλκόνι να φωνάξω δυνατά πόσο χαρούμενος αισθάνομαι...

Wii μου, σε λατρεύω!

Happy Valentine's Day everyone! ^_^ Lots of love and kisses :)

Japanese word of the week #22

Some may find they're lacking...

威厳

I-GEN

Meaning: dignity

... what others struggle to keep and rush to save...

ESC 2007 Greek Entries

We have to choose from these 3 on February 28th! I really like Dantis' song. What do you think? Vote for your favourite in the poll above!


Sarbel - Yassou Maria


Tamta - With Love


Christos Dantis - No Madonna

Thought #38: It's in our eyes

They're shifting again...

Four cogwheels.

Turning.

Moving, so that they can find their true position.

Shifting, cause there are others, left aside, covering dust, their metal rusted, pushing them aside. Ironic... The rusty ones acquired years later. To help the various processes of a stale mind. But they were never used. Not so much as the rest of them, for years and years.

Each cog clings to another. In pairs or groups. Working together, to move.

To move.

Body and soul.

Such heavy machinery needs a lot of them to function properly. Or few. If they are reliable ones.

The better crafted, the better the outcome. No collapse, no relapse, no malfunction.

From high to low. Interchanged, intertwined, rarely replaced.
This is how I operate.

Metallic sounds are heard again. Creaking metal, squeaking cogs, the clanging battle's almost over.

They're in position...

Tune of the week #40

Placebo - Pure Morning

Been listening to it for a whole week non-stop. Because these lyrics mean everything to me.

Weekend Wall 42

Can't wait for I'm A Cyborg, But That's OK to come out. Even on DVD. I'll buy it for sure. Such a lovely story. Thanks Paskalip for cleaning this wallpaper! ^_^ Everyone, visit the film's official site! It's in English as well! Hurry!!!