Album of the month #1

Τόσα χρόνια που κάνω πως παλεύω με σχολές και μαθήματα, απλά ηχογραφούσα ορισμένα κομμάτια μόνος μου, είμαι σαν την Tracy and the Plastics, κάνω μόνος μου συγκρότημα, εγώ και 3 ολογράμματά μου σε video wall από πίσω. Αυτά είναι το ένα με ράστα, το άλλο με φράντζα emo και το τρίτο με μοϊκάνα, να τα βλέπω και να χαίρομαι, να θυμάμαι παλιές, καλές, τριχωτές εποχές. Να 'ναι καλά ο Cookie και ο Neverlandean που με πρότειναν στην εταιρεία τους. Στάθηκα τυχερός! Γι' αυτό και το πρώτο single είναι το Misanga (lucky charm) και το τραγουδάω σε λα μινόρε στα ιαπωνικά με αγγλικό ρεφρέν "Misanga oh my charm, make him be my only one", θέλοντας να παντρέψω τη Δύση με την Ανατολή και να βάλω το στίγμα μου στη μουσική σκηνή. Αναμένεται να κάνει πάταγο (όπως και η διπλωματική μου να πάρει 10).

Το άλμπουμ ονομάζεται Alucitoidea (ήθελα να πάω Βιολογικό αλλά η μαμά δε μ' άφησε και βγάζω το άχτι μου έτσι, αφού ονόμασα το "συγκρότημα" Plasmodium Kentropyxi από το πασίγνωστο παράσιτο που προσβάλλει τα ερπετά - αναφορά και στις ψείρες που με φάγανε) και κυκλοφορεί στις 31 του μήνα με την εξής playlist:

1. Arlington, Georgia (ατμοσφαιρικό instrumental intro που σε ταξιδεύει στα άγρια τοπία της "Τζωωώτζ-ah")
2. Misanga (θα χρειαστεί το φυλαχτό)
3. Syndicate Sadists (hard-rock κομμάτι γροθιά στο κατεστημένο των συνδικάτων)
4. I'll Bet He's Nice (για να χαλαρώσουμε απ' το προηγούμενο έκανα διασκευή αυτό το τραγούδι των Beach Boys σκέφτομαι να είναι το επόμενο single και στο βίντεο κλιπ να είναι μια ορδή ημίγυμνων σε μια παραλία στυλ Baywatch)
5. Preem Palver (ο φωνακλάς αγρότης του Isaac Asimov τα παίρνει με τους λουόμενους -δες προηγούμενο- που του καταστρέφουν τις ιχθυοκαλλιέργειες και εγώ τραγουδώ αυτό το μοιρολόι για τις νευρασθενικές τσιπούρες)
6. Marie Göranzon (ότan πήγα στη Σουηδία με φώναζαν Marie. Αναγνωρίστηκε μάλλον το ταλέντο μου στην ηθοποιία. Προσέξτε την κορώνα στο τέλος εκεί που λέω: "You called me Marieeeeeeee that night, my shining silver knight")
7. Frank Gardiner (διάρκειας 18:29 - θα τ' αντέξετε;)
8. John Smallwood (ύμνος στον top designer του 16ου αιώνα που όσο να πεις δεν ήταν και πολύ προικισμένος)
9. Ridgeway, Virginia (outro acid-hop-trip στη χώρα της Ποκαχόντας)

Bonus tracks:
10. Challenger, Gray & Christmas (Χριστουγεννιάτικο, στα χνάρια του "Τούλι για το Χριστούλη" αλλά emo-core version)
11. Robust decision (αυτό το κομμάτι χαρακτηρίστηκε ως το "My Prerogative for the 21st century")

Θα αναρωτιέστε επίσης πώς βρήκα τόσο πρωτότυπους τίτλους, αλλά ήταν απλό. Κλίκαρα απλά "random article" στη Wikipedia και βάσει των άρθρων εμπνεύστηκα για να γράψω τα 11 αυτά ξεχωριστά διαμάντια. Ελπίζω να σας αρέσει. Ήδη το Billboard το 'χει συμπεριλάβει στa Hot 100 του 2008, μα είμαι μετριόφρων και θα ήθελα την άποψη του κοινού. Έμαθα πως ο comingthrough, η Moody και ο Wrong ετοιμάζουν πυρετωδώς και τη δική τους πρώτη δισκογραφική δουλειά. Good luck to them! They 'll need it! Πώς δημιούργησα το δικό μου; Πληροφορίες εδώ.

4'43"

Δεν ξέρω αν θα τρομάξεις. Αν θα εκπλαγείς. Αν θα εντυπωσιαστείς. Ακόμη και αν βαρεθείς, πρέπει να κάνεις υπομονή. Ως το τέλος; Μήπως δεν είναι διάρκεια; Μήπως είναι κάτι το οποίο θα συμβεί ακριβώς στα 4 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα; Μην το προχωρήσεις μπροστά. Περίμενε. Και άκουσε...

Χάρη στο Στέφανο, έμαθα για τον John Cage και το κομμάτι του, 4'43". Ένα έργο σε 3 πράξεις, και οι τρεις απ' τις οποίες γράφουν απλά Tacet. Που σημαίνει πως το όργανο σιωπά. Tacet σε όλη την ορχήστρα... Στην αρχή το θεώρησα κοροϊδία. Κάτι το γελοίο, το οποίο προβάλλεται ως "πειραματική μουσική". Διάβασα κι όλας πως μία πηγή έμπνευσης του Cage, που δηλώνει και φιλόσοφος και συγγραφέας συν τοις άλλοις, ήταν μία σειρά πινάκων ενός φίλου του. Οι πίνακες ήταν απλοί, λευκοί καμβάδες, βαμμένοι από πάνω με λευκό χρώμα. Υποτίθεται πως το κοινό γίνεται μέρος του έργου, μιας και ανάλογα με τη θέση του παρατηρητή και του ίδιου του έργου, τις σκιές στο χώρο και το φωτισμό, φαίνεται διαφορά. Όμως, δείχνει να εμπνεύστηκε και από μία επίσκεψή του σε μία ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα του Harvard στην οποία δεν παράγεται ηχώ και γενικότερα κανένας ήχος. Ο Cage δήλωσε αργότερα πως "ακόμη και μέσα στην απόλυτη ησυχία, πάντα ακούγεται κάποιος ήχος". Μπορεί ο καθένας να τον αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Αυτό που εμένα μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η απίστευτη ένταση που επικρατούσε στο ακροατήριο. Είχα μεγάλη αγωνία περιμένοντας να ξεκινήσει κάτι το οποίο δεν ξεκίνησε ποτέ...

Περισσότερα για το 4'43" εδώ (που δεν αποτελεί τελικά πρωτοπορία μιας και είχε γραφτεί κομμάτι παλαιότερα με μόνο παύσεις (όχι όμως tacet) αλλά ο Cage δεν το γνώριζε)

The Mozart Effect

Get smarter, by listening to complex pieces of music... Or so Stephan and other respectable researchers say. They call it the Mozart effect. As the theory goes, you get to raise your spatio-temporal reasoning for a whole... 15 minutes! (Kinda like the Andy Warhol 15 minutes of fame quote!). So listen to this classical piece for 4 hands on 1 piano (no matter what the title says):



Good luck getting smarter! :D