Thought #84: calculated

Μπορεί να προσθέσω στην πρόσκληση, μα θ' αφαιρέσω το "μου" από το τέλος, στο τέλος να μείνει η τυπικότητα. Πολλαπλασιάζοντας τις ώρες που μετράνε αντίστροφα είμαι νομικά καλυμμένος, ενώ τα κύτταρά μου διαιρούνται εκθετικά κάνοντας το κεφάλι μου να πάλλεται κόκκινο. Αν αλλάξω το "ο" σε "ένας" και ο ένας γίνει ένας από το πλήθος θα κόψω την κλωστή που θα ήθελα να ενώνει δύο κόσμους. Και δεν το θέλω.

Καρφώνω στο έδαφος, πατάω και πιέζω, παραλυτικό δηλητήριο στάζω και κουνάω τα σαγόνια εγώ. Ξεντύνω το μαύρο σκοτεινό εαυτό σου και προσπαθώ να δω το λευκό. Όσο αντέξω ακόμη τη γκρι συνύπαρξη. Ενδιαφέρον τρίτων μεγαλύτερο κι εγώ να ψάχνω τις λέξεις που έχασες μήπως και ανέβω στη δική σου αντίστροφη σκάλα του υποτιμημένου πρώτου που διαρκώς κατεβάζεις.

Thought #83: dead meat

Κρέμομαι από ένα γάντζο. Αλίπαστο. Ημερομηνία λήξης αορίστου χρόνου. Η άλλη βρίσκει τοίχο. Και το διαλύει. Έληξε; Ο άλλος τρέχει με το μυαλό του μα στην ουσία μένει σ' ένα σταθερό σημείο. Στα χέρια του κρατάει ένα πιστόλι που μας ντύνει μ' αριθμούς. Κι η τρίτη -ωμμ- να βούλιαζε με τρεμάμενα πόδια. Το ταμπελάκι της χάθηκε στην άμμο.

Thought #82: memento

Η κάπνα μένει η ίδια όπως και το τσούξιμο στα μάτια. Τώρα ίσως να μη βαριέμαι τόσο και να μη μένω αμέτοχος στα γεγονότα γύρω μου. Ακόμη και ως απλός παρατηρητής. Υπάρχουν όμως φορές που όσα γράφονται γίνονται ήχοι και μου θυμίζουν χαρακτηριστικά εσένα. Όλα σχηματίζουν εσένα και περνάς στιγμιαία απ' το μυαλό, μια σκέψη που έχει αποβληθεί από μόνη της εδώ και καιρό. Στα ίδια μαγαζιά ακολουθούμε ίχνη που δε συναντιούνται ποτέ. Σωστή αντικατάσταση δε γίνεται. Άλλο το πρωταρχικό και άλλο το καινούριο. Όχι χειρότερο. Απλά διαφορετικό. Περνάω καλά και χωρίς εσένα όπως τότε. Μπορεί πλέον να μεθάω στο τρίτο και όχι στο πρώτο ποτήρι. Χάρισες την εναλλαγή σε μια ζωή που μ' άρεζε να μένει στάσιμη και προβλέψιμη. Και τη μουσική που τώρα ακούω. Σε νοιάζομαι από μακριά όσα παράπονα κι αν έχω. Δεν ξέρω τι αγαπάω πια. Είναι στιγμές και μνήμες βαθιά τυπωμένες που ούτε καν με τον τόσο ιδρώτα που χύνω δε ξεθωριάζουν. Σαν τατουάζ. Διάστικτο το σώμα μου για χρόνια.

More

Πώς μπορεί κάποιος να αγγίξει την απόλυτη ευτυχία;

Mean Uncouth Grump !

Φτιάξε μου καφέ! Έχω διάβασμα! F$*&)#*(!&#(%_@K!

Υ.Γ. Καλό μήνα;!

Εγώ, το Πρώτο Θέμα

Κλικάρετε για να διαβάσετε το άρθρο!

Έρχεται! Έρχεται!

Την Πέμπτη η Αμερική επιτέλους θα υποδεχτεί τον κουτσουρεμένο προς το παρόν τέταρτο κύκλο της επιτυχημένης σειράς LOST. Την Παρασκευή εμείς έχουμε ήδη κανονίσει night-in ακόμη και στα μέσα εξεταστικής γιατί η δίωρη πρεμιέρα αυτή δε χάνεται με τίποτα!


DANGER! SPOILERS GALORE!

Για όσους έχουν ξεχάσει μετά από τόσο καιρό τι συνέβη στους 3 προηγούμενους κύκλους, το ABC φρόντισε να μας τα ξαναθυμίσει μέσα σε 8:15 λεπτά γεμάτα δράση, ερωτήματα και ΠΟΛΥ γέλιο!

Thought #81: The curator

(Bella y la Bestia, μια φωτογραφία του Eugenio Recuenco.)

Τους πήγα όλους στο μουσείο. Και τι είδαν...

Στις αίθουσες τα έργα να 'χουν πεταχτεί. Στις θέσεις τους σκοινιά. Στις θηλιές τους περασμένα ανθρώπινα κορμιά.

Και όσοι θέλω να τα καταλάβουν δε θα μπορούν, θα βλέπουν το αποτρόπαιο και μιαρό. Το γνώριμο μιασματικό στο οποίο εξοικειώθηκαν. Όχι όμως και τη Δαμόκλειο σπάθη να ελοχεύει. Να τους περιπαίζει. Όπως αυτοί ντυμένοι διασκεδαστές παλιάτσοι. Ώσπου να πέσουν στα καρφιά και να βασανιστούν, αντιδρώντας στα κύμματα της ίδιας της φωνής τους, της γεμάτης περηφάνεια. Και τείνουν χείρα βοηθείας με μπουκωμένα στόματα από πανιά βαμμένα μ' αίμα.

Δε θα μπορώ γιατί το γέλιο τους θα κάνει την κλωστή να πάλλεται και θα γίνουν δικαστές, καταδικάζοντάς μας όλους. Ενώ η κουταμάρα τους θα τους κάνει να κλείσουν την τελευταία πόρτα πίσω τους βγαίνοντας. Και τότε τα πάντα θα ξυπνήσουν. Θα κλαίνε για την άγνοια και τα χρώματά τους θα αλλοιωθούν, οι πίνακες πια μέσα φθείρονται, η επιφάνεια (δε βλέπουν;) ξεφλουδίζεται...

Αν θ' αγκαλιάσεις τα γλυπτά θα είναι πια αργά. Στέκουν παγωμένα. Βορά στους νεκρόφιλους.

Ονείρωξη

Έχω την εντύπωση πως όσο η ώρα της κρίσης πλησιάζει, το μυαλό μου αγγίζει τα όρια της μαλάκυνσης (3 ποστ στη σειρά και έχω ήδη 3 παράγωγα της ίδιας λέξης - απόδειξη). Είναι αλήθεια πως αν ξεκινήσεις να ψωνίζεις μετά δε σταματάς; Γι' αυτό έχω μείνει ταπί; Πάντως ψύχραιμος δεν είμαι.

Η εξεταστική αυτή είναι καθοριστική για κάθε μελλοντικό σχέδιο. Κανονικά πρέπει να είναι η τελευταία. Και γω κάθομαι εδώ και γράφω, ενώ όλοι διαβάζουν, δουλεύουν, κάνουν κάτι εποικοδομητικό. Μετά βγάζω το καπέλο στην ξενιτεμένη φίλη μου Ε., νηπιαγωγό πλέον στην "εξωτική Λάρδο" (θα 'χει και φοίνικες εκεί είναι στη Ρόδο, όπου και να γυρίσεις το κεφάλι τίγκα στο φοινικόδεντρο). Και αναρωτιέμαι είναι κοκοφοίνικες; Από κοκό πάντως εδώ τίποτα. Δε σπείρανε για να θερίσουνε. Σε τέτοιο απομακρυσμένο (στα μάτια μου) μέρος πώς καταφέρνει και περνάει το χρόνο της; Να έρθω να διαβάσω εκεί; Γιατί η μαγευτική μου καρέκλα με κρατάει δέσμιο μέχρι να φύγει και ο τελευταίος από το MSN (γύρω στις 4) και γω ξυπνάω σα ζόμπι στις 9 κουτουλώντας τριγύρω. Η Β. σιγά μη με περιμένει να τελειώσω, θα βρει άλλο συγκάτοικο, αλλά και πάλι δε θέλω να το κλείσω το γαμωPC!

Χθες πριν το κλείσω μελετούσα ένα χαμένο γκομενάκι (και δε σκεφτόμουνα λεφτά;) και να σου τα, τρία χαμένα στη σειρά, στρατιωτάκια σηκωθείτε, τρίτο κάνε κάμψεις. Τα παράθυρα να αναβοσβήνουν με μανία και γω να προσπαθώ από τη μια να αποφύγω την επιληψία και από την άλλη να απαντήσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα στο καθένα, μιλώντας παράλληλα στο τηλέφωνο για αμφίπακτες δοκούς και κινητές πακτώσεις. Το ένα ήταν το πιο ενδιαφέρον οπότε και αφοσοιώθηκα.

Παρακολουθήσαμε και Υπέροχα Πλάσματα μαζί, μιλούσαμε χωρίς κενά (κάτι σπάνιο) και κάτι μου λέει πως παίζει να 'ναι κανα φρικτό τερατόμορφο πλάσμα το ίδιο, μιας και φωτό δεν είχε (εκτός από μία με "φούμο" στα μάτια - προϊόν MS Paint) γιατί εγώ έχω και την αυτογκαντεμίαση. Βέβαια καθόλου δε με πτόησε, γιατί όταν είσαι στα πρόθυρα βουτιάς Ζαχόπουλου οι μουρλοεικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, αντιθέτως έπλασα και όλο το λαβ στόρι ως το Σεπτέμβρη που γονυπετής θα με παρακαλάει να μη φύγω, μέχρι που όταν χώθηκα επιτέλους στο κρεβάτι γύρισα στο πλάι και μ' αγκάλιαζα με το αριστερό μου χέρι, ύστερα έκανα πως ξυπνούσα και γυρνούσα απ' την άλλη, τάχα μου να κοιταχτούμε. Εγώ και το αριστερό μου χέρι. Και όχι Neverlandean! Είμαι δεξιόχειρας! (Και άλλωστε τα TENGA που παρήγγειλα ακόμη δεν έφτασαν στην πόρτα μου).

Πάω να τελειώσω την εργασία με την οποία ασχολούμαι από πρωινό Μενεγάκης κι έπειτα. Η Άσση τουλάχιστον δικαιολογεί τη σπαρίλα μου (λέξη που έμαθα από τη Ζ. πριν καμιά βδομάδα) γιατί είναι λέει ανάδρομος ο Άρης (ο πλανήτης της δράσης) στους Διδύμους τι περιμένεις! Φεύγει όμως ο Ποσειδώνας από πάνω μας στα τσακίδια! Μόνο μια απορία: Για ποιο λόγο πρέπει να μας νοιάζει ποιος έδωσε ένα πορνοDVD σε μια εφημερίδα και στην κυβέρνηση και έχουνε μπλέξει όλοι τα μπούτια τους (μέχρι κι ο Χιος που όχι μπούτι ούτε νύχι δε θα έμπλεκα μαζί του που τα τρωω κι όλας); Ειδικά όταν ο πρωταγωνιστής μοιάζει με θαλάσσιο ελέφαντα! Περαστικά του πάντως, μπας και δούμε κανά φως στο τούνελ. Και σε μένα περαστικά (όλα τα μαθήματα!) .

Kabamaru Karaoke

Opening:

Μου διεγείρει την καρδιά, ένα ερωτευμένο κορίτσι είναι σαν τσίρκο.

Αχ Χαγιάτε τι όμορφος που είσαι! Και οι 2 τους όταν είναι ντυμένοι νίντζα είναι sexy! Θα ντυθώ και ΓΩ τις απόκριες! Πάει και τελείωσε. Θα κρύβει και το φακιόλι τη φαλάκρα!

Ending:

Μάλλον την πάτησα μαζί σου, αλλά είμαι χαμένη. (και γαμώ τις μεταφράσεις!!!)

Πού τα θυμήθηκα βραδυάτικα! Και τάχα μου προσπαθώ να διαβάσω ο μαλάκας...

Το πολύ το τάκα-τάκα...

Η Δ. πέταξε όλο χαρά: "Έλα βγάλτη μου έξω, πιάστη μου ρεεε, τίναξέ τη μου για να την παίξω!" (τη χελώνα, η οποία από το πολύ το ταρακούνημα για να φύγουν τα νερά ακόμη ζαλισμένη θα 'ναι). Μήπως και ΣΥ βαριέσαι αφάνταστα και θέλεις να την παίξεις; Δε θέλεις να δεις κανέναν, είσαι αγαμήτου (καλή ώρα), φαν της τεχνολογίας και έχεις $16 για πέταμα (στην κυριολεξία); Ο oni έκανε ένα ταξίδι αστραπή στη χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου και σου έχει τη λύση!

Τα μαλακοκυπελλάκια! Αντιστοιχούν σε 5 διαφορετικές στάσεις για να διαλέξεις αυτό που σου ταιριάζει καλύτερα! Έχουν και πιασάρικα ονόματα. Πρόσεξε: Το βαθύ λαρύγγι, Ο μαλακός σωλήνας, Το στριφογυριστό κεφάλι, Το μαξιλάρι αέρα και το πιο πουτανιάρικο Διπλή Τρύπα!

Εδώ σας παρουσιάζω το βαθύ λαρύγγι, του οποίου ο μηχανισμός εκτός από δόνηση, προσφέρει και την πρωτοπορία ενός slurping sound! Πάντως με όλα αυτά εκεί μέσα εγώ ούτε το δάχτυλό μου δε θα 'βαζα. Κι αν μου το φάει;

Σε λιγότερο από ένα μήνα όμως έχουμε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ποια ευφυέστερη λύση υπάρχει από το να χωρίσεις με το άλλο σου μισό με την ατάκα: "Ορίστε μωρό μου, θα σου χρειαστεί, τώρα που δε θα 'μαστε οι δυό μαζί"; (Πάλι έκανα ρίμα ο ποιητής!).

Υ.Γ. Η εταιρεία TENGA που τα κατασκευάζει προειδοποιεί: Είναι όλα τους μιας χρήσης. Μια κι έξω! Μαλακία;

Get The Glass

Το FWA (Favourite Website Awards) έδωσε το βραβείο για το 2007 στο "διαδικτυακό επιτραπέζιο για έναν παίκτη" site της διαφημιστικής καμπάνιας Got Milk?.

Η οικογένεια Adachi ζει κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, χωρίς γάλα, πράγμα που έκανε τα μέλη της να στραφούν στο έγκλημα. Σεσημασμένοι πια, η μόνη τους σωτηρία είναι να κάνουν δικό τους το "The Glass", με την αστυνομία να τους ακολουθεί ένα βήμα πίσω. Προσπαθήστε να αποφύγετε τις θέσεις "misfortune", να νικήσετε στα mini games και να μην καταλήξετε στο Milkatraz μέχρι τον τελικό σας στόχο στο Ft. Fridge!

Κλικάρετε πάνω στην εικόνα για να παίξετε και σεις!
Καλή διασκέδαση!

Kudos στον paskalip που μου το έδειξε!

Ταξιδιάρικα πουλιά

Είμαι ο τύπος που δε βγαίνει έξω. Μπορεί και να μη μου αρέσει. Ως μονόχνωτος, μαμούχαλος, βαριεστημένος παππούς απ' τα 24, περνάω πολλές φορές καλύτερα μέσα ή σε καφέ και σινεμά. Το καλό είναι ότι και οι περισσότεροί μου φίλοι είναι στο ίδιο μήκος κύματος. (Τρέξτε να μας γηροκομήσετε!) Που και που όμως υπάρχουν εκλάμψεις εναλλακτικής διασκέδασης. Όπως την Κυριακή, που αποφασίσαμε να πάμε στον Παλαιό Παντελεήμονα για φαγητό.

Στο μυαλό μου η εικόνα της εκδρομής μας αυτής ήταν η εξής: Μέσα σε ένα αυτοκίνητο όλοι οι φίλοι, έξω απ' τα παράθυρα τα δέντρα, τα πουλιά και οι αγελάδες να γίνονται καρουζέλ, άντε να 'χουμε περάσει 2 ρυάκια, μια γούρνα και κανά δάσος ώσπου το αυτοκίνητο κάποτε έρχεται σε στάση. Και γω ο φαντασμένος ξεδιπλώνω το δίμετρο πόδι μου στο πλακόστρωτο, τεντώνομαι, μπαίνουμε σε γραφική ταβέρνα με ρουστίκ διάκοσμο, χλαπακιάζουμε, βγάζουμε και μια φωτό και πάλι πίσω. Οι οδηγίες από τον διοργανωτή, οδηγό και αρχηγό ήταν σαφείς: "Ντυθείτε καλά θα κάνει κρύο".

Γάντια εγώ δεν έχω παρά μόνο ένα ζευγάρι (που δεν ταίριαζε), έβαλα όμως το ωραιότατο νέο πουλόβερ που αγόρασα (από εκποίηση μαγαζιού στο κέντρο όπου με 115 ευρώ πήρα σακάκι, 2 πουλόβερ και 1 μπλούζα όλα μάρκες!), μου προκάλεσα και στιγμιαίο πνιγμό απ' το δέσιμο του κασκόλ και περίμενα. Είχα ξυπνήσει απ' τις 8 γιατί το κέντρο επιχειρήσεων βρισκόταν στην άλλη άκρη της πόλης και θα πηγαίναμε ως εκεί με το little engine that could αυτοκινητάκι της Ζ. Ξυρίστηκα κι όλας μην είμαι σαν το άγριο ζώο στη ζούγκλα, να 'μαι φρεσκαδούρα για τον καθαρό αέρα!

Επειδή συνηθίζω να ακούω τα μισά από όλα όσα λέγονται μπροστά μου, χαμένος σε σκέψεις, δεν είχα ιδέα πως θα βγαίναμε να κυλιστούμε και σαν τα γουρούνια στις λάσπες (που εμένα με πήραν ξώφαλτσα ευτυχώς καθώς το παντελόνι μου τριβόταν κάθε φορά που μπαινόβγαινα στο αυτοκίνητο που ήταν σα να 'χε πέσει σε βούρκο) για να κάνει ο άρχοντας "εργασία" για τη σχολή. Κατέληξα να φωτογραφίζω κάθε γραφικό κούτσουρο, αποκαΐδι και χαμώσπιτο έβρισκα με ζέση φωτογράφου, όσο ο άλλος αντέγραφε τα θρυλικά ενσταντανέ μου και έβγαζε και κάτι τραγικές ξύλινες ταμπέλες.



Την ώρα που ήμασταν μέσα στο αμάξι εγώ τσίριζα κατά διαστήματα αντιδρώντας στην οδηγική συμπεριφορά του, λόγω λακουβών, κοτρονών και λασπών και έξω απ' αυτό δώστου ν' ανεβαίνω με λάθος παπούτσια στα κακοτράχαλα τα βουνά με το σουραύλι και το ζουρνά. Δεν είμαι άνθρωπος της φύσης αλλά τα Σκοτεινά (ή Μόρνα) εγώ περίμενα να είναι κάτι το πιο ενδιαφέρον. Το εγκαταλελειμένο χωριό πάνω στο βουνό και τα σχετικά μου έκαναν σε ταινία τρόμου. Ο μόνος τρόμος ήταν μη σου πέσει η σάπια οροφή στο κεφάλι καθώς βγάζεις την καλλιτεχνική φωτό από κάτω. Ούτε ένα φάντασμα, ένας μύθος, ένας θρύλος, ΚΑΤΙ!; Και στη Λεπτοκαρυά δε με πήγανε που ήθελα και ήταν και κοντά. Εκεί αφήνεις λέει το αυτοκίνητο στη νεκρά και αρχίζει να ανεβαίνει την ανηφόρα μόνο του όπως γίνεται και στην Πεντέλη. Θα το τραβούσα και βίντεο και θα σας το έδειχνα.

Επισκεφτήκαμε κι ένα ξεχασμένο απ' το Θεό εργοστάσιο ξυλείας με κάτι ακόμη πιο ξεχασμένα έγγραφα του '50 μέσα, εγώ να συνεχίζω να τιγκάρω την ψηφιακή με δήθεν αρτιστίκ πλάνα που το 90% βγήκαν θολά και κουνημένα, φταίει το Πάρκινσον. Έπεφταν και οι σοβάδες όσο μιλούσα με τη λεπτεπίλεπτη φωνούλα μου. Επιτέλους φτάσαμε και στον Παντελεήμονα, είδαμε και το Νέο και τον Παλιό, τραγούδησα το "A whole new world" από το Aladdin με μεγάλη επιτυχία (άκουγα τα γέλια απ' την άλλη πλευρά του χωριού) πήρα το αγριογούρουνο στιφάδο μου, έφαγα και 2 παντσέτες της Δ (γιατί μόνο κόκκαλο είχε το δικό μου) και στάνιαρα.

Στην επιστροφή ήθελαν να πάμε - άκου ιδέες! - στα Πριόνια πάνω στον Όλυμπο για καφέ, ευτυχώς κοιμήθηκα στη διαδρομή (μέχρι τα φλας τους να με ξυπνήσουν και να κλείσω το ανοιχτό μου στόμα) και ακόμη πιο ευτυχώς κατεβήκαμε σώοι από κει (που ήταν πραγματικά τρομακτικά για διάφορους λόγους), μιας και ήταν κλειστά τα πάντα και τα πριόνια κατεβασμένα και στις θέσεις τους να μπλοκάρουν τα οχήματα. Δώδεκα ώρες στους δρόμους δεν είναι και λίγο. Την επόμενη φορά θα ξέρω να μη βάλω τα Vans και να βάλω καμιά φόρμα επίτηδες γιατί δεν τις φοράω που δεν τις φοράω, μη λερώνω τζάμπα τα τζην μου! Να ξαναπάμε κάπου Π! (Αλλά μετά την εξεταστική, όπως είναι πασιφανές διαβάζω σκληρά!).

Υ.Γ. Αν κανείς το διάβασε όλο αυτό κερνάω καφέ.

My life's OST

Download: part 1 | part 2

Opening credits
The Cardigans - And Then You Kissed Me II

Waking up
και καθισιό στο PC
YUI - Winter Hot Music

Average day
Massive Attack - Silent Spring

First date
Travis - Love Will Come Through

Falling in love
Sugababes - Too Lost In You

Love scene
Juliette & The Licks - Hot Kiss

Fight scene
Keane - A Bad Dream

Breaking up
The Cinematics - Break

Getting back together
Mirah - La Familia (Remix by Guy Sigsworth)

Secret love
η αρχή της παράνοιας
Skunk Anansie - Secretly

Life's okay
κοροϊδεύοντας τον εαυτό μου
The Feeling - Strange

Mental breakdown
ο oni σε παράκρουση
Cat Power - The Greatest

Driving
χωρίς να τουμπάρω!
Groove Armada - Song 4 Mutya (Out of Control)

Learning a lesson
στο τηλέφωνο με φίλες για τα παρανοϊκά
Tiger Lou - Oh Horatio

Deep thought
όπου ο oni στίβει το κεφάλι του
Butterfly Boucher - A Bitter Song

Flashback
The Decemberists - The Perfect Crime #2

Partying
παίζοντάς το rock-indie τυπάκι στο London
Kent - Musik Non Stop

Happy dance
απαραίτητο πέρασμα απ' το dada για μούρη
Bootyluv - Boogie 2Nite (Seamus Haji Big Love Remix)

Regreting
Emily Haines & The Soft Skeleton - Doctor Blind

Long night alone
Iron & Wine - Cinder and Smoke

Death scene
θα το παίζω στην κηδεία μου
Jem - 24

Closing credits
γιατί τόσο καλή ταινία σημαίνει την αρχή μιας τριλογίας (τουλάχιστον!)
Maria Taylor - A Good Start

Χίλια ευχαριστώ στον cookie για την πρόσκληση-πρόκληση και άλλα τόσα στον neverlandean για τη βοήθειά του κ το εξώφυλλο!

Υ.Γ. Λατρεύω τα onion rings!

Μια τρελή, τρελή οικογένεια...

Τα Χριστούγεννα ήταν αφορμή να μαζευτεί το άγνωστο σόι του πατρός all together now, για να γιορτάσουμε εκτός απ' αυτά και τρία απανωτά γενέθλια και έναν "επαναπατρισμό". Αυτός ο τελευταίος, θείος εξ Αμερικής (κόβω και το κεφάλι μου πως είναι γκει, έχει κάνει και λευκό γάμο εκεί πέρα για να πάρει την υπηκοότητα - πουστιά!;) ρωτούσε διάφορα τη γιαγιά, και μένα το αυτί μου 10 έπιανε και άλλα τόσα σημείωναν τα κρινοδάχτυλά μου στο κινητό.

Μ' είχε πιάσει και η όρεξη να μάθω πούθε κρατάει η σκούφια μου, γιατί το μόνο που ήξερα ήταν πως έχουμε σχέση με την Κέρκυρα. Συνειδητοποιώ μετά λύπης μου πως ενώ όλοι οι άντρες πάππου προς πάππου είχανε κάνει κάτι το σημαντικό στη ζωή τους, (ένας μάλιστα έχτισε ολόκληρο καμπαναριό κάπου στας Σέρρας που φέρει περίτρανα το μεγαλειώδες μας επώνυμο, ενώ άλλος είχε ξενοδοχείο κλασάτο όχι αστεία), οι γυναίκες ήταν άλλου παπά ευαγγέλιο. Αν προσθέσω στους χρείοντες ζουρλομανδύα και την πλευρά της μάνας μου, η λίστα γεμίζει πτέρυγα τρελοκομείου ανετότατα.

Στις λάιτ περιπτώσεις έχουμε 2 γιαγιάδες με Αλτσχάιμερ. Προχωρώντας στα πιο βαρειά, έχουμε την πρήχτρα-σχιζοφρενή-περήφανη για το γιο της-μάνα, με 2 κυρίες να συναγωνίζονται για τη δεύτερη θέση. Τη γλυκύτατη θεία-παραμυθού (που δεν έχει λεφτά αλλά λείπει τώρα κοντά μήνα στην Αγγλία - οδηγίες ψυχιάτρου/κομπογιαννίτισσας - για "να ηρεμήσει") και μια Μ, ας την πούμε Μαρία που είναι και η κουτσή. Ετούτη, περίμενε να την παντρευτεί ο Αγά-Χαν, σε κανέναν άλλον δεν το δινε, το χε ταμένο φαίνεται, αυτός, ή στρατηγός. Μόνο. Ή ήταν κόρη στρατηγού και επέμενε στα μεγαλεία; Δε θυμάμαι - με γελούν κι οι σημειώσεις μου.

Στην κορυφή που μελλοντικά θα καταλάβω εγώ, στρογγυλοκάθεται η συγχωρεμένη Σ. Προ-προ-γιαγιά. Επάγγελμα: Καπελού! Το γένος Χατζηνικολάου, αλλά μάλλον όχι του γνωστού, κρίμα να μην έχω λίγη χλίδα στο αίμα γαμώτο. Κυκλοφορούσε με το ευρωπαικό "τινίκ" φόρεμά της από Βρυξέλλες και τρίζανε τα καλντερίμια του χωριού (ή να 'τανε τα τριζόνια της εποχής στα δέντρα;). Και τι κατάλαβε η καημένη; Κατέληξε να ανεβαίνει στις σκεπές και να ντύνεται νυφούλα, αγκαλιάζοντας τον άντρα της, την καμινάδα!

Δεν είναι ν' απορείς πώς βγήκα έτσι.

Man 2 Man

ή πού να πιάσετε δουλειά γιατί έχετε χρέη, γυναίκα και παιδί και καμία στον ήλιο μοίρα.



Μπορείς και ΣΥ φίλε άνεργε να βγάλεις μεροκάματο φτάνει να κάνεις τα νούμερα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) να ανέβουν και τα τηλέφωνα να πάρουν φωτιά! Τι κι αν ο ερεθισμένος κυριούλης στο ακουστικό θέλει να σου κάνει ανεκδιήγητα πράγματα! Εγώ το 'χω κάνει και στο τζαμπαντάν βέβαια αλλά μετά πέθανα από ντροπή (και αναγεννήθηκα από τις στάχτες μου). Καλός μαλάκας ήμουν. Τώρα θα 'χα βγάλει τα λεφτά του μεταπτυχιακού!

Ευχαριστώ τον Τάσο που το ανακάλυψε! Απίστευτο γέλιο! ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Οι διάλογοι δεν είναι για μικρά παιδιά, αλλά είναι όλα τα λεφτά (λουλούδια).

Tune of the week #56

Killians - When Will I Ever Get Home

Ένα από τα τραγούδια που ακούω και στην αρχή δε μου λένε τίποτα μα στη συνέχεια δε σταματάω να ξαναπαίζω στο iTunes. (Φταίει το "γρέζι" - το γρέζι της φωνής των Γερμαναράδων Killians). Μόνο να ήξερα τον τρόπο να μετράει τα τραγούδια που είναι στο repeat το audioscrobbler και να μη χρειάζεται να ξεκινάω κάποιο άλλο και να το βάζω μετά για να το καταμετρήσει...

Weekend Wall 61

Από το manga Bleach. Αφιερωμένο σ' όσους ασχολούνται με πολεμικές τέχνες, kickboxing και πάνε γυμναστήριο. Χαρά στο κουράγιο σας!

Japanese word of the week #35

Yawns and moans of unbearable inactivity...

退屈

TAI-KUTSU

Meaning: boredom

... if only something interesting would happen today...

Cursor survival game

Κάντε κλικ πάνω στην εικόνα για να παίξετε Cursor*10!

Χρησιμοποιήστε τον κέρσορα για να κλικάρετε διάφορα στην πίστα. Στόχος είναι να ανέβετε τις σκάλες ως το επίπεδο 16. Δε λέω τίποτα παραπάνω γιατί η διασκέδαση σ' αυτό το παιχνίδι είναι να βρείτε τι ακριβώς πρέπει να κάνετε. Κάθε κέρσορας έχει ορισμένα δευτερόλεπτα "ζωής" και στο σύνολο είναι 10. Θα προλάβετε μπορέσετε να φτάσετε στο τέρμα;

07 -> 08

Χάρηκα (τη διασκέδαση που μου χάριζαν οι απανωτές καταλήψεις). Ανησύχησα (για το πότε θα πάρω επιτέλους πτυχίο). Ξεχάστηκα (παίζοντας Wii). Θαύμασα (ταινίες, εκθέσεις και εκδηλώσεις). Δούλεψα (ελάχιστα αλλά το ευχαριστήθηκα). Δεν έκανα διακοπές (για άλλη μια χρονιά). Έκλαψα (πρώτα από φόβο και έπειτα από ανείπωτη ευτυχία). Τρόμαξα. Γνώρισα πολλούς, καινούριους, ξεχωριστούς ανθρώπους. Και σήμερα κάποιος μου είπε πως το ότι με συνάντησε στο δρόμο είναι ίσως το καλύτερο δώρο για τη σημερινή μέρα (και έμεινα να τον κοιτάζω με γουρλωμένα μάτια).

Ίσως τα καλά ανάμεσα στα τόσα άσχημα πράγματα φέτος προμηνύουν ένα ευτυχισμένο 2008.

Ελπίζω όλοι σας και όσοι αγαπάτε να γεμίσετε χαμόγελα, όχι απαραιτήτως φανερά, αλλά και κρυμμένα βαθειά στις καρδιές σας, που θα σας κάνουν να χαίρεστε κάθε μέρα του καινούριου χρόνου σα μια μοναδική εμπειρία στη ζωή σας. Καλά να περάσετε απόψε και καλό 2008!

Merry Christmas '07

paskalip changed this to red!

Έλα χαμόγελα να βλέπω μετά την κατάθλιψη! Το σιχαμένο 2007 όπου να 'ναι μας αφήνει καιρός να χαρούμε! Σε όλους όσους αγαπώ και είστε στη ζωή μου κι αν -ακόμη- (κι αυτό είναι απειλή!) δε σας έχω γνωρίσει (είστε στη λίστα στα δεξιά) εύχομαι τα φετινά Χριστούγεννα να ζήσετε ο καθένας ξεχωριστά από ένα θαύμα που θα σας κάνει ευτυχισμένους!

Thought #80: seductiveness

9 χρόνια πιο εύκολα τα ακούς. Άλλωστε σ' αυτά εμπιστεύτηκες τα πρώτα σου μυστικά και τον πρώτο σου έρωτα. Φοράς παρωπίδες, κλείνεις τ' αυτιά σου στους θορύβους των υπολοίπων και ανοίγεις το στόμα. Τρέφεσαι με ψέματα-ξυράφια που 9 ολόκληρα χρόνια δεν κατάφεραν να τα αμβλύνουν και το στομάχι σου πονάει σε κάθε σου κίνηση. Θα φτύνεις αίμα θεωρώντας το χολή για άλλους, δε θα καταλαβαίνεις τίποτα, μέχρι ένας τρίτος να σου ανοίξει τα μάτια και να σου δείξει πως ξερνάς τα εντόσθιά σου τόσο καιρό, από σιχαμάρα που έδειξες αφοσίωση σε όσους δεν άξιζαν, που έπνιξες με αγάπη τερατόμορφες έκπτωτες βασίλισσες από θρόνους γεμάτους καρφιά και υπηκόους που δεν αντιστάθηκαν στα θέλγητρά τους . Και εύχεσαι πλέον να κρατάνε στην Κόλαση θέσεις αντάξιες της ασυδοσίας τους.

Στην κάμαρά τους γίνονται αχόρταγες πλανεύτρες πουτάνες αναρτημένες σε κοθόρνους με σκοινιά που συγκρατούνε φιλοδωρήματα της τέχνης τους. Της σαγήνης που αηδιάζει και εξαφανίζει και ραγίζει καρδιές "αδελφικές". Το μόνο πραγματικό συναίσθημα που σου αφήνουν όταν απομακρύνονται πια είναι να τις λυπάσαι. Ευχαριστείς για όσα σου έδωσαν, συνειδητοποιείς πως σου πήρανε πολλά περισσότερα και εύχεσαι να βρουν κάποτε τον πραγματικό έρωτα και όχι ό,τι τους πλασάρεται από μεγαλοαστικά ντιβάνια και μικρόψυχους ανθρώπους ή όσους υποτάσσει το υπνωτικό ανάμεσα στα σκέλια τους. Νοιώθεις τύψεις για όσους παραμέλησες και χαίρεσαι στ' αλήθεια για όσους στάθηκαν ικανότεροι των "ικανότατων". Η απόλυτη κάθαρση έρχεται όταν δε σκέφτεσαι πια όσους έφυγαν για πάντα και το μίσος σου για αλλοπρόσαλλους φυγάδες καταλαγιάζει. Και βάζεις την οριστική τελεία.

Thought #79: []

Δε μπορώ να εξηγήσω γιατί κλαίω απόψε. Κάποτε πίστευα πως ήμουν πολύ δυνατός και πως θα κατάφερνα πολλά. Θα γινόμουν ο καλύτερος. Σε κάτι. Όταν τα όνειρα σβήνουν και χάνονται, πού πάμε; Εμείς. Γιατί αυτά, βρίσκουν το δρόμο τους στα φωτεινά μονοπάτια ανθρώπων γύρω μας, άλλοτε γνωστών, άλλοτε άγνωστων. Όσο πιο έντονα λάμπει κάποιος, αυτά πάνε και κολλάνε πάνω του, προσελκύονται όπως τα έντομα στο φως και τη φλόγα. Και τα εκμεταλλεύονται. Όπως θα έπρεπε να κάνω εγώ.

Αλλά εγώ ντύνομαι στα μαύρα, κατεβάζω τα παντζούρια στο σπίτι, κρύβομαι μες τη ντουλάπα και βάζω τα κλάμματα. Τα διώχνω. Ορδές τα όνειρα να ξεχύνονται απ' τις χαραμάδες και να μη μπορώ να αντιδράσω. Βάζω το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια, κλείνω τα μάτια μου, μα δε βλέπω τίποτα το φωτεινό στο απόλυτο σκοτάδι. Νοιώθω τα πάντα να με πνίγουν να θέλω να μιλήσω, να αντιδράσω, να ακουστώ και να μη μπορώ. Αν σκάσω δε θα με νοιάξει. Αλλά πλέον, φοβάμαι να το λέω. Γιατί με πλησίασε μία φορά και δεν τον θέλω πια κοντά μου.

Διώχνοντας το θάνατο όμως δε φεύγει το βάρος που με καταπλακώνει. Μπορεί να είμαι προστατευμένος στην πελώρια πανοπλία μου, αλλά έτσι και κάποιος αγγίξει την επιφάνειά της αυτή θα πέσει, αποσαθρωμένη από τα τόσα δάκρυα που τη σκούριαζαν και την έτρωγαν όλα αυτά τα χρόνια. Το μακρύ μαύρο κουφάρι δε θα αντιληφθεί τίποτα. Έχει από καιρό παραδώσει τα όπλα, την ελπίδα για κάτι καλύτερο. Θα περιμένει ένα τελειωτικό χτύπημα για να υποκύψει. Να γίνει στάχτη μεμιάς και ας ταξιδέψει μαζί με όσα προσμονούσε σε ένα άλλο μονοπάτι. Μα κανείς δε θα το θέλει. Θα κλέψει ό,τι μπορεί και θα το πετάξει σε μια χωματερή ονείρων.

Melt me down/into big black armour/leave no trace/of grace/just in your honor[...]Once I wanted to be the greatest/two fists of solid rock/with brains that could explain/any feeling./Lower me down,/pin me in,/secure the grounds...

Cat Power - The Greatest

If life hands you lemons...

... make lemonade.

parallaxi #137: Destroy Athens

Η Νάσια ελίχθηκε σαν αίλουρος μέσα στο Allosmondo και την άρπαξε για μένα. Τη διαβάζω κάθε μήνα και επειδή ξεκίνησε ως free press με έμφαση στον κινηματογράφο (και μετεξελίχθηκε) είναι το αγαπημένο μου δωρεάν (και μη) περιοδικό που βρίσκω στη Θεσσαλονίκη. Οι μαλακιώδεις κλισέ ατάκες που οπωσδήποτε πρέπει να χρησιμοποιώ εγώ όμως επειδή είμαι από δω και τυπικούρες για στέκια must από κάθε Αθηναϊκό έντυπο μου τη δίνουν άγρια κάθε φορά. Ώσπου ήρθε η ώρα να γραφτεί κάτι για την Αθήνα από τη συντακτική ομάδα. Δεν ξέρω αν μου αρέσει ως λίστα, αλλά μερικά τα ακούω και τα έχω στο μυαλό μου και γω. Είναι λίγα βέβαια από τα 69. Είχα ήδη τις πρώτες αντιδράσεις... Όπως και να 'χει κλικάρετε τις εικόνες, περιμένετε να φορτώσουν, διαβάστε και... ΛΥΣΣΑΞΤΕ!

Αγαπάω... και φοβάμαι...

Η moody μου με προσκάλεσε να γράψω κάποια απ' τα πράγματα που αγαπώ...

... κάθε τι Ιαπωνικό. Κυρίως λατρεύω να τα βλέπω τυπωμένα και να τα ακούω
... να μου στέλνουν μηνύματα/παίρνουν τηλέφωνο όταν δεν το περιμένω και να καταλαβαίνω πως με σκέφτονται
... τα φιλιά. Θα μπορούσα να φιλιέμαι για ώρες.
... να ξυπνάω το πρωί και να ξέρω πως δεν έχω να κάνω τίποτα απολύτως για κάποιον άλλον και μπορώ να αξιοποιήσω τη μέρα ολόκληρη όπως εγώ θέλω
... την αίσθηση που μου δίνει το γράψιμο όταν είμαι στεναχωρημένος

και με τη σειρά μου σας προτείνω ελεύθερα να γράψετε τι φοβάστε. Όπως εγώ...

... πως θα χάσω τους φίλους μου
... ότι δε θα καταφέρω να κάνω κάτι σημαντικό στη ζωή μου
... να οδηγώ σε άγνωστες για μένα περιοχές
... τη μοναξιά
... τα βατράχια

Thought #78: Stargazer

Ήταν τη νύχτα που σου έδειξα τ' αστέρια.

Δεν έδειχνες να ενδιαφέρεσαι, κοιτούσες το ρολόι σου, εμένα, τα σπίτια πέρα απ' το λόφο, αλλά ποτέ τον ουρανό. Να σου διηγούμαι ιστορίες, να μιλάω ακατάπαυστα, να μην αφήνω κανένα κενό ώστε από κει να διεισδύσει η αμηχανία.

Ήξερα πόσο σε εκνεύριζε, αλλά είχα το λόγο μου. Και συ το μόνο που έκανες, να κουνάς το κεφάλι σου. Σιωπηλός όπως πάντα. Δεν έβλεπες τα μάτια μου που βούρκωναν, δεν αισθανόσουν τη δυσκολία με την οποία έβγαιναν τα λόγια μου καθώς έπνιγα τα δάκρυα.

Το στόμα μου όμως έμοιαζε με γελωτοποιού, είχα κολλήσει δυο τσιρότα στις άκρες, σ' ένα μόνιμο χαμόγελο. Έψαχνα όσους αστερισμούς μπορούσα να αναγνωρίσω και πάνω που θα άνοιγα τις σελίδες στο βιβλίο του μυαλού μου να σου πω όσα ήξερα γι' αυτούς, με κοίταξες, τράβηξες απότομα τα τσιρότα και γω πόνεσα. Μα δεν έβγαλα φωνή.

Όσο το πρόσωπό μου κοκκίνιζε, έστριψες ακόμη ένα τσιγάρο. Καιγόταν αργά και νομίζω πως αισθανόμουν την καύτρα του πάνω στο δέρμα μου. Ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε, τα φώτα του χάθηκαν σα να τα είχε κρύψει στο καπέλο του ένας μάγος και ήξερα τι σήμαινε για μένα. Τελείωσε ο χρόνος μου.

Ώρα να ολοκληρώνω τις ιστορίες μου. Για πλανήτες, γίγαντες και νάνους τ' ουρανού. Δεν ήξερα πως ν' αντιδράσω. Ούτε αν το ταξίδι μου σ' αυτό τον κόσμο θα έληγε έτσι άδοξα. Τα μάτια σου ήταν πια καρφωμένα στο στήθος μου και δεν πρόλαβα να δω τι γινόταν σε μένα, μόνο το περίγραμμα των χειλιών σου να ανοίγει και να σχηματίζει γράμματα.

Καθώς διαλυόμουν στην ατμόσφαιρα, σαν αστερόσκονη μετά από μια μεγάλη έκρηξη, συναισθημάτων και ενέργειας, δε μπορούσα να ακούσω τη βραχνή σου φωνή. Ανέβαινα ολοένα και ψηλότερα μέχρι που ο αέρας με λυπήθηκε και μου ψιθύρισε σα μυστικό: "Το μόνο αστέρι που μ' ενδιαφέρει είναι αυτό που κρύβεις στην καρδιά σου."

Η δυνατή βροχή που έπεσε από ψηλά πότισε το έδαφος και σένα, οι σταγόνες αλμυρές. Την άλλη μέρα κανείς δε μπορούσε να εξηγήσει πως ένα και μοναδικό αστέρι φώτιζε τόσο το προηγούμενο βράδυ.

Thought #77: Moebius strip

Όταν [αυτό που στις πιο σκοτεινές και δύσκολες στιγμές σου κυνηγούσες] φτάσει να σε κυνηγάει αυτό που για χρόνια δεν έφτανες, ήρθε η ώρα [να γλιτώσεις, την ώρα] που δεν υπάρχει σωτηρία. Γιατί εάν εισακουστούν οι λέξεις που άρθρωνες [και η ευχή σου πραγματοποιηθεί], θα εύχεσαι να πρόσεχες καλύτερα τα λόγια σου. Μην προκαλείς την τύχη σου όταν [κινούνται όλα σ' επικίνδυνα επαναλαμβανόμενες τροχιές και] νοιώθεις την εξοργισμένη του ανάσα να σε πλησιάζει.

Weekend Wall 60

Μετά την σοκαριστική εμπειρία ενός live auto-fellatio τι άλλο θα έβαζα εκτός απ' αυτό;

Μια δημιουργία του =DamageCult. Το όνομα του deviation; Pih Pah Definition Allover!

Προσοχή! Φρενοβλαβής!

Όταν έχω τα νεύρα μου, ή τις μαύρες μου, έχω δύο διεξόδους. Να χαθώ να χάνομαι και να κάθομαι να κοιτάω το κενό με εκλάμψεις "κλίνω στα γόνατα και παρακαλώ σε Παναγιά" σα να 'μαι αυτιστικό, ή να γράψω. Όταν υπάρχουν ανηλειμμένες υποχρεώσεις, που δεν έχω ιδέα πότε αυτές θα ολοκληρωθούν με το κωλοβάρεμα που μ' έχει πιάσει μήνες τώρα και έχω βγάλει πληγές, πώς να γράψεις;

Χθες όμως έφαγα μια φρίκη, μου τη σβούριξε να το παίξω ψυχασθενής στο δρόμο να με κοιτάζει ο κόσμος και να αναρωτιέται πώς τη γλίτωσα τη Σταυρούπολη, μου 'ρθε να κάνω κάτι σπαστικά, καμιά σκηνή, μία λιποθυμία, ένα κάτι, μπας και ενδιαφερθεί κανείς, αλλά με βλέμμα κενό και στα τυφλά προχωρούσα μες τη μέση του δρόμου. Βεβαίως και πέρασε απ' το μυαλό μου να πέσω πάνω στο ταξί που ερχόταν κατά πάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αλλά το σταμάτησαν κάτι τσόλια και δεν πρόλαβε να με πατήσει. Απορώ πώς κατάφερε και να σταματήσει. Ήθελα να πατήσω και κλάματα με αναφιλητά, να με ρωτήξουν (sic) "Τι έχεις μωρή κοντούλα λεμoniά;" και να τους απαντήσω "Μου μίλησαν άσχημα και δε με καταλαβαίνουν!". Αλλά δεν είχα φτάσει σε τέτοιο επίπεδο. Στη σκέψη έμεινα.

κατά τη δραπέτευσή μου... (φοράω περούκα)

Στις κρισάρες μου γίνομαι η μεγαλύτερη πουτάνα, attention whore υπερπολυτελείας, όπως η Μόνικα Μπελούτσι στο Shoot 'em up που είδα και μ' άρεσε, αλλά χωρίς τόσο μεγάλα βυζιά και γάλα. Το κουλό είναι πως με πιάνουν εμένα τα διαόλια με το παραμικρό, λίγο να 'χω φορτώσει από πριν, θέλει ένα κλικ να φτάσει το θερμόμετρο στα ύψη και να ωρύομαι σαν παλαβό απ' την ελάχιστη πλέον αφορμή. Ξανάπιασα και το "Αυτοκτονώντας Ασύστολα" του Κορτώ γιατί το είχα λατρέψει και μου μπαίνουν διάφορα στο μυαλό. Μα αν οι φίλοι σου ώρες ώρες είναι ζώα δε φταις εσύ! (Ένα ευχάριστο μουσικό διάλειμμα για χρόνια πολλά στον Τάσο και συνεχίζουμε...)

Πόσο λίγο με ξέρεις αθώο κορίτσι...

Η μαλακία με τους ανθρώπους είναι όταν δεν ξέρουν να μιλάνε ή να εκφράζονται και καταπιέζονται. Καταπίεση στην καταπίεση, έρχεσαι κάποτε και σκάνεις και όποιον πάρει ο Χάρος. Τώρα αυτό είναι γενικό, όχι μόνο για μένα. Το χειρότερό μου είναι να μην παραδέχεται κάποιος τα λάθη του, να νομίζεις πως έχει πάντα δίκιο και να είναι τρεις λαλούν και δυο χορεύουν (και δη νωχελικά στο όλο κόνσεπτ του σταρχιδισμού). Πού κι όλας να μη μπορείς να ξεσπάσεις πάνω τους γιατί τους αγαπάς και μετά σε πιάνει το παράπονο πως είσαι υστερικιά και υπερβάλλεις, αλλά φοβάσαι μήπως στην τελική είσαι ο μαλάκας της υπόθεσης που πάντα υποχωρεί. Αλλά έτσι είμαι εγώ, καλόβολος και αγαπησιάρης, γίνομαι χαλί για τους φίλους, μα με το που βλέπω να με αγνοούν σκυλιάζω.

Αυτό είναι. Η αδιαφορία! Γιατί στην άλλη δε κρατούσα μούτρα που μιλούσε με κάτι άσχετους και μένα μ' έγραφε πριν δώσουμε μάθημα και της κάνω "πάνε μόνη σου κυλικείο (μωρή)"; Emo mode on! Και κανείς δε μ' αγαπάει, κανείς δε νοιάζεται, κανείς, κανείς, τίποτα. Το ξέρω! *δάκρυ κορόμηλο και χέρι στο μέτωπο σε στάση ωιμέ τον χάνουμε τον Παναή* Την ξέρω εγώ τη μοίρα μου, μόνος θα μείνω, ώρα να μαζεύω μπογαλάκια να την κάνω γι' άλλες πολιτείες ή τουλάχιστον αν πάρω Λεξοτανίλ θα με πιάσουν;

From Youtube with love

Ο never προμοτάρει Terra Naomi που ξεκίνησε απ' το Youtube σου λέει και τώρα κάνει καριέρα και γω είπα να του δείξω άλλη μία με κουλό oνοματεπώνυμο (με λέγανε Μαργιάνα και το κοψα, πείτε με σκέτο Ιζαμπέλα) την Ysabella Brave. Βέβαια εγώ σιγά μην έβρισκα καμιά πχιοτικιά, φτασμένη ροκού που τραγουδάει και σε Live Earth, είχα ακούσει πριν μερικούς μήνες το παρακάτω τραγουδάκι και έκοψα φλέβα, άνοιξαν οι βρύσες, κλάααμα το emOni.

Ysabella Brave - No Surprises

Η "θαρραλέα" μπορεί να κάνει μόνο covers, αλλά τα λέει σχεδόν όλα a capella (εδώ έβαλε αφού το ηχογράφησε από πάνω πάλι τη φωνή της με καθυστέρηση για να είναι πιο δραματικό) και κοτσάρει και τη μουσική στο τέλος. Ή τραγουδάει παράλληλα, ποιος ξέρει, τι μας νοιάζει. Εγώ έμεινα κόκκαλο μόλις την άκουσα (γιατί και μόλις την είδα έμεινα κόκκαλο, είπα πώς βάφτηκε έτσι το τσίρκο και τι φοράει αλλά ποσώς με ενδιέφερε μετά) και επειδή δεν το παίζω ψαγμένος μουσικά, απλά ακούω ό,τι βρω (ό,τι έχετ' ευχαρίστηση!) ούτε που το ήξερα το No Surprises των Radiohead.

Αυτόν τον βάζω για crash test!

Και να την πω την αμαρτία μου (θα πέσετε τώρα όλοι να με φάτε), εμένα μου άρεσε περισσότερο από την ερμηνεία του Thom Yorke. Ο στίχος του βέβαια μετράει τρελά, αλλά δεν παύω να προτιμώ την ερμηνεία της Ιζαμπέλα. Άλλωστε ποτέ δεν ήμουν τρελός φαν των Radiohead. Ίσως βέβαια φταίει το ότι την άκουσα πρώτη. Who knows!

Υ.Γ. Λόγω της μεγάλης της απήχησης στο κοινό του Youtube ήδη υπέγραψε με μια εταιρεία, αλλά ακόμη δίσκος πουθενά στον ορίζοντα αν και κάτι ακουγόταν. Περισσότερα στην προσωπική της σελίδα και στη Wikipedia.

Μια ξεχωριστή Χριστουγεννιάτικη λιχουδιά

Πάντα πίστευα πως τα άνιμε είχαν κάτι να μου προσφέρουν. Ψάξε-ψάξε, έπιασα λαβράκι! Και όχι του Αργοσαρωνικού, αλλά βορείων θαλασσών! Ατλαντικού και βάλε!

Η ανφάν γκατέ της μπλογκόσφαιρας, εκτός του ότι πηγαίνει στο Lyceum Theatre μια φορά τουλάχιστον στη ζωή της, είναι και γκουρμέ. Σέβεται τον εαυτό της και το εκλεπτυσμένο γούστο της την οδηγεί σε πρωτότυπα γευστικά μονοπάτια. Μερικές φορές ακόμη και στη μακρινή Γροιλανδία.

Ξεχάστε μελομακάρονα, κουραμπιέδες, ακόμα και Lebkuchen. Εκεί, τρώνε στις γιορτές κιβιάκ, που και να μην ξέρεις τι είναι, από την εικόνα και μόνο και τη βρώμα που αναδίδει σου δένεται το στομάχι κόμπος.

Αν σκίζεσαι να μάθεις για τούτο το γαστριμαργικό εύρημα κρατήσου: Παίρνουν μια φώκια και τη σφάζουνε, την αδειάζουν και την τιγκάρουν με ξεπουπουλιασμένα και γδαρμένα πουλιά, τα λεγόμενα auk, δένουν τη φώκια και πάλι και τη θάβουν κάτω από κοτρώνες για αρκετούς μήνες μέχρι να φτάσει σε προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης... Έπειτα την ανοίγουν και ρουφάνε τα auk όπως οι Έλληνες τα κεφάλια απ' τις κουτσομούρες και τις γαρίδες.

Φυσικά και γνωρίζω πως έχει την ευωδιά ξεχασμένου μπλε τυριού και μια έντονη γεύση! Μη χάνουμε το χρόνο μας! Όλοι βαλίτσες για Γροιλανδία φέτος! Ελπίζω μόνο να μην ξέχασαν να ετοιμάσουν κιβιάκ από νωρίς, γιατί πού να περιμένεις να σαπίσει η φώκια τώρα...

Και κανείς δε θα χρειάζεται πια να μας ρωτήσει "Τι θα φάμε σήμερα;"! Ittadakimasu!

Υ.Γ. Οι εικόνες είναι από το άνιμε Moyashimon που έχει να κάνει με μικρόβια και μικροοργανισμούς γενικότερα. Trust me, δε θέλετε να δείτε real εικόνες από κιβιάκ...

Στόχος είναι τα λεφτά

Το τραγικότερο όλων είναι πως έτσι στις μέρες μας έχουν μεγαλώσει πολλοί... "Φορτωνάτο" ν' αγαπάς, ακούς; Δε μπα να 'ναι μέγα μπάζο; Στόχος είναι τα λεφτά κουκλίτσα! Δεν αγάπησε κανείς, τους φτωχούς τους συγγενείς! (Και να φανταστείτε έχω λυσσάξει να ξαναβάζω το βίντεο απ' την αρχή. Μ' άρεσε πώς τα λέει η λυγερόκορμη οπισθοκουνούσα Τζούλια! Το τακούνι στην αρχή το στραβοπατάει ή μου φαίνεται; Τι σόι μοντέλο είναι/ήταν; Ούτε γόβα δεν ξέρει να φέρει βόλτα;)

Υ.Γ. Αν το είχα και σε MP3 δε θα ντρεπόμουν να το καταγράψει κ το audioscrobbler!