Ο φόβος

Μου άρεσε πολύ και να 'το. Ας ανανεώσω λίγο το μπλογκ. Ψάχνω ακόμη το σε ποια ποιητική συλλογή της ανήκει. Θέλω να διαβάσω κι άλλα. Μέχρι να κοιμηθώ θα το 'χω βρει λογικά. Καληνύχτα σας.

Thought #100: binary 01101100011011110111011001100101

Ζωγράφισα έναν πίνακα. Δείχνει ένα ζευγάρι φρύδια, ένα σαγόνι και δυο γόνατα. Έχουν πάρει τη θέση τους γύρω από ένα πρόσωπο φτιαγμένο από μηδενικά και ένα. Για χέρια έχει καλώδια και στη θέση των ματιών του μία κάμερα. Στο φακό της είδα ξαφνικά εμένα. Κι όσο και να ήθελα, δε μπορούσα να με δω καθαρά. Κι όσο και να φοβάμαι, θέλω να συμπληρώσω την εικόνα.

snog

ή Αντί κάρτας


Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου. Και απόψε, ή χθες, τα γιόρτασα. Και έλαβα κάρτες, τις διάβασα, συγκινήθηκα. Μου ήρθανε μηνύματα, αλλά έμεινα να περιμένω. Διάβασα τόσα και διαφορετικά, μα θέλω να γράψω. Αυτό με γεμίζει.

Δε μου λείπει η ταχύτητα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Θα έλεγες πως είναι και γραμμένο απ' τα αστέρια. Όσο γρήγορα έρχεται, τόσο γρήγορα φεύγει. Το πάθος για το οτιδήποτε. Μα τώρα το νοιώθω. Δε ξεπουλιέμαι και δεν ευτελίζω τίποτα. Γι' αυτό και δε θα γράψω τίποτα άλλο.

Με τη σειρά μου κάνω εγώ ένα δώρο. Άλλωστε μου δώσανε αρκετά. Λίγο υπομονή μονάχα κάνε και θα έρθει. Μου αρέσει να σε διαβάζω χαρούμενο. Ακόμη περισσότερο όταν σε βλέπω κι όλας.

Υ.Γ. Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό το ποστ. Το ήθελα. Αλλά ίσως δε θα 'πρεπε. Ντρέπομαι λίγο [τόσο που θα έβαζα σε σειρά το σιχαμένο εμότικον]. Σκατά.

Bestiality

Οι Andrew Wyatt, Christian Karlsson και Pontus Winnberg είναι τρίο. Μουσικό. Συγκεντρώθηκαν στη Στοκχόλμη και γίνανε Miike Snow. Το όνομα του συγκροτήματος είναι επηρρεασμένο από τον Ιάπωνα σκηνοθέτη Miike Takashi. [Το snow σημαίνει "χιόνι" στα Αγγλικά]. Είναι ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει μέσα στο 2009.

Έλεγα πως το Silvia είναι το διαμάντι του άλμπουμ τους, αλλά ήμουν οικτρά γελασμένος. Είναι το Plastic Jungle. [Την άλλη βδομάδα μπορεί να πω πως ήταν κάποιο άλλο, οπότε όσο προλαβαίνεις!]


Κλικάρεις το εξώφυλλο, κατεβάζεις, απολαμβάνεις. ΤΩΡΑ! Το άλμπουμ τους κυκλοφορεί ήδη στο iTunes αλλά περιμένω το physical release και θα σπεύσω να το αγοράσω. Σκέψου!

Δες στίχο η πλαστική ζούγκλα [τα πάνδεινα πέρασε ο τύπος]:

I was born into money, then sold down the river.
I was choked by the jailor and fucked the gorilla.
I ran through the country ahead of my time.
I escaped through a keyhole before they erased me.
I married the beetle and learned to be graceful -
it's why all this warfare pours out of my eyes.
Now I see just what you mean
it hurts too much to breathe
all alone in this plastic jungle.
Sometimes I wanna get slain.

She told me she loved me -
I didn't believe her.
The song of a junkie is ancient Korean...
But don't blame the girl -
She's just out of her mind.
Now I see just what you mean
it hurts too much to breathe
all alone in this plastic jungle.
Sometimes I wanna get slain.

The power of spit

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί κολλάει κάποιος τόσο στο φτύσιμο. Να το καταλάβω για τα γραμματόσημα, για τους φακέλους, για ό,τι ταχυδρομικό τελοσπάντων (δεν είμαι σίγουρος για τα περιστέρια), αλλά αυτά έχουν επάνω και μια ειδική λωρίδα/επιφάνεια που επιτελεί αυτό το σκοπό του κολλάω και μετά με σκίζεις για να ξεκολλήσω. Και ακόμη και δω που τάχα μου βρίσκεις τα πάντα (αλλά μπαρ που να μην κλείνει 11 καθημερινή δε βρίσκεις) αυτοκόλλητες ταινίες ανθρωπίνου μεγέθους δεν έχω δει.

Ίσως είναι μέθοδος αυτοβασανισμού. Ένα είδος αυτοτιμωρίας και μαζοχισμού ψυχολογικά απαράμιλλου. Λες να ακολουθούν καμιά σέκτα σαν εκείνον στον κώδικα Ντα Βίντσι (θα δω το Angels & Demons οπότε κολλάει - να 'το πάλι!!) και να 'χουνε αντί στα μπούτια τους καρφιά, στον εγκέφαλο καρούμπαλα; Και ενώ πολλοί θα μπορούσαν και χωρίς αυτό να κάνουνε παρέα σε γλυκύτατα γραφική αοιδό υπερλαϊκουρέ χιτς, με πρώτο και καλύτερο εμένα, οι "σε-θέλω-φτύσε-με" φαίνεται να μου κλέβουν τη σειρά στην κατάκτηση της κατάλευκης μπλουζίτσας που δένει τα χεράκια πίσω.

Δεν ξέρω αν φταίει η λαϊκή πλέον ρήση "χαθήκανε οι άντρες", τείνω περισσότερο στο γενικό "ο κόσμος έχει τρελαθεί" (τόσο που πιστεύω εδώ και μερικά χρόνια πως όλοι μας πάμε κατά διαόλου - με την ευρύτερη έννοια - και η Δευτέρα Παρουσία είναι προ των πυλών). Άλλωστε αν χάνονταν, με τη έννοια της σεξουαλικής ταυτότητας, η γκέι κοινότητα θα είχε από καιρό υπερτερήσει και καταφέρει να τουμπάρει σε οποιαδήποτε δικαιωματική διεκδίκηση τους υπολοίπους. Με της "ντομπροσύνης" και "ειλικρίνειας" κι αν έχουν εξαφανιστεί... Αν πάλι χάθηκαν γιατί τα έχουνε χαμένα, έτσι μάλιστα. Γιατί, κύριος, δεν κάνεις μια μέρα να απαντήσεις σε μήνυμα (τηλέφωνο ούτε τολμώ να σκεφτώ - το σήμα είναι η καλύτερη δικαιολογία - εμένα και να με πετύχεις βουίζω σαν τη μύγα στο ακουστικό ενώ ταυτόχρονα νιαουρίζω λόγω φυσιολογικής ιδιομορφίας) που σε ρωτάει κάτι απλό (τύπου: 1+1 = ;, σπίτι μου, σπίτι σου ή και κάπου αλλού;). Και όταν μετα κόπων και βασάνων μπει το νερό στ' αυλάκι (λέμε τώρα, γιατί έχουμε και περιπτώσεις δευτερολέπτων που αναρωτιέσαι απλά αν ανέβηκε η υγρασία στο χώρο ή ξάφνου μια σταγόνα με φαινόμενα όσμωσης σ' έφτασε), βάση ικανοτήτων και καταστάσεων έχεις το πάνω χέρι.

Νομίζεις. Γιατί με το που το πάρεις και δεις ενδιαφέρον, και συ ξενερώνεις. Γιατί δεν καταλαβαίνεις τι συνέβαινε τόσο καιρό αφού όλα ήταν τόσο "σπέσιαλ" πια. Έδινες το απλό και κρατούσες το σπέσιαλ για πάρτη σου; Θα γυρίσει ο τροχός, θα ξαναψυχράνει η ατμόσφαιρα κι άντε πάλι απ’ την αρχή. Και όχι, δε δένονται ούτε με το υπνωτικό όργανο που σέρνει καράβι, ούτε με τα τριπλά άξελ και τόλουμπ και την ελαστικότητα της Κομανέτσι στο κρεβάτι ή και αλλού. Άλλες καψερές προσπαθούν ο έρωτας να περάσει απ' το στομάχι και του φτιάχνουν γκουρμέ γεύμα με ό,τι κουλή ντελικατεσσενιά κυκλοφορεί στο εμπόριο για να δείξει πως και καλή νοικοκυρά είναι και κορίτσι για σπίτι και παντρέψου με και... γ@μα μας...

Όλα αυτά, και τα μεταξωτά βρακιά, κι οι επιδέξιοι κώλοι, και το wallpaper να ταιριάζει με τα σεντόνια και αυτά με τη σειρά τους με το δωμάτιο, γίνονται γιατί έχεις νοιώσει τα υγρά σάλια του να σου περιλούζουνε τα μούτρα κάθε φορά. (Σ)Πάρτααααα. Κοπελιά είσαι ηλίθια! Δηλαδή, μ' έχουνε καταντήσει φίλες κι αδελφές εξομολογητή και έχω ακούσει τόσες ιστορίες που δεν είναι ν' απορείς γιατί κρατιέμαι στη ζωή από μια τρίχα στην κεφαλή και μόνο (στην κυριολεξία!). Να αλλάξω επάγγελμα, και φανταστικό επάγγελμα (που ακόμη δεν έχω καταλήξει ποιο θα 'θελα να είναι) και να γίνω ψυχολόγος.

Βουρλίζομαι και δαιμονίζομαι συνάμα περισσότερο, όχι με την όλη κατάσταση του τραβάτε με κι ας κλαίω, αλλά με το ότι το 90% των κλινικών μας περιπτώσεων δε γούσταραν καθόλου το πρόσωπο πριν δουν την πλάτη του και το cold shoulder treatment. Αν πάλι είναι μέθοδος και λιγότερο τυχεροί άνθρωποι από άποψη εμφάνισης, συμπεριφοράς ή γεμάτοι κόμπλεξ να κάνουν κάτι άλλο από το να το ακονίζουν, να πω είναι θεική παρέμβαση και έμφυτο στη νευροψυχολογία του ανθρώπου. Εγώ το δοκίμασα χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. Άσε που αν δεν έχεις την κατάλληλη ισορροπία, ένα μπάλανς στην ποσότητα σάλιου που θα παράγεις, θα σου φύγει (και θα κλαις).

Τελικά καμία μέθοδος δε σου εξασφαλίζει την ηρεμία ψυχής και σώματος. Ούτε ζέστη κρύο ζέστη, ούτε αλήτη απόψε είναι η βραδιά σου θεατρινισμοί. Δεν υπάρχει αυτή η αυτοκόλλητη ταινία, ούτε μέσα σε απόκρυφα σημεία. Κανένας πλέον δεν ξέρει τι θέλει και έχει επαναπαυτεί σε ζωή με δουλειά και φίλους και βαριέται ακόμη και να πάει στο κρεβάτι για κάτι άλλο εκτός από ύπνο. Κι οι μισοί τρέχουν να κυνηγήσουν το "κελεπούρι" που είναι οι άλλοι μισοί. Έτσι καταντήσαμε, καλά να πάθουμε. Γι’ αυτό φτου μας και χα φτου! (για να δω και εδώ τι ψάρια θα πιάσω).

plARTform

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να κλικάρετε πάνω στην εικόνα. Η Scarygirl δια χειρός Nathan Jurevicius θα σας ταξιδέψει στον τρομακτικά επιδέξια σχεδιασμένο κόσμο της. Και δε χρειάζεται να πληρώσετε τίποτα. Τζάμπα απόλαυση με ένα διασκεδαστικό παιχνίδι.

Τώρα πάω να κάνω πως διαβάζω. Πλησιάζουν κι εξετάσεις. Εσείς παίξτε. Γι' άλλα παιχνίδια τέτοιου είδους σκας τουλάχιστον 20ρικο, τρέξτε! Να, ορίστε και trailer για να ψηθείτε κι άλλο.

From the west to the east

The Bird and the Bee - Love Letter to Japan

Το λες και Tune of the week #64 αλλά έτσι πως γράφω πια μία το μήνα (και αν) δεν το λες... Το λες και δεν το λες λοιπόν. Αλλά οι The Bird and The Bee τα λένε μια χαρά. Sweet oriental melody and lyrics.

Ρεντίκολο

FB status: “oni was so wasted last night he only remembers flashes of events. Στα ελληνικά το λέμε ρεντίκολο.”

Ήθελα τόσο πολύ να λιποθυμήσω. Να γίνει σούσουρο, να σταματήσει η μουσική, να έρθει το ασθενοφόρο, να νοιώσω από πρώτο χέρι την περίθαλψη εδώ. Να ασχοληθούνε μαζί μου (;). Μα τα έκανα όλα κρυφά. Ψηλάφισα τον τοίχο και σύρθηκα ως τη λεκάνη, αγκαλιάζοντάς τη στοργικά, όσο αυτό μου έχει λείψει. Δε θυμάμαι αν χρειάστηκε να βάλω τα δάχτυλά μου βαθειά ως το λαιμό μου για να ξεράσω την πρώτη φορά.

[...]

Ο Χ. να με ρωτάει αν είμαι καλά. Ναι - πρέπει να ήταν - η απάντησή μου. Δεν ξέρω σε πόσους όμως είπα πως μέθυσα με τρία ποτά.

[...]

Ξανά μέσα, να ρίχνω κάτω τις πετσέτες απ' το μπάνιο τις κρεμασμένες στους τοίχους, να βουτάω το χέρι μου μέσα στο νερό της λεκάνης με το καλό μου πουλόβερ να βρέχεται, να συνειδητοποιώ τι κάνω, ξανά δάχτυλο και εμετός. Δεν τον έβλεπα. Ούτε τον μύριζα. Είχα χάσει τις αισθήσεις μου. Ήθελα να κοιμηθώ με το πρόσωπό μου χωμένο εκεί.

[...]

Η Β. μου έδωσε λεφτά και τα κλειδιά. Φόρεσα προσεκτικά το κασκόλ και το σακάκι μου και με συνόδεψε ένα ζευγάρι ως την έξοδο, εγώ να περπατάω χιαστί και να σκοντάφτω στη μοκέτα.

[...]

Δε μπορούσα να ανοίξω την πόρτα του ταξί. Όταν τα κατάφερα φώναξα τρεις φορές το που πηγαίνω με ένα ευχαριστώ μετά από κάθε πρόταση.

[...]

Τα μάτια του ταξιτζή ήτανε καρφωμένα πάνω μου. Δε μπορώ να ξέρω πόσες γύρες κάναμε. Το ταξίμετρο έδειχνε κοντά στις 22 λίρες.

[...]

Η επόμενη σκηνή που θυμάμαι ήτανε γαλήνια. Τα καλυμμένα με τη μαλακή μοκέτα σκαλοπάτια μας γίνονται ωραία μαξιλάρια.

[...]

Άφησα 3 με 4 τελειωμένα μηνύματα στη Β. Κάτι μεταξύ "θα αφήσω το κλειδί κάτω απ' το πατάκι" και "έλα να με βοηθήσεις" και "δεν ξέρω αν θα σε ακούσω να χτυπάς". Το θυροτηλέφωνο-συναγερμό.

[...]

Τρέχοντας να πάω να κοιμηθώ οι σκάλες δε με χόρτασαν όσο ήθελαν και βρέθηκα να τις κατρακυλάω όλες απ' την κορυφή με τα μούτρα.

[...]

Σύμφωνα με τη Ν., όταν πίνουμε πολύ σκεφτόμαστε αυτό που πραγματικά θέλουμε. Εγώ όταν ξάπλωσα επιτέλους στο κρεβάτι φορώντας ακόμη την κουκούλα του φούτερ πάνω απ' το κεφάλι μου, σκεφτόμουνα πόσο μου λείπει η Ν. Και έκλαιγα.

Το πρωί που ξύπνησα πλύθηκα, ντύθηκα και πήγα σε μια έκθεση. Γιατί είμαι της κουλτούρας. Ακόμη νοιώθω την εμετίλα σε μύτη, στόμα και στομάχι. Δε θέλω να ξαναπιώ ποτέ. Η Β. έχει αντίθετη άποψη.

Thought #99: stuck on repeat

Έχει για σύμβολο ένα βέλος που σχηματίζει ένα πεπλατυσμένο κύκλο, μία έλλειψη. Και συμβολίζει την έλλειψη τόσο μοναδικά, συμπληρώνοντας με ήχους τη σιωπή. Οι ίδιοι ήχοι, οι ίδιες νότες, η ίδια μελωδία. Μέσα στη σιωπή. Και τους ήχους. Τους θορύβους.

Δεν άκουγα το όπλο που εκπυρσοκρότησε, στέλνοντας τη σφαίρα από την κάννη του κατευθείαν στην καρδιά μου. Κι ας ήμουν αιμόφυρτος, στο κρύο πεζοδρόμιο μιας ξένης χώρας, τα ακουστικά ήταν ακόμη στα αυτιά μου και μου σιγοτραγουδούσε, πως θα άπλωνε τα χέρια του για να καλύψει ολόκληρη πόλη, πως ευχόταν να ανοίξω τα μάτια μου και να συνειδητοποιήσω τι βρίσκεται τριγύρω μου, τι χάνω, κλεισμένος μέσα και στον εαυτό μου.

Από τη χαραμάδα που είχαν αφήσει τα βλέφαρά μου καθώς έκλειναν έβλεπα ελάχιστα. Μα ούτε και άκουγα κάτι. Άλλο από τη φωνή του. Δεν ξέρω ποια φορά ήταν που έπαιζε το τραγούδι αυτό. Δε μετρούσα, δεν ένοιωθα. Ήμουν χαμένος μέσα του κι ο κόσμος στριφογύριζε. Με ρουφούσε μία πελώρια μαύρη δίνη που έμπλεκε πια τους ήχους από έξω, αυτούς που τα αυτιά μου απέκλειαν. Τις κραυγές της, τις σειρήνες, τον κόσμο που μαζεύτηκε γύρω από το σώμα μου, τις φωνές. Τον κόσμο που με αποχαιρετούσε, σα να με είχε ρίξει σε μια λεκάνη τουαλέτας και να με είχε αποβάλλει, τραβώντας το καζανάκι. Η ίδια δίνη, που με εξαφάνιζε.

Και πνιγόμουν. Και καθώς ένοιωθα να σβήνω, ένα χέρι σα να έβγαινε απ' το πλήθος. Με τραβούσε κι ήμουν ξανά στα πόδια μου και εγκατέλειπα τον εφιάλτη. Της επανάληψης. Το βέλος ξετυλίχθηκε και άνοιξε κι απλώθηκε και έγινε ευθεία.

Και μπόρεσα ξανά να δω μπροστά. Και το τραγούδι άλλαξε.

Thought #98: Tug-o-war

Δε θυμάμαι από πού ξεκίνησα. Θυμάμαι όμως το 8. Και το 4. Το 8 για πολλά χρόνια. Από αυτό προχώρησα πια στο 9, αλλά σα να νοιώθω πως η ζωή μου βρέθηκε ξανά στην αρχή. Όχι στο μηδέν. Δε θυμάμαι από πού ξεκίνησα.

[...]

Άλλαξα κατά τη μεταφορά. Άλλωστε από τα πρώτα πράγματα που αγόρασα ήτανε ψαλίδια. Γύρισα πίσω το κεφάλι μου και κοίταξα αυτό που με κρατούσε πίσω, δέσμιο να περπατάω επιτόπου και ποτέ μπροστά. Το σκοινί που μας έδενε είχε γίνει τόσο χοντρό, που έμοιαζε πια κορμός δέντρου, ριζωμένος βαθειά σε μνήμες και κομμάτια του μυαλού που όριζαν την κάθε κίνηση. Μα μου πήρε μόνο μια στιγμή για να το κόψω, τον ομφάλιο λώρο που μου έτρεφε τα πάθη και τις ηλίθιες ψυχώσεις και πρόβαλλε στα μάτια μου εικόνες που ήθελα να δω.

Άλλαξαν τα πράγματα. Άφησα πόρτες ανοιχτές χωρίς αποχαιρετισμούς, άφησα πόρτες ανοιχτές μήπως και επιστρέψουν άλλοι. Μα σταμάτησα να τις ελέγχω, να έχω λίστες και υπογραφές με κάθε είσοδο και έξοδο, να λογαριάζω και να ονοματίζω. Σταμάτησα να νοιάζομαι. Μάλλον κουράστηκα, βαρέθηκα, έχασα το ενδιαφέρον.

Και ξαπλώνω στο κρεβάτι μου με το βλέμμα μου στραμμένο σε κείνο το δωμάτιο να βλέπω φιγούρες να πηγαινοέρχονται, όσο νωχελικά τελειώνω τη μια σειρά μετά την άλλη, γεμίζοντας το χρόνο μου μα παραμένοντας κενός.

Πλέον ζω στο 9. Το μόνο που δεν ξέρω είναι για πόσο...

Μπήκε το 2009 (και στην Κορέα)

Έτσι, γιατί στηρίζω την Ασία. Η χρονιά μπορεί να ξεκίνησε κάπως στραβά, αλλά κάτι μου λέει πως θα είναι καλή. Έχει λίγες μέρες τώρα που έχω πάθει μια Κορεατολαγνεία, βλέπω ένα "βαριετέ" (λολ!?) τους λεγόμενο Family Outing (καραlol) στο youtube στο οποίο συμμετέχει και η αγαπημένη του never η Lee Hyori (απορώ πως αυτή η κοπέλα από τόσο απλή και συμμαζεμένη γίνεται ΤΟ ξέκωλο στα clip της - νομίζω πως τη γουστάρω!) μαζί με άλλους διάσημους στη χώρα εκείνη και κάθε βδομάδα έχουν έναν καλεσμένο με τον οποίο πάνε σε ένα σπίτι στην εξοχή και κάνουν δουλειές και παίζουν παιχνίδια. Κάτι σαν Paris and Nicole αλλά χωρίς να είναι κακομαθημένα (ζάμπλουτα είναι όλα τους). Ένας από τους βασικούς είναι και ο Dae Sung, ασχημούλης, μέλος του γκρουπ Big Bang, υπερδιάσημο στην Κορέα. Κυκλοφόρησαν τον Οκτώβρη που μας πέρασε το πρώτο τους αγγλόφωνο (το τονίζω για να ακούσεις το τραγούδι που και πάλι νομίζω τζάμπα το ανέβασα αλλά τεσπά) άλμπουμ (με σκοπό να γίνουνε γνωστοί... στην Ιαπωνία!?). Από αυτό είναι και το τραγούδι το οποίο θα με βρει η Β. όταν γυρίσει να ακούω σαπισμένος στο κρεβάτι, περιτριγυρισμένος από σνακ, τάχα μου διαβάζοντας για τις εξετάσεις. Καλή χρονιά σε όλους! 사랑해요! (Sa rang he yo = I love you στα Κορεάτικα)

Big Bang - Number 1

Υ.Γ. Αν ενδιαφέρεται κανείς το έχω να του το στείλω.

The Revolution Continues: New Art From China

Πριν έρθω στο Λονδίνο, έλεγα πως δε θα κάνω παρέα με Έλληνες και με Κινέζους. Είμαι ευγνώμων γι' αυτούς που γνώρισα. Τουλάχιστον κράτησα την άλλη μου υπόσχεση, να πηγαίνω συχνά σε εκθέσεις. Μιας και ήρθε εδώ και η Ζ., ήταν καιρός να πάω στη Saatchi Gallery, του γνωστού διαφημιστή, ο οποίος το γύρισε πλέον σε φιλάνθρωπος/φιλότεχνος. Ήταν η καλύτερη έκθεση σύγχρονης τέχνης στην οποία έχω πάει. Οι φωτογραφίες επιτρέπονταν και ο οδηγός αξίας 1.5 λίρας εξηγούσε το κάθε έργο. Ακολουθούν ορισμένα από αυτά που με εντυπωσίασαν:

Love it! Bite it! - Liu Wei

Ash Head No.1 - Zhang Huan

A Big Family - Zhang Xiaogang

Bloodline - Zhang Xiaogang

Donkey - Zhang Huan

Civilization - Bai Yiluo

Communication - Cang Xin

Angel - Sun Yuan and Peng Yu

Old Persons Home - Sun Yuan and Peng Yu
(χάνει πάρα πολύ σε φωτό. Μία ολόκληρη αίθουσα γεμάτη αυτοκινούμενα καροτσάκια με ηγέτες γνωστούς και μη, οι οποίοι συγκρούονται ατέρμονα ως την ύστατη ώρα.)

Unknown Creature - Three Headed Monster - Shen Shaomin

Chinese Portrait P Series 2006 No. 02 - Feng Zhengjie

Chinese Offspring - Zhang Dali

Backyard Garden - Yue Minjun

Little Boy - Zeng Fanzhi

Απόψεις για τον κομμουνισμό και το Μάο, μια διαστρεβλωμένη εικόνα της ιστορίας, η νοοτροπία της μάζας και η παγίδα της μη-διαφορετικότητας, η επαφή με τον κόσμο, η ζωή και ο θάνατος, η παροδικότητα της ισχύος και η απόρριψη. Ανάμεσά τους και τα πιο τρομακτικά αληθοφανή ομοιώματα ανθρώπων. Όλες οι φωτό στο φυσικό τους μέγεθος με ένα κλικ επάνω τους. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Monsters: Apparition #1

Είναι ένα παράξενο πλάσμα. Στη θέση που θα έπρεπε να βρίσκεται η καρδιά του, έχει ένα μεταλλικό χέρι, κάθε δάχτυλο του οποίου τελειώνει σ' ένα γάντζο, για να απαγγιστρώνεται στους ανυποψίαστους περαστικούς. Οδοιπόρους σε μια ζωή που δε μπορεί να ζήσει μόνο του. Πιστό σα σκυλί και συνάμα ανεξάρτητο σα γάτα. Ο ορισμός της διαστροφής.

Δεν κλέβει όμως καρδιές. Αφήνεται, παρασύρεται, όπου ο παλλόμενος μυς των άλλων τ' οδηγήσει, ζώντας μία σε σκοτεινά σοκάκια και την άλλη σε μέρη λουσμένα στο φως. Με τη συμπεριφορά του αρχικά προσαρμόζεται σε κάθε περιβάλλον, έτσι ώστε να αποκτήσει τα απαραίτητα εφόδια για να ζήσει, αποθηκεύοντάς τα όλα μέσα του. Μηχανισμός ασφάλειας και συντήρησης. Αυτοσυντήρησης.

Δεν ξέρεις αν είναι τα μάτια του αυτά που σε τραβάνε. Δε σε κοιτάει ποτέ στα δικά σου, φοβάται μήπως μάθεις το μυστικό του. Παρ' όλα αυτά, απ΄το στόμα του βγάζει παράξενους ήχους που μοιάζουν μ' εξομολογήσεις και κρυμμένες αλήθειες που δε θ' άκουγες ποτέ. Αλλά μη σε ξεγελάει. Ίσως είναι ο χαρακτήρας του. Δε θα το περίμενες ποτέ από κάτι που φαίνεται τόσο αθώο. Ξέρει σίγουρα να παραπλανεί. Μέχρι να πλησιάσει κάποιος αρκετά, ώστε να κοιτάξει τι κρύβεται μέσα στο κενό.

Το αλλόκοτο χέρι του μια μέρα θα κλείσει τόσο δυνατά στην καρδιά που έχει ανοίξει μοναχά γι' αυτό και θα συνεχίσει, άψυχο, αψυχολόγητα, να ψάχνει για το επόμενό του θύμα.

[...]

Ήταν σκοτάδι. Το ένιωσα πρώτα στο αίμα που απλώθηκε στα ρούχα και το πρόσωπό μου, ζεστό ακόμη, καθώς η μεταλλική αρπάγη έλιωνε ανθρώπινο ιστό απ' τον οποίο τρεφότανε για χρόνια. Ανοίγοντας το φως, το είδα στον καθρέφτη.

Και το σιχάθηκα.

Colour of emotions

.

Ανεπίσημο video clip για το τραγούδι Gong των Sigur Rós. Σκηνοθετημένο από τον Eric Lerner.

Πηγή: shape + colour

Thought #97: wall of sound

. Τελεία. Τέλεια. Συνέχισε να διαβάζεις. Μη σταματήσεις τώρα. Δέσμιος γραμμάτων, λέξεων, κειμένων... Για χρόνια ήξερες να ξεπεράσεις την τελεία, ακάθεκτα διαβάζοντας το λίγο παρακάτω μη βοηθώντας καν το σώμα σου με οξυγόνο να τραφεί σα βρίσκεται στην πορεία όποια στίξη, να απαγγείλεις ποιήματα με μια αναπνοή -

Στο κόμμα η γλώσσα σου ξεμπερδευόταν, απ' το φράγμα των χειλιών σου ξεγλιστρούσε, χτυπώντας σε μάγουλα και δόντια λόγια σε σάλιο βουτηγμένα στ' αυτιά μου μελωδίες μεταφέροντας

και στου βιβλίου το τέλος όταν έφτανες ανάποδα το γύριζες
φυσούσες τις σελίδες μιλώντας κάτω απ' την ανάσα σου ακόμη
και πάλι απ' την αρχή το ξεκινούσες
αν δίπλα σου πια άλλο δε στεκόμουν -

θεωρούσες πως θα έσπαγε το μαγικό που έπλασες απ' την παραμικρή παρεμβολή ή διακοπή στο συνεχές εκείνο υφαντό των ήχων που πλάι μου ξεδίπλωνες

μήπως κι οι αόρατες κλωστές του με κρατήσουν

Μα εγώ δεν ήμουν έτσι
ήθελα συνέχεια να τρέχω και όχι να μιλάω
γεμάτος με φωνές καιρό που ήθελα να εξαφανίσω
τα πόδια μου θεόρατα πια από τα μίλια που 'χαν διανύσει
για να γλιτώσω απ' όποιο δίχτυ και αν άπλωνες

να συγκεντρώσω πάλι τις δυνάμεις μου
στιγμή να ξαποστάσω δεν την είχα
μα αν ποτέ την έβρισκα και έφτανε σε μένα η φωνή σου
απλά τα χέρια μου απ' τις τσέπες απραγίας θα έβγαζα
και θα 'κλεινα για πάντα τα αυτιά μου
στον ήχο της συχνότητάς σου
με την ελπίδα να συντονιστώ σε άλλη προτιμότερη για μένα

Thought #96: HEAVEN

Ξερίζωσα τα μάτια μου και τα κόλλησα πάνω στα δικά του. Ίσως έτσι πάψουν τα λόγια από στόματα σωμάτων μες την άγνοια, οι επιθέσεις συμπεριφοράς και η απογοήτευση η ζωγραφισμένη στις χαρακιές του προσώπου. Με μία κίνηση του χεριού του τα πήρε, τα ξεκόλλησε, σα να έβγαζε ένα επίπονο τσιρότο και τα πέταξε κάτω, καταμεσής του βούρκου.

Τα μάτια του θόλωναν, ποδοπατούνταν, βυθίζονταν μες τη βρωμιά και πάσχιζαν να συνεχίσουν το έργο που τους δώθηκε. Ο άλλος συνέχισε με χαμόγελα ως την έξοδο, χορεύοντας μόνος, με άλλους, εγκαταλείποντας ένα κουφάρι που αν είχε επιλογή θα έψαχνε για άλλα μάτια που απορρίφθηκαν και όχι τα δικά του, μήπως ξεχωρίσει ως ξένος ανάμεσα στους ξένους. Από τις τρύπες που παρέμεναν κενές δάκρυα πια έσταζαν, "για το γαμώτο", από οργή και αντίδραση, ή κι από λύπη. Είχε χάσει την ανάσα του καθώς τον πλησίαζε και ό,τι πιο πολύτιμο είχε, πλέον είχε λιώσει κάτω από σόλες.

Είχαν συνηθίσει να βλέπουν παπούτσια, κατέτασαν εικόνες σε κάστες και αργότερα πιο έμπειρα σε ομορφιά. Δεν ήταν εύκολο να ρίχνει το βλέμμα στο πάτωμα και το μυαλό του σε αχρηστία κάθε φορά που έφευγε από το σπίτι ή έχανε τη θέση του στις παρέες. Μέχρι κάποιος να του προσφέρει πια μία ματιά και να του δείξει τι έχανε τόσο καιρό, θα κυκλοφορούσε με το κεφάλι ψηλά, με δύο τρύπες αντί για μάτια, πιο θαρραλέος από ποτέ, ο "όμορφος" για τυχαίους γνωστούς που του θύμιζαν την ανεξήγητη χαρά ορισμένων που όταν τον αντίκριζαν τον άγγιζαν αλλιώτικα. Χωρίς ντροπή για τίποτα θα περπατήσει, μιας και δε θα είναι ικανός να δει την κατακραυγή, την αδιαφορία και το γέλιο, ίσως μόνο να τα ακούει. Αλλά δεν ήθελε να χάσει όλες τις αισθήσεις του ακόμη. Μα να τις ξανακερδίσει πίσω και πιο έντονα.

Ο κλέφτης των πάντων και ο κλέφτης του πάντοτε (μέρος 3ο)

Όταν άνοιξε τα μάτια της, το μόνο που έβλεπε πυκνό σκοτάδι. Η νύχτα ακόμη δεν είχε εγκαταλείψει την πόλη. Το βιολογικό της ρολόι είχε καταστραφεί. Ήταν η τέταρτη φορά σε μια βδομάδα. Αυτή που πάντα ζούσε με πρόγραμμα...

Ενστικτωδώς, ακούμπησε την κοιλιά της στοργικά, και με τα δύο χέρια, τη χάιδεψε και έγυρε να ξανακοιμηθεί. Μα δε θα ήταν ούτε πέντε τα λεπτά και το κουδούνι πάλι χτύπησε, ο διαπεραστικός ήχος που πλέον μισούσε μα της είχε γίνει απαραίτητος. Στιγμιαία ήλπισε να είναι εκείνος, μα όχι. Ένας άλλος θα ήτανε στην πόρτα, έτοιμος γι' αυτήν, ξελιγωμένος... Κι αυτή απροετοίμαστη.

Έκανε να φορέσει τα πεταμένα και ιδρωμένα ρούχα που αγκάλιαζαν το πάτωμα και όχι το κορμί της, αλλά το ξανασκέφτηκε και του άνοιξε γυμνή. Αυτό που ήθελε να δει. Ένα κομμάτι κρέας.

Από το φως του διαδρόμου όμως, το σώμα της φάνταζε μ' αγάλματος, σμιλεμένο επιμελώς, θελκτικές καμπύλες το κάλυπταν. Ήξερε τι είχε και έλεγε πως αν έσπαγε κάποτε και τον τελευταίο ηθικό φραγμό, θα το πουλούσε για να ζήσει ακόμη πιο άνετα. Μ' ένα της νεύμα στο κρεβάτι τον προσκάλεσε και έκλεισε τα μάτια.

Στα χρόνια της απελπισίας της μετρούσε ανδρικά κορμιά να πέφτουν πλάι της εκατοντάδες και να γεμίζουνε τη μνήμη στο κινητό και το κεφάλι της, ένας δικός της παράνομος στρατός αχόρταγων. Είχε αργήσει να μεγαλώσει, να βγει από την εποχή που όλα γι' αυτήν ήτανε ροζ όσο τα φουσκωμένα μάγουλά της. Που οι μόνοι εραστές που γνώριζε έρχονταν σε κουτιά, ευνουχισμένοι φίλοι μιας φτιασιδωμένης Barbie. Μετά ήρθε εκείνος και όλα έγιναν τόσο γρήγορα... Βιαστικά... "Βιάστηκα". Να ερωτευτεί και να δωθεί. Ολόψυχα.

Δάκρυα συγκρατούσαν τώρα τα μάτια της, αβέβαιη αν έφταιγε το χέρι του που της μελάνιαζε το κορμί ή οι σκέψεις που με τίποτα δεν έμπαιναν σε κούτες ν' απομακρυνθούν και σώμα και μυαλό να καταλαγιάσουν. Είχε μείνει κολλημένη στον έναν, αυτή, η γκόμενα των πολλών. Ό,τι είχε αφήσει πίσω του δε θα το έβλεπε ποτέ, κι όμως θα ήταν ευτυχισμένος. Αυτή όμως είχε χάσει τα πάντα και πιο πολύ της έλειπε η παιδική της αθωότητα.

Τον έδιωξε με το που τελείωσε, δε θα μάθαινε ούτε τ' όνομά του. Δεν την ένοιαζε. Τίποτα δεν τη γέμιζε. Μόνο οι στιγμές στις οποίες ένοιωθε να εξαφανίζεται. Πόσο ειρωνικό... Γέμισε τη μπανιέρα και μπήκε μέσα. Χάθηκε, από τον κόσμο και τα προβλήματά της, βουλιάζοντας στο ζεστό νερό με μια βαθειά ανάσα. Κι ούτε που πρόσεξε το αίμα...

Οι ατμοί θόλωναν το παράθυρο του μπάνιου και έκρυψαν το χαμόγελό του. Ήταν η πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου και το χιόνι μόλις είχε αρχίσει να πέφτει...

(συνεχίζεται...)

Ο κλέφτης των πάντων και ο κλέφτης του πάντοτε (μέρος 2ο)

Από το παράθυρο ίσα που αχνοφαίνονταν πίσω από τις τραβηγμένες κουρτίνες. Κι όμως συνέβαινε...

Το σώμα της έπιανε μετά βίας τα τρία τέταρτα του κρεβατιού. Έτσι πως είχε μαζευτεί ολόκληρη, σε μια μπάλα σα μωρό, στα υγρά σεντόνια που είχανε μουλιάσει με τα δάκρυά της, ούτε που τον άγγιζε.

Ξάπλωνε δίπλα της μισοκοιμισμένος και δεν έδινε σημασία. Σκεφτόταν να σηκωθεί να πάει ως την κουζίνα να φτιάξει κάτι να φάει, αλλά και μόνο στη σκέψη ένοιωσε να βαριέται. Να σερνόταν ως τον υπολογιστή για να δει αν του είχε μιλήσει; Είχε γεμίσει ένα τασάκι περιμένοντας. Στο διάολο κι αυτός. Σκεφτόταν... Όλα για τον εαυτούλη του. Αυτήν πάντως όχι. Την είχε δει να χάνεται μπροστά του μέσα σε λίγα λεπτά, να σπάει, να τρέμει, να ξερνάει το άδειο της στομάχι και όλα για ένα τίποτα. Και μια, και δυο, και τρεις φορές. Τον μισούσε γιατί την έκανε να φαίνεται ηλίθια στα μάτια του. Σιχαινόταν να τη βλέπει έτσι. Να ερωτεύεται μια οπτασία που πέρασε και δεν ακούμπησε. Έναν αόρατο άνθρωπο.

Τον ήθελε όσο τίποτα, αυτό ένοιωθε. Και δε μπορούσε πια να συγκεντρωθεί πουθενά. Στη δουλειά την προειδοποίησαν. Ο άλλος δεν καταλάβαινε. Του ευχήθηκε κάποτε να το πάθει για να δει πως τα αισθήματα θα ξεχειλίσουν και θα τον καταβάλουν. Πίστευε πως του έλειπαν τα ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν ήταν παλιά έτσι. Έκλαιγε μαζί με άλλους για τον πιο παιδιάστικο πόνο. Τώρα; Δεν ήθελε να ακούει το όνομά του, έλεγε πως θέλει να τον διαλύσει. "Καμία βάση", μονολογούσε, το πρόσωπό του ξαφνικά ανέκφραστο. "Καμιά συμπόνοια", θα έλεγε αυτή.

Μα πώς... Εδώ δεν κοιτούσε το χάλι στο οποίο βρισκόταν ο ίδιος. Έβλεπε έξω απ' το παράθυρο, σκοτάδι στην πόλη, ούτε άστρο να φωτίζει, μαύρη κι η ψυχή του. Κι ήθελε να το σπάσει και να φύγει κάτω, δέκα ορόφους κάτω, να γίνει ένα με το κρύο πεζοδρόμιο, να τον φάνε τα σκυλιά, δεν ήθελε άλλο να ζει. Καταριόταν όποιον του έκλεψε το χαμόγελο και τότε σα να του φάνηκε πως είδε κάτι να κινείται εκεί έξω.

"Ακόμα κι οι σκιές χλευάζουν τα κουφάρια μας"... ήταν η τελευταία του σκέψη πριν αποκοιμηθεί.

(συνεχίζεται...)

Ο κλέφτης των πάντων και ο κλέφτης του πάντοτε (μέρος 1ο)

Είχαν περάσει μόλις λίγα λεπτά από τη στιγμή που αποφάσισε να σταματήσει σ' εκείνη τη σκεπή. Τα ρούχα του πιο μαύρα κι απ' την πίσσα, κι ας προτιμούσε πιο πολύ το γκρι, το χρώμα που 'χε εικόνα σαν τη στάχτη και θύμισες νεκρών. Όπως αυτούς που είχε πάλι κάποτε επιλέξει.

Ένα με τη σκοτεινιά της νύχτας, ήταν αποφασισμένος να βάλει το σχέδιό του σε εφαρμογή. Έλυσε τη ζώνη που έκανε το μακρύ μαύρο παλτό να αγκαλιάζει σφιχτά τη μέση του και ξεκούμπωσε δύο κουμπιά απ' το πουκάμισό του. Και τότε άνοιξε το στόμα. Το δεύτερο, το τερατόμορφο, με την ακόρεστη δίψα για τροφή. Ένα γεύμα αλλιώτικο απ' τ' άλλα, ζεστό, χορταστικό, όσο κανένα.

Ήλπιζε κανείς να μην τον διακόψει εκείνη τη βραδιά, η αποστολή του ήτανε σημαντική κι αυτή που τον κρατούσε στη ζωή. Κι αν τύχαινε να τον δει, εκεί ψηλά όπου βρισκόταν, κάποιος από τους ζωντανούς, ήτανε σίγουρο πως απ' την όψη του και μόνο θα έσβηνε μεμιάς και μάτια σε κανέναν δε θα άνοιγε ξανά.

Τον πλήγωναν εκείνες οι... "παράπλευρες απώλειες". Ή έτσι θεωρούσε. Δεν ήξερε. Ένοιωθε σουβλιές στα σωθικά του, μα πιθανόν να ήταν η γλώσσα η δαιμονική που του σταζε χολή πια μέσα, γιατί δεν ήθελε μια τέτοια γεύση.

Η επιλογή είχε γίνει χρόνια τώρα. Και πάλι χρόνια ήταν που πέρασαν, οι κατάσκοποι που ζούσαν στις σκιές, να συλλέγουν πληροφορίες για κάθε έναν ξεχωριστά, να είναι σίγουρος Εκείνος πως ήταν το βάλσαμο που επιζητούσε για ένα ανήσυχο στομάχι.

Ο μυς που ξετυλίχτηκε γεμάτος σάλιο και χολή, έκανε την ατμόσφαιρα να μυρίζει από τη σαπίλα ενός υποκόσμου, τόσο βαθειά χωμένου στα έγκατα της γης που θα 'λεγε κανείς πως δε θα γλίτωνες ποτέ. Κι ενώ το υπόλοιπο κορμί απαρασάλευτο στεκόταν, η γλώσσα αυτή ξεκίνησε να πάλλεται, χορό δαιμονικό να σέρνει, δίνοντας στον άερα με το ρυθμό της εντολές να φέρει πιο κοντά το πρώτο θύμα...

(συνεχίζεται...)

Tune of the week #63

Uh Huh Her - Not A Love Song

Oh I want to fall away
And waste another day
'Cause love is a game to you now
Watch just to see how long

Το ακούς, το διαβάζεις, το κατεβάζεις (κλίκαρε το album cover), το λιώνεις. Τώρα!

Υ.Γ. Μην περιμένεις πληροφορίες από μένα μέσω του indie/rock playlist του μήνα τις βρήκα αλλά κόλλησα με το συγκεκριμένο. Αν έχεις όρεξη να ακούσεις κι άλλα δικά τους, αυτοχαρακτηρίζονται "indietronic band", voila το myspace και το official site τους. Το album τους Common Reaction βγαίνει κάπου τέλη Αυγούστου και τα υπόλοιπα ούτε μπήκα στον κόπο να τα ακούσω, μόνο ένα που δε με ξετρέλανε. Enjoy αυτό όμως!

Υ.Γ.2 Καρα-useless info: Η μία απ' τις 2 έπαιζε στο The L World! Τελικά αυτό το κατεβάσανε πριν καν παιχτεί στον Alpha;