Ο φόβος

Μου άρεσε πολύ και να 'το. Ας ανανεώσω λίγο το μπλογκ. Ψάχνω ακόμη το σε ποια ποιητική συλλογή της ανήκει. Θέλω να διαβάσω κι άλλα. Μέχρι να κοιμηθώ θα το 'χω βρει λογικά. Καληνύχτα σας.

Thought #72: carnal abstention

Αν αυτό που διαβάζω υπήρχε στην πραγματικότητα, θα αποτελούσα ένα τέλειο παράδειγμα. Μία διαστροφή που κατοικεί μέσα μου αλλά δε βγαίνει ποτέ, η ερωτική δυσπραγία που καταλλαγιάζει τις ορμές με μία ακόμη πράξη αυτοικανοποίησης και η απομάκρυνση των πάντων. Η σταθερή αξία της μοναδικότητας που αδυνατεί να αγαπήσει για να μη σκοτώσει.

Λίγοι και εκλεκτοί χρειάζονται ως εξομολογητές και ως κλειδούχοι της αλήθειας. Μιας αλήθειας σχεδόν ανομολόγητης. Αλλά αμφότερα βήματα οπισθοχώρησης διατηρούν τις ισορροπίες. Τόσο λεπτές που εάν έβγαιναν στην επιφάνεια, θα έσκιζαν τη σάρκα, θα την άνοιγαν σαν άλλο κοφτερό νυστέρι και η αιμορραγία θα ήταν λύτρωση και κάθαρση για μία μιαρή ψυχή.

Στον κόσμο της υπόθεσης, δραματικής πάντα, όσο κι αν φαίνεται σαν κωμωδία από τους άλλους, τα γιατί τα όχι και οι επιφυλάξεις συγκαλύπτονται, δίνοντας χώρο στο βασικό πρωταγωνιστή να ακολουθήσει το δρόμο του. Ένα δρόμο τόσο πεισματικά επιλεγμένο και ψυχοφθόρα οριοθετημένο που δεν παρεκκλίνει από την πορεία του ποτέ.

Κι αν οι προκλήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, η ψυχή τραβάει το σώμα ξανά πίσω στην ασφάλεια της μη-επαφής, ώστε να μην υπάρχει μετάβαση σε άλλο σώμα, να μη βρεθώ σε τόπο εγκλήματος, ένοχος, με το βάρος όχι μιας συνείδησης, αλλά ενός κουφαριού το οποίο θα πρέπει επιμελώς να αποκρύψω και ενός θρήνου για μία ακόμη χαμένη ψυχή.

Για εμάς, ο έρωτας είναι μια κόλαση. Αν υπήρχα, θα ήμουνα δαιμονιστής.

oni revelations: Οι έξτρα μέρες του μήνα

Ας αποτάξουμε το συνομωτικό ζυγό που μας δεσμεύει όλα αυτά τα χρόνια. Εκεί ακριβώς ας επικεντρωθούμε, στο έτος, με τις ωραιοποιημένα στρογγυλοποιημένες 360 ή 365 μέρες, ανάλογα την επιστήμη και την εφαρμογή.

Αν σκαλίσουμε όμως λίγο περισσότερο το ψήγμα αλήθειας αυτό, θα δούμε πως όχι μόνο κάποιοι μας γαλουχούν με λάθος πρότυπα, αλλά δε μας δίνουν καν τη δυνατότητα να σκεφτούμε! Λίγα μαθηματικά ακολουθούν:

Από το δημοτικό ακόμη μας έλεγαν πως ένας χρόνος έχει 12 μήνες, ο κάθε μήνας 4 εβδομάδες και κάθε βδομάδα πόσες μέρες έχει; 7! (Επτά ή εφτά). Πόσες μέρες όμως έχει ένας μήνας; Τριάντα; Τριανταμία; Άντε και 28 το Φεβρουάριο. Και 29 αν είναι δίσεκτο το έτος όπως το 2008. 4 εβδομάδες από 7 μέρες όμως μας κάνουν... 28 μέρες! Ένας μήνας πόσες μέρες μας μάθαιναν πως έχει; ΣΟΚ; Η μέγιστη αποκάλυψη.

Πού βρέθηκαν οι έξτρα 2-3 μέρες κάθε μήνα; Μήπως είναι τότε που οι αρχέγονοι λαοί, πρωτόπλαστοι και μη, Ελ και Νεφελίμ, Χερουβείμ και Σεραφείμ και όλα τα λοιπά προγονικά υπερανθρωπόμορφα πλάσματα παίζουν το παιχνίδι της συγκάληψης και αποπλάνησης του γένους; Τότε που έρχονται στην επιφάνεια και... ζουν ανάμεσά μας; Όπου οι Ελοχίμ εφραίνονται και τρέχουν να ροκανίσουν το δέντρο της ζωής επί γης και να φέρουν το χάος; Και μετά το ολόγιομο φεγγάρι βάζει το τέλμα στα σχέδιά τους;

Είναι μήπως σύμπτωση που ξεπηδούν από την κούφια γη κατά την ημισέληνο; Απεσταλμένοι του Ισλάμ; Γιατί Δρούζα και Τατιάνα έκαναν όλως τυχαίως την ίδια εκπομπή για τη μουσουλμανική μαντίλα; Γιατί οι Γιαπωνέζοι έβλεπαν λαγούς στη Σελήνη να χτυπάνε ένα πελώριο γουδί; Είναι ίσως το σπίτι των επερχόμενων κατακτητών και συνάμα τρομακτικά όμοιων με εμάς εξωγήινων; Προβάλλεται στο διάστημα η επικείμενη νέα σκλαβιά του έθνους παριστάμενη με το χτύπημα του γουδιού; Ο καιρός γαρ εγγής.

Exhausted gym freak

Τις τελευταίες μέρες, ο μόνος που με παίρνει είναι ο ύπνος. Όχι πως είχα μεγαλύτερη επιτυχία παλιότερα, αλλά τουλάχιστον ήταν δική μου επιλογή. Με το που γυρνάω σπίτι χασμουριέμαι και γλαρώνω. Που σημαίνει πως πλέον υπόκειμαι έναν καθημερινό βιασμό, και ο Μορφέας δεν είναι καθόλου όμορφος, τουλάχιστον όπως τον παρουσίαζε ο Neil Gaiman.

Ξέρω τι φταίει φυσικά. Το ότι ξεκίνησα και πάλι (μετά από 3 χρόνια) γυμναστήριο. Διότι το πατσόκοιλο πρέπει να πέσει και το βυζί να κατέβει ένα νούμερο και να ανέβει πιο ψηλά γιατί σε λίγο θα σκουπίζει το πάτωμα. Έτσι ξέθαψα τα 2 παντελόνια φόρμας που είχα αγοράσει τότε, "το πάλαι-ποτές" που λέει και η Άντζελα, πήρα την πετσετούλα μου, πήρα και τη Μαντώ τηλέφωνο και πήγαμε να γραφτούμε.

Θα μπορούσα να έχω πάει και στο νέο ριάλιτι του MEGA, Fat March: 400 χιλιόμετρα με τα πόδια, άλλωστε ευκαιρία να δω την Πάργα που τόσα μου λένε γι' αυτήν (στην Πράγα έχω πάει για 7 ώρες ως ενδιάμεση στάση περιμένοντας να πετάξω για Στοκχόλμη, είχα πάει και σε φούρνο να πάρω κάτι σε γλυκό και κατέληξα να τρώω κάτι ανάμεσα σε μπουγάτσα και τυρόπιτα με μαρμελάδα και τυρί κρέμα... Τι Πράγα, τι Πάργα!). Είναι και η εκκίνηση εκεί, μια χαρά. Γιατί δεν το κόβω να άντεχα και τα 400... Βέβαια υπολείπομαι μερικά κιλά από τα θωρηκτά και δε θα έπαιρνα και τίποτα στο τέλος. Τι να το κάνω; Ενώ στο γυμναστήριο, έχω πάλι τις επιλογές μου.

Ο γυμναστής την πρώτη μέρα ήταν τόσο γλυκός. Μας έβγαλε πρόγραμμα προσαρμογής (ήταν 28 χρονών) και ούτε σ' αυτό ανταποκριθήκαμε (ήταν λεπτός). Χθες ξύπνησα και το αριστερό μου βυζί είχε πιαστεί. Δε μπορούσα να κουνήσω το χέρι μου να βάλω τη ζακέτα το πρωί που είχε κρύο. Ούτε να ζητοκραυγάξω για την ανεξήγητη επιτυχία μου στο μάθημα της Οδοποιίας που είχα ξεγραμμένο. (Μιλάμε είχα γράψει χάλια).

Ευτυχώς που έρχεται και η Μαντώ μαζί γιατί εγώ ούτε να κοιτάξω τους άλλους στα μάτια δε μπορώ. Τόση ταπεινοφροσύνη. Έχω άτομο να μιλάω, να περνάω καλά και να κοροϊδεύω όταν κλέβει στα σετ και με μαγικό τρόπο οι επαναλήψεις απ' το 6 φτάνουνε στο 15. Κι αυτή έχει μια άλλη Μαρία Ιωαννίδου να της κάνει "και χαπ και χοπ και χου και α".

Όταν θα γίνω σφίχτερμαν και σωστό μπιλντέρι μπορεί να μη σας μιλάω πια. Να το ξέρετε. Δε φταίτε εσείς. Εγώ θα φταίω. Δε θα θέλω να σας φέρνω σε δύσκολη θέση. Με συγχωρείτε. Πάω να φάω το υγιεινό μου πρωινό με γάλα και κορν φλέικς και να ετοιμαστώ και πάλι. Ελπίζω η μαμά μου να μου φέρει εκείνη την πελώρια γαρδούμπα το μεσημέρι.

Bored to Death

Ενώ η τσαπερδόνα συνεχίζει απερίσπαστη να μαγειρεύει με συντροφιά (ή η συντροφιά με την ίδια), το τσαπερδ-oni άλλαξε λουκ για το φθινόπωρο (ακολουθώντας τις τάσεις του Glitter). Τι κι αν φαίνεται κομμένη και αποσπασματική η φωτό. Είναι ωραία. Και μέχρι ο κατάκοιτός μου φίλος να βρει κουράγιο να με βοηθήσει, αρκεστείτε σ' αυτό (σκεφτόμουν να κάνω κιτρινωπό-μουσταρδί και το sidebar στα δεξιά, τι λέτε;).

Δεν υπήρχε λόγος να κάνω νέο ποστ, τίποτα συναρπαστικό ή/και δραματικό δε συνέβη στην ασήμαντη ζωή μου (ακόμη και οι νέες σειρές στην τηλεόραση είναι οικτρές), εμού του ιδίου ασήμαντου ταπεινού χαμομηλακίου και μικροσκοπικού μυρμηγκακίου. Αλλά δε μπορώ παρά να νοιώθω την τρομακτική σχιζοφρένεια της βαρεμάρας να με συνεπαίρνει και μαζί της και το διάβασμα το οποίο τινάζει στον αέρα. Μα ποιος διαβάζει διαφορικές εξισώσεις στα τελευταία ενός άσχετου με τα Μαθηματικά πτυχίου; Πάμε καλά; (Μην ακούσω όχι!).

Η ανείπωτη νωθρότητα σαγηνεύει το πλαδαρό κορμί μου (θα ξεκινήσω γυμναστήριο την επόμενη βδομάδα που τελειώνω επιτέλους εξεταστική!) και με ρίχνει σε ντελίριο γεύσεων και οπτικοακουστικών παραισθήσεων (σαν την άλλη την πιλότα -sic- στο House). Πριν λίγο μύρισα γαλακτομπούρεκο και σας διαβεβαιώ πως δεν είμαι ικανός να μείνω έγγυος, ούτε καν με τον κρίνο. Βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις, μεγάλη η χάρη Του. Ο κυρ Γαλυφιανάκης κοντά στο σπίτι των κοριτσιών Νάνας και Βατάσας κάνει το καλύτερο γαλακτομπούρεκο που έχω φάει εδώ και χρόνια στη Θεσσαλονίκη και κάθε φορά που περνάω μου 'ρχεται να πάρω και ένα ταψί. Γιατί τα δίνουνε με το ταψί, αμέ, μη φανταστείτε, 3 χαψιές το κάνω και καθάρισε.

Φυσικά και συγκρατούμαι και δε γουρουνιάζω (εννοώντας πως δεν πετάγομαι ως το κέντρο for no reason μόνο και μόνο για να κορέσω τη λύσσα μου) γιατί και με τις τόσες σοκολάτες τον τελευταίο καιρό δεν έχει μείνει χώρος να βγει άλλο σπυρί. Και όπως είπα, τέρμα τα γλυκά, (τέρμα η τεμπελιά;), πάντως σίγουρα δε θα στρωθούμε στη δουλειά. Μέχρι την επόμενη φορά, θα λιώσω στην ανάγνωση μπλογκς και παρακολουθώντας Dead Like Me.

Ο κόσμος από ψηλά

Και μιλάμε για ταράτσα. Στον 8ο ανεβήκαμε. Νυχτιάτικα. Μου θέλανε και επικίνδυνες αποστολές. Σκαρφάλωναν πάνω στην τελευταία πλάκα που κάλυπτε το κλιμακοστάσιο. Στο κατέβασμα έριξαν και ένα χορευτικό αλά Δαλιανίδη υποβασταζόμενες και ακουμπώντας στους ώμους. Πώς όλα φαίνονται διαφορετικά όταν είσαι τόσο high και έχει αρχίσει να σου μεγαλώνει η μυωπία! Στα δεξιά μας, η απέναντι που μένει στον 6ο, νομίζαμε πως ήταν άντρας και δη του 4ου (τον ξέραμε) καλυμμένος με σεντόνι και να... τρίβεται. Αλλά όχι. Ήταν κοπέλα με χρωματιστές κάλτσες που όλο κουνούσε τα πόδια της (φασκιωμένη στο σεντόνι σα τη μούμια). Υποθέτω μπορούσε να χρησιμοποιεί το TV control για δονητή. Όλο αυτό πασπάτευε στα δεξιά της. Ευθεία μπροστά αυτή τη φορά, ήταν ένα γρόμπαλο σ' ένα κρεβάτι. Το γρόμπαλο κατά σειρά γκαβομάρας 0.0, 2.0, 7.0, φάνταζε σκυλάκι ή πτώμα, ζευγάρι που το κάνει, ξανθιά που στηρίζεται στο χέρι της και κοιτάει το πρόσωπο του φίλου της που είναι ξαπλωμένος στο πλάι της. Νικήτρια το 7.0! Μάλλον το 2.0 είχε εξάψεις (εγώ ήμουν το 0.0 εντάξει;;;).

Την άλλη φορά θα πάω με τηλεσκόπιο. Αν βρω. Στη χειροτέρα, έχω και κάτι κυάλια από το Fit for Fun. Όπου και να γύριζες το κεφάλι, σπίτια έβλεπες. Η καλύτερη θέα!

Υ.Γ. Οποιαδήποτε συσχέτιση με peeping Toms και voyeurism χαρακτηρίζεται ως ανακριβής.

Thought #69: I've got some complaining of my own to do

Τα παράπονα εισακούγονται. Ναι, ευχαριστώ, βρείτε το δελτίο παραπόνων κατά την έξοδο. Απ' το μυαλό μου. Στο πλάι, δίπλα στο σκοτάδι που καλύπτει το υπόλοιπο μισό και το μισό που καταλαμβάνεται από ξεχωριστή μοναδικότητα. Η αποκλειστικότητα της κατοχικής ύπαρξης είναι μια χούντα που επιβάλλω στους υπόλοιπους. Και υπό τον ήχο του ονόματος και των ιστοριών έτσι αδίκως τους απομακρύνω. Στο περιθώριο όπως και γω βρίσκονται τώρα οι διπλανοί που παίρνουν θέση στη σκάλα της τρέλας. Αν γράφοντας τώρα, έφτασα το επίπεδο της πρωτοτυπίας του ενός, για τον οποίο επίσης μιλάω στους άλλους, χαίρομαι. Όπου ο ένας, βάλε και σένα γιατί οι άλλοι ανακυκλώνονται και παίρνουν τη θέση σου με τη σειρά. Όταν κανείς βρίσκεται στην κορυφή τον σπρώχνουνε στο τέλος και ξαναρχίζει την ανάβαση. Καλύτερα μιλώντας ξεχωριστά για τον καθένα σε όλους, παρά για τον κανένα στον εαυτό μου. Όσο θα βρίσκονται αντικαταστάτες εγώ θα βασανίζομαι. Ίσως να είναι και γλυκός ο πόνος όμως.

Αποκάλυψη για το γάμο της χρονιάς

Ήμουν και γω στο πιο γκλάμορους γεγονός της φετινής χρονιάς. Οι Wrong-Guy και MoodyGirl ήλθαν εις γάμου κοινωνία. Φυσικά για μία τέτοια χλιδάτη και υπέρλαμπρη τελετή δε θα μπορούσαν να λείπουν τα κους-κους. Η δεξίωση έγινε στο κλαμπ της Εκάλης και εδώ σε πρώτη αποκλειστικότητα παρουσιάζω πώς το ζεύγος εντυπωσίασε τους παρευρισκόμενους με τη φαντασμαγορική του "εντράνς".

Βεβαίως υπεύθυνος για το δώρο της δεξίωσης ήταν ο κουμπάρος Neverlandean, του οποίου το εκλεπτυσμένο γούστο γνωρίζαμε όλοι οι φίλοι, καθώς φαινόταν και από τις μουσικές του επιλογές. Ως σωστός κουβαρντάς, πλήρωσε για ολόκληρο το πακέτο με τις σκάλες (σύμβολο της αγάπης των νεονύμφων), τις περιστρεφόμενες τούρτες (και δερβίσιδες που ο Ethan έβλεπε σα ξερολούκουμα και ζαλιζόταν), τα χρυσά παγόνια που έφτυναν νερό και ξεπρόβαλλαν πίσω από τα φωτισμένα συντριβάνια, όπου έβρεχαν τα μαλλιά τους αλανιάρες αλαβάστρινες Ναϊάδες με στρετς ζεβρέ κολάν και μαστίγια. Το δώρο που τους πήγα ήταν μια ολομέταξη, δίμετρη μποχάρα, φρεσκοκέντητη εκ του Ιράν, όπου εγώ ο ίδιος ταξίδεψα για να επιβλέψω την εργασία του χαλιού και να μετρήσω τους κόμπους. Μη με λένε και τσιφούτη.

Να μας ζήσουν και καλούς απογόνους!

Υ.Γ. Τα κακαρίσματα κατά την είσοδο του ζεύγους στο χώρο της δεξίωσης ουδόλως προέρχονταν από εμένα και την tsaperdona. Για να μη παρεξηγούμαστε.

Βεντέτα για αΒγόφετες

Αφού το "θα σας κάνω βούκινο στην κοινωνία" (δηλαδή "έγινε post, να ξέρετε"), δε φαίνεται να τις πτοεί ορίστε!

Είπα να ακολουθήσω τα βήματα της μπλογκοφίλης τσαπερδόνας μιας και βαφτίστηκα tsaperd-oni τελευταία. Έτσι πήγα στο σπίτι της Nάνας και της Bατάσας (είδατε πώς άλλαξα τα ονόματα;) μετά από παταγώδη αποτυχία στο Μπετόν 3, γιατί χρειαζόταν να κλαφτώ κάπου. Wish με luck στην επόμενη εξεταστική που έρχεται στο καπάκι!

Πώς πάει η Κανατάκη και βάζει τους άλλους να μαγειρεύουν γι' αυτή και για άλλους στην εκπομπή της "Για τα πιάτα σου μόνο"; Έτσι και γω. Είχε βέβαια η Νατάσα τη φαεινή ιδέα να κάνει "τα τοστ του V από το V for Vendetta". Δύσκολο φαγητό. Καταλαβαίνετε... Παίρνεις τα τοστ, τα βούτας στο λάδι, τα πετάς στο τηγάνι και σπας από πάνω ένα αυγό το οποίο με μιας (χάρη στα σπέσιαλ εφφέ του Hollywood) έρχεται και δένει και κάθεται πάνω στη φέτα. Μετά την τρως. Πώς να τα συναγωνιστεί ένα απλό σουφλέ μελιτζάνας;

Συνειδητοποιείτε τη μαεστρία που χρειάζεται το όλο εγχείρημα; Πρέπει να προφυλαχθείς (σκεφτόμουν να βάλω μια στολή HAZMAT) και από το τσιτσιρίζον κίτρινο υγρό και μετά κανεις και crash test στις αντοχές του σώματος σου. Αν επιζήσεις, δε χρειάζεσαι check-up. Είσαι καλά!

Αυτό δεν βουτήχτηκε στο λάδι, έκανε απλωτές αρχικά σε "Βιτάμ for Vendetta" προτού πνιγεί στο Άλτις (κάνω και διαφήμιση). Αγνό παρθένο ελαιόλαδο. Η χοληστερίνη μου θα 'χει εκτιναχθεί στα ύψη και το νοιώθω, βγάζω σπυράκια απ' τη λίγδα! Χριστέ μου!!!

Έπειτα η συζήτηση, (είπαμε τελώ δημοσιογραφικό έργο!) κινήθηκε στις διαφορές των λαών (της Θεσσαλονίκης και των Ιωαννίνων). Φίλες και φίλοι, κατηγορηθήκαμε σφόδρα πως τρώμε μακαρόνια με nutella και αυγό μελάτο με κακάο. Μα ποιος τα τρώει αυτά? Πάντως θυμάμαι πριν βγουν οι σαλμονέλες, οι νόσοι των πτηνών και των οικόσιτων κακαρίζοντων ζωντανών, έβαζα ένα κρόκο ωμό σε ένα φλιτζάνι, έριχνα ζάχαρη ή και κακάο και ανακάτευα μέχρι να μου βγει ο ώμος, να έδενε τελείως σα κρέμα και μετά το έτρωγα. Ήταν δυναμωτικό, αλλά όχι και μελάτο! Άστε που οι άλλες δεν ήξεραν πως οι "αυγόφετες" που έκαναν μετά (για να αξιοποιήσουν το λάδι που είχε απομείνει - και ήταν πολύ, trust με) γίνονται με γάλα και τρώγονται με ζάχαρη...

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί, η αξιοπρέπειά μου

Ας ξεκινήσω μ' ένα ποίημα (έχω έφεση):

Γιουρούσι στο φουρούσι και αχνιστή η Μέρκελ κρεμώμενη από το σαχνισίτοέρκερ (μια λέξη δίστονη και πολλές συλλαβές).

Και ναι, είναι άγνωστες και σε μένα λέξεις που θα έπρεπε τάχα μου να ξέρω σύμφωνα με τη συντρόφισσα-μέντορα & τροφώ σημειώσεων Ιωάννα. Το φουρούσι είναι ένα κουρμπωτό (από το κούρμπα) γλυπτοειδές που στηρίζει τασαχνισιάταέρκερ. Μάλλον. Όρκο δεν παίρνω. Παίρνω όμως έναν ύπνο σήμερα, ανετότατα. Κρίμα που αύριο δίνω μάθημα. Πάλι καλά που δεν είναι Οικοδομική ΙΙ γιατί εκεί ετούτα τα ακαταλαβίστικα θα ήταν αναγκαίες γνώσεις. Ξανά τάχαμ (και τα χαλάσαμ, καταλαβαίνετε). Ετούτα τα δεύτερα τα 4 λέξεις σε 1 που δεν ξέρεις καν πώς χωρίζονται, είναι κατά την oniκη διάλεκτο μπαλκονάτα εξογκώματα. Σα να βγαλε σπυρί το κτίριο, αλλά ωραίο σπυρί, με στυλ παραδοσιακό και αρχιτεκτονική τσαχπινιά. Ή σα τα μπαλκόνια της Ντόλλυ Πάρτον. Όχι σαν τα δικά μου σπυριά που έβγαλα από το βοθράλωμα Νουτέλας, μα ούτε και βυζιά γιατί αντιθέτως με κάποιους άλλους που γίνονται και εξώφυλλα τα δικά μου είναι κάμποσα νούμερα μικρότερα.

Το ότι το χω χαμένο είναι γεγονός. Εδώ να φανταστείτε ζήλευα κρεβατωμένο άνθρωπο που έρεψε. Του ζήτησα τα μυστικά της δίαιτας. Με λίγα λόγια είναι "ξαπλώνεις και δεν κάνεις τίποτα και τρως λίγο". Καλά τα πήγαινε μέχρι το τρως λίγο. Περαστικά στο υπό ανάρρωση Μπιαφράκι (να τρως!!!)! Που του έσπασα και μια συσκευή που φουσκώνει ένα αερόστρωμα. Ανείπωτη ντροπή. Συγγνώμη! Η αρτσουμπαλιά μου τα φταίει όλα. Πάω να διαβάσω πάλι. Στην προσπάθεια θα μείνω, αφού σε λίγο θα χει και Νιπ και Τακ. Το τσάτρα πάτρα μου ταιριάζει εμένα.

Αν καθίσω κι άλλο στο PC ίσως κολλήσω πάλι στο Facebook και στείλω ό,τι σε λουλουδικό και τζαμπέ-δώρο έχει. Ανοίγει (κι άλλη) παρένθεση. Σε τούτο το σάιτ με προφίλ, που δεν είναι μάι σπέις και χάι 5 (δηλαδή βλακεία) αλλά σάιτ με επίπεδο, βάζεις μαλακίτσες παντού και πρήζεις τους φίλους σου! Μιλάμε για τρελό κόλλημα. Πιέζω τους δικούς μου να γίνουν βρυκόλακες και ζόμπι και με φτύνουν! Και γω πως θα γίνω παντοδύναμος; Να μπείτε και σεις Facebook αλλά να μ' αφήσετε μετά να σας δαγκώσω για να πάρω πόντους. Αλλιώς μη σώσετε και μπείτε! Έχει πολύ φάση πάντως. Φάση είναι, θα περάσει. Κλείνει παρένθεση.

Και άσχετο, αλλά για να συνδέσω και τον τίτλο:

Ιου θα μου λείψεις τρελά! Βέβαια θα ρθεις πάλι σε 1 μήνα αλλά εγώ τώρα με ποιον θα αγχώνομαι συλλογικά και θα φτάνω σε κατάσταση αμόκ, με ποιον θα κουτσομπολεύω για ώρες χωρίς να βαριέμαι και να το παίρνω χαμπάρι πως το ακουστικό έχει κολλήσει στ' αυτί και ποιος θα με δουλεύει που είμαι τραγικός; (ΟΚ, νομίζω πως για το τελευταίο καλύπτομαι, όλοι οι άλλοι με κράζουνε επίσης). Πρέπει να βάλουμε αμφότεροι Skype να το λιώσουμε! Καλό ταξίδι!

Προξενεύω την Ιου στους Λονδρέζους (αν και θέλει Γάλλο - σε έδωσα στην ψύχρα!): Είναι πολύ γλυκιά, έχει πολύ πλάκα, είναι μελαχρινή (μεγάλο + αυτό!) και μέγα φλωράκι. Ωπ! Αυτό δεν έπρεπε να το πω μάλλον! Είναι η κούραση. Καταλαβαίνεις, μ' έχει καταβάλει. Πάω να την πέσω πάνω στα Μέταλλα. Όλοι αύριο "ωμμμ" και περισυλλογή να τα περάσω!

Υ.Γ. Και όχι η Μέρκελ δεν κολλάει πουθενά! (Λες και τα άλλα είχαν λογική...)
Υ.Γ.2 Η υπερβολική δόση ευθυμίας (πράγμα σπάνιο για μένα) οφείλεται στο σημερινό ξετίναγμα του μηνιαίου προϋπολογισμού σε ηλεκτρονικά και βιβλία (περισσότερα γι' αυτά σε λίγες μέρες). Ελπίζω να μου βγει σε καλό.

Thought #68: The Lives of Others

Είναι υπέροχες. Φαντασμαγορικές. Είναι περιπετειώδεις. Έχουν δράση. Είναι συναρπαστικές. Δεν είναι βαρετές. Τις ζηλεύω. Τις κλέβω. Τις αλλάζω. Τις εμπλουτίζω. Τις ενσωματώνω στη δική μου. Την ανιαρή. Ξετυλίγοντας το κουβάρι μιας ανούσιας ύπαρξης δε μπερδεύεσαι. Ξεμπερδεύοντας την κλωστή που έγινε κόμπος, από εμπειρίες, χρειάζεσαι βοήθεια. Η αλήθεια είναι καλύτερη από τα ψέματα. Άρα καλά έκανα και το είπα. Κι αν εσύ το έκρυψες, τότε δικαίως προβληματίζομαι. Γιατί;

Όπως και για σένα, το άλλο εσύ, το άλλο πρότινος εγώ, η διαφορετική ζωή στην οποία δεν ήμουν θεατής αλλά έπαιζα το μικρό μου ρόλο και την οποία ενστερνιζόμουν για να δείξω πως η δική μου προχωράει. Η παράσταση συνεχίζεται. Και τα νέα τα μαθαίνω από τρίτους. Και δε βλέπω τις αφίσες. Μα το βλέμμα μου τυχαία πέφτει πάνω σου και όταν οδηγώ σ' ακούω όσο κι αν δε συντονίζομαι με σένα. Είσαι παντού. Σύντομα τα νέα σου θα διαστρεβλώνονται μέχρι να φτάσουν στα δικά μου αυτιά όπως η φωνή σου. Οι γλώσσες περιπλέκουν τα γεγονότα και δύσκολα δένονται κόμπο όταν ξεγλιστρούν με το δηλητήριο που είναι καμωμένες. Κλωθώ ή μήπως Άτροπος; Περιμένουν ή φοβούνται την είδηση; Το ψαλίδι; Το τέλος της μοναδικότητας και της επιδεικτικής υπερβολής ή υπερπροβολής; Ανάλογα με το πως κανείς πλασάρει τον εαυτό του. Και τη ζωή του. Τη δική του, διανθισμένη με τον πλούτο εμπειριών των γύρω του.

Thought #67: MPD

Keep you in the dark you know they all pretend
Keep you in the dark and so it all began
Send in your skeletons
Sing as their bones go marching in again
They need you buried deep
The secrets that you keep are ever ready
Are you ready
I'm finished making sense
Done pleading ignorance... that whole defense

Κάθομαι και δεν ξέρω τι να κάνω. Το μυαλό μου στο κενό. Βρίσκω το κάθε τι ανάρμοστο, τους στίχους των Foo Fighters χλευαστικούς, ειρωνικούς, αλλά το τραγούδι μ' αρέσει. Βλέπω ό,τι αηδία πέσει στην αντίληψη μου, όσο κι αν αυτή έχει αλλοιωθεί. Μήπως όμως ισχυροποιήθηκε, τώρα που φοβάμαι; Δεν κοιμήθηκα το πρώτο βράδυ. Το ζούσα. Καθώς με καταπλάκωνε το βάρος, ίσως και της ίδιας μου της συνείδησης, δεν είχα συνειδητοποιήσει πως ήταν απλά εφιάλτης. Στην αρχή έχασα τη φωνή μου. Για καλό θα πουν πολλοί. Έδινα τροφή στην όραση, μάθαινα, έβλεπα και μάθαινα πως πρέπει να συμπεριφερθώ. Μετά έκανα να μιλήσω, αλλά δε θα ήταν σωστό. Όταν τελικά το παράκανα, τρόμαξα και πάλι. Από τις φωνές. Διέλυσαν την ψευδαίσθηση που δημιούργησα με τις δικές μου φωνητικές χορδές, με επανέφεραν στην πραγματικότητα. Όπως μετά τον εφιάλτη. Όμως τώρα πια τον ζούσα. Ξύπνησα μέσα σ' αυτόν; Ο άλλος μου εαυτός προσπάθησε να βγει στην επιφάνεια. Δεν τον ενδιαφέρει κανένας και τίποτα. Δε νοιάζεται αν πρέπει ή όχι να δράσει, να εκφραστεί. Την τρίτη μέρα, το πράσινο τέρας της ζήλειας ήρθε να του κάνει παρέα και να τον θρέψει. Ο πρώτος, θα ήθελε να ζούσε στο μυαλό και τις συνειδήσεις πολλών. Ο άλλος, δεν ενδιαφέρεται για κανέναν. Θέλει να ζει για να διαλύει. Φτύνει δηλητήριο και ζει από τη δυστυχία. Των άλλων ή του άλλου μου εαυτού; Δεν το έχω καταλάβει. Ίσως να θέλει και τη δική μου αποκλειστικότητα. Ζω σε έναν παράλληλο κόσμο που έχει πλάσει το άλλο μου μισό. Η ανασφάλεια και η άγνοια σιγά σιγά με κατατρώνε. Δεν είμαι σίγουρος για τίποτα. Τζάμπα διαβάζεις. Ζω στην παράνοια. Ποιο εγώ μου τα γράφει; Ποιο "εγώ" είμαι πραγματικά εγώ; Εσύ με ξέρεις;

What if I say I'm not like the others. What if I say I'm not just another one. Who's the pretender?

Ίσως να έπρεπε να το ονομάσω The MPD diaries. Θα ακολουθήσουν κι άλλα... Δεν την έχω γλιτώσει την οικογενειακή παράδοση...

Όλα θα πάνε καλά

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει και δεν έχω καταλάβει το γιατί. Μπορεί οι πολλές πληροφορίες που συσσωρεύτηκαν και κοντεύει να εκραγεί. Μαζί του, θα ξεχυθούν χιλιάδες δάκρυα, που συγκρατούσα μόλις το έμαθα, καθώς οδηγούσα, μόλις έφτασα, όταν σε είδα. Προσπαθούσα όσο μπορούσα να φανώ δυνατός. Μερικές φορές νομίζω ότι μέσα στην κατατονία σου το πρόσεξες και συ. Κοιτούσα όλα τα εξαρτήματα, το σώμα σου καλυμμένο με το σεντόνι του νοσοκομείου, πως προσπαθούσες να σηκωθείς γιατί δεν άντεχες την ακινησία. Δεν ήξερα τι να φέρω μαζί μου για να σε κάνω να ξεχαστείς. Ο Μπομπ ελπίζω να σου κρατάει συντροφιά. Ευχόμουν να μην είναι τίποτα σοβαρό.
-Καλά είμαι.
-Πότε θα βγεις;
-Σε 15 μέρες.
Μετά έμαθα τα υπόλοιπα. Σταδιακά. Όπως και η μητέρα σου. Απίστευτη υπομονή αυτή η γυναίκα. Την ευγνωμονώ που με σκέφτηκε και μου τηλεφώνησε. Άκουσα τη φωνή σου και έχασα τη δική μου. Περίμενα να περνάς καλά, να είσαι με τους δικούς σου σε μια παραλία. Θα ήθελα να σου πω κι άλλα, αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ για να περάσεις τέλεια αφού βγεις. Εύχομαι να γίνει πολύ σύντομα. Κανείς δε θέλει να βλέπει ανθρώπους να ταλαιπωρούνται. Πόσο μάλλον όταν τους νοιώθει τόσο δικούς του. Αύριο θα είμαι πάλι εκεί, θα φέρω και σημειώσεις ξανά, να κάνω πως διαβάζω. Να ξεγελώ τον εαυτό μου και να χάνομαι σ' αυτές τις στιγμές που δε νοιώθω καλά. Εσύ, μάλλον πήρες από τον πατέρα σου. Απορούσα που έβρισκες όλο αυτό το κουράγιο. Εσύ μας έδινες δύναμη κι όχι εμείς παρόλο που γι' αυτό ήρθαμε υποτίθεται. Χθες το βράδυ στο όνειρό μου γλίτωσες από τη λάβα. Γι' αυτό δε φοβάμαι. Δε σε φοβάμαι. Θα πάνε όλα καλά. Γίνε πολύ γρήγορα καλά. Ακούς;;;

Άλλαξέ το: City Edition

Φωνάξτε μου τον Παπαγεωργόπουλο, να του δείξω τι θα κάνω στην Αριστοτέλους! Ξέρω πόσο θέλουν όλοι να αλλάξουν την τσιμεντένια όψη της και γω με κατάδικά μου σχέδια είμαι εδώ για να το υλοποιήσω! Το όνειρο κάθε Θεσσαλονικέα. Έμπνευσή μου τα μεγάλα θαύματα του κόσμου, με ολοφάνερες επιρροές και από την Αφρική.

Το χρυσελεφάντινο (χρυσός-ελέφαντας- got that?) άγαλμα είναι φουλ μπαροκοκό εξοπλισμένο μέσα με τύπου-δάση για στιγμές χαλάρωσης, σαλονοτραπεζαρίες με τοίχους επενδεδυμένους με μπροκάρ και τα χρυσά φλουριά της θείας Παγώνας να πλαισιώνουν την αίθουσα χορού. Για το δημόσιο αποχωρητήριο η ομάδα μου και γω, επιλέξαμε κάτι που δε θα βαραίνει τόσο την ανάλαφρη ατμόσφαιρα, καλύψαμε τη λεκάνη με φύλλα χρυσού 24 καρατίων και η βούρτσα της είναι από χαυλιόδοντα. Τίποτα το περιττό.

Ανακλειόμενη πέργκολα δε ταίριαζε να βάλουμε, διότι ο ελέφαντάς μας θα έμοιαζε με περίπτερο της διεθνούς έκθεσης στην Ινδία και δε θέλαμε μπαςκλαςαριές, αλλά προμηθευτήκαμε σε τιμή ευκαιρίας κάτι φιγούρες της γαλλικής επανάστασης και διαμορφώνοντας ελάχιστα το πρόσωπο της φιγούρας του στρατηλάτη προσδώσαμε με ακρίβεια τα δικά μου χαρακτηριστικά. Έτσι εγώ, θριαμβευτής, θα φαντάζω φάτσα φόρα και η πρώτη μούρη στα οχτρικά καράβια που θα πλησιάζουν να πιάσουν κάβο πλάι στην Αριστοτέλους με σύνθημα "εάλω η πόλη". Θα σκιάζονται και θα την κάνουν! Φυσικά αυτή η μικρή αλλαγή δεν επηρρεάζει καθόλου την εικόνα του μικρού μας Ντάμπο όπως την ξέραμε, καθώς όλοι γνωρίζουν ότι τα φιλικά μας τετράποδα με τα παραπανίσια κιλά, χρησιμοποιούνταν εξαπανέκαθεν στην πόλη μας ως μεταφορικά μέσα στην αρχαιότητα και κάναν βουτιές στην παραλία, όταν αυτή έφτανε ως την Τσιμισκή.

Η προσφορά για το προσεγμένο αυτό έργο ανέρχεται στο 1 δις ευρώ, τση φτήνιας, να βγάλει και το team μου τα προς το ζην. Και τζάμπα θα σας βάλουμε μέσα και κλιματισμό αλλά και διάδρομο γυμναστικής για όλη την οικογένεια (το κλιμακοστάσιο με τα 1000 πατήματα και τα 999 ρίχτια γίνεται αυτόματα και κυλιόμενες σκάλες με το πάτημα ενός κουμπιού στο δεξί πίσω τετρακέφαλο του αλαβάστρινου "ζωντανού"). Δείτε τι ωραία που θα δένει με τον περιβάλλοντα χώρο! Πως η προβοσκίς του ελέφαντα θα ανακυκλώνει το νερό και θα το ρίχνει στο θερμαϊκό προς τέρψην όλων. Υπάρχει ακόμη η σκέψη η λεωφόρος Νίκης να περνάει ακριβώς ανάμεσα από την προβοσκίδα και τα μπροστινά πόδια. Αλλά ακόμη νωρίς είναι, μέχρι να υλοποιηθεί το σχέδιο, βλέπουμε στην πορεία. Σχέδια είναι αυτά, αλλάζουν!

Υ.Γ. Για να μάθετε για που πραγματικά προοριζόταν αυτό το σχέδιο, κάντε κλικ ΕΔΩ.

Αν οι επιζώντες του LOST ήταν από την Ελλάδα...

Ο μεγαλύτερος κλέφτης όλων των εποχών ξαναχτυπά! Λες και δεν είχα τι να κάνω (να διαβάσω), περιδιάβαινα σε μπλογκς και είδα πως ο καλός μου φίλος Αέναος το ανανεώσε! Πώς θα ήταν το LOST αν γυριζόταν με Έλληνες; Αυτό που ξεκίνησε ως σχόλιο έγινε σεντόνι οπότε ιδού η δική μου εκδοχή (μετά από την άδεια του φυσικά!): Ποιοι θα βρίσκονταν στο νησί του LOST αν γυριζόταν στην Ελλάδα;

Γνωρίστε το Γιώργο, Έλληνα γιατρό, από αυτούς που παίρνουν το πτυχίο στη Βουλγαρία και την Τσεχία, γυρίζουν γίνονται τραγουδιστές αλλά ποτέ δεν ξεχνούν να κάνουν 5 ράμματα.

Την Κιμ (όχι Κίλιαν), Κορεάτισσα που πουλάει ανεμιστηράκια στην Ομόνοια! Θα κάνουν θραύση στο νησί!

Τον Αχμέτ, πωλητή χαλιών και βοηθό της Δέσποινας Μοιραράκη!

Τον Μάικ από την Αφρική, που ήρθε στη Θεσσαλονίκη για μια καλύτερη ζωή και αναγκάστηκε να πουλάει σιντι και πίνακες-αντιγραφές στους δρόμους!

Τον Λη, της γνωστής φίρμας: "Μαλλί-γυαλί-και παντελόνι απ' του Λη", μεγαλοβιοτέχνη Κινέζικης δυναστείας!

Τη Μαριάννα Ντούβλη! (πετούσε πρώτη θέση) Κληρονόμο αδαμαντορυχείων! Η πρώτη που αγοράζει από τα ανεμιστηράκια της Κιμ. Ένας έρωτας γεννιέται στο νησί;

Τον Παναγιώτη Ψωμιάδη! (γιατί ο Πανίκας πάει παντού!)

Την Ταυτιάνα Σούκοβα, Μολδάβα πλαστικός χειρουργός στη χώρα της, χορεύτρια σε στριπτιτζάδικο στη Συγγρού!

Τον Κόκκινο-Άλογο, απόγονο Ινδιάνων και τυπικό θαμώνα πλατείας Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη και Μοναστηρακίου στην Αθήνα, όπου προωθεί τα σιντι με τη μουσική της παράδοσης! Έρχεται εξοπλισμένος με σκαλιστή φλογέρα!

Αυτοί, και άλλοι πολλοί, συνθέτουν ένα μαγευτικό ψηφιδωτό κουλτούρας από κάθε γωνιά της γης, συγκεντρωμένοι όλοι μαζί στην Ελλάδα (ψάξτε τους κοντά στα Ίμια)!

Τι εξελίξεις θα έχουν στη ζωή τους οι ήρωές μας; Ποιοι θα αγοράσουν ανεμιστηράκια απ' την Κιμ; Θα εκλεγεί δήμαρχος του νησιού ο Πανίκας; Πού χάθηκαν η Μαριάννα και η Κιμ; Τι σόκαρε την Ταυτιάνα Σούκοβα; Τι γύρευε ο Γιώργος αγκαλιά με τους μυστηριώδεις ιθαγενείς;

Η περιπέτειά τους ξεκινά...

Σύντομα στις οθόνες σας... *wink*

Thought #61: Heedless steps

Μη μιλάς. Δε χρειάζεται. Ξέρω τι σκέφτεσαι. Πως έπρεπε να με ακούσεις. Ακούγοντας όμως μονάχα δε θα καταφέρεις τίποτα. Δώσε προσοχή σε αυτό που σου λέω. Ακόμη κι όταν δε μιλάω. Ακολούθησε τους ήχους μέσα στη σιωπή, αφουγκράσου το χτύπο της καρδιάς σου. Δε σου λέει ψέματα. Οι αποφάσεις που θα πάρεις είναι ολοδικές σου, αλλά και πάλι, μην απορήσεις αν οι κινήσεις των άλλων δείξουν το αντίθετο.

Μπορεί τα λόγια να μη σημαίνουν τόσα όσα οι πράξεις αλλά είναι πιο δυνατά. Χρησιμοποίησέ τα σωστά, για να βγεις ο νικητής σε έναν αγώνα με πολλές τρικλοποδιές. Αν χαθείς, θα σου πω ποιον δρόμο να διαλέξεις, θα είναι αυτός που φαίνεται ο πιο οδυνηρός. Και θα είναι. Αλλά αν αντέξεις αυτό το μονοπάτι και δε γυρίσεις πίσω, στην ασφάλεια της κυκλικής διαδρομής σου, όπου κάθε τέλος σε γυρνάει στην αρχή, θα βρεις τον τρόπο να αποδεσμευτείς από το κάθε τι που σε βαραίνει.


Το κομβικό σημείο στο οποίο έφτανες παλιά, σε κάθε πέρασμά σου, μεγάλωνε τη μυωπία σου και σ' έπνιγε με άλλη μία αλυσίδα. Πριν πάψεις ν' αναπνέεις αυτόνομα κι αυθόρμητα, για σένα, άσε τη φωνή μου να σε φτάσει. Κι αν πάλι μπερδεύτηκες, γύρισε πίσω την κασέτα αυτή της κοινής μας ιστορίας και άκουσε ξανά ό,τι έχει ειπωθεί. Ίσως εκεί να κρύβεται η αλήθεια και να δυσκολεύεσαι να την αντιληφθείς. Αν κουραστείς, ξαπόστασε και κοίταξε τριγύρω. Τα σημάδια βρίσκονται στο παρελθόν μα οδηγούν στο μέλλον. Κι αν βαρεθείς την ίδια υψίφωνη μονοτονία, δραπέτευσε όπως εσύ πολύ καλά γνωρίζεις.

Πυρ, καφές και διάβασμα

Αυτή τη στιγμή που γράφω βρίσκομαι σε υπερένταση. Αλλά εγώ δεν είμαι όπως ο νορμάλ κόσμος που παθαίνει υπερένταση. Μ' έχει πιάσει κρίση. Και άμα με πιάσει δε μπορεί ένας ολόκληρος στρατός να με κρατήσει. (Γεια σου Μακρόπουλε με τα ωραία σου!). Πανικός μεγατόνων. Είμαι ανάμεσα στο να ξεσπάσω στα κλάματα, να δείρω το μαξιλάρι μου να γίνω "άντρας" (αποδεδειγμένη μέθοδος που παρουσίασε ο gsus), να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα, να πέσω απ' το μπαλκόνι ή να πάρω lexotanil.

Το μπλακάουτ ήταν ικανό να με κάνει να πέσω για άλλη μια φορά σε λήθαργο, να γλαρώνω πάνω από τις σημειώσεις μου και να τον παίρνω (λίγο) με κάτι περίεργους ήχους που θύμιζαν ροχαλητά καθώς ξυπνούσα και συνειδητοποιούσα τι έκανα. Μετά, λες και δεν είχα τι να κάνω, αποφάσισα να δεχτώ την πρόταση ενός φίλου μου και να βγω για καφέ. Να 'ναι καλά οι γεννήτριες. Καφέ δεν ήπιαμε, αλλά καταλήξαμε να αγοράζουμε μια προίκα απ' τα ΙΚΕΑ και να φάμε αυθεντίκ σουηδικά κεφτεδάκια (εγώ μπήκα ανάποδα στην ουρά για να παραγγείλω ως ανάποδος που είμαι - πήρα και ένα γλειφιτζούρι ως τραγικός που είμαι επίσης). Καφέ βεβαιώς και πήρα, εμμέσου άκαρπων - αρχικά - ερευνών για ανεμιστήρα προς γιαγιαδιακή χρήση. 2 IcePresso τα οποία ήπια μονοκοπανιά.

Έτσι κατήντησα. Θα αρχίσω και το κάπνισμα.

Από την ώρα που γύρισα βρίσκομαι μεταξύ κατάστασης ζόμπι και πήρε-φωτιά-ο-κώλος-μου κι ας ήρθε το ρεύμα. Έχω ταράξει τα σοκολατοειδή του σπιτιού, χλαπάκιασα και 2 μπανάνες, ήπια κι όλη τη κανάτα νερό. Γιατί σου λέει η ζάχαρη και το νερό σε κρατάνε ξύπνιο με τη ζέστη (θα σκάσει η φούσκα μου με τόσο νερό!).

Αυτή τη στιγμή που γράφω λοιπόν, δεν είμαι καλά. Και πότε είμαι;;; Αν υποψιαστώ ότι πάλι θα γύρει το κεφάλι μου προς τη μία πλευρά και τα μάτια μου θα κλείσουν, θα εφαρμόσω ό,τι μαζοχιστική δράση γνωρίζω επάνω μου. Δε μπορείτε να μου κάνετε πλύση εγκεφάλου με Δυναμική σαν τον τύπο στο Κουρδιστό Πορτοκάλι να πάω αύριο προετοιμασμένος;

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΙΔΙΟΜΟΡΦΕΣ!!!

Θα κολλήσω σελοτέιπ στα βλέφαρά μου μην κλείσουν! Θα αυτομαστιγωθώ! Θα μου βράσω και κανά αυγό ποσέ (γιατί είμαι και σικάτος τύπος) να το βάλω στις μασχάλες (κινέζικο βασανιστήριο παρόλο που ως ιαπωνόφρων -σικ- είμαι κατά των κινέζων). Κόσμε σε ικετεύω! Είσαι ελεύθερος να 'ρθεις να με κάνεις μπλε μαρέν στο ξύλο αν αισθανθείς τηλεπαθητικά πως νύσταξα και δε διαβάζω. Διάλεξε μέσο μεταφοράς και τρέχα να με βασανίσεις! Καράβι, τρένο, αεροπλάνο, αυτοκίνητο, μοτοσικλέτα, ποδήλατο, σκουπόξυλο, ό,τι σου βρίσκεται πρόχειρο! Και τα έξοδα δικά μου! Και καλή μου επιτυχία αύριο!

Μπήκες μόνος σου στη μαύρη λίστα

Η μέρα το βροντοφώναζε απ' το πρωί.

Στο insomnia το νεότερο ποστ στο φόρουμ ήταν για το πώς μπορείς να δεις αν οι επαφές σου στο messenger σ' έχουν μπλοκάρει/διαγράψει (μπορείς αμέ! Σου 'χω γω σάιτ φοβερό σου λέει βάζεις το username και password σου εκεί, κλείνεις το msn σου και αυτό μετά ψαχουλεύει και όλα τα βρίσκει! Καμιά επαφή δε μπορεί να του κρυφτεί! Μετά βέβαια, φαντάζομαι σου κλέβουν άνετα password, μπορούν να σου κάνουν ghost το PC, σε γεμίζουν spam και το καλύτερο; στέλνουν σε όλες τις ενεργές επαφές σου το εξής μήνυμα το οποίο δεν κινεί καθόλου την περιέργεια: You have removed me from your contact list, see it here http://σάιτ.που.σε.γεμίζει.trojan.και.durex.άμα.λάχει/!).

Το μεσημέρι, ένας φυσικά αγνόησε παντελώς το μήνυμά μου στο dar (εγώ φταίω που στέλνω - αν και έχω την υποψία πως του είχα ξαναστείλει μα εγώ αλήθεια σας λέω δεν τον θυμάμαι και ούτε στο msn τον είχα ποτέ! Αυτός από που με ξέρει απορώ! Είχε ωραίες φωτό όμως κρίμα...)

Αργότερα, ένας φίλος μου, κλασσικά, μ' έγραφε στο msn και έπαιζε αυτό (αν πιστέ αναγνώστη πας να παίξεις και συ θα σου στείλω υπερ-ιό που δε θα γλιτώσει τσιπ για τσιπ από το πισί σου! Εγώ έκανα σκορ 387 - όχι που να το παινευτώ - Παίξε ΜΕΤΑ!). Και τώρα που εγώ θα σου ανέβαζα κομμάτι να ακούσεις να κουφαθείς, να βγω και γω απ' τη down-ίλα και την κακιά μιζέρια, να σκάσει και σένα το χειλάκι σου και να λυθεί ο γοφός σου, το rapidshare μου ανακοίνωσε: The file 04-timbaland-way_i_are__feat._keri_hilson_and_d.o.e._.mp3 IS FORBIDDEN TO BE SHARED and is black-listed. Και μιας και είμαι φοβίτσος δε θα ανεβάσω άλλο αυτή τη βδομάδα, πάλι την άλλη. Δες το κλιπ όμως:

Κλασσική μαύρη ραπιά απ' την αραπιά (υπερβολή στο max), γκόμενα που τον γουστάρει όπως είναι (χάλια μαύρα δηλαδή) κι αυτός προικισμένος όσο δεν πάει κατά πως λέει. Δες κι εδώ πως το χόρεψαν 2 στο αμερικάνικο SYTYCD. Μη γκρινιάζεις! Τρέχα κατέβασε τραγούδια παλιότερων εβδομάδων! Τι τα βάζω;;; Ή πάνε στου neverlandean να βρεις τη μουσική-υγειά σου. Άσε που πάντοτε υπάρχουν και τα πιστά κατεβαστήρια... Ορίστε μας! Ξουτ τώρα σε διώχνω εγώ! Τι σόι roomer είμαι!

Omertà στην καυτή άμμο

Τις έβαλα να μην πουν κουβέντα. Για την παρολίγο τράκα που θα με έστελνε να τσουρουφλίζομαι σ' ένα βαθύ καζάνι στην κόλαση, για τα 15 λεπτά που πασάλειβα τα άκρα μου με αντιηλιακό χωρίς να βγάλω τη μπλούζα μου (συγγνώμη που όλοι οι συνομήλικοι - και μη - ήταν χτιστοί, πλήρως αποτριχωμένοι και με μαλλιά - άσχετο το τελευταίο - ντρεπόμουν!!!), το δεκάλεπτο που έκανα να βουτήξω το κεφάλι μου στη θάλασσα (χωρίς τη μπλούζα), τον καβγά μου με την εστιατόρισα σουβλασερής για το παρκάρισμα (καρασίκ) και την ακόρεστη λύσσα μου για πεπόνι. Και να τα πούνε, χέστηκα! Εγώ το μπορδοροδοκόκκινο το χρώμα σε πρόσωπο, χέρια, ώμους και πλάτη το πέτυχα! (Παίζει να 'καψα και όσους ζωντανούς θύλακες είχε το κεφάλι μου).

Η θεία, το χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα μαλλιά

alternative τίτλος: Πώς να βγάλετε μαλλιά και να σας πέσουν και πάλι την ίδια μέρα.

Το ότι η γλυκύτατή μου θείτσα είναι λωλή, το ήξερα. Θες να 'ταν τα λεφτά που κάνει γιάγμα (αγαπημένη λέξη της μαμάς μου) σε σεντόνια, κουρτίνες και πορτατίφ; Το κόλλημά της με τη Νταϊάνα (όχι τη βατραχοβουβάλω που είχε εμφανιστεί με λεοπάρ κολάν σε ένα κύκλο του Φέιμ Στόρυ, την πριγκίπισσα, θυμηθείτε - και σκεφτείτε πώς γλίτωσα εγώ και δε βγήκα Ντάϊαν, όπως ήθελε μια άλλη κουλή να βγάλει το παιδί της - fake μαρτυρία Κους-Κους); Μήπως το ότι βλεφάριζε τον ιδιοκτήτη του κυλικείου όταν η γιαγιά μου ήταν στην κλινική; Έχει κι άλλα, μα αυτό είναι ένα χαρούμενο ποστ.

Η μεγαλύτερη ένδειξη λοιπόν, δεν είναι ούτε αυτά, ούτε το ότι είναι κατά φαντασίαν ασθενής. Ούτε ακόμη και πως είχε γίνει μέλος αίρεσης "για να βρει την ηρεμία της" μέσω μιας φίλης της, μα ούτε και το ότι κάποτε είχε κολλητή την πρώην γυναίκα του Yianni και έμενε στο σπίτι τους στο εξωτερικό κατά πως έλεγε (έχω μπόλικο υλικό σας λέω! αλλά δεν είναι της παρούσης). Είναι το ότι κρατάει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι της στολισμένο ως το κατακαλόκαιρο.

Πέρασα τις προάλλες να τη δω μη λέει πως είμαι κακός ανηψιός και προς φόβο αποκλήρωσης (αν και φαντάζομαι θα της τα φάει το γκομενάκι της - 1 χρόνο κανένας άλλος δεν την έχει ανεχτεί - ή είναι άγιος ή είναι προικοθήρας) και το είχε ακόμη εκεί στολισμένο! Δικαιολογία το ότι της αρέσει και το ότι είναι γκουμούτσα και κανείς δε βρέθηκε να της το ξεστολίσει και να της το κατεβάσει στο υπόγειο (για ποιον χτυπά η καμπάνα;). Σκοπός μου όμως ήταν εν μέρει να με χρηματοδοτήσει και εν μέρει να κάνω πως ενδιαφέρομαι για το ότι της έπεφταν τα μαλλιά τούφες-τούφες και βρήκε μια εκπληκτική Αμερικανίδα γιατρό σε ένα κέντρο αισθητικής (!) στην Κρήνη που σου... βγάζει μαλλιά! (Εγώ δε θα πάω που να χτυπιέστε κάτω).

Η θεία με τρεμάμενο χέρι άρπαξε το ακουστικό και ρώτησε: "Χάου νόου χέρ ον φόρχεντ;"

Εννοείται πως με έβαλε να μιλήσω με αυτή τη κομπογιαννίτισα που βρήκε και της τρώει κι αυτή τα λεφτά, που μου εξηγούσε πως θα apply κάθε μέρα όλα αυτά τα ματζούνια στο μαλλί της η θεία. Όλη η συζήτηση ήταν dual-band και επιτομή του παραλόγου, με τη θεία να με πρήζει να ρωτήσω αυτονόητα πράγματα και να αγχώνεται όταν της είπα πως θα πρέπει να προσέχει όταν ψεκάζει την κουρούπα μη βγάλει μαλλιά και στο μέτωπο (φύονται με μαγικό τρόπο I guess όπως οι θαλασσοψυχούλες έσκαγαν μύτη στα παιδικά μου χρόνια από σκόνη μέσα σε νερό).

Μ' αυτά και με κείνα, το χαλάσαμε το 50ευρω στο λογαριασμό του κινητού της προς σταθερό μιας και ΟΤΕ στο σπίτι δεν έχει πληρώσει και γω δε χαρτζιλικώθηκα και καθόλου (Ναι η καημένη πεινάει και δεν έχει λεφτά, αλλά θεραπεία 300 ευρώ το μήνα για τα μαλλιά μια χαρά την ξεκίνησε). Αν βγάλει, να με φωνάζετε Τίνα Τράκου και να με βάζετε να σας τραγουδώ Με τα μαλλιά μου δεν μπορεί κανείς να παίζει/Έχεις 2 ψείρες δε θα τις μοιραστώ/Έλα να κάτσουμε οι δυο σ’ ένα τραπέζι/Να ξεψειρίσω την κουρούπα π’ αγαπώ.

Δέχομαι προσφορές για το πότε η θεία θα κατεβάσει επιτέλους το δέντρο στην αποθήκη! Η κοντινότερη ημερομηνία κερδίζει 1 φριτέζα και ένα βιβλίο συνταγών για τις καλύτερες τηγανητές πατάτες!