Psycho...

... and it isn't me! Creepy stuff! I was so weirded out while reading this...

Make your day brighter. Watch this.

It's one song and one video with two strong messages. On repeat. Since morning. This simple gesture, a free hug, is turned down. What's wrong with these people? It made my heart anguish in pain, when I saw the man holding the sign being looked at like some weirdo. And then, suddenly, people respond. A hug is an act of relieving one's pain, sorrow, sadness and worries, for sharing happiness and joy. And sharing love.

Let's all grab our signs and make someone happy for a day. Hugs mean caring. And not everyone is lucky enough to have someone to talk, laugh or cry to, to hug, and to love.

More info on how the Free Hugs Campaign began can be found HERE.

Thanks Nasia so much for sending this to me!

UPDATE! Some students went out giving free hugs in Thessaloniki as well!

Chocobo's Mysterious Dungeon Wii trailer

また逢えたね
So we meet again, huh

本当の幸せってなんだろう？
So what is real happiness?

本当に大切なものってなんだろう？
What is really important?

ああ
今日もこの街に
Aah
in this town again today

時忘れの鐘が鳴り響く
a bell forgotten in time resounds...

チョコボの不思議なダンジョン
時忘れの迷宮

Chocobo's Mysterious Dungeon
Labyrinth of Forgotten Time

The game looks childish, which suits me just fine, but I've been told that it's not as easy as it seems. I was thinking of ordering the DS game in the series, but since it's coming out for the Wii, I'll wait, hoping for a European release... Aah, the beauty of the DS is its region free gaming!

Thought #54: Golden boy

... of complex circuitry and heated lanes.
Thank God for the wake up call.
Unfortunately your very existence has woken a new nightmare, that of an incubus.
Fight it and crush me, embrace it and suffocate...

Tune of the week #48

Give me something to believe in
cause I don't believe in you
anymore, anymore...

Maroon 5 - Makes Me Wonder

...I wonder if it even makes a difference to try
so this is goodbye...

Party glamour

Είμαι από τζάκι. Μέσα. Έτσι. Και να φανταστείτε, στο 2^ο έτος που ο σιχαμένος καθηγητής μας έβαλε τομή τζακιού, εγώ δεν ήξερα να την κάνω! (Είχα διαβάσει την πισίνα που ήταν και πιο εύκολη... Και πάλι γκλαμουριά!) Τώρα όμως... ένας κύριος! Ένα με την οπτοπλινθοδομή έχω γενεί. Και όλα αυτά τα συνειδητοποίησα την Πέμπτη.

Εγώ φταίω που δεν ήθελα να πάω. Πώς θα καταλάβαινα πραγματικά πως ανήκω και γω στον κόσμο των τζετ-σέττερς; Εδώ για τα γενέθλιά μου βγήκαμε να φάμε τα σούσια μας (σε καταγώι αλλά θεικό φαί ουδέν σχόλιο!) και γω χαμπάρι. Έπρεπε να πάω. Να δω τον μπάρμαν στη γωνία, να μου στίβει το λάιμ και να χτυπάει τη ζάχαρη, φτιάχνοντας εκείνο το περίεργο-σκεύασμα-παύλα-ποτό-της-βραδιάς το οποίο ονόμασα αργότερα Μοχίνια (Μοχίτο με Καϊπιρίνια). Το τι μαϊντανό έφαγα πίνοντάς το δε μπορείτε να φανταστείτε. Αν ήταν δυόσμος, να μη με λένε Μάκη. Μιλώντας για μαϊντανούς, οι περισσότεροι κάθονταν πλάι στον ντι-τζέι, άσχετοι και όχι της ακριβοθώρητης κάστας μας. Οι απόκληροι της κοινωνίας, που εμείς της υψηλής τους ρίξαμε στο περιθώριο.

Αφρόκρεμα σου λέει. Καλά έκαναν και σύχναζαν στον πρώην Αφρό τα καμάρια της τάξης μου. Τάξης με τα ούλα της. Το πότε 15χρονες bimbos ξεπετάχτηκαν, πιάσαν την ισιωτική και πέταξαν και βυζί, ούτε που το κατάλαβα. Έπρεπε να τις δω στο πάρτυ εκείνο, πλάι στην κοπέλα μυστήριο, τη γυναίκα-πιστόλι όπως είπε ένας, με το καυτό λευκό σορτς και την μπλούζα της παραλίας. Τα 'χε μπλέξει μάλλον η καλή μου. Θα το θεώρησε μπιτς-πάρτυ.

Όχι πως και τις μπιτς-ες του δεν τις είχε. Εκείνες οι αχώνευτες που είναι λες και δάγκωναν τα λεμόνια από το μπαρ και σούφρωναν όλο το πρόσωπο από τις συσπάσεις της ξινίλας. Ένα γεια τις έριξα και πολύ τους ήταν. Αλλά η φίλη τους, βέρα πρωτοπόρος, με ενημέρωσε πως εάν κάνει κάτι για τα γενέθλιά της την επόμενη εβδομάδα θα με καλέσει... μέσω Hi5! Αμέ! Ποιος τα χρειάζεται πλέον τα κινητά; Αν με καλέσει θα σας ενημερώσω!

Αυτό δεν ήταν πάρτυ γενεθλίων ξεχασμένου συμμαθητή που είπε να με θυμηθεί και να συνεχίσει να μου μιλάει σα να ήμουνα μωρό - κόμπλεξ Αρναούτογλου - σουαρέ ντε γκαλά παύλα reunion ήταν! Λάκη Γαβαλά και βάλε! Βέβαια για ρούχα Λάκις (σικ!) ούτε λόγος, μόνο 2 μαρκάτα πουκάμισα πήρε το μάτι μου και μια μπλούζα Paul Frank συνδυασμένη με βερμούδα. Ωραία για έξω, αλλά κανείς δεν είχε το στιλ το σωστό το επίσημο της κομπορημοσύνης! Είχα βάλει και τη ζώνη-υπερπαραγωγή! Αντώνη ακούς; Και 7 ολόκληρα άτομα (μετρήστε τα! Επτά!) είπαν πόσο τέλειο είναι το μαλλί μου! Και γω βέβαια για να το παίξω υπεράνω τους είπα και "ποιο μαλλί;" και φάνηκα τόσο ταπεινός! Μα το ξέρω πως είναι τέλειο!!!

Η Ζωή τα 'παιξε με τη δημοτικότητά μου. Το τι χαιρετούρα έπεσε δε λέγεται. Ακόμη και ένας σελέμπριτι-περφόρμερ! Αφού σε κάποια φάση νόμισα πως εγώ το έκανα το πάρτυ. Αλλά εγώ χωρίς μπρικ ή έστω χαβιάρι και ρόκες-παρμεζάνες δεν κάνω ούτε πικ-νικ. Μη λέμε κι ό,τι θέλουμε! Αχ έτσι είναι τα ιδιωτικά! Μέσα στη χλίδα. Όπως και το φωτορυθμικό που έδινε το ρυθμό. Μέσα στην όλη μεγαλοπρέπειά μου όμως, υπήρξε και στιγμή που ένιωσα άσχημα. Ήμουν τόσο άσπρος ενώ όλοι οι πολυαγαπημένοι μου φίλοι είχαν γίνει σοκολατί (και ένας είχε και άσπρα σημάδια στα μάτια από το γυαλί-πραγματική-μάσκα-γιγάντια που φοράει). Απλά με τόσο πιλάτες και γιόγκα που κάνω, που να βρω χρόνο να ψεκαστώ και με βιβεχρώμ βρε παιδιά! Θα σας έρθω την επόμενη βδομάδα κατράμι! Τι το χει η Βάνα το σολάριουμ έξω απ' το σπίτι! Προσέχουμε για να έχουμε! Πάω να κοιμηθώ σα τα κούτσουρα του τζακιού τώρα. Ζήτω ο καπιταλισμός!

Ouendan 2

After coming back from Athens, I had a lovely little package waiting for me at home. Inside it was Ouendan 2 for the Nintendo DS, or 燃えろ！熱血リズム魂 押忍！闘え！応援団２ (Moero! Nekketsu Rhythm Tamashii Osu! Tatakae! Ouendan 2 ~ Burn! Hot-Blooded Rhythm Soul: Hey! Fight! Cheer Squad 2). The game is what Japan is so famous for. Outrageously zany, rhythm fun. I would strongly recommend it for anyone who likes rhythm games and appreciates japanese pop music.

You lead a cheering squad that runs to save the day whenever a person calls out for help. With just 3 simple moves, touch, slide and rotate, one would think it is quite simple. Those of you who can't tap to music, beware! It will be too hard to handle as you complete each mission. The harder the better I'd say, since you get to enjoy the songs and also not finish the game in a few hours, but those stages toward the end will drive you nuts. You can play as either the newest recruit (easy mode), or the cheering veterans (normal mode), but once you complete these 2 modes a harder mode unlocks and even an insane one after that.

I still haven't completed the game in normal and the highest grade I got while cheering was a B with 100000 something points... Yeap, it's insanely difficult from the start as it is, but you can enjoy the best ending to those wacky situations once you get the hang of each song. Hold your horses for those rewards though... One thing that's changed in this sequel is that you get multiplayer, with up to 4 players cheering together or in 2 teams pitted against each other.

Not having knowledge of Japanese won't trouble you at all, since it'll be really easy to move around the menus and well, it's a rhythm game! If you decide to import it, I think you'll get your money's worth. At least, it's better than the lame rest-of-the-world-second-rate-version of the original, the awful sounding Elite Beat Agents!

Thought #53: Δυναμική

Αυτό που μου λείπει. Αυτό που χρειάζομαι. Χαμένος σε ιδιομορφές και ιδιοσυχνότητες, ιδιοπεριόδους... Σεισμικά φορτία τα οποία επέφεραν μετακινήσεις και γω θάφτηκα κάτω από τόνους σιδηροπαγούς σκυροδέματος, όπως αποφαίνεται και το μητρώο μαζών. Προσπαθώ να ακολουθήσω τη θεωρία της ευκαμψίας, αλλά η δυσκαμψία του σώματός μου με εμποδίζει. Είμαι ακόμη δεμένος. Αλλά όχι δεσμευμένος. Καθώς απλώνω το χέρι μου, νοιώθω τους ορόφους να με καταπλακώνουν, μη αφήνοντάς με να αντιδράσω και γω. Με τη σειρά μου. Αναζητούσα το συντελεστή συμμετοχής που θα συμπλήρωνε τον δικό μου, με αποτέλεσμα το 1. Και μέσα στην ησυχία, πριν την απόλυτη ηρεμία, μετά τις δονήσεις, ακούγεται μία φωνή που λέει όλα όσα αισθάνομαι. Τα τραγουδά. Χλευάζοντάς με. Όσο αντέχω και γω θα την ακούω, να επαναλαμβάνει λόγια που αντηχούσαν μέσα μου. Περιοδικά, με φασματικές επιταχύνσεις. Ώσπου να πάψω να υπάρχω, να γίνω ένα με τα συντρίμια και να λάμψω. Δια της απουσίας μου.

Weekend Wall 54

Koi. In unison, there is confusion...

... is it the carp or love you talk about?

Japanese word of the week #29

When spoken out loud...

恋

KOI

Meaning: love

... it may sound fishy, as if it was a lie...

FFCC: The Crystal Bearers trailer

No release date as of yet, just a "coming soon" notice at the end, but I'm really excited for the first Final Fantasy Crystal Chronicles title coming out for the Wii game console. As far as it goes with the Crystal Chronicles spin-off of the FF series, that never scored high in reviews, though the visuals were of top-notch quality as always. Also coming out from Square-Enix is Ring of Fates for the Nintendo DS, supposedly interconnected with the Crystal Bearers title. The enemies look unique, to me at least who's never played the CC game before, they don't resemble regular FF foes and the main character is not that androgynous this time around. What looks like an action-RPG in the style of Zelda may well amaze or disappoint us, as the fighting system isn't quite clear yet. We 'll just have to wait and see! The trailer was shown during this month's Nintendo summit.

LOST: Season 3 Finale

what I had been struggling for,

what I had been waiting for...

... ever-craving to go back...

Tune of the week #47

Oh, your clever talk
leaves you tongue tied
it's overkill

Kosheen - Overkill

you wanna fix it
with your hands tied
you never will

Thought #52: Battle for land

The governor of mine will soon, vehemently, try to transform the source of your despise, from a venomous tip to a sweet injection. As aerial waves seduce the flames of my passion, a full out attack will commence. From my side, or the side of one part of mine, as your own duality will counteract. When more fire gets thrown in the whirlwind of trouble, the fight will be decided. If it was in vain or worth the struggle.

In a dream

I'm not sure whether I was out and had just returned, or in the bathroom or something, and I walked towards the window to the balcony. One thing was for sure. I was in a sort of a bungalow, but it had a balcony and in the one opposite my own there was a party going on. Lots of people together with their kids were having fun, or simply sitting and drinking while enjoying music and the laughter of the young ones.

On the wooden floor right outside my room, two recliners. People would inexplicably appear to be enjoying themselves in them, although "my place" wasn't part of the party grounds... I thought it was weird but didn't want to spoil the children's fun, so I was about to shut the door, lie down on the bed and sleep not saying a word. Suddenly, two guys round my age burst in the room from the balcony and acted as if they were at home. One lied on the bed and the other was turning on the TV while laughing hysterically. I was terrified as well as pissed off to say the least, but something on them made me feel powerless. I told them to get out and please leave me alone, but they wouldn't listen and sarcastically snapped back at me.

Rushing down to the lush, marbled, reception office, I burst out crying and couldn't find the strength to tell them what was going on. One receptionist, dressed in a black suit with golden buttons, scornfully looked at me, ignoring my pleas for help. After I managed to breathe properly once again, he said he'd give me a pair of keys to the room and a third key which would be used to lock the doors after they left. But who would tell them to get out? I was scared of also being robbed since I had left all my stuff with strangers, so I begged the guy to follow me and tell them to get out.

Feeling helpless and tired, I rushed back, only to find them still inside even more perversely evil than before. Something was telling me I shouldn't mess with the street-style clad guys and I was once again feeling uneasy... And then I woke up gasping for breath...

Ιν ε ουΐκ

Μέσα σε μία βδομάδα συνέβησαν πολλά.

• Εργάστηκα σκληρά να αποδείξω πως κάτι αξίζω, χάνοντας περισσότερα μαλλιά μόλις με ρώτησαν "Are you England?". Έδειξα σθένος και δεν απάντησα "No, I'm Azerbaijan".

• Ταξίδεψα στη Μυστική Θεσσαλονίκη, από τον ναό του Αγίου Μάρκου στη Θέρμη (όπου ήθελα να φύγω με το που πλησιάσαμε), την πλατεία Τερψιθέας στην Άνω Πόλη (ο δερβίσης που φυλά τον τούρκικο τουρμπέ δε βγήκε να μας στοιχειώσει) έως τη Ροτόντα και τη στήλη των όφεων στην Αγίου Δημητρίου. Κατέληξα με ένα πελώριο σκόρδο από βινύλιο κολλημένο στην πλάτη που κατάλαβα πολύ αργά πως το είχα... (ευχαριστώ Πασχάλη!) Ρεντίκολο.

• Ξεκίνησα να πηγαίνω βιβλιοθήκη για να διαβάσω και απέκτησα μία νέα φίλη μα και μία νέα μέθοδο "να κερδίσεις αυτόν που ποθείς". Την ονόμασα "Η Μέθοδος Ι" και πιστέψτε με, είναι αποτελεσματική. Η κοπέλα είναι ζωντανό παράδειγμα και υποκλίνομαι.

• Είδα το Σπάιντερμαν 3. Την επόμενη φορά που θα πάτε στην κοπέλα σας αγόρια, πάρτε της "πεόνιες"! Επίσης μη ξεχνάτε να περπατάτε σα κάγκουρες μέσα στη μέση του δρόμου, οι γυναίκες θα στίβουν τις κιλότες τους για πάρτη σας...

• Επισκέπτηκα το ξενοδοχείο Les Lazaristes για δουλειά. Δεν κάνω βίζιτες ακόμη, οπότε δεν ήταν αυτή η δουλειά. Ήμουν επιτηρητής σε εξετάσεις και τα πόδια μου από την ορθοστασία και το πέρα δώθε προσομοιάζονται πλέον με πόδια μαραθωνοδρόμου. Φτιαγμένα από πέτρα!

• Πήγα και στο Electra (επιμένω πως δεν πληρώνομαι για σεξ). Παραλίγο να βρεθώ 10 μέτρα κάτω, μέσα στο πιάτο ενός ζευγαριού που έτρωγε στο Αγιολί, όταν παραπάτησα και έγινα ένα με το τζάμι. Βγήκα έξω από την αίθουσα τρέχοντας προσπαθώντας να συγκρατήσω το νευρικό μου γέλιο.
  

• Έφαγα πάλι το εκπληκτικό τσιζκέικ της Ζωής. Έτσι για να ζηλεύετε! Της σάλιωσα όμως λίγο το μαξιλάρι στο σαλόνι γιατί είχα ξεραθεί στον ύπνο απ' την κούραση. Ελπίζω να μην το πρόσεξε (και να μη διαβάζει το μπλογκ μου...)

• Και τέλος, μια αντιπαθέστατη οπτικά και μη "γυναίκα" με συμπεριφορά νταλικέρη, κέρδισε τη Γιουροβίζιον.

Αχ, μου έλειψε το blogging!

Weekend Wall 53

In the company of friends...

... each gathering is a large feast...

Japanese word of the week #28

Storing negative energy flowing around...

激怒

GEKI-DO

Meaning: rage; indignation; exasperation;

... struggling not to let it burst out once more...

Thought #51: ΟΠΕ

Περιπλέκω μόνος μου πράγματα και καταστάσεις. Ζω με πλάνο, πρόγραμμα, δέντρα αποφάσεων, παραδενδράδες και παραφυάδες. Στο μεγάλο οργανόγραμμα της ζωής μου, έχουν όλα το μέρος, την ώρα και τον τρόπο που θα συμβούν. Στο μικρό εγκέφαλο του κορμιού μου, έχουν όλα μία τροπή. Τη δική μου. Ανατροπή δε συμβαίνει ποτέ. Όταν συμβεί, όταν το πρόγραμμα χαλάσει, όταν έχω εκτροχιαστεί τρέχοντας από μέρες με την ταχύτητα που επέλεξα, έρχεται το τέλος. Εκεί όπου στο χρόνο θα βάλω μηδέν, στο γεγονός μηδέν και δε θα υπάρχει βέλος διαδρομής.

Δείχνει ο μητρωικός λαβύρινθος να μην τελειώνει ποτέ και να εκνευρίζομαι σε κάθε αλλαγή. Όταν είναι να βγει το σύνολο, τα κελιά εξαλείφονται άλλοτε μόνα τους, άλλοτε καταλάθως, άλλοτε από μένα. Όταν πάω να αρθρώσω μια λέξη, θα ελεγχεί η καταλληλότητά της με δείκτη, αποτελεσματικότητας και ισχύος και θα επιλεγεί από μία πηγή δεδομένων, ένα αέναο σύνολο λέξεων, απ' όπου θα γίνει η αντιμετάθεση. Και τότε θα ανοίξω το στόμα μου και θα την προφέρω. Αλλιώς θα την καταπιώ και θα πνιγώ από την πρόσληψη υπερβολής, γελοιότητας και δυστυχίας.

Σήμερα ένιωσα πως είμαι ικανός σε κάτι. Για πρώτη φορά. Κάτι το οποίο είχε βάση το χρονικό προγραμματισμό. Γι' αυτό δεν αλλάζω την ψυχασθενική καταναγκαστικότητά μου, ούτε τον εγωισμό μου. Και ενώ όλα κυλούσαν ρολόι, οι δείκτες τρελάθηκαν...

Thought #50

It's the things I only tell myself
that frighten me the most...